ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਅਹੋ ਹੇ ਪੁਤ੍ਰਕਾ ਯੂਯਂ ਅਸ੍ਮਦਰ੍ਥੇऽਤਿਦੁਃਖਿਤਾਃ । ਆਤ੍ਮਾ ਵੈ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਂ ਪ੍ਰੇष੍ਠਃ ਤਂ ਅਨਾਦृਤ੍ਯ ਮਤ੍ਪਰਾਃ

ਹਾਏ ਮੇਰੇ ਪਿਆਰੇ ਬੱਚੋ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖ ਸਹਿ ਲਿਆ; ਆਪਣੇ ਸੁਖ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਾ ਕਰਕੇ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਹੀ ਤਿਆਰ ਰਹੇ।

ਏਤਦੇਵ ਹਿ ਸਚ੍ਛਿष੍ਯੈਃ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਗੁਰੁਨਿष੍ਕृਤਮ੍ । ਯਦ੍‌ ਵੈ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਭਾਵੇਨ ਸਰ੍ਵਾਰ੍ਥਾਤ੍ਮਾਰ੍ਪਣਂ ਗੁਰੌ

ਅਸਲ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਲਈ ਇਹੀ ਕਰਤੱਬ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸੱਚੇ ਮਨ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਤੇ ਆਪਾ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ ਦੇਣ।

ਤੁष੍ਟੋऽਹਂ ਭੋ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਃ ਸਤ੍ਯਾਃ ਸਨ੍ਤੁ ਮਨੋਰਥਾਃ । ਛਨ੍ਦਾਂਸ੍ਯਯਾਤਯਾਮਾਨਿ ਭਵਨ੍ਤ੍ਵਿਹ ਪਰਤ੍ਰ ਚ

ਮੈਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਓ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ! ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਸੱਚੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋਣ। ਇੱਥੇ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਵੇਦ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਅੰਗ ਵੀ ਪੂਰੇ ਜਾਣੋ।

ਇਤ੍ਥਂਵਿਧਾਨ੍ਯਨੇਕਾਨਿ ਵਸਤਾਂ ਗੁਰੁਵੇਸ਼੍ਮਸੁ । ਗੁਰੋਰਨੁਗ੍ਰਹੇਣੈਵ ਪੁਮਾਨ੍ ਪੂਰ੍ਣਃ ਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤਯੇ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਹੀ, ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਘਰ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਨੇਕ ਤਜਰਬਿਆਂ ਰਾਹੀਂ ਪੂਰਨਤਾ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਸ਼੍ਰੀਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ ਉਵਾਚ - ਕਿਮਸ੍ਮਾਭਿਰਨਿਰ੍ਵृਤ੍ਤਂ ਦੇਵਦੇਵ ਜਗਦ੍‌ਗੁਰੋ । ਭਵਤਾ ਸਤ੍ਯਕਾਮੇਨ ਯੇषਾਂ ਵਾਸੋ ਗੁਰਾਵਭੂਤ੍

ਸ਼੍ਰੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ, ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਘਰ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਸਾਡੇ ਲਈ ਹੋਰ ਕੀ ਬਾਕੀ ਰਹਿ ਗਿਆ?

ਯਸ੍ਯ ਚ੍ਛਨ੍ਦੋਮਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਦੇਹ ਆਵਪਨਂ ਵਿਭੋ । ਸ਼੍ਰੇਯਸਾਂ ਤਸ੍ਯ ਗੁਰੁषੁ ਵਾਸੋऽਤ੍ਯਨ੍ਤਵਿਡਮ੍ਬਨਮ੍

ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਵੇਦ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਹੇ ਮਹਾਨ, ਉਸ ਲਈ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਘਰ ਵੱਸਣਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਵਡਿਆਈ ਹੈ।

ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍‍ਭਾਗਵਤੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣੇ ਪਾਰਮਹਂਸ੍ਯਾਂ ਸਂਹਿਤਾਯਾਂ ਦਸ਼ਮਸ੍ਕਨ੍ਧੇ ਉਤ੍ਤਰਾਰ੍ਧੇ ਸ਼੍ਰੀਦਾਮਚਰਿਤੇ ਅਸ਼ੀਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਰਮ ਹੰਸਾਂ ਲਈ ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਦੂਜੇ ਭਾਗ ਵਿੱਚ, 'ਸ਼੍ਰੀਦਾਮਾ ਦੀ ਕਥਾ' ਨਾਮਕ ਅੱਸੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੁਕ ਉਵਾਚ - ( ਅਨੁष੍ਟੁਪ੍ ) ਸ ਇਤ੍ਥਂ ਦ੍ਵਿਜਮੁਖ੍ਯੇਨ ਸਹ ਸਙ੍ਕਥਯਨ੍ ਹਰਿਃ । ਸਰ੍ਵਭੂਤਮਨੋऽਭਿਜ੍ਞਃ ਸ੍ਮਯਮਾਨ ਉਵਾਚ ਤਮ੍

ਸ਼੍ਰੀ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਹਰੀ ਜੀ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਨ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹੱਸ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਬੋਲ ਪਏ।

ਬ੍ਰਹ੍ਮਣ੍ਯੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਕृष੍ਣੋ ਭਗਵਾਨ੍ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ ਪ੍ਰਿਯਮ੍ । ਪ੍ਰੇਮ੍ਣਾ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਣੇਨੈਵ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਨ੍ ਖਲੁ ਸਤਾਂ ਗਤਿਃ

ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੱਲ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਨਿਗਾਹ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਆਖਿਆ; ਐਸਾ ਦਰਸ਼ਨ ਹੀ ਭਲੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮੰਜਿਲ ਹੈ।

ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ - ਕਿਮੁਪਾਯਨਮਾਨੀਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਮੇ ਭਵਤਾ ਗृਹਾਤ੍ । ਅਣ੍ਵਪ੍ਯੁਪਾਹृਤਂ ਭਕ੍ਤੈਃ ਪ੍ਰੇਮ੍ਣਾ ਭੁਰ੍ਯੇਵ ਮੇ ਭਵੇਤ੍ । ਭੂਰ੍ਯਪ੍ਯਭਕ੍ਤੋਪਹृਤਂ ਨ ਮੇ ਤੋषਾਯ ਕਲ੍ਪਤੇ

ਸ਼੍ਰੀ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰੋਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਤੋਹਫਾ ਲਿਆ ਹੈਂ? ਭਾਵੇਂ ਭੇਟ ਛੋਟੀ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਜੇ ਭਗਤ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਵੱਡੀ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਵੱਡੀ ਭੇਟ ਵੀ ਲਿਆਵੇ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਰਾਜੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ।

ਪਤ੍ਰਂ ਪੁष੍ਪਂ ਫਲਂ ਤੋਯਂ ਯੋ ਮੇ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ । ਤਦਹਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯੁਪਹृਤਂ ਅਸ਼੍ਨਾਮਿ ਪ੍ਰਯਤਾਤ੍ਮਨਃ

ਜੋ ਕੋਈ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਪੱਤਾ, ਫੁੱਲ, ਫਲ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਹ ਭਾਵ ਭਰੀ ਭੇਟ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।

ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋऽਪਿ ਦ੍ਵਿਜਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਵ੍ਰੀਡਿਤਃ ਪਤਯੇ ਸ਼੍ਰਿਯਃ । ਪृਥੁਕਪ੍ਰਸृਤਿਂ ਰਾਜਨ੍ ਨ ਪ੍ਰਾਯਚ੍ਛਦਵਾਙ੍ਮੁਖਃ

ਭਾਵੇਂ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਪਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ ਲੱਜਾ ਕਰਕੇ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਪਤੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਰੱਖੀ ਹੋਈ ਮੁਰਮੁਰਿਆਂ ਦੀ ਥੋੜੀ ਭੇਟ ਨਹੀਂ ਪੇਸ਼ ਕਰ ਸਕੇ, ਚੁੱਪ ਹੀ ਰਹੇ।

ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਤ੍ਮਦृਕ੍ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ ਤਸ੍ਯਾਗਮਨਕਾਰਣਮ੍ । ਵਿਜ੍ਞਾਯਾਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਨਾਯਂ ਸ਼੍ਰੀਕਾਮੋ ਮਾਭਜਤ੍ਪੁਰਾ

ਜੋ ਸਿੱਧਾ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਾ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਆਉਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਜਾਣ ਲਿਆ ਤੇ ਸੋਚਿਆ: 'ਇਹ ਮਨੁੱਖ ਪਹਿਲਾਂ ਧਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਸੀ।'

ਪਤ੍‍ਨ੍ਯਾਃ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਯਾਸ੍ਤੁ ਸਖਾ ਪ੍ਰਿਯਚਿਕੀਰ੍षਯਾ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਮਾਮਸ੍ਯ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਸਮ੍ਪਦੋऽਮਰ੍ਤ੍ਯਦੁਰ੍ਲਭਾਃ

ਪਰ ਹੁਣ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਤੇ ਦੋਸਤੀ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਹੈ; ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਉਹ ਦੌਲਤ ਦੇਵਾਂਗਾ ਜੋ ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।

ਇਤ੍ਥਂ ਵਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਵਸਨਾਤ੍ ਚੀਰਬਦ੍ਧਾਨ੍ ਦ੍ਵਿਜਨ੍ਮਨਃ । ਸ੍ਵਯਂ ਜਹਾਰ ਕਿਮਿਦਂ ਇਤਿ ਪृਥੁਕਤਣ੍ਡੁਲਾਨ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚਦਿਆਂ, ਉਸਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਘਰੋਂ ਕਪੜੇ ਵਿੱਚ ਬੰਧੇ ਹੋਏ ਸੂਕੇ ਚੌਲ ਲੈ ਲਏ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹੈਰਾਨ ਹੋਇਆ ਕਿ ਇਹ ਕੀ ਹੈ।

ਨਨ੍ਵੇਤਦੁਪਨੀਤਂ ਮੇ ਪਰਮਪ੍ਰੀਣਨਂ ਸਖੇ । ਤਰ੍ਪਯਨ੍ਤ੍ਯਙ੍ਗ ਮਾਂ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਏਤੇ ਪृਥੁਕਤਣ੍ਡੁਲਾਃ

ਮੇਰੇ ਦੋਸਤ, ਇਹ ਭੇਟ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਲਿਆਈ ਗਈ ਹੈ, ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ; ਇਹ ਸੂਕੇ ਚੌਲ, ਪਿਆਰੇ, ਮੈਨੂੰ ਤੇ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਰੱਜਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।

ਇਤਿ ਮੁष੍ਟਿਂ ਸਕृਜ੍ਜਗ੍ਧ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਤੀਯਾਂ ਜਗ੍ਧੁਮਾਦਦੇ । ਤਾਵਚ੍ਛ੍ਰੀਰ੍ਜਗृਹੇ ਹਸ੍ਤਂ ਤਤ੍ਪਰਾ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੱਕ ਮੁੱਠ ਚੌਲ ਖਾ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਦੂਜੀ ਮੁੱਠ ਖਾਣ ਲਈ ਚੁੱਕੀ; ਉਸ ਵੇਲੇ, ਪਰਮੇਸ਼्वर ਦੀ ਭਗਤ ਲਕਸ਼ਮੀ ਜੀ ਨੇ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲਿਆ।

ਏਤਾਵਤਾਲਂ ਵਿਸ਼੍ਵਾਤ੍ਮਨ੍ ਸਰ੍ਵਸਮ੍ਪਤ੍ਸਮृਦ੍ਧਯੇ । ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਲੋਕੇ ਅਥਵਾਮੁष੍ਮਿਨ੍ ਪੁਂਸਸ੍ਤ੍ਵਤ੍ਤੋषਕਾਰਣਮ੍

ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਆਤਮਾ, ਇਹੀ ਕਾਫੀ ਹੈ ਕਿ ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਰੱਜਾਇਆ, ਉਸ ਲਈ ਇਸ ਲੋਕ ਜਾਂ ਅਗਲੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚੜ੍ਹਦੀ ਕਲਾ ਹੋ ਜਾਵੇ।

ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਤਾਂ ਤੁ ਰਜਨੀਂ ਉषਿਤ੍ਵਾਚ੍ਯੁਤਮਨ੍ਦਿਰੇ । ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪੀਤ੍ਵਾ ਸੁਖਂ ਮੇਨੇ ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਤਂ ਯਥਾ

ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹ ਰਾਤ ਅਚੁਤ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਬਿਤਾ ਕੇ, ਖਾ-ਪੀ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਸਮਝਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।

ਸ਼੍ਵੋਭੂਤੇ ਵਿਸ਼੍ਵਭਾਵੇਨ ਸ੍ਵਸੁਖੇਨਾਭਿਵਨ੍ਦਿਤਃ । ਜਗਾਮ ਸ੍ਵਾਲਯਂ ਤਾਤ ਪਥ੍ਯਨੁਵ੍ਰਜ੍ਯ ਨਨ੍ਦਿਤਃ

ਸਵੇਰ ਹੋਈ ਤਾਂ, ਸਭ ਪਾਸੋਂ ਪਿਆਰ ਤੇ ਆਪਣੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵੱਲ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚਲਿਆ, ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸਾਥ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।

ਸ ਚਾਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਧਨਂ ਕृष੍ਣਾਨ੍ ਨ ਤੁ ਯਾਚਿਤਵਾਨ੍ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਸ੍ਵਗृਹਾਨ੍ ਵ੍ਰੀਡਿਤੋऽਗਚ੍ਛਨ੍ ਮਹਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਨਿਰ੍ਵृਤਃ

ਉਸਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੋਂ ਕੋਈ ਧਨ ਨਹੀਂ ਲਿਆ, ਨਾ ਹੀ ਆਪ ਮੰਗਿਆ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵੱਲ ਲਜਜਤ ਹੋਇਆ ਪਰ ਵੱਡੀ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਤਸੱਲੀ ਨਾਲ ਚਲਿਆ।

ਅਹੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣ੍ਯਦੇਵਸ੍ਯ ਦृष੍ਟਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣ੍ਯਤਾ ਮਯਾ । ਯਦ੍ ਦਰਿਦ੍ਰਤਮੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਂ ਆਸ਼੍ਲਿष੍ਟੋ ਬਿਭ੍ਰਤੋਰਸਿ

ਹਾ, ਮੈਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪਰਮੇਸ਼्वर ਦੀ ਭਗਤੀ ਦੇਖੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਗਰੀਬ ਹਾਂ, ਪਰ ਲਕਸ਼ਮੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਛਾਤੀ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ।

ਕ੍ਵਾਹਂ ਦਰਿਦ੍ਰਃ ਪਾਪੀਯਾਨ੍ ਕ੍ਵ ਕृष੍ਣਃ ਸ਼੍ਰੀਨਿਕੇਤਨਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਬਨ੍ਧੁਰਿਤਿ ਸ੍ਮਾਹਂ ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਪਰਿਰਮ੍ਭਿਤਃ

ਮੈਂ ਕਿੱਥੇ, ਗਰੀਬ ਤੇ ਪਾਪੀ, ਤੇ ਕਿੱਥੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜੋ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਟਿਕਾਣੇ ਹਨ? ਸਿਰਫ ਨਾਂ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਗਿਆ।

ਨਿਵਾਸਿਤਃ ਪ੍ਰਿਯਾਜੁष੍ਟੇ ਪਰ੍ਯਙ੍ਕੇ ਭ੍ਰਾਤਰੋ ਯਥਾ । ਮਹਿष੍ਯਾ ਵੀਜਿਤਃ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਬਾਲਵ੍ਯਜਨਹਸ੍ਤਯਾ

ਮੈਂ ਸੋਹਣੇ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਪਲੰਗ ਤੇ ਬੈਠਾਇਆ ਗਿਆ, ਪਿਆਰੇ ਮਿਤਰ ਵਾਂਗ ਭਰਾਵਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਿਆਰ ਮਿਲਿਆ, ਰਾਣੀ ਨੇ ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਮੈਨੂੰ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਲੀ ਪੱਖੀ ਨਾਲ ਹਵਾ ਕੀਤੀ।

ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਯਾ ਪਰਮਯਾ ਪਾਦਸਂਵਾਹਨਾਦਿਭਿਃ । ਪੂਜਿਤੋ ਦੇਵਦੇਵੇਨ ਵਿਪ੍ਰਦੇਵੇਨ ਦੇਵਵਤ੍

ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੇਵਾ, ਜਿਵੇਂ ਪੈਰ ਦਬਾਉਣਾ ਆਦਿ ਕਰਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਪਰਮੇਸ਼्वर ਨੇ, ਮੈਨੂੰ ਦੇਵਤਾ ਵਾਂਗ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ।

ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਪਵਰ੍ਗਯੋਃ ਪੁਂਸਾਂ ਰਸਾਯਾਂ ਭੁਵਿ ਸਮ੍ਪਦਾਮ੍ । ਸਰ੍ਵਾਸਾਮਪਿ ਸਿਦ੍ਧੀਨਾਂ ਮੂਲਂ ਤਚ੍ਚਰਣਾਰ੍ਚਨਮ੍

ਇਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਸੁਰਗ-ਮੁਕਤੀ ਵਿੱਚ, ਜਾਂ ਧਰਤੀ ਦੀਆਂ ਸਭ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਦੌਲਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਾਂ ਹੋਰ ਸਾਰੀਆਂ ਸਿੱਧੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਦਾ ਮੂਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੈ।

ਅਧਨੋऽਯਂ ਧਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮਾਦ੍ਯਾਤ੍ ਉਚ੍ਚੈਃ ਨ ਮਾਂ ਸ੍ਮਰੇਤ੍ । ਇਤਿ ਕਾਰੁਣਿਕੋ ਨੂਨਂ ਧਨਂ ਮੇऽਭੂਰਿ ਨਾਦਦਾਤ੍

ਜੇ ਇਹ ਗਰੀਬ ਮਨੁੱਖ ਧਨ ਪਾ ਲੈਂਦਾ, ਤਾਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਉਹ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦਾ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਦਇਆ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਵੱਡਾ ਧਨ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ।

ਇਤਿ ਤਚ੍ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ ਅਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਨਿਯਗृਹਾਨ੍ਤਿਕਮ੍ । ਸੂਰ੍ਯਾਨਲੇਨ੍ਦੁਸਙ੍ਕਾਸ਼ੈਃ ਵਿਮਾਨੈਃ ਸਰ੍ਵਤੋ ਵृਤਮ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਨਿਮਾਣੇ ਘਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਜੋ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੋਂ ਸੂਰਜ, ਅੱਗ ਤੇ ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਵਾਈ ਮਹਲਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।

ਵਿਚਿਤ੍ਰੋਪਵਨੋਦ੍ਯਾਨੈਃ ਕੂਜਦ੍‍ਦ੍ਵਿਜਕੁਲਾਕੁਲੈਃ । ਪ੍ਰੋਤ੍ਫੁਲ੍ਲਕਮੁਦਾਮ੍ਭੋਜ ਕਹ੍ਲਾਰੋਤ੍ਪਲਵਾਰਿਭਿਃ

ਉਹ ਘਰ ਅਜੀਬ-ਅਜੀਬ ਬਾਗਾਂ ਤੇ ਉੱਘੇ ਹੋਏ ਪੌਦਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਸੀ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਸਰੋਵਰਾਂ ਵਿੱਚ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਕਮਲ, ਕਹਲਾਰ ਤੇ ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਨਾਲ ਰੰਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।