ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਤਾਂ ਪਰਂ ਸਮਨੁਧ੍ਯਾਯਨ੍ ਨਨ੍ਤਰਂ ਪ੍ਰੇਪ੍ਸੁਰਰ੍ਜੁਨਃ । ਨ ਲੇਭੇ ਸ਼ਂ ਭ੍ਰਮਚ੍ਚਿਤ੍ਤਃ ਕਾਮੇਨਾਤਿਬਲੀਯਸਾ

ਅਰਜੁਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਲਗਾਤਾਰ ਸੋਚਦਾ ਤੇ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਵੱਡੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਮਨ ਵਿੱਚ ਭਟਕਦਾ, ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਿਆ।

ਮਹਤ੍ਯਾਂ ਦੇਵਯਾਤ੍ਰਾਯਾਂ ਰਥਸ੍ਥਾਂ ਦੁਰ੍ਗਨਿਰ੍ਗਤਾਂ । ਜਹਾਰਾਨੁਮਤਃ ਪਿਤ੍ਰੋਃ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਚ ਮਹਾਰਥਃ

ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਦੇਵੀ ਯਾਤਰਾ ਦੌਰਾਨ, ਜਦ ਉਹ ਰਥ 'ਤੇ ਕਿਲ੍ਹੇ ਤੋਂ ਨਿਕਲੀ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ, ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਗਿਆ।

ਰਥਸ੍ਥੋ ਧਨੁਰਾਦਾਯ ਸ਼ੂਰਾਂਸ਼੍ਚਾਰੁਨ੍ਧਤੋ ਭਟਾਨ੍ । ਵਿਦ੍ਰਾਵ੍ਯ ਕ੍ਰੋਸ਼ਤਾਂ ਸ੍ਵਾਨਾਂ ਸ੍ਵਭਾਗਂ ਮृਗਰਾਡਿਵ

ਰਥ 'ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਰਾਹ ਰੋਕਣ ਵਾਲੇ ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਮਿਰਗਾਂ ਵਾਂਗ ਤਿਤਰ-ਬਿਤਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।

ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕ੍ਸ਼ੁਭਿਤੋ ਰਾਮਃ ਪਰ੍ਵਣੀਵ ਮਹਾਰ੍ਣਵਃ । ਗृਹੀਤਪਾਦਃ ਕृष੍ਣੇਨ ਸੁਹृਦ੍‌ਭਿਸ਼੍ਚਾਨੁਸਾਮ੍ਯਤ

ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਮ ਚੰਦਰ ਚੰਦ ਦੀ ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਵਾਲੇ ਮਹਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਉਤਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ; ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ, ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਫੜ ਕੇ, ਦੋਸਤਾਂ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।

ਪ੍ਰਾਹਿਣੋਤ੍ਪਾਰਿਬਰ੍ਹਾਣਿ ਵਰਵਧ੍ਵੋਰ੍ਮੁਦਾ ਬਲਃ । ਮਹਾਧਨੋਪਸ੍ਕਰੇਭ ਰਥਾਸ਼੍ਵਨਰਯੋषਿਤਃ

ਬਲਰਾਮ ਨੇ ਵਿਆਹ 'ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਵਧੀਆ ਦਾਨ ਦਿੱਤੇ—ਧਨ-ਦੌਲਤ ਵਾਲੇ ਹਾਥੀ, ਰਥ, ਘੋੜੇ, ਆਦਮੀ ਤੇ ਔਰਤਾਂ।

ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੁਕ ਉਵਾਚ - ਕृष੍ਣਸ੍ਯਾਸੀਦ੍ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਸ਼੍ਰੁਤਦੇਵ ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਃ । ਕृष੍ਣੈਕਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪੂਰ੍ਣਾਰ੍ਥਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਃ ਕਵਿਰਲਮ੍ਪਟਃ

ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸ਼੍ਰੁਤਦੇਵ ਸੀ। ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਭਜਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਮਨੋਰਥਾਂ ਤੋਂ ਪੂਰਾ, ਸ਼ਾਂਤ, ਗਿਆਨੀ ਤੇ ਵਿਅਸਨ ਰਹਿਤ ਸੀ।

ਸ ਉਵਾਸ ਵਿਦੇਹੇषੁ ਮਿਥਿਲਾਯਾਂ ਗृਹਾਸ਼੍ਰਮੀ । ਅਨੀਹਯਾਗਤਾਹਾਰ੍ਯ ਨਿਰ੍ਵਰ੍ਤਿਤਨਿਜਕ੍ਰਿਯਃ

ਉਹ ਵਿਦੇਹ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਮਿਥਿਲਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਘਰ-ਗ੍ਰਸਤ ਵਜੋਂ ਵੱਸਦਾ ਸੀ। ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਆ ਜਾਂਦਾ, ਉਹੀ ਲੈਂਦਾ, ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਕਰਤਬਾਂ ਨਿਭਾਉਂਦਾ ਸੀ।

ਯਾਤ੍ਰਾਮਾਤ੍ਰਂ ਤ੍ਵਹਰਹਃ ਦੈਵਾਦ੍ ਉਪਨਮਤ੍ਯੁਤ । ਨਾਧਿਕਂ ਤਾਵਤਾ ਤੁष੍ਟਃ ਕ੍ਰਿਯਾ ਚਕ੍ਰੇ ਯਥੋਚਿਤਾਃ

ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਯਾਤਰਾ ਲਈ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਦਿਵਕਤ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ, ਉਹੀ ਲੈਂਦਾ, ਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਹੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਰਹਿੰਦਾ। ਜਿੰਨੀ ਲੋੜ ਸੀ, ਉਨੀ ਹੀ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਸੀ।

ਤਥਾ ਤਦ੍‌ਰਾष੍ਟ੍ਰਪਾਲੋऽਙ੍ਗ ਬਹੁਲਾਸ਼੍ਵ ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਃ । ਮੈਥਿਲੋ ਨਿਰਹਮ੍ਮਾਨ ਉਭਾਵਪ੍ਯਚ੍ਯੁਤਪ੍ਰਿਯੌ

ਉਸ ਦੇ ਰਾਜ ਦਾ ਰਾਜਾ ਵੀ ਬਹੁਲਾਸ਼ਵ ਸੀ, ਜੋ ਮਿਥਿਲਾ ਦਾ ਨਿਵਾਸੀ ਤੇ ਨਿਮਰਤਾ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਅਚੁਤ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਸਨ।

ਤਯੋਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ਭਗਵਾਨ੍ ਦਾਰੁਕੇਣਾਹृਤਂ ਰਥਮ੍ । ਆਰੁਹ੍ਯ ਸਾਕਂ ਮੁਨਿਭਿਃ ਵਿਦੇਹਾਨ੍ ਪ੍ਰਯਯੌ ਪ੍ਰਭੁਃ

ਦੋਵੇਂ 'ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਦਾਰੂਕਾ ਵੱਲੋਂ ਲਿਆ ਰਥ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਤੇ ਰਿਸੀਆਂ ਸਮੇਤ ਵਿਦੇਹ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਵੱਲ ਗਿਆ।

ਨਾਰਦੋ ਵਾਮਦੇਵੋऽਤ੍ਰਿਃ ਕृष੍ਣੋ ਰਾਮੋऽਸਿਤੋऽਰੁਣਿਃ । ਅਹਂ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਃ ਕਣ੍ਵੋ ਮੈਤ੍ਰੇਯਸ਼੍ਚ੍ਯਵਨਾਦਯਃ

ਨਾਰਦ, ਵਾਮਦੇਵ, ਅਤ੍ਰੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਰਾਮ, ਅਸੀਤ, ਅਰੁਣੀ, ਮੈਂ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ, ਕਣਵ, ਮੈਤ੍ਰੇਯ ਅਤੇ ਚ੍ਯਵਨ ਆਦਿ—

ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰ ਤਮਾਯਾਨ੍ਤਂ ਪੌਰਾ ਜਾਨਪਦਾ ਨृਪ । ਉਪਤਸ੍ਥੁਃ ਸਾਰ੍ਘ੍ਯਹਸ੍ਤਾ ਗ੍ਰਹੈਃ ਸੂਰ੍ਯਮਿਵੋਦਿਤਮ੍

ਮਹਾਰਾਜ, ਜਿੱਥੇ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਗਿਆ, ਲੋਕ ਅਤੇ ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਵਾਸੀ ਉਸਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਏ, ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਭੇਟ ਲੈ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਗ੍ਰਹਾਂ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੂਰਜ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।

( ਵਸਂਤਤਿਲਕਾ ) ਆਨਰ੍ਤਧਨ੍ਵਕੁਰੁਜਾਙ੍ਗਲਕਙ੍ਕਮਤ੍ਸ੍ਯ ਪਾਞ੍ਚਾਲਕੁਨ੍ਤਿਮਧੁਕੇਕਯਕੋਸ਼ਲਾਰ੍ਣਾਃ । ਅਨ੍ਯੇ ਚ ਤਨ੍ਮੁਖਸਰੋਜਮੁਦਾਰਹਾਸ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧੇਕ੍ਸ਼ਣਂ ਨृਪ ਪਪੁਰ੍ਦृਸ਼ਿਭਿਰ੍ਨृਨਾਰ੍ਯਃ

ਆਨਰਤ, ਧਨਵਾ, ਕੁਰੂ, ਜਾਂਗਲ, ਕੰਕ, ਮਤਸਯ, ਪਾਂਚਾਲ, ਕੁੰਤੀ, ਮਧੂ, ਕੇਕਯ, ਕੋਸ਼ਲ, ਅਰਨਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਨੇ, ਉਸਦੇ ਕੰਵਲ ਵਰਗੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ, ਖੁਸ਼ੀ ਭਰੀ ਮੁਸਕਾਨ ਅਤੇ ਮਿੱਠੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਤੱਕਿਆ, ਰਾਜਾ—ਮਰਦ ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਦੋਵਾਂ।

ਤੇਭ੍ਯਃ ਸ੍ਵਵੀਕ੍ਸ਼ਣਵਿਨष੍ਟਤਮਿਸ੍ਰਦृਗ੍ਭ੍ਯਃ ਕ੍ਸ਼ੇਮਂ ਤ੍ਰਿਲੋਕਗੁਰੁਰਰ੍ਥਦृਸ਼ਂ ਚ ਯਚ੍ਛਨ੍ । ਸ਼੍ਰृਣਵਨ੍ ਦਿਗਨ੍ਤਧਵਲਂ ਸ੍ਵਯਸ਼ੋऽਸ਼ੁਭਘ੍ਨਂ ਗੀਤਂ ਸੁਰੈਰ੍ਨृਭਿਰਗਾਤ੍ ਸ਼ਨਕੈਰ੍ਵਿਦੇਹਾਨ੍

ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਹਨੇਰਾ ਉਸਦੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਗੁਰੂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੁਖ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿੱਤਾ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵੱਲੋਂ ਗਾਇਆ ਗਿਆ, ਦਿਸ਼ਾ-ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਫੈਲਿਆ, ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟਾ ਤੇ ਅਸ਼ੁਭ ਨਾਸ਼ਕ ਉਸਦਾ ਜਸ਼ਨ ਸੁਣਦਿਆਂ, ਉਹ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਵਿਦੇਹਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ।

( ਅਨੁष੍ਟੁਪ੍ ) ਤੇऽਚ੍ਯੁਤਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਪੌਰਾ ਜਾਨਪਦਾ ਨृਪ । ਅਭੀਯੁਰ੍ਮੁਦਿਤਾਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਗृਹੀਤਾਰ੍ਹਣਪਾਣਯਃ

ਅਚ੍ਯੁਤ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਿੰਡਾਂ ਅਤੇ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਲੋਕ, ਰਾਜਾ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਭੇਟ ਲੈ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਆਏ।

ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤ ਉਤ੍ਤਮਃਸ਼੍ਲੋਕਂ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯੁਤ੍ਫੁਲਾਨਨਾਸ਼ਯਾਃ । ਕੈਰ੍ਧृਤਾਞ੍ਜਲਿਭਿਰ੍ਨੇਮੁਃ ਸ਼੍ਰੁਤਪੂਰ੍ਵਾਨ੍ ਤਥਾ ਮੁਨੀਨ੍

ਉਤਮ ਸ਼ਲੋਕ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਖਿੜ ਗਏ; ਉਹ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸੁਣੇ ਹੋਏ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ।

ਸ੍ਵਾਨੁਗ੍ਰਹਾਯ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਮਨ੍ਵਾਨੌ ਤਂ ਜਗਦ੍‌ਗੁਰੁਮ੍ । ਮੈਥਿਲਃ ਸ਼੍ਰੁਤਦੇਵਸ਼੍ਚ ਪਾਦਯੋਃ ਪੇਤਤੁਃ ਪ੍ਰਭੋਃ

ਜਗਤ ਦੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਕਿਰਪਾ ਲਈ ਆਇਆ ਸਮਝ ਕੇ, ਮੈਥਿਲਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਸ਼੍ਰੁਤਦੇਵ ਦੋਵੇਂ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਏ।

ਨ੍ਯਮਨ੍ਤ੍ਰਯੇਤਾਂ ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹਂ ਆਤਿਥ੍ਯੇਨ ਸਹ ਦ੍ਵਿਜੈਃ । ਮੈਥਿਲਃ ਸ਼੍ਰੁਤਦੇਵਸ਼੍ਚ ਯੁਗਪਤ੍ ਸਂਹਤਾਞ੍ਜਲੀ

ਮੈਥਿਲਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਸ਼੍ਰੁਤਦੇਵ ਦੋਵੇਂ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਦਾਸਾਰਹ ਨੂੰ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠੇ ਹੀ ਆਪਣੀ ਮਹਿਮਾਨੀ ਲਈ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ।

ਭਗਵਾਨ੍ ਤਦਭਿਪ੍ਰੇਤ੍ਯ ਦ੍ਵਯੋਃ ਪ੍ਰਿਯਚਿਕੀਰ੍षਯਾ । ਉਭਯੋਰਾਵਿਸ਼ਦ੍‌ ਗੇਹਂ ਉਭਾਭ੍ਯਾਂ ਤਦਲਕ੍ਸ਼ਿਤਃ

ਭਗਵਾਨ ਨੇ, ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਸਮਝ ਕੇ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲਈ, ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਪਤਾ ਨਾ ਚੱਲਿਆ।

ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਪ੍ਯਸਤਾਂ ਦੂਰਾਨ੍ ਜਨਕਃ ਸ੍ਵਗृਹਾਗਤਾਨ੍ । ਆਨੀਤੇष੍ਵਾਸਨਾਗ੍ਰ੍ਯੇषੁ ਸੁਖਾਸੀਨਾਨ੍ ਮਹਾਮਨਾਃ

ਜਨਕ, ਵੱਡੀ ਸੋਚ ਵਾਲਾ, ਦੂਰੋਂ ਆਏ, ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਲਿਆ ਕੇ, ਵਧੀਆ ਆਸਨ ਤੇ ਬਠਾ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣੀ।

ਪ੍ਰਵृਦ੍ਧਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਉਦ੍ਧਰ੍ष ਹृਦਯਾਸ੍ਰਾਵਿਲੇਕ੍ਸ਼ਣਃ । ਨਤ੍ਵਾ ਤਦਙ੍‌ਘ੍ਰੀਨ੍ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲ੍ਯ ਤਦਪੋ ਲੋਕਪਾਵਨੀਃ

ਵਧੀ ਭਕਤੀ ਨਾਲ, ਹਿਰਦਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਅੰਸੂ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਧੋਇਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਪਾਣੀ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਲਿਆ।

ਸਕੁਟੁਮ੍ਬੋ ਵਹਨ੍ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਾ ਪੂਜਯਾਂ ਚਕ੍ਰ ਈਸ਼੍ਵਰਾਨ੍ । ਗਨ੍ਧਮਾਲ੍ਯਾਮ੍ਬਰਾਕਲ੍ਪ ਧੂਪਦੀਪਾਰ੍ਘ੍ਯਗੋਵृषੈਃ

ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਮੱਥੇ ਤੇ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਇਸ਼ਵਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ—ਸੁਗੰਧ, ਮਾਲਾ, ਵਸਤ੍ਰ, ਧੂਪ, ਦੀਵਾ, ਭੇਟ, ਗਾਂ ਅਤੇ ਬਲਦਾਂ ਨਾਲ।

ਵਾਚਾ ਮਧੁਰਯਾ ਪ੍ਰੀਣਨ੍ ਇਦਮਾਹਾਨ੍ਨਤਰ੍ਪਿਤਾਨ੍ । ਪਾਦਾਵਙ੍ਕਗਤੌ ਵਿष੍ਣੋਃ ਸਂਸ੍ਪृਸ਼ਞ੍ਛਨਕੈਰ੍ਮੁਦਾ

ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੈਠੇ ਹੋਏ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤ੍ਰਿਪਤ ਨਾ ਹੋਏ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਛੂਹਦੇ ਹੋਏ, ਇਹ ਕਹਿਆ।

ਸ਼੍ਰੀਬਹੁਲਾਸ਼੍ਵ ਉਵਾਚ - ਭਵਾਨ੍ਹਿ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਆਤ੍ਮਾ ਸਾਕ੍ਸ਼ੀ ਸ੍ਵਦृਗ੍ ਵਿਭੋ । ਅਥ ਨਸ੍ਤ੍ਵਤ੍ਪਦਾਮ੍ਭੋਜਂ ਸ੍ਮਰਤਾਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਗਤਃ

ਸ਼੍ਰੀ ਬਹੁਲਾਸ਼ਵ ਨੇ ਕਿਹਾ— ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਆਤਮਾ, ਸਾਕਸ਼ੀ, ਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਪ੍ਰਭੂ; ਹੁਣ, ਅਸੀਂ ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਏ ਹੋ।

ਸ੍ਵਵਚਸ੍ਤਦृਤਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਅਸ੍ਮਦ੍‌ਦृਗ੍ਗੋਚਰੋ ਭਵਾਨ੍ । ਯਦਾਤ੍ਥੈਕਾਨ੍ਤਭਕ੍ਤਾਨ੍ ਮੇ ਨਾਨਨ੍ਤਃ ਸ਼੍ਰੀਰਜਃ ਪ੍ਰਿਯਃ

ਆਪਣੀ ਗੱਲ ਸੱਚ ਕਰਨ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਏ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਕਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਜੋ ਭਗਤ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਹੀ ਹਨ, ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਲਕਸ਼ਮੀ ਜਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਪਿਆਰੇ ਹਨ, ਹੇ ਅਨੰਤ।

ਕੋ ਨੁ ਤ੍ਵਚ੍ਚਰਣਾਮ੍ਭੋਜਂ ਏਵਂਵਿਦ੍ ਵਿਸृਜੇਤ੍ ਪੁਮਾਨ੍ । ਨਿष੍ਕਿਞ੍ਚਨਾਨਾਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਾਨਾਂ ਮੁਨੀਨਾਂ ਯਸ੍ਤ੍ਵਮਾਤ੍ਮਦਃ

ਕੌਣ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਆਤਮਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਨਿਰਲੇਪ, ਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਕੁਝ ਨਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲਦੇ ਹੋ?

ਯੋऽਵਤੀਰ੍ਯ ਯਦੋਰ੍ਵਂਸ਼ੇ ਨृਣਾਂ ਸਂਸਰਤਾਮਿਹ । ਯਸ਼ੋ ਵਿਤੇਨੇ ਤਚ੍ਛਾਨ੍ਤ੍ਯੈ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਵृਜਿਨਾਪਹਮ੍

ਤੁਸੀਂ ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਇਥੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਆਏ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਭਟਕ ਰਹੇ ਹਨ; ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਜਸ਼ਨ ਫੈਲਾਇਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕੀਤੇ।

ਨਮਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਭਗਵਤੇ ਕृष੍ਣਾਯਾਕੁਣ੍ਠਮੇਧਸੇ । ਨਾਰਾਯਣਾਯ ऋषਯੇ ਸੁਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਤਪ ਈਯੁषੇ

ਤੁਸੀਂ ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਅਟੱਲ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲੇ, ਨਾਰਾਇਣ, ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਸ਼ਾਂਤ ਤਪ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।

ਦਿਨਾਨਿ ਕਤਿਚਿਦ੍‌ ਭੂਮਨ੍ ਗृਹਾਨ੍ ਨੋ ਨਿਵਸ ਦ੍ਵਿਜੈਃ । ਸਮੇਤਃ ਪਾਦਰਜਸਾ ਪੁਨੀਹੀਦਂ ਨਿਮੇਃ ਕੁਲਮ੍

ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਕੁਝ ਦਿਨ ਸਾਡੇ ਘਰ ਵਿਚ ਇਨ੍ਹਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹੋ; ਤੁਹਾਡੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਨਿਮੀ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿਓ।