ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਤਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਮਨੁਜਾ ਰਾਜਨ੍ਪੁਰਸ੍ਤਾਦੇਵ ਸਰ੍ਵਤਃ । ਸਮਨ੍ਤਪਞ੍ਚਕਂ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਯਯੁਃ ਸ਼੍ਰੇਯੋਵਿਧਿਤ੍ਸਯਾ

ਰਾਜਾ ਜੀ, ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਪਛਾਣ ਕੇ, ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਸਮੰਤਪੰਚਕ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵੱਲ ਰੁਖ ਕੀਤਾ।

ਨਿਃਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਂ ਮਹੀਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਰਾਮਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਭृਤਾਂ ਵਰਃ । ਨृਪਾਣਾਂ ਰੁਧਿਰੌਘੇਣ ਯਤ੍ਰ ਚਕ੍ਰੇ ਮਹਾਹ੍ਰਦਾਨ੍

ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਰਾਮ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਰਾਜਿਆਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਥੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਖੂਨ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਝੀਲਾਂ ਬਣਾਈਆਂ।

ਈਜੇ ਚ ਭਗਵਾਨ੍ਰਾਮੋ ਯਤ੍ਰਾਸ੍ਪृष੍ਟੋऽਪਿ ਕਰ੍ਮਣਾ । ਲੋਕਂ ਸਙ੍ਗ੍ਰਾਹਯਨ੍ਨੀਸ਼ੋ ਯਥਾਨ੍ਯੋऽਘਾਪਨੁਤ੍ਤਯੇ

ਉਥੇ ਭਗਵਾਨ ਰਾਮ ਨੇ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਉਹ ਕਰਮ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਸੀ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ, ਹੋਰਾਂ ਵਾਂਗ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਯਜਨ ਕੀਤਾ।

ਮਹਤ੍ਯਾਂ ਤੀਰ੍ਥਯਾਤ੍ਰਾਯਾਂ ਤਤ੍ਰਾਗਨ੍ਭਾਰਤੀਃ ਪ੍ਰਜਾਃ । ਵृष੍ਣਯਸ਼੍ਚ ਤਥਾਕ੍ਰੂਰ ਵਸੁਦੇਵਾਹੁਕਾਦਯਃ

ਉਸ ਵੱਡੀ ਤੀਰਥ-ਯਾਤਰਾ ਦੌਰਾਨ, ਭਾਰਤ ਦੇ ਲੋਕ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ, ਅਕਰੂਰ, ਵਸੁਦੇਵ, ਆਹੁਕ ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਉਥੇ ਆਏ।

ਯਯੁਰ੍ਭਾਰਤ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਸ੍ਵਮਘਂ ਕ੍ਸ਼ਪਯਿष੍ਣਵਃ । ਗਦਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨਸਾਮ੍ਬਾਦ੍ਯਾਃ ਸੁਚਨ੍ਦ੍ਰਸ਼ੁਕਸਾਰਣੈਃ

ਭਾਰਤ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ, ਆਪਣੇ ਪਾਪ ਮਿਟਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਮੈਦਾਨ ਵੱਲ ਗਏ—ਗਦਾ, ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ, ਸਾਂਬ ਤੇ ਹੋਰ, ਸੁਚੰਦ੍ਰ, ਸ਼ੁਕ ਤੇ ਸਾਰਣ ਸਮੇਤ।

ਆਸ੍ਤੇऽਨਿਰੁਦ੍ਧੋ ਰਕ੍ਸ਼ਾਯਾਂ ਕृਤਵਰ੍ਮਾ ਚ ਯੂਥਪਃ । ਤੇ ਰਥੈਰ੍ਦੇਵਧਿष੍ਣ੍ਯਾਭੈਃ ਹਯੈਸ਼੍ਚ ਤਰਲਪ੍ਲਵੈਃ

ਅਨਿਰੁੱਧ ਸੁਰੱਖਿਆ ਲਈ ਉਥੇ ਰਿਹਾ, ਤੇ ਯੂਥਪਤੀ ਕ੍ਰਿਤਵਰਮਾ ਵੀ; ਉਹ ਰਥਾਂ 'ਤੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਦੇਵੀ ਚਿੰਨ੍ਹ ਲਗੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਤੇ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।

ਗਜੈਰ੍ਨਦਦ੍‌ਭਿਰਭ੍ਰਾਭੈਃ ਨृਭਿਰ੍ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਦ੍ਯੁਭਿਃ । ਵ੍ਯਰੋਚਨ੍ਤ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਪਥਿ ਕਾਞ੍ਚਨਮਾਲਿਨਃ

ਹਾਥੀ, ਜਿਹੜੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜ ਰਹੇ ਸਨ, ਵਿਦਿਆਧਰ ਤੇ ਅਕਾਸ਼ੀ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਪਹਿਨੇ, ਵੱਡੇ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।

ਦਿਵ੍ਯਸ੍ਰਗ੍ਵਸ੍ਤ੍ਰਸਨ੍ਨਾਹਾਃ ਕਲਤ੍ਰੈਃ ਖੇਚਰਾ ਇਵ । ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਮਹਾਭਾਗਾ ਉਪੋष੍ਯ ਸੁਸਮਾਹਿਤਾਃ

ਉਹ ਲੋਕ, ਦੇਵੀ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਵਸਤ੍ਰ ਤੇ ਸਜਾਵਟ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨਾਲ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਉਡਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ; ਉਥੇ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਭਾਗ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਉਪਵਾਸ ਕੀਤਾ ਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਇਕਾਗਰ ਕੀਤਾ।

ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯੋ ਦਦੁਰ੍ਧੇਨੂਃ ਵਾਸਃਸ੍ਰਗ੍‌ਰੁਕ੍ਮਮਾਲਿਨੀਃ । ਰਾਮਹ੍ਰਦੇषੁ ਵਿਧਿਵਤ੍ ਪੁਨਰਾਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਵृष੍ਣਯਃ

ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਗਾਂ, ਵਸਤ੍ਰ, ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਿਣੇ ਦਿੱਤੇ; ਫਿਰ, ਰਾਮ ਦੀਆਂ ਝੀਲਾਂ ਵਿਚ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਲੋਕ ਨੇ ਰੀਤੀ ਅਨੁਸਾਰ ਮੁੜ ਨ੍ਹਾਇਆ।

ਦਦੁਃ ਸ੍ਵਨ੍ਨਂ ਦ੍ਵਿਜਾਗ੍ਰ੍ਯੇਭ੍ਯਃ ਕृष੍ਣੇ ਨੋ ਭਕ੍ਤਿਰਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ । ਸ੍ਵਯਂ ਚ ਤਦਨੁਜ੍ਞਾਤਾ ਵृष੍ਣਯਃ ਕृष੍ਣਦੇਵਤਾਃ

ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਖਾਣਾ ਚੋਟੀ ਦੇ ਦਵਜਨਮਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ, ਕਹਿੰਦੇ, 'ਸਾਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨਾਲ ਭਕਤੀ ਹੋਵੇ'; ਤੇ, ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਮੰਨਦੇ, ਖੁਦ ਖਾਣਾ ਖਾਇਆ।

ਭੁਕ੍ਤ੍ਵੋਪਵਿਵਿਸ਼ੁਃ ਕਾਮਂ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਚ੍ਛਾਯਾਙ੍‌ਘ੍ਰਿਪਾਙ੍‌ਘ੍ਰਿषੁ । ਤਤ੍ਰਾਗਤਾਂਸ੍ਤੇ ਦਦृਸ਼ੁਃ ਸੁਹृਤ੍ਸਂਬਨ੍ਧਿਨੋ ਨृਪਾਨ੍

ਖਾਣਾ ਖਾ ਕੇ, ਉਹ ਮਨ ਚਾਹੀ ਥਾਂ ਤੇ, ਨਰਮ ਛਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਲਤਾਂ ਹੇਠ ਬੈਠ ਗਏ; ਉਥੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਏ ਹੋਏ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਮਿੱਤਰ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਸਨ, ਵੇਖਿਆ।

ਮਤ੍ਸ੍ਯੋਸ਼ੀਨਰਕੌਸ਼ਲ੍ਯ ਵਿਦਰ੍ਭਕੁਰੁਸृਞ੍ਜਯਾਨ੍ । ਕਾਮ੍ਬੋਜਕੈਕਯਾਨ੍ ਮਦ੍ਰਾਨ੍ ਕੁਨ੍ਤੀਨਾਨਰ੍ਤਕੇਰਲਾਨ੍

ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮਤਸਯ, ਓਸ਼ੀਨਰ, ਕੌਸ਼ਲ, ਵਿਦਰਭ, ਕੁਰੁ, ਸ੍ਰੰਜਯ, ਕਾਮਬੋਜ, ਕੈਕੇਯ, ਮਦਰ, ਕੁੰਤੀ, ਅਨਰਟ ਤੇ ਕੇਰਲ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।

ਅਨ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚੈਵਾਤ੍ਮਪਕ੍ਸ਼ੀਯਾਨ੍ ਪਰਾਂਸ਼੍ਚ ਸ਼ਤਸ਼ੋ ਨृਪ । ਨਨ੍ਦਾਦੀਨ੍ ਸੁਹृਦੋ ਗੋਪਾਨ੍ ਗੋਪੀਸ਼੍ਚੋਤ੍ਕਣ੍ਠਿਤਾਸ਼੍ਚਿਰਮ੍

ਰਾਜਾ ਜੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸੈਂਕੜੇ ਹੋਰ, ਆਪਣੇ ਪੱਖ ਵਾਲੇ ਤੇ ਵਿਰੋਧੀ, ਨੰਦ ਤੇ ਹੋਰ ਮਿੱਤਰ, ਗੋਆਲੇ, ਤੇ ਉਹ ਗੋਪੀਆਂ, ਜੋ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਉਤਸੁਕ ਸਨ, ਵੀ ਵੇਖੇ।

( ਮਿਸ਼੍ਰ ) ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਸਨ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਹਰ੍षਰਂਹਸਾ ਪ੍ਰੋਤ੍ਫੁਲ੍ਲਹृਦ੍ਵਕ੍ਤ੍ਰਸਰੋਰੁਹਸ਼੍ਰਿਯਃ । ਆਸ਼੍ਲਿष੍ਯ ਗਾਢਂ ਨਯਨੈਃ ਸ੍ਰਵਜ੍ਜਲਾ ਹृष੍ਯਤ੍ਤ੍ਵਚੋ ਰੁਦ੍ਧਗਿਰੋ ਯਯੁਰ੍ਮੁਦਮ੍

ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਤੇ ਚਿਹਰੇ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਖਿੜ ਗਏ; ਉਹ ਗੁੱਝ ਕੇ, ਅੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਹੰਝੂ ਵਗਦੇ, ਚਮਕਦੀਆਂ ਚਮੜੀਆਂ ਤੇ ਰੁਕੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ, ਖੁਸ਼ੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਸਨ।

ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਸ਼੍ਚ ਸਂਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮਿਥੋऽਤਿਸੌਹृਦ ਸ੍ਮਿਤਾਮਲਾਪਾਙ੍ਗਦृਸ਼ੋऽਭਿਰੇਭਿਰੇ । ਸ੍ਤਨੈਃ ਸ੍ਤਨਾਨ੍ ਕੁਙ੍ਕੁਮਪਙ੍ਕਰੂषਿਤਾਨ੍ ਨਿਹਤ੍ਯ ਦੋਰ੍ਭਿਃ ਪ੍ਰਣਯਾਸ਼੍ਰੁਲੋਚਨਾਃ

ਇਸਤਰੀਆਂ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਫ ਹਾਸੇ ਤੇ ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ, ਗਲੇ ਮਿਲੀਆਂ; ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕੁੰਕਮ ਨਾਲ ਰੰਗੇ ਸਤਨਾਂ ਨੂੰ, ਦੋਹਾਂ ਨਾਲ ਦਬਾ ਕੇ, ਪਿਆਰ ਦੇ ਹੰਝੂਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾਇਆ।

( ਅਨੁष੍ਟੁਪ੍ ) ਤਤੋऽਭਿਵਾਦ੍ਯ ਤੇ ਵृਦ੍ਧਾਨ੍ ਯਵਿष੍ਠੈਰਭਿਵਾਦਿਤਾਃ । ਸ੍ਵਾਗਤਂ ਕੁਸ਼ਲਂ ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਚਕ੍ਰੁਃ ਕृष੍ਣਕਥਾ ਮਿਥਃ

ਫਿਰ, ਵੱਡਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਤੇ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਵੱਲੋਂ ਨਮਸਕਾਰ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਵਾਗਤ ਤੇ ਖੈਰ-ਮੰਗੀ ਪੁੱਛੀ, ਤੇ ਆਪਸ ਵਿਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ।

ਪृਥਾ ਭ੍ਰਾਤॄਨ੍ ਸ੍ਵਸॄਰ੍ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤਤ੍ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ ਪਿਤਰਾਵਪਿ । ਭ੍ਰਾਤृਪਤ੍‍ਨੀਰ੍ਮੁਕੁਨ੍ਦਂ ਚ ਜਹੌ ਸਙ੍ਕਥਯਾ ਸ਼ੁਚਃ

ਪ੍ਰਿਥਾ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ, ਭੈਣਾਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮਾਪੇ, ਭਰਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਤੇ ਮੁਕੁੰਦ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਿਆਂ ਆਪਣਾ ਦੁੱਖ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।

ਕੁਨ੍ਤ੍ਯੁਵਾਚ - ਆਰ੍ਯ ਭ੍ਰਾਤਰਹਂ ਮਨ੍ਯੇ ਆਤ੍ਮਾਨਮਕृਤਾਸ਼ਿषਮ੍ । ਯਦ੍ਵਾ ਆਪਤ੍ਸੁ ਮਦ੍ਵਾਰ੍ਤਾਂ ਨਾਨੁਸ੍ਮਰਥ ਸਤ੍ਤਮਾਃ

ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਆਦਰਯ ਭਰਾ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅਣਪੂਰੀਆਂ ਦਾਤਾਂ ਵਾਲੀ ਮੰਨਦੀ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ, ਵਧੀਆ ਲੋਕੋ, ਤੁਸੀਂ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਵਿਚ ਮੇਰੀ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।'

ਸੁਹृਦੋ ਜ੍ਞਾਤਯਃ ਪੁਤ੍ਰਾ ਭ੍ਰਾਤਰਃ ਪਿਤਰਾਵਪਿ । ਨਾਨੁਸ੍ਮਰਨ੍ਤਿ ਸ੍ਵਜਨਂ ਯਸ੍ਯ ਦੈਵਮਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍

ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਦਾ ਨਸੀਬ ਉਲਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਦੋਸਤ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਪੁੱਤਰ, ਭਰਾ ਤੇ ਮਾਪੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।

ਸ਼੍ਰੀਵਸੁਦੇਵ ਉਵਾਚ - ਅਮ੍ਬ ਮਾਸ੍ਮਾਨਸੂਯੇਥਾ ਦੈਵਕ੍ਰੀਡਨਕਾਨ੍ ਨਰਾਨ੍ । ਈਸ਼ਸ੍ਯ ਹਿ ਵਸ਼ੇ ਲੋਕਃ ਕੁਰੁਤੇ ਕਾਰ੍ਯਤੇऽਥ ਵਾ

ਸ਼੍ਰੀ ਵਸੁਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮਾਂ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਰੁੱਸ ਨਾ, ਇਹ ਤਾਂ ਨਸੀਬ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਖਿਲੌਨੇ ਹਨ। ਦੁਨੀਆਂ ਤਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਤੇ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਕਂਸਪ੍ਰਤਾਪਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਯਂ ਯਾਤਾ ਦਿਸ਼ਂ ਦਿਸ਼ਮ੍ । ਏਤਰ੍ਹ੍ਯੇਵ ਪੁਨਃ ਸ੍ਥਾਨਂ ਦੈਵੇਨਾਸਾਦਿਤਾਃ ਸ੍ਵਸਃ

ਕੰਸ ਦੀ ਤਕਲੀਫ਼ ਤੋਂ ਸਾਰੇ ਅਸੀਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵਿੱਖਰੇ ਹੋ ਗਏ ਸੀ, ਪਰ ਹੁਣ, ਭੈਣ, ਨਸੀਬ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹੀ ਅਸੀਂ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਠਿਕਾਣੇ 'ਤੇ ਆ ਪਹੁੰਚੇ ਹਾਂ।

ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੁਕ ਉਵਾਚ - ਵਸੁਦੇਵੋਗ੍ਰਸੇਨਾਦ੍ਯੈਃ ਯਦੁਭਿਸ੍ਤੇऽਰ੍ਚਿਤਾ ਨृਪਾਃ । ਆਸਨ੍ ਅਚ੍ਯੁਤਸਨ੍ਦਰ੍ਸ਼ ਪਰਮਾਨਨ੍ਦਨਿਰ੍ਵृਤਾਃ

ਸ਼੍ਰੀ ਸ਼ੁਕ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਵਸੁਦੇਵ, ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਤੇ ਯਾਦਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਅਚੁਤ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ ਉੱਚੀ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਸੰਤੋਖ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ।

ਭੀष੍ਮੋ ਦ੍ਰੋਣੋऽਮ੍ਬਿਕਾਪੁਤ੍ਰੋ ਗਾਨ੍ਧਾਰੀ ਸਸੁਤਾ ਤਥਾ । ਸਦਾਰਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਕੁਨ੍ਤੀ ਸਞ੍ਜਯੋ ਵਿਦੁਰਃ ਕृਪਃ

ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ, ਅੰਬਿਕਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਗਾਂਧਾਰੀ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਪਾਂਡਵ ਆਪਣੇ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ, ਕੁੰਤੀ, ਸੰਜਯ, ਵਿਦੁਰ ਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾ—

ਕੁਨ੍ਤੀਭੋਜੋ ਵਿਰਾਟਸ਼੍ਚ ਭੀष੍ਮਕੋ ਨਗ੍ਨਜਿਨ੍ਮਹਾਨ੍ । ਪੁਰੁਜਿਦ੍ ਦ੍ਰੁਪਦਃ ਸ਼ਲ੍ਯੋ ਧृष੍ਟਕੇਤੁਃ ਸਕਾਸ਼ਿਰਾਟ੍

ਕੁੰਤੀਭੋਜ, ਵਿਰਾਟ, ਭੀਸ਼ਮਕ, ਵੱਡਾ ਨਗਨਜਿਤ, ਪੁਰੁਜਿਤ, ਦ੍ਰੁਪਦ, ਸ਼ਲਯ, ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਕੇਤੁ ਤੇ ਕਾਸ਼ੀ ਦਾ ਰਾਜਾ—

ਦਮਘੋषੋ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ੋ ਮੈਥਿਲੋ ਮਦ੍ਰਕੇਕਯੌ । ਯੁਧਾਮਨ੍ਯੁਃ ਸੁਸ਼ਰ੍ਮਾ ਚ ਸਸੁਤਾ ਬਾਹ੍ਲਿਕਾਦਯਃ

ਦਮਘੋਸ਼, ਵਿਸ਼ਾਲਾਖ, ਮਿਥਿਲਾ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਮਦਰ ਤੇ ਕੇਕਯ ਰਾਜੇ, ਯੁਧਾਮਨਯੁ, ਸੁਸ਼ਰਮਾ ਤੇ ਬਾਹਲਿਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਆਦਿ—

ਰਾਜਾਨੋ ਯੇ ਚ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮਨੁਵ੍ਰਤਾਃ । ਸ਼੍ਰੀਨਿਕੇਤਂ ਵਪੁਃ ਸ਼ੌਰੇਃ ਸਸ੍ਤ੍ਰੀਕਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵਿਸ੍ਮਿਤਾਃ

ਤੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ, ਰਾਜਨ, ਜੋ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਭਗਤ ਸਨ, ਸ਼ੌਰੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲੀ ਮੂਰਤ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ ਵੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ।

ਅਥ ਤੇ ਰਾਮਕृष੍ਣਾਭ੍ਯਾਂ ਸਮ੍ਯਕ੍ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸਮਰ੍ਹਣਾਃ । ਪ੍ਰਸ਼ਸ਼ਂਸੁਰ੍ਮੁਦਾ ਯੁਕ੍ਤਾ ਵृष੍ਣੀਨ੍ ਕृष੍ਣਪਰਿਗ੍ਰਹਾਨ੍

ਫਿਰ, ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵੱਲੋਂ ਪੂਰੀ ਇਜ਼ਤ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।

ਅਹੋ ਭੋਜਪਤੇ ਯੂਯਂ ਜਨ੍ਮਭਾਜੋ ਨृਣਾਮਿਹ । ਯਤ੍ ਪਸ਼੍ਯਥਾਸਕृਤ੍ ਕृष੍ਣਂ ਦੁਰ੍ਦਰ੍ਸ਼ਮਪਿ ਯੋਗਿਨਾਮ੍

ਹੇ ਭੋਜ ਰਾਜਾ, ਤੁਸੀਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਵੇਖਦੇ ਹੋ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਯੋਗੀਆਂ ਲਈ ਵੀ ਵੇਖਣਾ ਔਖਾ ਹੈ।

( ਵਸਂਤਤਿਲਕਾ ) ਯਦ੍ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਿਃ ਸ਼੍ਰੁਤਿਨੁਤੇਦਮਲਂ ਪੁਨਾਤਿ ਪਾਦਾਵਨੇਜਨਪਯਸ਼੍ਚ ਵਚਸ਼੍ਚ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਮ੍ । ਭੂਃ ਕਾਲਭਰ੍ਜਿਤਭਗਾਪਿ ਯਦਙ੍‌ਘ੍ਰਿਪਦ੍ਮ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ੋਤ੍ਥਸ਼ਕ੍ਤਿਰਭਿਵਰ੍षਤਿ ਨੋऽਖਿਲਾਰ੍ਥਾਨ੍

ਜਿਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵੇਦ ਵੀ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼ੋਭਾ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਪੈਰ ਧੋਣ ਦਾ ਪਾਣੀ, ਬਚਨ ਤੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਧਰਤੀ, ਭਾਵੇਂ ਸਮੇਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲੈ ਲਈ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਛੂਹ ਨਾਲ ਆਈ ਸ਼ਕਤੀ ਸਾਨੂੰ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਵਧਾਈਆਂ ਬਖਸ਼ਦੀ ਹੈ।