ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਦਾਰੁਕਸ਼੍ਚੋਦਯਾਮਾਸ ਕਾਞ੍ਚਨੋਪਸ੍ਕਰਂ ਰਥਮ੍। ਮਿषਤਾਂ ਭੂਭੁਜਾਂ ਰਾਜ੍ਞਿ ਮृਗਾਣਾਂ ਮृਗਰਾਡਿਵ

ਦਾਰੁਕ ਨੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਰਥ ਚਲਾਇਆ, ਰਾਜੇ ਵੇਖਦੇ ਰਹੇ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੋਰ ਜਾਨਵਰਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਆਪਣਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਤੇऽਨ੍ਵਸਜ੍ਜਨ੍ਤ ਰਾਜਨ੍ਯਾ ਨਿषੇਦ੍ਧੁਂ ਪਥਿ ਕੇਚਨ। ਸਂਯਤ੍ਤਾ ਉਦ੍ਧृਤੇष੍ਵਾਸਾ ਗ੍ਰਾਮਸਿਂਹਾ ਯਥਾ ਹਰਿਮ੍

ਕੁਝ ਰਾਜੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਰੋਕਣ ਲਈ ਪਿੱਛੇ ਲੱਗੇ, ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਪਿੰਡ ਦੇ ਸ਼ੇਰ ਹਰੀ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਤੇ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਚ੍ਯੁਤਬਾਣੌਘੈਃ ਕृਤ੍ਤਬਾਹ੍ਵਙ੍ਘ੍ਰਿਕਨ੍ਧਰਾਃ। ਨਿਪੇਤੁਃ ਪ੍ਰਧਨੇ ਕੇਚਿਦੇਕੇ ਸਨ੍ਤ੍ਯਜ੍ਯ ਦੁਦ੍ਰੁਵੁਃ

ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਬਾਂਹ, ਲੱਤਾਂ ਤੇ ਗਲ੍ਹਾ ਕੱਟ ਗਏ, ਕੁਝ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਹੋਰ ਲੜਾਈ ਛੱਡ ਕੇ ਭੱਜ ਗਏ।

ਤਤਃ ਪੁਰੀਂ ਯਦੁਪਤਿਰਤ੍ਯਲਙ੍ਕृਤਾਂ। ਰਵਿਚ੍ਛਦਧ੍ਵਜਪਟਚਿਤ੍ਰਤੋਰਣਾਮ੍। ਕੁਸ਼ਸ੍ਥਲੀਂ ਦਿਵਿ ਭੁਵਿ ਚਾਭਿਸਂਸ੍ਤੁਤਾਂ। ਸਮਾਵਿਸ਼ਤ੍ਤਰਣਿਰਿਵ ਸ੍ਵਕੇਤਨਮ੍

ਫਿਰ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਦੀ ਛਾਂ ਵਾਲੇ ਝੰਡਿਆਂ ਤੇ ਰੰਗੀਨ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਸੋਭਿਤ ਸੀ, ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਜਿਵੇਂ ਜਹਾਜ਼ ਆਪਣੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ।

ਪਿਤਾ ਮੇ ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਸੁਹृਤ੍ਸਮ੍ਬਨ੍ਧਿਬਾਨ੍ਧਵਾਨ੍। ਮਹਾਰ੍ਹਵਾਸੋऽਲਙ੍ਕਾਰੈਃ ਸ਼ਯ੍ਯਾਸਨਪਰਿਚ੍ਛਦੈਃ

ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਤੇ ਪਰਿਵਾਰਕ ਜਣਿਆਂ ਨੂੰ ਕੀਮਤੀ ਵਸਤ੍ਰ, ਗਹਣੇ, ਸੇਜ, ਆਸਨ ਤੇ ਹੋਰ ਤੋਹਫੇ ਦੇ ਕੇ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ।

ਦਾਸੀਭਿਃ ਸਰ੍ਵਸਮ੍ਪਦ੍ਭਿਰ੍ਭਟੇਭਰਥਵਾਜਿਭਿਃ। ਆਯੁਧਾਨਿ ਮਹਾਰ੍ਹਾਣਿ ਦਦੌ ਪੂਰ੍ਣਸ੍ਯ ਭਕ੍ਤਿਤਃ

ਦਾਸੀਆਂ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ, ਸਿਪਾਹੀ, ਰਥ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਪੂਰੀ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਕੀਮਤੀ ਹਥਿਆਰ ਦਿੱਤੇ।

ਆਤ੍ਮਾਰਾਮਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯੇਮਾ ਵਯਂ ਵੈ ਗृਹਦਾਸਿਕਾਃ। ਸਰ੍ਵਸਙ੍ਗਨਿਵृਤ੍ਤ੍ਯਾਦ੍ਧਾ ਤਪਸਾ ਚ ਬਭੂਵਿਮ

ਅਸੀਂ, ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਦੀਆਂ ਦਾਸੀਆਂ, ਸੱਚੀ ਤਪस्या ਤੇ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰਕ ਮੋਹ ਛੱਡ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਰੱਜੇ ਹੋਏ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।

ਮਹਿष੍ਯ ਊਚੁਃ। ਭੌਮਂ ਨਿਹਤ੍ਯ ਸਗਣਂ ਯੁਧਿ ਤੇਨ ਰੁਦ੍ਧਾ। ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾਥ ਨਃ ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਜਯੇ ਜਿਤਰਾਜਕਨ੍ਯਾਃ। ਨਿਰ੍ਮੁਚ੍ਯ ਸਂਸृਤਿਵਿਮੋਕ੍ਸ਼ਮਨੁਸ੍ਮਰਨ੍ਤੀਃ। ਪਾਦਾਮ੍ਬੁਜਂ ਪਰਿਣਿਨਾਯ ਯ ਆਪ੍ਤਕਾਮਃ

ਮਹਿਸੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਭੌਮ ਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸਾਨੂੰ, ਜੋ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀਆਂ ਉਸਦੇ ਵਲੋਂ ਜੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ, ਆਜ਼ਾਦ ਕੀਤਾ; ਉਸਦੇ ਕਮਲ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੀਆਂ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਾਨੂੰ ਵਿਆਹ ਕੇ ਸੰਸਾਰਕ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦਿੱਤੀ।

ਨ ਵਯਂ ਸਾਧ੍ਵਿ ਸਾਮ੍ਰਾਜ੍ਯਂ ਸ੍ਵਾਰਾਜ੍ਯਂ ਭੌਜ੍ਯਮਪ੍ਯੁਤ। ਵੈਰਾਜ੍ਯਂ ਪਾਰਮੇष੍ਠ੍ਯਂ ਚ ਆਨਨ੍ਤ੍ਯਂ ਵਾ ਹਰੇਃ ਪਦਮ੍

ਅਸੀਂ ਨਾ ਰਾਜ, ਨਾ ਸਰਵਭੌਮਤਾ, ਨਾ ਰਾਜਾ ਹੋਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਨਾ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਉੱਚੇ ਦਰਜੇ ਦੀ, ਨਾ ਹੀ ਹਰੀ ਦੇ ਅਨੰਤ ਆਸਥਾਨ ਦੀ।

ਕਾਮਯਾਮਹ ਏਤਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰੀਮਤ੍ਪਾਦਰਜਃ ਸ਼੍ਰਿਯਃ। ਕੁਚਕੁਙ੍ਕੁਮਗਨ੍ਧਾਢ੍ਯਂ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਾ ਵੋਢੁਂ ਗਦਾਭृਤਃ

ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਉਸਦੇ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ, ਜੋ ਉਸਦੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਕੁਚ-ਕੁੰਗੂਮ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਗਦਾ ਧਾਰਣ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਰੱਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।

ਵ੍ਰਜਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋ ਯਦ੍ਵਾਞ੍ਛਨ੍ਤਿ ਪੁਲਿਨ੍ਦ੍ਯਸ੍ਤृਣਵੀਰੁਧਃ। ਗਾਵਸ਼੍ਚਾਰਯਤੋ ਗੋਪਾਃ ਪਦਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ

ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਗੋਪੀਆਂ, ਪੁਲਿੰਦਨੀਆਂ, ਘਾਹ-ਬੂਟੀਆਂ, ਗਾਂਵਾਂ ਤੇ ਗੋਪ—all ਉਹ ਮਹਾਨ ਜੀਵ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਛੂਹ ਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜਦ ਉਹ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਚਰਾਉਂਦਾ ਹੈ।

ऋषਿਗਣਕृਤਾ ਭਗਵਤ੍ਸ੍ਤੁਤਿਃ; ਵਸੁਦੇਵਯਜ੍ਞੋਤ੍ਸਵਃ; ਬਨ੍ਧੂਨਾਂ ਪ੍ਰਸ੍ਥਾਪਨਾਦਿਕਂ ਚ - ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੁਕ ਉਵਾਚ - ( ਵਸਂਤਤਿਲਕਾ ) ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪृਥਾ ਸੁਬਲਪੁਤ੍ਰ੍ਯਥ ਯਾਜ੍ਞਸੇਨੀ ਮਾਧਵ੍ਯਥ ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਪਪਤ੍‍ਨ੍ਯ ਉਤ ਸ੍ਵਗੋਪ੍ਯਃ । ਕृष੍ਣੇऽਖਿਲਾਤ੍ਮਨਿ ਹਰੌ ਪ੍ਰਣਯਾਨੁਬਨ੍ਧਂ ਸਰ੍ਵਾ ਵਿਸਿਸ੍ਮ੍ਯੁਰਲਮਸ਼੍ਰੁਕਲਾਕੁਲਾਕ੍ਸ਼੍ਯਃ

ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦ ਕੁੰਤੀ, ਸੁਭਦਰਾ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ, ਮਾਧਵੀ, ਰਾਜ-ਪਤਨੀਆਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਗੋਪੀਆਂ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕਿੰਨਾ ਪਿਆਰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ ਭਰ ਆਏ।

( ਅਨੁष੍ਟੁਪ੍ ) ਇਤਿ ਸਮ੍ਭਾषਮਾਣਾਸੁ ਸ੍ਤ੍ਰੀਭਿਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀषੁ ਨृਭਿਰ੍ਨृषੁ । ਆਯਯੁਰ੍ਮੁਨਯਸ੍ਤਤ੍ਰ ਕृष੍ਣਰਾਮਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਯਾ

ਜਦ ਔਰਤਾਂ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਤੇ ਮਰਦ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਥੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਆ ਪਹੁੰਚੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਬਲਰਾਮ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ।

ਦ੍ਵੈਪਾਯਨੋ ਨਾਰਦਸ਼੍ਚ ਚ੍ਯਵਨੋ ਦੇਵਲੋऽਸਿਤਃ । ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਃ ਸ਼ਤਾਨਨ੍ਦੋ ਭਰਦ੍ਵਾਜੋऽਥ ਗੌਤਮਃ

ਵਿਆਸ, ਨਾਰਦ, ਚਯਵਨ, ਦੇਵਲ, ਅਸੀਤ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਸ਼ਤਾਨੰਦ, ਭਰਦਵਾਜ ਤੇ ਗੌਤਮ ਵੀ ਆਏ।

ਰਾਮਃ ਸਸ਼ਿष੍ਯੋ ਭਗਵਾਨ੍ ਵਸਿष੍ਠੋ ਗਾਲਵੋ ਭृਗੁਃ । ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯਃ ਕਸ਼੍ਯਪੋऽਤ੍ਰਿਸ਼੍ਚ ਮਾਰ੍ਕਣ੍ਡੇਯੋ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਃ

ਰਾਮ ਆਪਣੇ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਵਸੀਸ਼ਠ, ਗਾਲਵ, ਭ੍ਰਿਗੁ, ਪੁਲਸਤਿਆ, ਕਸ਼ਿਆਪ, ਅਤ੍ਰਿ, ਮਾਰਕੰਡੇ ਤੇ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਵੀ ਆ ਗਏ।

ਦ੍ਵਿਤਸ੍ਤ੍ਰਿਤਸ਼੍ਚੈਕਤਸ਼੍ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਪੁਤ੍ਰਾਸ੍ਤਥਾਙ੍‌ਗਿਰਾਃ । ਅਗਸ੍ਤ੍ਯੋ ਯਾਜ੍ਞਵਲ੍ਕ੍ਯਸ਼੍ਚ ਵਾਮਦੇਵਾਦਯੋऽਪਰੇ

ਦਵਿਤ, ਤ੍ਰਿਤ, ਏਕਤ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਅੰਗਿਰਾ, ਅਗਸਤ, ਯਾਜ਼ਨਵਲਕਯ, ਵਾਮਦੇਵ ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਆਏ।

ਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਹਸੋਤ੍ਥਾਯ ਪ੍ਰਾਗਾਸੀਨਾ ਨृਪਾਦਯਃ । ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਕृष੍ਣਰਾਮੌ ਚ ਪ੍ਰਣੇਮੁਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਵਨ੍ਦਿਤਾਨ੍

ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਬੈਠੇ ਰਾਜੇ, ਪਾਂਡਵ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਬਲਰਾਮ ਤੁਰੰਤ ਉੱਠੇ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।

ਤਾਨ੍ ਆਨਰ੍ਚੁਰ੍ਯਥਾ ਸਰ੍ਵੇ ਸਹਰਾਮੋऽਚ੍ਯੁਤੋऽਰ੍ਚਯਤ੍ । ਸ੍ਵਾਗਤਾਸਨਪਾਦ੍ਯਾਰ੍ਘ੍ਯ ਮਾਲ੍ਯਧੂਪਾਨੁਲੇਪਨੈਃ

ਸਭ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਉਚਿਤ ਰੀਤ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਰਾਮ ਤੇ ਅਚੁਤ ਨੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੁਆਗਤ, ਆਸਨ, ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ, ਭੇਟ, ਮਾਲਾ, ਧੂਪ ਤੇ ਲੇਪ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ।

ਉਵਾਚ ਸੁਖਮਾਸੀਨਾਨ੍ ਭਗਵਾਨ੍ ਧਰ੍ਮਗੁਪ੍ਤਨੁਃ । ਸਦਸਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮਹਤੋ ਯਤਵਾਚੋऽਨੁਸ਼੍ਰृਣ੍ਵਤਃ

ਧਰਮ ਦੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਭਗਵਾਨ ਨੇ, ਜਦ ਉਹ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ; ਵੱਡੀ ਸਭਾ ਨੇ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਉਸ ਦੀ ਗੰਭੀਰ ਬਾਤ ਸੁਣੀ।

ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ - ਅਹੋ ਵਯਂ ਜਨ੍ਮਭृਤੋ ਲਬ੍ਧਂ ਕਾਰ੍ਤ੍ਸ੍ਨ੍ਯੇਨ ਤਤ੍ਫਲਮ੍ । ਦੇਵਾਨਾਮਪਿ ਦੁष੍ਪ੍ਰਾਪਂ ਯਦ੍ ਯੋਗੇਸ਼੍ਵਰਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍

ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਅਸੀਂ, ਜੋ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਏ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਫਲ ਪਾ ਲਿਆ ਹੈ—ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ—ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ।

ਕਿਂ ਸ੍ਵਲ੍ਪਤਪਸਾਂ ਨॄਣਾਂ ਅਰ੍ਚਾਯਾਂ ਦੇਵਚਕ੍ਸ਼ੁषਾਮ੍ । ਦਰ੍ਸ਼ਨਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਨਪ੍ਰਸ਼੍ਨ ਪ੍ਰਹ੍ਵਪਾਦਾਰ੍ਚਨਾਦਿਕਮ੍

ਜੋ ਲੋਕ ਘੱਟ ਤਪ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਐਸੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ, ਛੂਹਣ, ਪੁੱਛਣ ਤੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਦਾ ਮੌਕਾ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਦੀ ਕੀ ਗੱਲ ਕਰੀਏ!

ਨ ਹ੍ਯਮ੍ਮਯਾਨਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਨ ਦੇਵਾ ਮृਚ੍ਛਿਲਾਮਯਾਃ । ਤੇ ਪੁਨਨ੍ਤ੍ਯੁਰੁਕਾਲੇਨ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਦੇਵ ਸਾਧਵਃ

ਨਾ ਤੀਰਥ ਦੇ ਪਾਣੀ, ਨਾ ਮਿੱਟੀ-ਪੱਥਰ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਐਸਾ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਸਾਧੂ ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ, ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦੇਂਦੇ ਹਨ।

( ਮਿਸ਼੍ਰ ) ਨਾਗ੍ਨਿਰ੍ਨ ਸੂਰ੍ਯੋ ਨ ਚ ਚਨ੍ਦ੍ਰਤਾਰਕਾ ਨ ਭੂਰ੍ਜਲਂ ਖਂ ਸ਼੍ਵਸਨੋऽਥ ਵਾਙ੍‌ਮਨਃ । ਉਪਾਸਿਤਾ ਭੇਦਕृਤੋ ਹਰਨ੍ਤ੍ਯਘਂ ਵਿਪਸ਼੍ਚਿਤੋ ਘ੍ਨਨ੍ਤਿ ਮੁਹੂਰ੍ਤਸੇਵਯਾ

ਅੱਗ, ਸੂਰਜ, ਚੰਦ, ਤਾਰੇ, ਧਰਤੀ, ਪਾਣੀ, ਆਕਾਸ਼, ਹਵਾ, ਬੋਲੀ ਜਾਂ ਮਨ—even ਜੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੂਜੇ ਜਾਣ—ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਹਟਾਉਂਦੇ; ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ, ਚਾਹੇ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਹੋਵੇ, ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।

ਯਸ੍ਯਾਤ੍ਮਬੁਦ੍ਧਿਃ ਕੁਣਪੇ ਤ੍ਰਿਧਾਤੁਕੇ ਸ੍ਵਧੀਃ ਕਲਤ੍ਰਾਦਿषੁ ਭੌਮ ਇਜ੍ਯਧੀਃ । ਯਤ੍ਤੀਰ੍ਥਬੁਦ੍ਧਿਃ ਸਲਿਲੇ ਨ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍ ਜਨੇष੍ਵਭਿਜ੍ਞੇषੁ ਸ ਏਵ ਗੋਖਰਃ

ਜੋ ਆਤਮ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਤੱਤਾਂ ਵਾਲੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਜੋੜਦਾ, ਪਤਨੀ-ਸੰਬੰਧੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਮੰਨਦਾ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਪੂਜਦਾ, ਤੀਰਥ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਪਾਣੀ ਸਮਝਦਾ, ਪਰ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਲੱਭਦਾ—ਉਹ ਗਾਂ ਜਾਂ ਗਧਾ ਹੀ ਹੈ।

ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੁਕ ਉਵਾਚ - ( ਅਨੁष੍ਟੁਪ੍ ) ਨਿਸ਼ਮ੍ਯੇਤ੍ਥਂ ਭਗਵਤਃ ਕृष੍ਣਸ੍ਯਾਕੁਣ੍ਥਮੇਧਸਃ । ਵਚੋ ਦੁਰਨ੍ਵਯਂ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਤੂष੍ਣੀਮਾਸਨ੍ ਭ੍ਰਮਦ੍ਧਿਯਃ

ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਅਥਾਹ ਗਿਆਨ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਉਸ ਦੀ ਗਹਿਰਾਈ ਵਿੱਚ ਭਟਕ ਰਹੇ ਸਨ।

ਚਿਰਂ ਵਿਮृਸ਼੍ਯ ਮੁਨਯ ਈਸ਼੍ਵਰਸ੍ਯੇਸ਼ਿਤਵ੍ਯਤਾਮ੍ । ਜਨਸਙ੍ਗ੍ਰਹ ਇਤ੍ਯੂਚੁਃ ਸ੍ਮਯਨ੍ਤਸ੍ਤਂ ਜਗਦ੍‌ਗੁਰੁਮ੍

ਲੰਮਾ ਵਿਚਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਸਰਬ-ਸੰਪੂਰਨਤਾ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨ ਲਈ ਹੈ।

ਸ਼੍ਰੀਮੁਨਯ ਊਚੁਃ - ( ਮਿਸ਼੍ਰ ) ਯਨ੍ਮਾਯਯਾ ਤਤ੍ਤ੍ਵਵਿਦੁਤ੍ਤਮਾ ਵਯਂ ਵਿਮੋਹਿਤਾ ਵਿਸ਼੍ਵਸृਜਾਮਧੀਸ਼੍ਵਰਾਃ । ਯਦੀਸ਼ਿਤਵ੍ਯਾਯਤਿ ਗੂਢ ਈਹਯਾ ਅਹੋ ਵਿਚਿਤ੍ਰਂ ਭਗਵਦ੍ ਵਿਚੇष੍ਟਿਤਮ੍

ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਤੇਰੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ, ਸੱਚ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਅਸੀਂ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹਾਂ, ਭਟਕ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ; ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇਰੇ ਹੀ ਅਜੀਬ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਲੁਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਕਰਤਬ ਕਿੰਨੇ ਅਨੋਖੇ ਹਨ!

ਅਨੀਹ ਏਤਦ੍‌ ਬਹੁਧੈਕ ਆਤ੍ਮਨਾ ਸृਜਤ੍ਯਵਤ੍ਯਤ੍ਤਿ ਨ ਬਧ੍ਯਤੇ ਯਥਾ । ਭੌਮੈਰ੍ਹਿ ਭੂਮਿਰ੍ਬਹੁਨਾਮਰੂਪਿਣੀ ਅਹੋ ਵਿਭੂਮ੍ਨਸ਼੍ਚਰਿਤਂ ਵਿਡਮ੍ਬਨਮ੍

ਇੱਛਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਤੂੰ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਬਣਾਉਂਦਾ, ਸੰਭਾਲਦਾ ਤੇ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਬੰਨ੍ਹਦਾ ਨਹੀਂ; ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ, ਕਈ ਨਾਂ ਤੇ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਤੇਰੀ ਮਹਿਮਾ ਦੇ ਕੰਮ ਕਿੰਨੇ ਅਨੋਖੇ ਤੇ ਅਜੀਬ ਹਨ!

ਅਥਾਪਿ ਕਾਲੇ ਸ੍ਵਜਨਾਭਿਗੁਪ੍ਤਯੇ ਬਿਭਰ੍षਿ ਸਤ੍ਤ੍ਵਂ ਖਲਨਿਗ੍ਰਹਾਯ ਚ । ਸ੍ਵਲੀਲਯਾ ਵੇਦਪਥਂ ਸਨਾਤਨਂ ਵਰ੍ਣਾਸ਼੍ਰਮਾਤ੍ਮਾ ਪੁਰੁषਃ ਪਰੋ ਭਵਾਨ੍

ਪਰਮਾਤਮਾ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ 'ਤੇ ਸਤੋਗੁਣ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤੇ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਕਰਨ ਲਈ ਵੀ। ਆਪਣੀ ਖੇਡ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਸਦਾ-ਕਾਇਮ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਰਾਹ ਨੂੰ ਟਿਕਾ ਰੱਖਦੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਵਰਨ-ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਅਸਲ ਰੂਪ ਹੋ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਪੁਰਖ ਹੋ।