ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਤਤਸ੍ਤੁ ਸ਼੍ਰੀਫਲਂ ਧृਤ੍ਵਾ ਨਮਸ੍ਕਾਰਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍ । ਸ੍ਤੁਤਿਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਚਿਤ੍ਤੇਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਾ ਕੇਵਲਂ ਤਦਾ

ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸ਼੍ਰੀਫਲ ਫੜ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੇ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ ਸਤੁਤੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍‌ਭਾਗਵਤਾਖ੍ਯੋऽਯਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਃ ਕृष੍ਣ ਏਵ ਹਿ । ਸ੍ਵੀਕृਤੋऽਸਿ ਮਯਾ ਨਾਥ ਮੁਕ੍ਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਭਵਸਾਗਰੇ

ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਭਾਗਵਤ ਗ੍ਰੰਥ, ਸੱਚਮੁੱਚ, ਸ੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਹੀ ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ ਹੈ।

ਮਨੋਰਥੋ ਮਦੀਯੋऽਯਂ ਸਫਲਃ ਸਰ੍ਵਥਾ ਤ੍ਵਯਾ । ਨਿਰ੍ਵਿਘ੍ਨੇਨੈਵ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯ ਦਾਸੋऽਹਂ ਤਵ ਕੇਸ਼ਵ

ਮੇਰੀ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਤੁਹਾਡੇ ਕਰਕੇ ਪੂਰੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈ। ਇਹ ਕੰਮ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਰੁਕਾਵਟ ਦੇ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਸੇਵਕ ਹਾਂ, ਹੇ ਕੇਸ਼ਵ।

ਏਵਂ ਦੀਨਵਚਃ ਪ੍ਰੋਚ੍ਯ ਵਕ੍ਤਾਰਂ ਚਾਥ ਪੂਜਯੇਤ੍ । ਸਮ੍ਭੂष੍ਯ ਵਸ੍ਤ੍ਰਭੂषਾਭਿਃ ਪੂਜਾਨ੍ਤੇ ਤਂ ਚ ਸਂਸ੍ਤਵੇਤ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਕਹਿ ਕੇ, ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਸਤ੍ਰ ਤੇ ਗਹਣੇ ਪਾ ਕੇ, ਪੂਜਾ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਸ਼ੁਕਰੂਪ ਪ੍ਰਬੋਧਜ੍ਞ ਸਰ੍ਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਸ਼ਾਰਦ । ਏਤਤ੍ਕਥਾਪ੍ਰਕਾਸ਼ੇਨ ਮਦਜ੍ਞਾਨਂ ਵਿਨਾਸ਼ਯ

ਹੇ ਸੂਅਰ-ਸਵਰੂਪ, ਜਾਗਰੂਕ ਤੇ ਸਭ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਇਸ ਕਥਾ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਅਗਿਆਨਤਾ ਦੂਰ ਕਰ।

ਤਦਗ੍ਰੇ ਨਿਯਮਃ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਃ ਸ਼੍ਰੇਯਸੇ ਮੁਦਾ । ਸਪ੍ਤਰਾਤ੍ਰਂ ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਧਾਰਣੀਯਃ ਸ ਏਵ ਹਿ

ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਆਪਣੇ ਭਲੇ ਲਈ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਇਕ ਨਿਯਮ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਸੱਤ ਰਾਤਾਂ ਤੱਕ ਨਿਭਾਇਆ ਜਾਵੇ।

ਵਰਣਂ ਪਂਚਵਿਪ੍ਰਾਣਾਂ ਕਥਾਭਙ੍‌ਗਨਿਵृਤ੍ਤਯੇ । ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਤੈਃ ਹਰੇਰ੍ਜਾਪ੍ਯਂ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਕ੍ਸ਼ਰਵਿਦ੍ਯਯਾ

ਕਥਾ ਵਿਚ ਰੁਕਾਵਟ ਨਾ ਆਵੇ, ਇਸ ਲਈ ਪੰਜ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਚੋਣ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਹਰਿ ਦਾ ਬਾਰਾਂ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਣ।

ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ ਵੈष੍ਣਵਾਨ੍ ਚਾਨ੍ਯਾਨ੍ ਤਥਾ ਕੀਰ੍ਤਨਕਾਰਿਣਃ । ਨਤ੍ਵਾ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਦਤ੍ਤਾਜ੍ਞਃ ਸ੍ਵਯਂ ਆਸਨਮਾਵਿਸ਼ੇਤ੍

ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਅਤੇ ਕੀਰਤਨ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਹੁਕਮ ਦੇ ਕੇ, ਫਿਰ ਆਪਣੀ ਜਗ੍ਹਾ ਤੇ ਬੈਠਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਲੋਕਵਿਤ੍ਤਧਨਾਗਾਰ ਪੁਤ੍ਰਚਿਨ੍ਤਾਂ ਵ੍ਯੁਦਸ੍ਯ ਚ । ਕਥਾਚਿਤ੍ਤਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧਮਤਿਃ ਸ ਲਭੇਤ੍ਫਲਮੁਤ੍ਤਮਮ੍

ਧਨ, ਜਾਇਦਾਦ, ਘਰ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਮਨ ਕਥਾ ਵਿਚ ਲਗਾ ਕੇ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਨਾਲ, ਵਧੀਆ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।

ਆਸੂਰ੍ਯੋਦਯਮਾਰਭ੍ਯ ਸਾਰ੍ਧਤ੍ਰਿਪ੍ਰਹਰਾਨ੍ਤਕਮ੍ । ਵਾਚਨੀਯਾ ਕਥਾ ਸਮ੍ਯਕ੍ ਧੀਰਕਣ੍ਠਂ ਸੁਧੀਮਤਾ

ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਨ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਤਿੰਨ ਤੇ ਅੱਧ ਘੜੀਆਂ ਤੱਕ, ਕਥਾ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾਰੀ ਨਾਲ, ਠੰਢੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਪੜ੍ਹਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਕਥਾਵਿਰਾਮਃ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯੋ ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨੇ ਘਟਿਕਾਦ੍ਵਯਂ । ਤਤ੍ਕਥਾਮਨੁ ਕਾਰ੍ਯਂ ਵੈ ਕੀਰ੍ਤਨਂ ਵੈष੍ਣਵੈਸ੍ਤਦਾ

ਕਥਾ ਵਿਚ ਦੋ ਘੜੀਆਂ ਲਈ ਦੁਪਹਿਰ ਸਮੇਂ ਰੁਕਾਵਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਉਸ ਸਮੇਂ ਕਥਾ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਵੈਸ਼ਨਵ ਕੀਰਤਨ ਕਰਣ।

ਮਲਮੂਤ੍ਰਜਯਾਰ੍ਥਂ ਹਿ ਲਘ੍ਵਾਹਾਰਃ ਸੁਖਾਵਹਃ । ਹਵਿष੍ਯਾਨ੍ਨੇਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯੋ ਹਿ, ਏਕਵਾਰਂ ਕਥਾਰ੍ਥਿਨਾ

ਸਰੀਰਕ ਜ਼ਰੂਰਤਾਂ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਪਾਉਣ ਲਈ, ਹਲਕਾ ਤੇ ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਖਾਣਾ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਕਥਾ ਸੁਣਨ ਵਾਲਾ ਹਵਿਸ਼ ਖਾਣਾ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਹੀ ਖਾਵੇ।

ਉਪੋष੍ਯ ਸਪ੍ਤਰਾਤ੍ਰਂ ਵੈ ਸ਼ਕ੍ਤਿਸ਼੍ਚੇਤ੍ ਸ਼੍ਰੁਣੁਯਾਤ੍ ਤਦਾ । ਘृਤਪਾਨਂ ਪਯਃਪਾਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵੈ ਸ਼੍ਰृਣੁਯਾਤ੍ ਸੁਖਮ੍

ਜੇ ਸਮਰਥ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਸੱਤ ਰਾਤਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜਾਂ ਘੀ ਜਾਂ ਦੂਧ ਪੀ ਕੇ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਸੁਣ ਸਕਦੇ ਹਨ।

ਫਲਾਹਾਰੇਣ ਵਾ ਭਾਵ੍ਯਂ ਏਕਭੁਕ੍ਤੇਨ ਵਾ ਪੁਨਃ । ਸੁਖਸਾਧ੍ਯਂ ਭਵੇਦ੍ ਯਤ੍ਤੁ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰਵਣਾਯ ਤਤ੍

ਫਲ ਖਾ ਕੇ ਜਾਂ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਖਾ ਕੇ ਵੀ ਕਥਾ ਸੁਣੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ; ਜੋ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਹੋ ਸਕੇ, ਉਹੀ ਸੁਣਨ ਲਈ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਭੋਜਨਂ ਤੁ ਵਰਂ ਮਨ੍ਯੇ ਕਥਾਸ਼੍ਰਵਣਕਾਰਕਮ੍ । ਨੋਪਵਾਸੋ ਵਰਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਃ ਕਥਾਵਿਘ੍ਨਕਰੋ ਯਦਿ

ਕਥਾ ਸੁਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਖਾਣਾ ਲੈਣਾ ਵਧੀਆ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ; ਜੇ ਉਪਵਾਸ ਨਾਲ ਕਥਾ ਵਿਚ ਰੁਕਾਵਟ ਆਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।

ਸਪ੍ਤਾਹਵ੍ਰਤਿਨਾਂ ਪੁਂਸਾਂ ਨਿਯਮਾਨ੍ ਸ਼੍ਰੁਣੁ ਨਾਰਦ । ਵਿष੍ਣੁਦੀਕ੍ਸ਼ਾਵਿਹੀਨਾਨਾਂ ਨਾਧਿਕਾਰਃ ਕਥਾਸ਼੍ਰਵੇ

ਹੇ ਨਾਰਦ, ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਵਰਤ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਨਿਯਮ ਸੁਣ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਦীক্ষਾ ਨਹੀਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਥਾ ਸੁਣਨ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰ ਨਹੀਂ।

ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯਮਧਃ ਸੁਪ੍ਤਿਃ ਪਤ੍ਰਾਵਲ੍ਯਾਂ ਚ ਭੋਜਨਮ੍ । ਕਥਾਸਮਾਪ੍ਤੌ ਭੁਕ੍ਤਿਂ ਚ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ ਨਿਤ੍ਯਂ ਕਥਾਵ੍ਰਤੀ

ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ, ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਸੌਣਾ, ਪੱਤਿਆਂ 'ਤੇ ਖਾਣਾ, ਤੇ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਕਥਾ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਹੀ ਖਾਣਾ—ਇਹ ਕਥਾ ਵਰਤ ਵਾਲੇ ਨੇ ਨਿਭਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਦ੍ਵਿਦਲਂ ਮਧੁ ਤੈਲਂ ਚ ਗਰਿष੍ਠਾਨ੍ਨਂ ਤਥੈਵ ਚ । ਭਾਵਦੁष੍ਟਂ ਪਰ੍ਯੁषਿਤਂ ਜਹ੍ਯਾਤ੍ ਨਿਤ੍ਯਂ ਕਥਾਵ੍ਰਤੀ

ਕਥਾ ਵਰਤ ਵਾਲੇ ਨੇ ਦਾਲਾਂ, ਮਿੱਠਾ, ਤੇਲ, ਭਾਰੀ ਖਾਣਾ, ਤੇ ਜੋ ਭਾਵ ਨਾਲ ਖਰਾਬ ਜਾਂ ਬੇਕਾਰ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਕਾਮਂ ਕ੍ਰੋਧਂ ਮਦਂ ਮਾਨਂ ਮਤ੍ਸਰਂ ਲੋਭਮੇਵ ਚ । ਦਮ੍ਭ ਮੋਹਂ ਤਥਾ ਦ੍ਵੇषਂ ਦੂਰਯੇਚ੍ਚ ਕਥਾਵ੍ਰਤੀ

ਕਥਾ ਵਰਤ ਵਾਲੇ ਨੇ ਕਾਮ, ਗੁੱਸਾ, ਨਸ਼ਾ, ਅਹੰਕਾਰ, ਈਰਖਾ, ਲੋਭ, ਦਿਖਾਵਾ, ਭੁਲਾਵਾ ਤੇ ਨਫ਼ਰਤ—ਇਹ ਸਭ ਦੂਰ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਵੇਦਵੈष੍ਣਵਵਿਪ੍ਰਾਣਾਂ ਗੁਰੁਗੋਵ੍ਰਤਿਨਾਂ ਤਥਾ । ਸ੍ਤ੍ਰੀਰਾਜਮਹਤਾਂ ਨਿਨ੍ਦਾਂ ਵਰ੍ਜਯੇਤ੍ ਯਃ ਕਥਾਵ੍ਰਤੀ

ਜੋ ਇਹ ਕਥਾ ਸੁਣਨ ਦੀ ਨਿਯਮਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਭਗਤ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਅਧਿਆਪਕ, ਗਾਂ, ਵ੍ਰਤ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ, ਮਹਿਲਾਵਾਂ, ਰਾਜਿਆਂ ਤੇ ਵੱਡੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਚੇ।

ਰਜਸ੍ਵਲਾ ਅਨ੍ਤ੍ਯਜ ਮ੍ਲੇਚ੍ਛ ਪਤਿਤ ਵ੍ਰਾਤ੍ਯਕੈਸ੍ਤਥਾ । ਦ੍ਵਿਜਦ੍ਵਿਡ੍ ਵੇਦਬਾਹ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਨ ਵਦੇਤ੍ ਯਃ ਕਥਾਵ੍ਰਤੀ

ਜੋ ਇਹ ਕਥਾ ਸੁਣਨ ਦੀ ਨਿਯਮਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰਜਸਵਲਾ ਮਹਿਲਾ, ਅਛੂਤ, ਵਿਦੇਸ਼ੀ, ਪਾਪੀ, ਵੇਦਾਂ ਤੋਂ ਬਾਹਰ, ਦੋਵੇਂ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀ, ਜਾਂ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਵਿਰੋਧੀ ਨਾਲ ਗੱਲਬਾਤ ਨਾ ਕਰੇ।

ਸਤ੍ਯਂ ਸ਼ੌਚਂ ਦਯਾਂ ਮੌਨਂ ਆਰ੍ਜਵਂ ਵਿਨਯਂ ਤਥਾ । ਉਦਾਰਮਾਨਸਂ ਤਦ੍ਵਤ੍ ਏਵਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ ਕਥਾਵ੍ਰਤੀ

ਇਹ ਕਥਾ ਸੁਣਨ ਵਾਲਾ ਸੱਚਾਈ, ਪਵਿਤਰਤਾ, ਦਇਆ, ਚੁਪ, ਸਾਦਗੀ, ਨਮਰਤਾ ਤੇ ਖੁਲ੍ਹੇ ਦਿਲ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ।

ਦਰਿਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਕ੍ਸ਼ਯੀ ਰੋਗੀ ਨਿਰ੍ਭਾਗ੍ਯਃ ਪਾਪਕਰ੍ਮਵਾਨ੍ । ਅਨਪਤ੍ਯੋ ਮੋਕ੍ਸ਼ਕਾਮਃ ਸ਼੍ਰੁਣੁਯਾਚ੍ਚ ਕਥਾਮਿਮਾਮ੍

ਗਰੀਬ, ਕਮਜ਼ੋਰ, ਬਿਮਾਰ, ਅਭਾਗਾ, ਪਾਪ ਕਰਣ ਵਾਲਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਬੱਚੇ ਨਹੀਂ, ਜਾਂ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਇਹ ਕਥਾ ਸੁਣੇ।

ਅਪੁष੍ਪਾ ਕਾਕਵਨ੍ਧ੍ਯਾ ਚ ਵਨ੍ਧ੍ਯਾ ਯਾ ਚ ਮृਤਾਰ੍ਭਕਾ । ਸ੍ਰਵਤ੍ ਗਰ੍ਭਾ ਚ ਯਾ ਨਾਰੀ ਤਯਾ ਸ਼੍ਰਾਵ੍ਯਾ ਪ੍ਰਯਤ੍‍ਨਤਃ

ਜੋ ਮਹਿਲਾ ਗਰਭ ਧਾਰਣ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਬੱਚੇ ਮਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਬਾਂਝ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਬੱਚਾ ਮਰ ਗਿਆ, ਜਾਂ ਜਿਸ ਦਾ ਗਰਭ ਝੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਹ ਕਥਾ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੇ।

ਏਤੇषੁ ਵਿਧਿਨਾ ਸ਼੍ਰਾਵੇ ਤਦਕ੍ਸ਼ਯਤਰਂ ਭਵੇਤ੍ । ਅਤ੍ਯੁਤ੍ਤਮਾ ਕਥਾ ਦਿਵ੍ਯਾ ਕੋਟਿਯਜ੍ਞਫਲਪ੍ਰਦਾ

ਇਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਇਹ ਕਥਾ ਸੁਣੀ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਅਖੂਤ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਉੱਚੀ ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਕਥਾ ਲੱਖਾਂ ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।

ਏਵਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵ੍ਰਤਵਿਧਿਂ ਉਦ੍ਯਾਪਨਂ ਅਥਾਚਰੇਤ੍ । ਜਨ੍ਮਾष੍ਟਮੀ ਵ੍ਰਤਮਿਵ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਫਲਕਾਂਕ੍ਸ਼ਿਭਿਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵ੍ਰਤ ਦੇ ਨਿਯਮ ਪੂਰੇ ਕਰਕੇ, ਆਖਰੀ ਸੰਸਕਾਰ ਵੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਫਲ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਜਨਮਅਸ਼ਟਮੀ ਦਾ ਵ੍ਰਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਅਕਿਂਚਨੇषੁ ਭਕ੍ਤੇषੁ ਪ੍ਰਾਯੋ ਨੋਦ੍ਯਾਪਨਾਗ੍ਰਹਃ । ਸ਼੍ਰਵਣੇਨੈਵ ਪੂਤਾਸ੍ਤੇ ਨਿष੍ਕਾਮਾ ਵੈष੍ਣਵਾ ਯਤਃ

ਜੋ ਗਰੀਬ ਪਰ ਭਗਤ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਆਖਰੀ ਸੰਸਕਾਰ ਦੀ ਜ਼ੋਰ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਹੀ ਪਵਿਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਨਿਸ਼ਕਾਮ ਵਿਸ਼ਨੁ ਭਗਤ ਹਨ।

ਏਵਂ ਨਗਾਹਯਜ੍ਞੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਸਮਾਪ੍ਤੇ ਸ਼੍ਰੋਤृਭਿਸ੍ਤਦਾ । ਪੁਸ੍ਤਕਸ੍ਯ ਚ ਵਕ੍ਤੁਸ਼੍ਚ ਪੂਜਾ ਕਾਰ੍ਯਾਤਿਭਕ੍ਤਿਤਃ

ਜਦੋਂ ਇਹ ਕਥਾ ਯਜਨ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਸੁਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਲੋਂ ਪੁਸਤਕ ਤੇ ਵਚਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਪ੍ਰਸਾਦਤੁਲਸੀਮਾਲਾ ਸ਼੍ਰੋਤृਭ੍ਯਸ਼੍ਚਾਥ ਦੀਯਤਾਮ੍ । ਮृਦਂਗਤਾਲਲਲਿਤਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਕੀਰ੍ਤਨਂ ਤਤਃ

ਫਿਰ, ਪ੍ਰਸਾਦ ਦੀ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਮਾਲਾ ਸੁਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਮ੍ਰਿਦੰਗ ਤੇ ਝੰਜ ਨਾਲ ਮਿੱਠਾ ਕੀਰਤਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।