ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍‍ਭਾਗਵਤੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣੇ ਪਾਰਮਹਂਸ੍ਯਾਂ ਸਂਹਿਤਾਯਾਂ ਦਸ਼ਮਸ੍ਕਨ੍ਧੇ ਉਤ੍ਤਰਾਰ੍ਧੇ ਸ਼੍ਰੀਦਾਮਚਰਿਤੇ ਅਸ਼ੀਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਰਮ ਹੰਸਾਂ ਲਈ ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਦੂਜੇ ਭਾਗ ਵਿੱਚ, 'ਸ਼੍ਰੀਦਾਮਾ ਦੀ ਕਥਾ' ਨਾਮਕ ਅੱਸੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੁਕ ਉਵਾਚ - ( ਅਨੁष੍ਟੁਪ੍ ) ਸ ਇਤ੍ਥਂ ਦ੍ਵਿਜਮੁਖ੍ਯੇਨ ਸਹ ਸਙ੍ਕਥਯਨ੍ ਹਰਿਃ । ਸਰ੍ਵਭੂਤਮਨੋऽਭਿਜ੍ਞਃ ਸ੍ਮਯਮਾਨ ਉਵਾਚ ਤਮ੍

ਸ਼੍ਰੀ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਹਰੀ ਜੀ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਨ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹੱਸ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਬੋਲ ਪਏ।

ਬ੍ਰਹ੍ਮਣ੍ਯੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਕृष੍ਣੋ ਭਗਵਾਨ੍ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ ਪ੍ਰਿਯਮ੍ । ਪ੍ਰੇਮ੍ਣਾ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਣੇਨੈਵ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਨ੍ ਖਲੁ ਸਤਾਂ ਗਤਿਃ

ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੱਲ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਨਿਗਾਹ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਆਖਿਆ; ਐਸਾ ਦਰਸ਼ਨ ਹੀ ਭਲੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮੰਜਿਲ ਹੈ।

ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ - ਕਿਮੁਪਾਯਨਮਾਨੀਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਮੇ ਭਵਤਾ ਗृਹਾਤ੍ । ਅਣ੍ਵਪ੍ਯੁਪਾਹृਤਂ ਭਕ੍ਤੈਃ ਪ੍ਰੇਮ੍ਣਾ ਭੁਰ੍ਯੇਵ ਮੇ ਭਵੇਤ੍ । ਭੂਰ੍ਯਪ੍ਯਭਕ੍ਤੋਪਹृਤਂ ਨ ਮੇ ਤੋषਾਯ ਕਲ੍ਪਤੇ

ਸ਼੍ਰੀ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰੋਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਤੋਹਫਾ ਲਿਆ ਹੈਂ? ਭਾਵੇਂ ਭੇਟ ਛੋਟੀ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਜੇ ਭਗਤ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਵੱਡੀ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਵੱਡੀ ਭੇਟ ਵੀ ਲਿਆਵੇ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਰਾਜੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ।

ਪਤ੍ਰਂ ਪੁष੍ਪਂ ਫਲਂ ਤੋਯਂ ਯੋ ਮੇ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ । ਤਦਹਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯੁਪਹृਤਂ ਅਸ਼੍ਨਾਮਿ ਪ੍ਰਯਤਾਤ੍ਮਨਃ

ਜੋ ਕੋਈ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਪੱਤਾ, ਫੁੱਲ, ਫਲ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਹ ਭਾਵ ਭਰੀ ਭੇਟ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।

ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋऽਪਿ ਦ੍ਵਿਜਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਵ੍ਰੀਡਿਤਃ ਪਤਯੇ ਸ਼੍ਰਿਯਃ । ਪृਥੁਕਪ੍ਰਸृਤਿਂ ਰਾਜਨ੍ ਨ ਪ੍ਰਾਯਚ੍ਛਦਵਾਙ੍ਮੁਖਃ

ਭਾਵੇਂ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਪਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ ਲੱਜਾ ਕਰਕੇ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਪਤੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਰੱਖੀ ਹੋਈ ਮੁਰਮੁਰਿਆਂ ਦੀ ਥੋੜੀ ਭੇਟ ਨਹੀਂ ਪੇਸ਼ ਕਰ ਸਕੇ, ਚੁੱਪ ਹੀ ਰਹੇ।

ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਤ੍ਮਦृਕ੍ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ ਤਸ੍ਯਾਗਮਨਕਾਰਣਮ੍ । ਵਿਜ੍ਞਾਯਾਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਨਾਯਂ ਸ਼੍ਰੀਕਾਮੋ ਮਾਭਜਤ੍ਪੁਰਾ

ਜੋ ਸਿੱਧਾ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਾ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਆਉਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਜਾਣ ਲਿਆ ਤੇ ਸੋਚਿਆ: 'ਇਹ ਮਨੁੱਖ ਪਹਿਲਾਂ ਧਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਸੀ।'

ਪਤ੍‍ਨ੍ਯਾਃ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਯਾਸ੍ਤੁ ਸਖਾ ਪ੍ਰਿਯਚਿਕੀਰ੍षਯਾ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਮਾਮਸ੍ਯ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਸਮ੍ਪਦੋऽਮਰ੍ਤ੍ਯਦੁਰ੍ਲਭਾਃ

ਪਰ ਹੁਣ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਤੇ ਦੋਸਤੀ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਹੈ; ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਉਹ ਦੌਲਤ ਦੇਵਾਂਗਾ ਜੋ ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।

ਇਤ੍ਥਂ ਵਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਵਸਨਾਤ੍ ਚੀਰਬਦ੍ਧਾਨ੍ ਦ੍ਵਿਜਨ੍ਮਨਃ । ਸ੍ਵਯਂ ਜਹਾਰ ਕਿਮਿਦਂ ਇਤਿ ਪृਥੁਕਤਣ੍ਡੁਲਾਨ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚਦਿਆਂ, ਉਸਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਘਰੋਂ ਕਪੜੇ ਵਿੱਚ ਬੰਧੇ ਹੋਏ ਸੂਕੇ ਚੌਲ ਲੈ ਲਏ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹੈਰਾਨ ਹੋਇਆ ਕਿ ਇਹ ਕੀ ਹੈ।

ਨਨ੍ਵੇਤਦੁਪਨੀਤਂ ਮੇ ਪਰਮਪ੍ਰੀਣਨਂ ਸਖੇ । ਤਰ੍ਪਯਨ੍ਤ੍ਯਙ੍ਗ ਮਾਂ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਏਤੇ ਪृਥੁਕਤਣ੍ਡੁਲਾਃ

ਮੇਰੇ ਦੋਸਤ, ਇਹ ਭੇਟ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਲਿਆਈ ਗਈ ਹੈ, ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ; ਇਹ ਸੂਕੇ ਚੌਲ, ਪਿਆਰੇ, ਮੈਨੂੰ ਤੇ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਰੱਜਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।

ਇਤਿ ਮੁष੍ਟਿਂ ਸਕृਜ੍ਜਗ੍ਧ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਤੀਯਾਂ ਜਗ੍ਧੁਮਾਦਦੇ । ਤਾਵਚ੍ਛ੍ਰੀਰ੍ਜਗृਹੇ ਹਸ੍ਤਂ ਤਤ੍ਪਰਾ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੱਕ ਮੁੱਠ ਚੌਲ ਖਾ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਦੂਜੀ ਮੁੱਠ ਖਾਣ ਲਈ ਚੁੱਕੀ; ਉਸ ਵੇਲੇ, ਪਰਮੇਸ਼्वर ਦੀ ਭਗਤ ਲਕਸ਼ਮੀ ਜੀ ਨੇ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲਿਆ।

ਏਤਾਵਤਾਲਂ ਵਿਸ਼੍ਵਾਤ੍ਮਨ੍ ਸਰ੍ਵਸਮ੍ਪਤ੍ਸਮृਦ੍ਧਯੇ । ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਲੋਕੇ ਅਥਵਾਮੁष੍ਮਿਨ੍ ਪੁਂਸਸ੍ਤ੍ਵਤ੍ਤੋषਕਾਰਣਮ੍

ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਆਤਮਾ, ਇਹੀ ਕਾਫੀ ਹੈ ਕਿ ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਰੱਜਾਇਆ, ਉਸ ਲਈ ਇਸ ਲੋਕ ਜਾਂ ਅਗਲੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚੜ੍ਹਦੀ ਕਲਾ ਹੋ ਜਾਵੇ।

ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਤਾਂ ਤੁ ਰਜਨੀਂ ਉषਿਤ੍ਵਾਚ੍ਯੁਤਮਨ੍ਦਿਰੇ । ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪੀਤ੍ਵਾ ਸੁਖਂ ਮੇਨੇ ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਤਂ ਯਥਾ

ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹ ਰਾਤ ਅਚੁਤ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਬਿਤਾ ਕੇ, ਖਾ-ਪੀ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਸਮਝਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।

ਸ਼੍ਵੋਭੂਤੇ ਵਿਸ਼੍ਵਭਾਵੇਨ ਸ੍ਵਸੁਖੇਨਾਭਿਵਨ੍ਦਿਤਃ । ਜਗਾਮ ਸ੍ਵਾਲਯਂ ਤਾਤ ਪਥ੍ਯਨੁਵ੍ਰਜ੍ਯ ਨਨ੍ਦਿਤਃ

ਸਵੇਰ ਹੋਈ ਤਾਂ, ਸਭ ਪਾਸੋਂ ਪਿਆਰ ਤੇ ਆਪਣੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵੱਲ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚਲਿਆ, ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸਾਥ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।

ਸ ਚਾਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਧਨਂ ਕृष੍ਣਾਨ੍ ਨ ਤੁ ਯਾਚਿਤਵਾਨ੍ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਸ੍ਵਗृਹਾਨ੍ ਵ੍ਰੀਡਿਤੋऽਗਚ੍ਛਨ੍ ਮਹਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਨਿਰ੍ਵृਤਃ

ਉਸਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੋਂ ਕੋਈ ਧਨ ਨਹੀਂ ਲਿਆ, ਨਾ ਹੀ ਆਪ ਮੰਗਿਆ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵੱਲ ਲਜਜਤ ਹੋਇਆ ਪਰ ਵੱਡੀ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਤਸੱਲੀ ਨਾਲ ਚਲਿਆ।

ਅਹੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣ੍ਯਦੇਵਸ੍ਯ ਦृष੍ਟਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣ੍ਯਤਾ ਮਯਾ । ਯਦ੍ ਦਰਿਦ੍ਰਤਮੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਂ ਆਸ਼੍ਲਿष੍ਟੋ ਬਿਭ੍ਰਤੋਰਸਿ

ਹਾ, ਮੈਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪਰਮੇਸ਼्वर ਦੀ ਭਗਤੀ ਦੇਖੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਗਰੀਬ ਹਾਂ, ਪਰ ਲਕਸ਼ਮੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਛਾਤੀ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ।

ਕ੍ਵਾਹਂ ਦਰਿਦ੍ਰਃ ਪਾਪੀਯਾਨ੍ ਕ੍ਵ ਕृष੍ਣਃ ਸ਼੍ਰੀਨਿਕੇਤਨਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਬਨ੍ਧੁਰਿਤਿ ਸ੍ਮਾਹਂ ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਪਰਿਰਮ੍ਭਿਤਃ

ਮੈਂ ਕਿੱਥੇ, ਗਰੀਬ ਤੇ ਪਾਪੀ, ਤੇ ਕਿੱਥੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜੋ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਟਿਕਾਣੇ ਹਨ? ਸਿਰਫ ਨਾਂ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਗਿਆ।

ਨਿਵਾਸਿਤਃ ਪ੍ਰਿਯਾਜੁष੍ਟੇ ਪਰ੍ਯਙ੍ਕੇ ਭ੍ਰਾਤਰੋ ਯਥਾ । ਮਹਿष੍ਯਾ ਵੀਜਿਤਃ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਬਾਲਵ੍ਯਜਨਹਸ੍ਤਯਾ

ਮੈਂ ਸੋਹਣੇ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਪਲੰਗ ਤੇ ਬੈਠਾਇਆ ਗਿਆ, ਪਿਆਰੇ ਮਿਤਰ ਵਾਂਗ ਭਰਾਵਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਿਆਰ ਮਿਲਿਆ, ਰਾਣੀ ਨੇ ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਮੈਨੂੰ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਲੀ ਪੱਖੀ ਨਾਲ ਹਵਾ ਕੀਤੀ।

ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਯਾ ਪਰਮਯਾ ਪਾਦਸਂਵਾਹਨਾਦਿਭਿਃ । ਪੂਜਿਤੋ ਦੇਵਦੇਵੇਨ ਵਿਪ੍ਰਦੇਵੇਨ ਦੇਵਵਤ੍

ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੇਵਾ, ਜਿਵੇਂ ਪੈਰ ਦਬਾਉਣਾ ਆਦਿ ਕਰਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਪਰਮੇਸ਼्वर ਨੇ, ਮੈਨੂੰ ਦੇਵਤਾ ਵਾਂਗ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ।

ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਪਵਰ੍ਗਯੋਃ ਪੁਂਸਾਂ ਰਸਾਯਾਂ ਭੁਵਿ ਸਮ੍ਪਦਾਮ੍ । ਸਰ੍ਵਾਸਾਮਪਿ ਸਿਦ੍ਧੀਨਾਂ ਮੂਲਂ ਤਚ੍ਚਰਣਾਰ੍ਚਨਮ੍

ਇਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਸੁਰਗ-ਮੁਕਤੀ ਵਿੱਚ, ਜਾਂ ਧਰਤੀ ਦੀਆਂ ਸਭ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਦੌਲਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਾਂ ਹੋਰ ਸਾਰੀਆਂ ਸਿੱਧੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਦਾ ਮੂਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੈ।

ਅਧਨੋऽਯਂ ਧਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮਾਦ੍ਯਾਤ੍ ਉਚ੍ਚੈਃ ਨ ਮਾਂ ਸ੍ਮਰੇਤ੍ । ਇਤਿ ਕਾਰੁਣਿਕੋ ਨੂਨਂ ਧਨਂ ਮੇऽਭੂਰਿ ਨਾਦਦਾਤ੍

ਜੇ ਇਹ ਗਰੀਬ ਮਨੁੱਖ ਧਨ ਪਾ ਲੈਂਦਾ, ਤਾਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਉਹ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦਾ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਦਇਆ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਵੱਡਾ ਧਨ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ।

ਇਤਿ ਤਚ੍ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ ਅਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਨਿਯਗृਹਾਨ੍ਤਿਕਮ੍ । ਸੂਰ੍ਯਾਨਲੇਨ੍ਦੁਸਙ੍ਕਾਸ਼ੈਃ ਵਿਮਾਨੈਃ ਸਰ੍ਵਤੋ ਵृਤਮ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਨਿਮਾਣੇ ਘਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਜੋ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੋਂ ਸੂਰਜ, ਅੱਗ ਤੇ ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਵਾਈ ਮਹਲਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।

ਵਿਚਿਤ੍ਰੋਪਵਨੋਦ੍ਯਾਨੈਃ ਕੂਜਦ੍‍ਦ੍ਵਿਜਕੁਲਾਕੁਲੈਃ । ਪ੍ਰੋਤ੍ਫੁਲ੍ਲਕਮੁਦਾਮ੍ਭੋਜ ਕਹ੍ਲਾਰੋਤ੍ਪਲਵਾਰਿਭਿਃ

ਉਹ ਘਰ ਅਜੀਬ-ਅਜੀਬ ਬਾਗਾਂ ਤੇ ਉੱਘੇ ਹੋਏ ਪੌਦਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਸੀ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਸਰੋਵਰਾਂ ਵਿੱਚ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਕਮਲ, ਕਹਲਾਰ ਤੇ ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਨਾਲ ਰੰਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।

ਜੁष੍ਟਂ ਸ੍ਵਲਙ੍ਕृਤੈਃ ਪੁਮ੍ਭਿਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਭਿਸ਼੍ਚ ਹਰਿਣਾਕ੍ਸ਼ਿਭਿਃ । ਕਿਮਿਦਂ ਕਸ੍ਯ ਵਾ ਸ੍ਥਾਨਂ ਕਥਂ ਤਦਿਦਮਿਤ੍ਯਭੂਤ੍

ਉਹ ਘਰ ਸੋਹਣੇ ਸਜੇ ਹੋਏ ਮਰਦਾਂ ਤੇ ਹਿਰਣੀਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸੀ; ਉਸਨੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਇਹ ਕੀ ਹੈ? ਇਹ ਕਿਸਦਾ ਥਾਂ ਹੈ? ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਗਿਆ?'

ਏਵਂ ਮੀਮਾਂਸਮਾਨਂ ਤਂ ਨਰਾ ਨਾਰ੍ਯੋऽਮਰਪ੍ਰਭਾਃ । ਪ੍ਰਤ੍ਯਗृਹ੍ਣਨ੍ ਮਹਾਭਾਗਂ ਗੀਤਵਾਦ੍ਯੇਨ ਭੂਯਸਾ

ਜਦ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਮਰਦ ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਨੇ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਗੀਤ ਤੇ ਵਾਜਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਦਾ ਸੁਆਗਤ ਕੀਤਾ।

ਪਤਿਮਾਗਤਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਪਤ੍‍ਨ੍ਯੁਦ੍ਧਰ੍षਾਤਿਸਮ੍ਭ੍ਰਮਾ । ਨਿਸ਼੍ਚਕ੍ਰਾਮ ਗृਹਾਤ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਰੂਪਿਣੀ ਸ਼੍ਰੀਰਿਵਾਲਯਾਤ੍

ਜਦ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਪਤੀ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਘਰੋਂ ਜਲਦੀ ਬਾਹਰ ਆਈ, ਜਿਵੇਂ ਲਕਸ਼ਮੀ ਆਪਣੇ ਮੰਦਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਆਉਂਦੀ ਹੋਵੇ।

ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਪਤਿਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰੇਮੋਤ੍ਕਣ੍ਠਾਸ਼੍ਰੁਲੋਚਨਾ । ਮੀਲਿਤਾਕ੍ਸ਼੍ਯਨਮਦ੍ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਮਨਸਾ ਪਰਿषਸ੍ਵਜੇ

ਪਤੀਵਰਤਾ ਪਤਿ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਿਆਰ ਤੇ ਲੋਚ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਕੇ, ਮਨ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਗਾ ਲਿਆ।

ਪਤ੍‍ਨੀਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵਿਸ੍ਫੁਰਨ੍ਤੀਂ ਦੇਵੀਂ ਵੈਮਾਨਿਕੀਮਿਵ । ਦਾਸੀਨਾਂ ਨਿष੍ਕਕਣ੍ਠੀਨਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਭਾਨ੍ਤੀਂ ਸ ਵਿਸ੍ਮਿਤਃ

ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਦਾਸੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਬਿਨਾ ਗਲਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਵਿਚ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਇੱਕ ਅਸਮਾਨੀ ਦੇਵੀ ਵਾਂਗ ਰੌਸ਼ਨ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਵੇਖਿਆ।

ਪ੍ਰੀਤਃ ਸ੍ਵਯਂ ਤਯਾ ਯੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੋ ਨਿਜਮਨ੍ਦਿਰਮ੍ । ਮਣਿਸ੍ਤਮ੍ਭਸ਼ਤੋਪੇਤਂ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਭਵਨਂ ਯਥਾ

ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਹਿਲ ਵਿਚ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਸੈਂਕੜੇ ਜਵੇਂ ਵਾਲੇ ਸਤੰਭ ਸਨ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਦੇ ਮਹਿਲ ਵਾਂਗ ਸੀ।