ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਵਸੁਦੇਵੋऽਞ੍ਜਸੋਤ੍ਤੀਰ੍ਯ ਮਨੋਰਥਮਹਾਰ੍ਣਵਮ੍ । ਸੁਹृਦ੍‌ਵृਤਃ ਪ੍ਰੀਤਮਨਾ ਨਨ੍ਦਮਾਹ ਕਰੇ ਸ੍ਪृਸ਼ਨ੍

ਵਸੁਦੇਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਪਾਰ ਕਰ ਲਿਆ, ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਮਨ ਹੋ ਕੇ, ਨੰਦ ਜੀ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।

ਸ਼੍ਰੀਵਸੁਦੇਵ ਉਵਾਚ - ਭ੍ਰਾਤਰੀਸ਼ਕृਤਃ ਪਾਸ਼ੋ ਨृਨਾਂ ਯਃ ਸ੍ਨੇਹਸਂਜ੍ਞਿਤਃ । ਤਂ ਦੁਸ੍ਤ੍ਯਜਮਹਂ ਮਨ੍ਯੇ ਸ਼ੂਰਾਣਾਮਪਿ ਯੋਗਿਨਾਮ੍

ਸ਼੍ਰੀ ਵਸੁਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਭਰਾ, ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੋਈ ਜੋ ਡੋਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਨੇਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਉਹ ਵੀਰਾਂ ਤੇ ਯੋਗੀਆਂ ਲਈ ਵੀ ਛੱਡਣੀ ਔਖੀ ਹੈ।

ਅਸ੍ਮਾਸ੍ਵਪ੍ਰਤਿਕਲ੍ਪੇਯਂ ਯਤ੍ਕृਤਾਜ੍ਞੇषੁ ਸਤ੍ਤਮੈਃ । ਮੈਤ੍ਰ੍ਯਰ੍ਪਿਤਾਫਲਾ ਚਾਪਿ ਨ ਨਿਵਰ੍ਤੇਤ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍

ਇਹ ਦੋਸਤੀ, ਜੋ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਵੀ ਬਣਾਈ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਿਹਰਬਾਨੀ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਦਾ ਫਲ ਦੋਸਤੀ ਵਿਚ ਹੀ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਛੱਡਣੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦੀ।

ਪ੍ਰਾਗਕਲ੍ਪਾਚ੍ਚ ਕੁਸ਼ਲਂ ਭ੍ਰਾਤਰ੍ਵੋ ਨਾਚਰਾਮ ਹਿ । ਅਧੁਨਾ ਸ਼੍ਰੀਮਦਾਨ੍ਧਾਕ੍ਸ਼ਾ ਨ ਪਸ਼੍ਯਾਮਃ ਪੁਰਃ ਸਤਃ

ਪਹਿਲਾਂ, ਭਰਾਵੋ, ਅਸੀਂ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ; ਹੁਣ, ਦੌਲਤ ਦੇ ਗਰੂਰ ਵਿਚ ਅੰਨ੍ਹੇ ਹੋ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ।

ਮਾ ਰਾਜ੍ਯਸ਼੍ਰੀਰਭੂਤ੍ਪੁਂਸਃ ਸ਼੍ਰੇਯਸ੍ਕਾਮਸ੍ਯ ਮਾਨਦ । ਸ੍ਵਜਨਾਨੁਤ ਬਨ੍ਧੂਨ੍ ਵਾ ਨ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਯਯਾਨ੍ਧਦृਕ੍

ਮਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਰਾਜ ਦੀ ਚਮਕ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਾ ਮਿਲੇ ਜੋ ਅਸਲ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣਿਆਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ, ਅੱਖਾਂ ਅੰਨ੍ਹੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।

ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੁਕ ਉਵਾਚ - ਏਵਂ ਸੌਹृਦਸ਼ੈਥਿਲ੍ਯ ਚਿਤ੍ਤ ਆਨਕਦੁਨ੍ਦੁਭਿਃ । ਰੁਰੋਦ ਤਤ੍ਕृਤਾਂ ਮੈਤ੍ਰੀਂ ਸ੍ਮਰਨ੍ ਅਸ਼੍ਰੁਵਿਲੋਚਨਃ

ਸ਼੍ਰੀ ਸ਼ੁਕ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਨਰਮ ਹੋ ਗਿਆ, ਆਨਕਦੁੰਦੁਭੀ (ਵਸੁਦੇਵ) ਦੋਸਤੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ ਕੇ, ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਰੋ ਪਿਆ।

ਨਨ੍ਦਸ੍ਤੁ ਸਖ੍ਯੁਃ ਪ੍ਰਿਯਕृਤ੍ ਪ੍ਰੇਮ੍ਣਾ ਗੋਵਿਨ੍ਦਰਾਮਯੋਃ । ਅਦ੍ਯ ਸ਼੍ਵ ਇਤਿ ਮਾਸਾਂਸ੍ਤ੍ਰੀਨ੍ ਯਦੁਭਿਰ੍ਮਾਨਿਤੋऽਵਸਤ੍

ਨੰਦ ਜੀ, ਜੋ ਗੋਵਿੰਦ ਤੇ ਰਾਮ ਲਈ ਦਿਲੋਂ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਯਾਦਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਇਜ਼ਤ ਮਿਲੀ, 'ਅੱਜ, ਕੱਲ' ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਤਿੰਨ ਮਹੀਨੇ ਉਥੇ ਰਹੇ।

ਤਤਃ ਕਾਮੈਃ ਪੂਰ੍ਯਮਾਣਃ ਸਵ੍ਰਜਃ ਸਹਬਾਨ੍ਧਵਃ । ਪਰਾਰ੍ਧ੍ਯਾਭਰਣਕ੍ਸ਼ੌਮ ਨਾਨਾਨਰ੍ਘ੍ਯਪਰਿਚ੍ਛਦੈਃ

ਫਿਰ, ਇੱਛਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਨੰਦ ਜੀ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਤੇ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਗਹਨਾਂ, ਰੇਸ਼ਮੀ ਕਪੜਿਆਂ ਤੇ ਕਈ ਕੀਮਤੀ ਤੋਹਫਿਆਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋਏ।

ਵਸੁਦੇਵੋਗ੍ਰਸੇਨਾਭ੍ਯਾਂ ਕृष੍ਣੋਦ੍ਧਵਬਲਾਦਿਭਿਃ । ਦਤ੍ਤਮਾਦਾਯ ਪਾਰਿਬਰ੍ਹਂ ਯਾਪਿਤੋ ਯਦੁਭਿਰ੍ਯਯੌ

ਵਸੁਦੇਵ, ਉਗ੍ਰਸੇਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਉਦਧਵ, ਬਲਰਾਮ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮਿਲੇ ਵੱਡੇ ਤੋਹਫੇ ਲੈ ਕੇ, ਨੰਦ ਜੀ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਏ।

ਨਨ੍ਦੋ ਗੋਪਾਸ਼੍ਚ ਗੋਪ੍ਯਸ਼੍ਚ ਗੋਵਿਨ੍ਦਚਰਣਾਮ੍ਬੁਜੇ । ਮਨਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਂ ਪੁਨਰ੍ਹਰ੍ਤੁਂ ਅਨੀਸ਼ਾ ਮਥੁਰਾਂ ਯਯੁਃ

ਨੰਦ ਜੀ, ਗੋਪ ਤੇ ਗੋਪੀਆਂ, ਆਪਣਾ ਮਨ ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿਚ ਲਗਾ ਕੇ, ਉਹਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈਣ ਵਿਚ ਅਸਮਰਥ ਰਹੇ, ਤੇ ਮਥੁਰਾ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।

ਬਨ੍ਧੁषੁ ਪ੍ਰਤਿਯਾਤੇषੁ ਵृष੍ਣਯਃ ਕृष੍ਣਦੇਵਤਾਃ । ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪ੍ਰਾਵृषਮਾਸਨ੍ਨਾਦ੍ ਯਯੁਰ੍ਦ੍ਵਾਰਵਤੀਂ ਪੁਨਃ

ਜਦੋਂ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਦੇਵਤਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਸੀ, ਮੀਂਹ ਦਾ ਮੌਸਮ ਆਉਂਦਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੁਬਾਰਾ ਦਵਾਰਕਾ ਵੱਲ ਮੁੜ ਗਏ।

ਜਨੇਭ੍ਯਃ ਕਥਯਾਂ ਚਕ੍ਰੁਃ ਯਦੁਦੇਵਮਹੋਤ੍ਸਵਮ੍ । ਯਦਾਸੀਤ੍ ਤੀਰ੍ਥਯਾਤ੍ਰਾਯਾਂ ਸੁਹृਤ੍ ਸਂਦਰ੍ਸ਼ਨਾਦਿਕਮ੍

ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਮਹਾ-ਉਤਸਵ ਦੀ ਗੱਲ ਦੱਸਦੇ ਰਹੇ, ਜੋ ਤੀਰਥ-ਯਾਤਰਾ ਦੌਰਾਨ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਤੇ ਹੋਰ ਘਟਨਾਵਾਂ ਦੀ ਵੀ।

ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍‍ਭਾਗਵਤੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣੇ ਪਾਰਮਹਂਸ੍ਯਾਂ ਸਂਹਿਤਾਯਾਂ ਦਸ਼ਮਸ੍ਕਨ੍ਧੇ ਉਤ੍ਤਰਾਰ੍ਧੇ ਤੀਰ੍ਥਯਾਤ੍ਰਾਨੁਵਰ੍ਣਨਂ ਨਾਮ ਚਤੁਰਸ਼ੀਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਂਪੁਰਾਣ 'ਭਾਗਵਤ' ਦੇ ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਉੱਤਰ ਭਾਗ ਵਿੱਚ, 'ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਦਾ ਵਰਣਨ' ਨਾਮਕ ਚੌਰਾਸੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।

ਸੁਭਦ੍ਰਾਹਰਣਂ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਮਿਥਿਲਾਗਮਨਂ ਤਤ੍ਰ ਬਹੁਲਾਸ਼੍ਵਸ਼੍ਰੁਤਦੇਵਯੋਃ ਸਦ੍ਮਨਿ ਸਕृਦੇਵ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਃ - ਸ਼੍ਰੀਰਾਜੋਵਾਚ - ( ਅਨੁष੍ਟੁਪ੍ ) ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਵੇਦਿਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਃ ਸ੍ਵਸਾਰਂ ਰਾਮਕृष੍ਣਯੋਃ । ਯਥੋਪਯੇਮੇ ਵਿਜਯੋ ਯਾ ਮਮਾਸੀਤ੍ ਪਿਤਾਮਹੀ

ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਅਸੀਂ ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਭੈਣ ਬਾਰੇ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ—ਕਿਵੇਂ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਉਸ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਉਹ ਮੇਰੀ ਦਾਦੀ ਕਿਵੇਂ ਬਣੀ?

ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੁਕ ਉਵਾਚ - ਅਰ੍ਜੁਨਸ੍ਤੀਰ੍ਥਯਾਤ੍ਰਾਯਾਂ ਪਰ੍ਯਟਨ੍ ਅਵਨੀਂ ਪ੍ਰਭੁਃ । ਗਤਃ ਪ੍ਰਭਾਸਮਸ਼੍ਰृਣੋਨ੍ ਮਾਤੁਲੇਯੀਂ ਸ ਆਤ੍ਮਨਃ

ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਅਰਜੁਨ, ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਘੁੰਮਦਾ ਹੋਇਆ ਪ੍ਰਭਾਸਾ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਤੀ ਪੱਖੋਂ ਭੈਣ ਬਾਰੇ ਸੁਣਿਆ।

ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਾਯ ਰਾਮਸ੍ਤਾਂ ਦਾਸ੍ਯਤੀਤਿ ਨ ਚਾਪਰੇ । ਤਲ੍ਲਿਪ੍ਸੁਃ ਸ ਯਤਿਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਤ੍ਰਿਦਣ੍ਡੀ ਦ੍ਵਾਰਕਾਮਗਾਤ੍

ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਰਾਮ ਉਸ ਨੂੰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਦੇਵੇਗਾ, ਪਰ ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਇਹ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਅਰਜੁਨ ਤ੍ਰਿਦੰਡ ਧਾਰੀ ਯਤੀ ਬਣ ਕੇ ਦੁਆਰਕਾ ਚਲਾ ਗਿਆ।

ਤਤ੍ਰ ਵੈ ਵਾਰ੍षਿਕਾਨ੍ ਮਾਸਾਨ੍ ਅਵਾਤ੍ਸੀਤ੍ ਸ੍ਵਾਰ੍ਥਸਾਧਕਃ । ਪੌਰੈਃ ਸਭਾਜਿਤੋऽਭੀਕ੍ਸ਼੍ਣਂ ਰਾਮੇਣਾਜਾਨਤਾ ਚ ਸਃ

ਉਹ ਉਥੇ ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ ਕਈ ਮਹੀਨੇ ਰਿਹਾ। ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਰਾਮ ਨੇ, ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਪਛਾਣਿਆ ਨਹੀਂ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਉਸ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ।

ਏਕਦਾ ਗृਹਮਾਨੀਯ ਆਤਿਥ੍ਯੇਨ ਨਿਮਂਤ੍ਰ੍ਯ ਤਮ੍ । ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯੋਪਹृਤਂ ਭੈਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਬਲੇਨ ਬੁਭੁਜੇ ਕਿਲ

ਇੱਕ ਦਿਨ, ਰਾਮ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਘਰ ਬੁਲਾਇਆ, ਮਹਿਮਾਨ ਵਜੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਭੀਖ ਦਾ ਭੋਜਨ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਖਾਧਾ।

ਸੋऽਪਸ਼੍ਯਤ੍ਤਤ੍ਰ ਮਹਤੀਂ ਕਨ੍ਯਾਂ ਵੀਰਮਨੋਹਰਾਮ੍ । ਪ੍ਰੀਤ੍ਯੁਤ੍ਫੁਲ੍ਲੇਕ੍ਸ਼ਣਸ੍ਤਸ੍ਯਾਂ ਭਾਵਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧਂ ਮਨੋ ਦਧੇ

ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਕੁੜੀ ਦੇਖੀ, ਜੋ ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਨੈਣਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਦਾ ਮਨ ਉਸ 'ਤੇ ਲੱਗ ਗਿਆ।

ਸਾਪਿ ਤਂ ਚਕਮੇ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਨਾਰੀਣਾਂ ਹृਦਯਂਗਮਮ੍ । ਹਸਨ੍ਤੀ ਵ੍ਰੀਡਿਤਾਪਾਙ੍ਗੀ ਤਨ੍ਨ੍ਯਸ੍ਤਹृਦਯੇਕ੍ਸ਼ਣਾ

ਉਹ ਕੁੜੀ ਵੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ 'ਤੇ ਮੋਹ ਗਈ—ਜਿਵੇਂ ਔਰਤਾਂ ਦਾ ਦਿਲ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੱਸਦੀ ਹੋਈ, ਲਜਜਾ ਨਾਲ ਨੈਣ ਝੁਕਾ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਦਿਲ ਤੇ ਨਜ਼ਰ ਉਸ 'ਤੇ ਟਿਕਾ ਦਿੱਤੀ।

ਤਾਂ ਪਰਂ ਸਮਨੁਧ੍ਯਾਯਨ੍ ਨਨ੍ਤਰਂ ਪ੍ਰੇਪ੍ਸੁਰਰ੍ਜੁਨਃ । ਨ ਲੇਭੇ ਸ਼ਂ ਭ੍ਰਮਚ੍ਚਿਤ੍ਤਃ ਕਾਮੇਨਾਤਿਬਲੀਯਸਾ

ਅਰਜੁਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਲਗਾਤਾਰ ਸੋਚਦਾ ਤੇ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਵੱਡੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਮਨ ਵਿੱਚ ਭਟਕਦਾ, ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਿਆ।

ਮਹਤ੍ਯਾਂ ਦੇਵਯਾਤ੍ਰਾਯਾਂ ਰਥਸ੍ਥਾਂ ਦੁਰ੍ਗਨਿਰ੍ਗਤਾਂ । ਜਹਾਰਾਨੁਮਤਃ ਪਿਤ੍ਰੋਃ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਚ ਮਹਾਰਥਃ

ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਦੇਵੀ ਯਾਤਰਾ ਦੌਰਾਨ, ਜਦ ਉਹ ਰਥ 'ਤੇ ਕਿਲ੍ਹੇ ਤੋਂ ਨਿਕਲੀ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ, ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਗਿਆ।

ਰਥਸ੍ਥੋ ਧਨੁਰਾਦਾਯ ਸ਼ੂਰਾਂਸ਼੍ਚਾਰੁਨ੍ਧਤੋ ਭਟਾਨ੍ । ਵਿਦ੍ਰਾਵ੍ਯ ਕ੍ਰੋਸ਼ਤਾਂ ਸ੍ਵਾਨਾਂ ਸ੍ਵਭਾਗਂ ਮृਗਰਾਡਿਵ

ਰਥ 'ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਰਾਹ ਰੋਕਣ ਵਾਲੇ ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਮਿਰਗਾਂ ਵਾਂਗ ਤਿਤਰ-ਬਿਤਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।

ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕ੍ਸ਼ੁਭਿਤੋ ਰਾਮਃ ਪਰ੍ਵਣੀਵ ਮਹਾਰ੍ਣਵਃ । ਗृਹੀਤਪਾਦਃ ਕृष੍ਣੇਨ ਸੁਹृਦ੍‌ਭਿਸ਼੍ਚਾਨੁਸਾਮ੍ਯਤ

ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਮ ਚੰਦਰ ਚੰਦ ਦੀ ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਵਾਲੇ ਮਹਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਉਤਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ; ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ, ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਫੜ ਕੇ, ਦੋਸਤਾਂ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।

ਪ੍ਰਾਹਿਣੋਤ੍ਪਾਰਿਬਰ੍ਹਾਣਿ ਵਰਵਧ੍ਵੋਰ੍ਮੁਦਾ ਬਲਃ । ਮਹਾਧਨੋਪਸ੍ਕਰੇਭ ਰਥਾਸ਼੍ਵਨਰਯੋषਿਤਃ

ਬਲਰਾਮ ਨੇ ਵਿਆਹ 'ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਵਧੀਆ ਦਾਨ ਦਿੱਤੇ—ਧਨ-ਦੌਲਤ ਵਾਲੇ ਹਾਥੀ, ਰਥ, ਘੋੜੇ, ਆਦਮੀ ਤੇ ਔਰਤਾਂ।

ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੁਕ ਉਵਾਚ - ਕृष੍ਣਸ੍ਯਾਸੀਦ੍ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਸ਼੍ਰੁਤਦੇਵ ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਃ । ਕृष੍ਣੈਕਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪੂਰ੍ਣਾਰ੍ਥਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਃ ਕਵਿਰਲਮ੍ਪਟਃ

ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸ਼੍ਰੁਤਦੇਵ ਸੀ। ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਭਜਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਮਨੋਰਥਾਂ ਤੋਂ ਪੂਰਾ, ਸ਼ਾਂਤ, ਗਿਆਨੀ ਤੇ ਵਿਅਸਨ ਰਹਿਤ ਸੀ।

ਸ ਉਵਾਸ ਵਿਦੇਹੇषੁ ਮਿਥਿਲਾਯਾਂ ਗृਹਾਸ਼੍ਰਮੀ । ਅਨੀਹਯਾਗਤਾਹਾਰ੍ਯ ਨਿਰ੍ਵਰ੍ਤਿਤਨਿਜਕ੍ਰਿਯਃ

ਉਹ ਵਿਦੇਹ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਮਿਥਿਲਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਘਰ-ਗ੍ਰਸਤ ਵਜੋਂ ਵੱਸਦਾ ਸੀ। ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਆ ਜਾਂਦਾ, ਉਹੀ ਲੈਂਦਾ, ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਕਰਤਬਾਂ ਨਿਭਾਉਂਦਾ ਸੀ।

ਯਾਤ੍ਰਾਮਾਤ੍ਰਂ ਤ੍ਵਹਰਹਃ ਦੈਵਾਦ੍ ਉਪਨਮਤ੍ਯੁਤ । ਨਾਧਿਕਂ ਤਾਵਤਾ ਤੁष੍ਟਃ ਕ੍ਰਿਯਾ ਚਕ੍ਰੇ ਯਥੋਚਿਤਾਃ

ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਯਾਤਰਾ ਲਈ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਦਿਵਕਤ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ, ਉਹੀ ਲੈਂਦਾ, ਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਹੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਰਹਿੰਦਾ। ਜਿੰਨੀ ਲੋੜ ਸੀ, ਉਨੀ ਹੀ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਸੀ।

ਤਥਾ ਤਦ੍‌ਰਾष੍ਟ੍ਰਪਾਲੋऽਙ੍ਗ ਬਹੁਲਾਸ਼੍ਵ ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਃ । ਮੈਥਿਲੋ ਨਿਰਹਮ੍ਮਾਨ ਉਭਾਵਪ੍ਯਚ੍ਯੁਤਪ੍ਰਿਯੌ

ਉਸ ਦੇ ਰਾਜ ਦਾ ਰਾਜਾ ਵੀ ਬਹੁਲਾਸ਼ਵ ਸੀ, ਜੋ ਮਿਥਿਲਾ ਦਾ ਨਿਵਾਸੀ ਤੇ ਨਿਮਰਤਾ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਅਚੁਤ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਸਨ।