ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਸ਼੍ਰੀਮਿਤ੍ਰਵਿਨ੍ਦੋਵਾਚ। ਯੋ ਮਾਂ ਸ੍ਵਯਂਵਰ ਉਪੇਤ੍ਯ ਵਿਜਿਤ੍ਯ ਭੂਪਾਨ੍। ਨਿਨ੍ਯੇ ਸ਼੍ਵਯੂਥਗਂ ਇਵਾਤ੍ਮਬਲਿਂ ਦ੍ਵਿਪਾਰਿਃ। ਭ੍ਰਾਤॄਂਸ਼੍ਚ ਮੇऽਪਕੁਰੁਤਃ ਸ੍ਵਪੁਰਂ ਸ਼੍ਰਿਯੌਕਸ੍। ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਮੇऽਨੁਭਵਮਙ੍ਘ੍ਰ੍ਯਵਨੇਜਨਤ੍ਵਮ੍

ਸ਼੍ਰੀ ਮਿਤ੍ਰਵਿੰਦਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਹ ਮੇਰੇ ਸਵਯੰਵਰ ਤੇ ਆਇਆ, ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ, ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀ ਨੂੰ ਝੁੰਡ ਵਿੱਚੋਂ ਲੈ ਗਿਆ। ਮੇਰੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸ਼ਹਿਰ, ਜੋ ਧਨ ਦੀ ਨਿਵਾਸੀ ਹੈ, ਲੈ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਦਾ ਮੌਕਾ ਮੇਰੇ ਹਿੱਸੇ ਆਵੇ।

ਸ਼੍ਰੀਸਤ੍ਯੋਵਾਚ। ਸਪ੍ਤੋਕ੍ਸ਼ਣੋऽਤਿਬਲਵੀਰ੍ਯਸੁਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਸ਼ृਙ੍ਗਾਨ੍। ਪਿਤ੍ਰਾ ਕृਤਾਨ੍ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਪਵੀਰ੍ਯਪਰੀਕ੍ਸ਼ਣਾਯ। ਤਾਨ੍ਵੀਰਦੁਰ੍ਮਦਹਨਸ੍ਤਰਸਾ ਨਿਗृਹ੍ਯ। ਕ੍ਰੀਡਨ੍ਬਬਨ੍ਧ ਹ ਯਥਾ ਸ਼ਿਸ਼ਵੋऽਜਤੋਕਾਨ੍

ਸ਼੍ਰੀ ਸਤ੍ਯਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਪਰਖਣ ਲਈ ਸੱਤ ਤੇਜ਼ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲੇ ਬਲਵਾਨ ਬਲਾਂ ਰੱਖੇ। ਉਹ, ਜੋ ਵੀਰਾਂ ਦੀ ਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਬੰਨ੍ਹ ਦਿੱਤਾ।

ਯ ਇਤ੍ਥਂ ਵੀਰ੍ਯਸ਼ੁਲ੍ਕਾਂ ਮਾਂ। ਦਾਸੀਭਿਸ਼੍ਚਤੁਰਙ੍ਗਿਣੀਮ੍। ਪਥਿ ਨਿਰ੍ਜਿਤ੍ਯ ਰਾਜਨ੍ਯਾਨ੍। ਨਿਨ੍ਯੇ ਤਦ੍ਦਾਸ੍ਯਮਸ੍ਤੁ ਮੇ

ਜਿਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ, ਮੇਰੀਆਂ ਦਾਸੀਆਂ ਤੇ ਫੌਜ ਸਮੇਤ, ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਵਿਰਤਾ ਦੀ ਕੀਮਤ ਵਜੋਂ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ—ਉਸ ਦੀ ਦਾਸੀ ਬਣਨ ਦਾ ਮੌਕਾ ਮੇਰੇ ਹਿੱਸੇ ਆਵੇ।

ਸ਼੍ਰੀਭਦ੍ਰੋਵਾਚ। ਪਿਤਾ ਮੇ ਮਾਤੁਲੇਯਾਯ ਸ੍ਵਯਮਾਹੂਯ ਦਤ੍ਤਵਾਨ੍। ਕृष੍ਣੇ ਕृष੍ਣਾਯ ਤਚ੍ਚਿਤ੍ਤਾਮਕ੍ਸ਼ੌਹਿਣ੍ਯਾ ਸਖੀਜਨੈਃ

ਸ਼੍ਰੀ ਭਦਰਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ, ਮਾਤਾ ਦੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਬੁਲਾਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਉਸ 'ਤੇ ਲਗਾ ਸੀ, ਫੌਜ ਤੇ ਸਖੀਆਂ ਸਮੇਤ ਦਿੱਤਾ।

ਅਸ੍ਯ ਮੇ ਪਾਦਸਂਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ੋ ਭਵੇਜ੍ਜਨ੍ਮਨਿ ਜਨ੍ਮਨਿ। ਕਰ੍ਮਭਿਰ੍ਭ੍ਰਾਮ੍ਯਮਾਣਾਯਾ ਯੇਨ ਤਚ੍ਛ੍ਰੇਯ ਆਤ੍ਮਨਃ

ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦਾ ਸਪਰਸ਼ ਹਰ ਜਨਮ ਵਿਚ ਮੇਰੇ ਹਿੱਸੇ ਆਵੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨਾਲ, ਜੋ ਕਰਮਾਂ ਵਿਚ ਭਟਕਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਤਮਾ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭਲਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਸ਼੍ਰੀਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੋਵਾਚ। ਮਮਾਪਿ ਰਾਜ੍ਞ੍ਯਚ੍ਯੁਤਜਨ੍ਮਕਰ੍ਮ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮੁਹੁਰ੍ਨਾਰਦਗੀਤਮਾਸ ਹ। ਚਿਤ੍ਤਂ ਮੁਕੁਨ੍ਦੇ ਕਿਲ ਪਦ੍ਮਹਸ੍ਤਯਾ ਵृਤਃ ਸੁਸਮ੍ਮृਸ਼੍ਯ ਵਿਹਾਯ ਲੋਕਪਾਨ੍

ਸ਼੍ਰੀ ਲਕਸ਼ਮਣਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਨਾਰਦ ਜੀ ਤੋਂ ਰਾਜੇ ਦੇ ਜਨਮ ਤੇ ਕਰਤਬਾਂ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਵਾਰ ਵਾਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਮੁਕੁੰਦ, ਕਮਲ-ਹਥ ਵਾਲੇ, ਵੱਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਿੱਚ ਗਿਆ, ਮੈਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।

ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਮਮ ਮਤਂ ਸਾਧ੍ਵਿ ਪਿਤਾ ਦੁਹਿਤृਵਤ੍ਸਲਃ। ਬृਹਤ੍ਸੇਨ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਸ੍ਤਤ੍ਰੋਪਾਯਮਚੀਕਰਤ੍

ਮੇਰਾ ਮਨ ਜਾਣ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਪਿਆਰੇ ਪਿਤਾ ਬ੍ਰਹਤਸੇਨ ਨੇ ਮੇਰੇ ਵਿਆਹ ਲਈ ਇਕ ਉਪਾਅ ਬਣਾਇਆ।

ਯਥਾ ਸ੍ਵਯਂਵਰੇ ਰਾਜ੍ਞਿ ਮਤ੍ਸ੍ਯਃ ਪਾਰ੍ਥੇਪ੍ਸਯਾ ਕृਤਃ। ਅਯਂ ਤੁ ਬਹਿਰਾਚ੍ਛਨ੍ਨੋ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਸ ਜਲੇ ਪਰਮ੍

ਜਿਵੇਂ ਸਵਯੰਵਰ ਵਿਚ ਮਤਸਯਾ ਦੇ ਇੱਛਾ ਲਈ ਮੱਛੀ ਰੱਖੀ ਗਈ ਸੀ, ਇੱਥੇ ਵੀ ਇੱਕ ਮੱਛੀ ਬਾਹਰ ਲੁਕਾਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਪਰ ਪਾਣੀ ਵਿਚੋਂ ਦਿਸਦੀ ਸੀ।

ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਤਤ੍ਸਰ੍ਵਤੋ ਭੂਪਾ ਆਯਯੁਰ੍ਮਤ੍ਪਿਤੁਃ ਪੁਰਮ੍। ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਤਤ੍ਤ੍ਵਜ੍ਞਾਃ ਸੋਪਾਧ੍ਯਾਯਾਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ

ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਰਾਜੇ, ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਸਮੇਤ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿਚ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਸ਼ਹਿਰ ਆਏ।

ਪਿਤ੍ਰਾ ਸਮ੍ਪੂਜਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯਥਾਵੀਰ੍ਯਂ ਯਥਾਵਯਃ। ਆਦਦੁਃ ਸਸ਼ਰਂ ਚਾਪਂ ਵੇਦ੍ਧੁਂ ਪਰ੍षਦਿ ਮਦ੍ਧਿਯਃ

ਸਭ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਉਮਰ ਮੁਤਾਬਕ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ; ਜੋ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਤੀਰ-ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ ਸਭਾ ਵਿਚ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।

ਆਦਾਯ ਵ੍ਯਸृਜਨ੍ਕੇਚਿਤ੍ਸਜ੍ਯਂ ਕਰ੍ਤੁਮਨੀਸ਼੍ਵਰਾਃ। ਆਕੋष੍ਠਂ ਜ੍ਯਾਂ ਸਮੁਤ੍ਕृष੍ਯ ਪੇਤੁਰੇਕੇऽਮੁਨਾਹਤਾਃ

ਕਈਆਂ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ ਤਾਣਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਤਾਣ ਨਾ ਸਕੇ; ਕੁਝ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤਾਣ ਆਪਣੇ ਛਾਤੀ ਤੱਕ ਖਿੱਚੀ, ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਡਿੱਗ ਪਏ।

ਸਜ੍ਯਂ ਕृਤ੍ਵਾਪਰੇ ਵੀਰਾ ਮਾਗਧਾਮ੍ਬष੍ਠਚੇਦਿਪਾਃ। ਭੀਮੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਃ ਕਰ੍ਣੋ ਨਾਵਿਦਂਸ੍ਤਦਵਸ੍ਥਿਤਿਮ੍

ਹੋਰ ਵੀਰ, ਜਿਵੇਂ ਮਾਗਧ, ਅੰਬਸ਼ਠ, ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਭੀਮ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਤੇ ਕਰਣ, ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਤਾਣ ਲਿਆ, ਪਰ ਅਸਲ ਚੁਣੌਤੀ ਨੂੰ ਸਮਝ ਨਾ ਸਕੇ।

ਮਤ੍ਸ੍ਯਾਭਾਸਂ ਜਲੇ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਚ ਤਦਵਸ੍ਥਿਤਿਮ੍। ਪਾਰ੍ਥੋ ਯਤ੍ਤੋऽਸृਜਦ੍ਬਾਣਂ ਨਾਚ੍ਛਿਨਤ੍ਪਸ੍ਪृਸ਼ੇ ਪਰਮ੍

ਜਲ ਵਿੱਚ ਮੱਛੀ ਦੀ ਪਰਛਾਈ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਸਮਝ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਬੜੀ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ ਤੀਰ ਛੱਡਿਆ; ਉਹ ਨਿਸ਼ਾਨੇ ਨੂੰ ਕੱਟਿਆ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ਼ ਛੂਹਿਆ।

ਰਾਜਨ੍ਯੇषੁ ਨਿਵृਤ੍ਤੇषੁ ਭਗ੍ਨਮਾਨੇषੁ ਮਾਨਿषੁ। ਭਗਵਾਨ੍ਧਨੁਰਾਦਾਯ ਸਜ੍ਯਂ ਕृਤ੍ਵਾਥ ਲੀਲਯਾ

ਜਦੋਂ ਰਾਜੇ ਹਾਰ ਕੇ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਏ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਟੁੱਟ ਗਿਆ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਉਠਾ ਕੇ, ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਤਾਣ ਲਿਆ।

ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸਨ੍ਧਾਯ ਵਿਸ਼ਿਖਂ ਮਤ੍ਸ੍ਯਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਕृਜ੍ਜਲੇ। ਛਿਤ੍ਤ੍ਵੇषੁਣਾਪਾਤਯਤ੍ਤਂ ਸੂਰ੍ਯੇ ਚਾਭਿਜਿਤਿ ਸ੍ਥਿਤੇ ੨੬ ਅਭਿਜਿਤ੍। ਦਿਵਿ ਦੁਨ੍ਦੁਭਯੋ ਨੇਦੁਰ੍ਜਯਸ਼ਬ੍ਦਯੁਤਾ ਭੁਵਿ। ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਕੁਸੁਮਾਸਾਰਾਨ੍ਮੁਮੁਚੁਰ੍ਹਰ੍षਵਿਹ੍ਵਲਾਃ

ਉਸ ਨਿਸ਼ਾਨੇ 'ਤੇ ਤੀਰ ਲਾ ਕੇ, ਜਲ ਵਿੱਚ ਮੱਛੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਹੀ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਕੱਟ ਕੇ ਗਿਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਅਭਿਜਿਤ ਨਕਸ਼ਤਰ ਵਿੱਚ ਸੀ।

ਤਦ੍ਰਙ੍ਗਮਾਵਿਸ਼ਮਹਂ ਕਲਨੂਪੁਰਾਭ੍ਯਾਂ। ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਕਨਕੋਜ੍ਵਲਰਤ੍ਨਮਾਲਾਮ੍ । ਨੂਤ੍ਨੇ ਨਿਵੀਯ ਪਰਿਧਾਯ ਚ ਕੌਸ਼ਿਕਾਗ੍ਰ੍ਯੇ। ਸਵ੍ਰੀਡਹਾਸਵਦਨਾ ਕਵਰੀਧृਤਸ੍ਰਕ੍

ਫਿਰ ਮੈਂ ਰੰਗਮੰਚ ਵਿੱਚ ਗਈ, ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਘਰੂਆਂ ਦੀ ਮਧੁਰ ਝੰਕਾਰ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਸੋਨੇ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਰਤਨ ਮਾਲਾ ਫੜੀ ਹੋਈ, ਨਵੀਂ ਰੇਸ਼ਮੀ ਚੋਲਾ ਪਹਿਨੀ, ਲਜਜਤ ਹਾਸੇ ਨਾਲ ਚਿਹਰਾ, ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵ੍ਰਤ।

ਉਨ੍ਨੀਯ ਵਕ੍ਤ੍ਰਮੁਰੁਕੁਨ੍ਤਲਕੁਣ੍ਡਲਤ੍ਵਿਡ੍। ਗਣ੍ਡਸ੍ਥਲਂ ਸ਼ਿਸ਼ਿਰਹਾਸਕਟਾਕ੍ਸ਼ਮੋਕ੍ਸ਼ੈਃ। ਰਾਜ੍ਞੋ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪਰਿਤਃ ਸ਼ਨਕੈਰ੍ਮੁਰਾਰੇਰ੍। ਅਂਸੇऽਨੁਰਕ੍ਤਹृਦਯਾ ਨਿਦਧੇ ਸ੍ਵਮਾਲਾਮ੍

ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਚਿਹਰਾ ਉਚਾ ਕੀਤਾ, ਵੱਡੇ ਕੁੰਡਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਗਲ੍ਹਾ ਤੇ ਗਲਾਸਥਲ ਚਮਕਦੇ, ਹੌਲੇ ਹੌਲੇ ਹੱਸਦੇ ਨਜ਼ਰਾਂ ਪਾਈਆਂ, ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਮੁਰਾਰੀ ਲਈ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਮਾਲਾ ਉਸਦੇ ਮੋਢੇ 'ਤੇ ਰੱਖੀ।

ਤਾਵਨ੍ਮृਦਙ੍ਗਪਟਹਾਃ ਸ਼ਙ੍ਖਭੇਰ੍ਯਾਨਕਾਦਯਃ। ਨਿਨੇਦੁਰ੍ਨਟਨਰ੍ਤਕ੍ਯੋ ਨਨृਤੁਰ੍ਗਾਯਕਾ ਜਗੁਃ

ਉਸ ਵੇਲੇ ਮ੍ਰਿਦੰਗ, ਪਟਾਹ, ਸ਼ੰਖ, ਭੇਰੀਆਂ ਤੇ ਹੋਰ ਵਾਜੇ ਵੱਜਣ ਲੱਗੇ; ਨਾਚਣ ਵਾਲੇ ਨੱਚੇ, ਗਾਇਕ ਗਾਉਣ ਲੱਗੇ।

ਏਵਂ ਵृਤੇ ਭਗਵਤਿ ਮਯੇਸ਼ੇ ਨृਪਯੂਥਪਾਃ। ਨ ਸੇਹਿਰੇ ਯਾਜ੍ਞਸੇਨਿ ਸ੍ਪਰ੍ਧਨ੍ਤੋ ਹृਚ੍ਛਯਾਤੁਰਾਃ

ਜਦ ਮੈਂ ਮਾਇਆ ਦੇ ਮਾਲਕ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਚੁਣਿਆ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੀ ਚੋਣ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕੇ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।

ਮਾਂ ਤਾਵਦ੍ਰਥਮਾਰੋਪ੍ਯ ਹਯਰਤ੍ਨਚਤੁष੍ਟਯਮ੍। ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਸਨ੍ਨਦ੍ਧਸ੍ਤਸ੍ਥਾਵਾਜੌ ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਃ

ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਚਾਰ ਉੱਤਮ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਾਇਆ, ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਿਆ, ਕਵਚ ਪਹਿਨਿਆ, ਤੇ ਚਾਰ ਭੁਜਾ ਵਾਲਾ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।

ਦਾਰੁਕਸ਼੍ਚੋਦਯਾਮਾਸ ਕਾਞ੍ਚਨੋਪਸ੍ਕਰਂ ਰਥਮ੍। ਮਿषਤਾਂ ਭੂਭੁਜਾਂ ਰਾਜ੍ਞਿ ਮृਗਾਣਾਂ ਮृਗਰਾਡਿਵ

ਦਾਰੁਕ ਨੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਰਥ ਚਲਾਇਆ, ਰਾਜੇ ਵੇਖਦੇ ਰਹੇ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੋਰ ਜਾਨਵਰਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਆਪਣਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਤੇऽਨ੍ਵਸਜ੍ਜਨ੍ਤ ਰਾਜਨ੍ਯਾ ਨਿषੇਦ੍ਧੁਂ ਪਥਿ ਕੇਚਨ। ਸਂਯਤ੍ਤਾ ਉਦ੍ਧृਤੇष੍ਵਾਸਾ ਗ੍ਰਾਮਸਿਂਹਾ ਯਥਾ ਹਰਿਮ੍

ਕੁਝ ਰਾਜੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਰੋਕਣ ਲਈ ਪਿੱਛੇ ਲੱਗੇ, ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਪਿੰਡ ਦੇ ਸ਼ੇਰ ਹਰੀ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਤੇ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਚ੍ਯੁਤਬਾਣੌਘੈਃ ਕृਤ੍ਤਬਾਹ੍ਵਙ੍ਘ੍ਰਿਕਨ੍ਧਰਾਃ। ਨਿਪੇਤੁਃ ਪ੍ਰਧਨੇ ਕੇਚਿਦੇਕੇ ਸਨ੍ਤ੍ਯਜ੍ਯ ਦੁਦ੍ਰੁਵੁਃ

ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਬਾਂਹ, ਲੱਤਾਂ ਤੇ ਗਲ੍ਹਾ ਕੱਟ ਗਏ, ਕੁਝ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਹੋਰ ਲੜਾਈ ਛੱਡ ਕੇ ਭੱਜ ਗਏ।

ਤਤਃ ਪੁਰੀਂ ਯਦੁਪਤਿਰਤ੍ਯਲਙ੍ਕृਤਾਂ। ਰਵਿਚ੍ਛਦਧ੍ਵਜਪਟਚਿਤ੍ਰਤੋਰਣਾਮ੍। ਕੁਸ਼ਸ੍ਥਲੀਂ ਦਿਵਿ ਭੁਵਿ ਚਾਭਿਸਂਸ੍ਤੁਤਾਂ। ਸਮਾਵਿਸ਼ਤ੍ਤਰਣਿਰਿਵ ਸ੍ਵਕੇਤਨਮ੍

ਫਿਰ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਦੀ ਛਾਂ ਵਾਲੇ ਝੰਡਿਆਂ ਤੇ ਰੰਗੀਨ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਸੋਭਿਤ ਸੀ, ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਜਿਵੇਂ ਜਹਾਜ਼ ਆਪਣੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ।

ਪਿਤਾ ਮੇ ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਸੁਹृਤ੍ਸਮ੍ਬਨ੍ਧਿਬਾਨ੍ਧਵਾਨ੍। ਮਹਾਰ੍ਹਵਾਸੋऽਲਙ੍ਕਾਰੈਃ ਸ਼ਯ੍ਯਾਸਨਪਰਿਚ੍ਛਦੈਃ

ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਤੇ ਪਰਿਵਾਰਕ ਜਣਿਆਂ ਨੂੰ ਕੀਮਤੀ ਵਸਤ੍ਰ, ਗਹਣੇ, ਸੇਜ, ਆਸਨ ਤੇ ਹੋਰ ਤੋਹਫੇ ਦੇ ਕੇ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ।

ਦਾਸੀਭਿਃ ਸਰ੍ਵਸਮ੍ਪਦ੍ਭਿਰ੍ਭਟੇਭਰਥਵਾਜਿਭਿਃ। ਆਯੁਧਾਨਿ ਮਹਾਰ੍ਹਾਣਿ ਦਦੌ ਪੂਰ੍ਣਸ੍ਯ ਭਕ੍ਤਿਤਃ

ਦਾਸੀਆਂ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ, ਸਿਪਾਹੀ, ਰਥ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਪੂਰੀ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਕੀਮਤੀ ਹਥਿਆਰ ਦਿੱਤੇ।

ਆਤ੍ਮਾਰਾਮਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯੇਮਾ ਵਯਂ ਵੈ ਗृਹਦਾਸਿਕਾਃ। ਸਰ੍ਵਸਙ੍ਗਨਿਵृਤ੍ਤ੍ਯਾਦ੍ਧਾ ਤਪਸਾ ਚ ਬਭੂਵਿਮ

ਅਸੀਂ, ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਦੀਆਂ ਦਾਸੀਆਂ, ਸੱਚੀ ਤਪस्या ਤੇ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰਕ ਮੋਹ ਛੱਡ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਰੱਜੇ ਹੋਏ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।

ਮਹਿष੍ਯ ਊਚੁਃ। ਭੌਮਂ ਨਿਹਤ੍ਯ ਸਗਣਂ ਯੁਧਿ ਤੇਨ ਰੁਦ੍ਧਾ। ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾਥ ਨਃ ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਜਯੇ ਜਿਤਰਾਜਕਨ੍ਯਾਃ। ਨਿਰ੍ਮੁਚ੍ਯ ਸਂਸृਤਿਵਿਮੋਕ੍ਸ਼ਮਨੁਸ੍ਮਰਨ੍ਤੀਃ। ਪਾਦਾਮ੍ਬੁਜਂ ਪਰਿਣਿਨਾਯ ਯ ਆਪ੍ਤਕਾਮਃ

ਮਹਿਸੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਭੌਮ ਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸਾਨੂੰ, ਜੋ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀਆਂ ਉਸਦੇ ਵਲੋਂ ਜੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ, ਆਜ਼ਾਦ ਕੀਤਾ; ਉਸਦੇ ਕਮਲ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੀਆਂ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਾਨੂੰ ਵਿਆਹ ਕੇ ਸੰਸਾਰਕ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦਿੱਤੀ।

ਨ ਵਯਂ ਸਾਧ੍ਵਿ ਸਾਮ੍ਰਾਜ੍ਯਂ ਸ੍ਵਾਰਾਜ੍ਯਂ ਭੌਜ੍ਯਮਪ੍ਯੁਤ। ਵੈਰਾਜ੍ਯਂ ਪਾਰਮੇष੍ਠ੍ਯਂ ਚ ਆਨਨ੍ਤ੍ਯਂ ਵਾ ਹਰੇਃ ਪਦਮ੍

ਅਸੀਂ ਨਾ ਰਾਜ, ਨਾ ਸਰਵਭੌਮਤਾ, ਨਾ ਰਾਜਾ ਹੋਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਨਾ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਉੱਚੇ ਦਰਜੇ ਦੀ, ਨਾ ਹੀ ਹਰੀ ਦੇ ਅਨੰਤ ਆਸਥਾਨ ਦੀ।