ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ। ਚਰਿष੍ਯੇ ਵਧਨਿਰ੍ਵੇਸ਼ਂ ਲੋਕਾਨੁਗ੍ਰਹਕਾਮ੍ਯਯਾ। ਨਿਯਮਃ ਪ੍ਰਥਮੇ ਕਲ੍ਪੇ ਯਾਵਾਨ੍ਸ ਤੁ ਵਿਧੀਯਤਾਮ੍

ਸ੍ਰੀ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਮੈਂ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਵਧ ਦੇ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਕਰਾਂਗਾ; ਪਹਿਲੀ ਕਲਪ ਵਿੱਚ ਜੋ ਨਿਯਮ ਸੀ, ਉਹ ਹੀ ਹੁਣ ਵੀ ਲਾਗੂ ਹੋਵੇ।'

ਦੀਰ੍ਘਮਾਯੁਰ੍ਬਤੈਤਸ੍ਯ ਸਤ੍ਤ੍ਵਮਿਨ੍ਦ੍ਰਿ ਯਮੇਵ ਚ। ਆਸ਼ਾਸਿਤਂ ਯਤ੍ਤਦ੍ਬ੍ਰੂਤੇ ਸਾਧਯੇ ਯੋਗਮਾਯਯਾ

'ਉਸ ਨੂੰ ਲੰਬੀ ਉਮਰ, ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ; ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਯੋਗ-ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਕਰਾਂਗਾ।'

ऋषਯ ਊਚੁਃ। ਅਸ੍ਤ੍ਰਸ੍ਯ ਤਵ ਵੀਰ੍ਯਸ੍ਯ ਮृਤ੍ਯੋਰਸ੍ਮਾਕਮੇਵ ਚ। ਯਥਾ ਭਵੇਦ੍ਵਚਃ ਸਤ੍ਯਂ ਤਥਾ ਰਾਮ ਵਿਧੀਯਤਾਮ੍

ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਰਾਮ, ਤੁਹਾਡਾ ਬਚਨ, ਹਥਿਆਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਸਾਡੀ ਮੌਤ — ਇਹ ਸਭ ਸੱਚ ਹੋਵੇ।'

ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ। ਆਤ੍ਮਾ ਵੈ ਪੁਤ੍ਰ ਉਤ੍ਪਨ੍ਨ ਇਤਿ ਵੇਦਾਨੁਸ਼ਾਸਨਮ੍। ਤਸ੍ਮਾਦਸ੍ਯ ਭਵੇਦ੍ਵਕ੍ਤਾ ਆਯੁਰਿਨ੍ਦ੍ਰਿ ਯਸਤ੍ਤ੍ਵਵਾਨ੍

ਸ੍ਰੀ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਆਤਮਾ ਹੀ ਪੁੱਤਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ — ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਉਪਦੇਸ਼ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੀ ਵਕਤਾ ਹੋਵੇ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਮਰ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਮਿਲੇ।'

ਕਿਂ ਵਃ ਕਾਮੋ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਬ੍ਰੂਤਾਹਂ ਕਰਵਾਣ੍ਯਥ। ਅਜਾਨਤਸ੍ਤ੍ਵਪਇ!ਤਿਂ ਯਥਾ ਮੇ ਚਿਨ੍ਤ੍ਯਤਾਂ ਬੁਧਾਃ

'ਮੁਨੀਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠੋ, ਤੁਹਾਡੀ ਇੱਛਾ ਕੀ ਹੈ? ਦੱਸੋ, ਮੈਂ ਉਹ ਕਰਾਂਗਾ। ਵਿਦਵਾਨੋ, ਸੋਚੋ ਕਿ ਮੈਂ ਅਣਜਾਣੇ ਕਰਤੂਤ ਦਾ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਕਿਵੇਂ ਕਰਾਂ।'

ऋषਯ ਊਚੁਃ। ਇਲ੍ਵਲਸ੍ਯ ਸੁਤੋ ਘੋਰੋ ਬਲ੍ਵਲੋ ਨਾਮ ਦਾਨਵਃ। ਸ ਦੂषਯਤਿ ਨਃ ਸਤ੍ਰਮੇਤ੍ਯ ਪਰ੍ਵਣਿ ਪਰ੍ਵਣਿ

ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਇਲਵਲਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਬਲਵਲਾ ਨਾਮ ਦਾ ਡਰਾਉਣਾ ਦਾਨਵ, ਹਰ ਤਿਉਹਾਰ ਤੇ ਆ ਕੇ ਸਾਡੇ ਯਜਨ ਨੂੰ ਗੰਦਲਾ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।'

ਤਂ ਪਾਪਂ ਜਹਿ ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹ ਤਨ੍ਨਃ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਣਂ ਪਰਮ੍। ਪੂਯਸ਼ੋਣਿਤਵਿਨ੍ਮੂਤ੍ਰ ਸੁਰਾਮਾਂਸਾਭਿਵਰ੍षਿਣਮ੍

'ਦਸ਼ਾਰਹ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵਾਰਿਸ਼, ਉਸ ਪਾਪੀ ਨੂੰ ਸਾਡੇ ਲਈ ਮਾਰੋ — ਇਹੀ ਸਾਡੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਇੱਛਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਪੀਪ, ਖੂਨ, ਗੰਦ, ਪਿਸਾਬ, ਸ਼ਰਾਬ ਅਤੇ ਮਾਸ ਵਗਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।'

ਤਤਸ਼੍ਚ ਭਾਰਤਂ ਵਰ੍षਂ ਪਰੀਤ੍ਯ ਸੁਸਮਾਹਿਤਃ। ਚਰਿਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਮਾਸਾਂਸ੍ਤੀਰ੍ਥਸ੍ਨਾਯੀ ਵਿਸ਼ੁਧ੍ਯਸਿ

ਫਿਰ, ਭਾਰਤ ਦੇਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਠੀਕ ਰੱਖ ਕੇ, ਤੂੰ ਬਾਰਾਂ ਮਹੀਨੇ ਤੀਰਥਾਂ 'ਤੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗਾ।

ਸੁਦਾਮੋਪਾਖ੍ਯਾਨਮ੍ – ਪਤ੍‍ਨੀਪ੍ਰੇਰਣਯਾ ਸੁਦਾਮ੍ਨੋ ਭਗਵਤ੍ ਸਮੀਪੇ ਗਮਨਂ; ਭਗਵਤਾ ਤਸ੍ਯ ਸਤ੍ਕਾਰਸ਼੍ਚ - ਸ਼੍ਰੀਰਾਜੋਵਾਚ - ( ਅਨੁष੍ਟੁਪ੍ ) ਭਗਵਨ੍ ਯਾਨਿ ਚਾਨ੍ਯਾਨਿ ਮੁਕੁਨ੍ਦਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਵੀਰ੍ਯਾਣ੍ਯਨਨ੍ਤਵੀਰ੍ਯਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਹੇ ਪ੍ਰਭੋ

ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਮੈਂ ਮੁਕੁੰਦ ਦੇ ਹੋਰ ਵੀਰਤਾ ਭਰੇ ਕੰਮ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਹੈ ਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਨੰਤ ਹੈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।

ਕੋ ਨੁ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾਸਕृਦ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਉਤ੍ਤਮਃਸ਼੍ਲੋਕਸਤ੍ਕਥਾਃ । ਵਿਰਮੇਤ ਵਿਸ਼ੇषਜ੍ਞੋ ਵਿषਣ੍ਣਃ ਕਾਮਮਾਰ੍ਗਣੈਃ

ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਉੱਤਮ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਇਕ ਵਾਰੀ ਸੁਣ ਕੇ ਵੀ ਸੁਣਨਾ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਸਗੋਂ ਉਹੀ ਜੋ ਇੱਛਾ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ।

( ਮਿਸ਼੍ਰ ) ਸਾ ਵਾਗ੍ ਯਯਾ ਤਸ੍ਯ ਗੁਣਾਨ੍ ਗृਣੀਤੇ ਕਰੌ ਚ ਤਤ੍ਕਰ੍ਮਕਰੌ ਮਨਸ਼੍ਚ । ਸ੍ਮਰੇਦ੍‌ ਵਸਨ੍ਤਂ ਸ੍ਥਿਰਜਙ੍‌ਗਮੇषੁ ਸ਼੍ਰृਣੋਤਿ ਤਤ੍ਪੁਣ੍ਯਕਥਾਃ ਸ ਕਰ੍ਣਃ

ਉਹ ਬੋਲ ਹੀ ਸੱਚੇ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀਆਂ ਖਾਸੀਅਤਾਂ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ; ਉਹ ਹੱਥ ਹੀ ਸੱਚੇ ਹਨ ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਮਨ ਹੀ ਸੱਚਾ ਹੈ ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਉਹ ਕੰਨ ਹੀ ਸੱਚੇ ਹਨ ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਸੁਣਦੇ ਹਨ।

ਸ਼ਿਰਸ੍ਤੁ ਤਸ੍ਯੋਭਯਲਿਙ੍‌ਗਮਾਨਂ ਏਤ੍ਤਦੇਵ ਯਤ੍ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਤਦ੍ਧਿ ਚਕ੍ਸ਼ੁਃ । ਅਙ੍‌ਗਾਨਿ ਵਿष੍ਣੋਰਥ ਤਜ੍ਜਨਾਨਾਂ ਪਾਦੋਦਕਂ ਯਾਨਿ ਭਜਨ੍ਤਿ ਨਿਤ੍ਯਮ੍

ਉਹ ਸਿਰ ਹੀ ਸਿਰ ਹੈ ਜੋ ਦੋਹਾਂ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਅੱਖਾਂ ਹੀ ਅੱਖਾਂ ਹਨ ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਦੀਆਂ ਹਨ; ਉਹ ਅੰਗ ਹੀ ਅੰਗ ਹਨ ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਜਾਂ ਉਸ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਸਦਾ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਸੂਤ ਉਵਾਚ - ( ਅਨੁष੍ਟੁਪ੍ ) ਵਿष੍ਣੁਰਾਤੇਨ ਸਮ੍ਪृष੍ਟੋ ਭਗਵਾਨ੍ ਬਾਦਰਾਯਣਿਃ । ਵਾਸੁਦੇਵੇ ਭਗਵਤਿ ਨਿਮਗ੍ਨਹृਦਯੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍

ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਵਿਸ਼ਨੂਰਾਤ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਤਾਂ ਬਾਦਰਾਯਣੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਸ ਦਾ ਦਿਲ ਵਾਸੁਦੇਵ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਨੇ ਬੋਲਿਆ।

ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੁਕ ਉਵਾਚ - ਕृष੍ਣਸ੍ਯਾਸੀਤ੍ ਸਖਾ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਤ੍ਤਮਃ । ਵਿਰਕ੍ਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਰ੍ਥੇषੁ ਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤਾਤ੍ਮਾ ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ

ਸ਼ੁਕ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮਿੱਤਰ ਸੀ, ਜੋ ਵੈਦਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਗਿਆਨਵਾਨ ਸੀ, ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੇ ਸੁਖਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਇੰਦਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ ਹੋਇਆ।

ਯਦृਚ੍ਛਯੋਪਪਨ੍ਨੇਨ ਵਰ੍ਤਮਾਨੋ ਗृਹਾਸ਼੍ਰਮੀ । ਤਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾ ਕੁਚੈਲਸ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਕ੍ਸ਼ਾਮਾ ਚ ਤਥਾਵਿਧਾ

ਉਹ ਘਰ-ਗ੍ਰਹਸਤੀ ਜੀਵਨ ਜੀਉਂਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ, ਉਸ ਨਾਲ ਹੀ ਗੁਜ਼ਾਰਾ ਕਰਦਾ; ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਭੁੱਖ ਕਰਕੇ ਪਤਲੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਵਾਂਗ ਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਵੀ ਫਟੇ ਹੋਏ ਸਨ।

ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਪਤਿਂ ਪ੍ਰਾਹ ਮ੍ਲਾਯਤਾ ਵਦਨੇਨ ਸਾ । ਦਰਿਦ੍ਰਂ ਸੀਦਮਾਨਾ ਵੈ ਵੇਪਮਾਨਾਭਿਗਮ੍ਯ ਚ

ਉਹ ਪਤੀ-ਵਰਤਾ ਪਤਨੀ, ਮੁਰਝਾਏ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਗਰੀਬ ਤੇ ਦੁਖੀ ਪਤੀ ਕੋਲ ਕੰਬਦੀ ਹੋਈ ਆਈ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।

ਨਨੁ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਭਗਵਤਃ ਸਖਾ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਚ੍ਛ੍ਰਿਯਃ ਪਤਿਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਣ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸ਼ਰਣ੍ਯਸ਼੍ਚ ਭਗਵਾਨ੍ ਸਾਤ੍ਵਤਰ੍षਭਃ

ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕੀ ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਸ੍ਰੀ ਦੇ ਪਤੀ ਹਨ, ਤੇਰੇ ਮਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਹਨ? ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸਭ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹਨ, ਤੇ ਸਾਤਵਤਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਹਨ।

ਤਮੁਪੈਹਿ ਮਹਾਭਾਗ ਸਾਧੂਨਾਂ ਚ ਪਰਾਯਣਮ੍ । ਦਾਸ੍ਯਤਿ ਦ੍ਰਵਿਣਂ ਭੂਰਿ ਸੀਦਤੇ ਤੇ ਕੁਟੁਮ੍ਬਿਨੇ

ਹੇ ਮਹਾਂਭਾਗ, ਉਸ ਕੋਲ ਜਾ, ਜੋ ਸਾਧੂਆਂ ਦਾ ਸਰਵੋਚ ਆਸਰਾ ਹੈ। ਉਹ ਤੇਰੇ ਵਰਗੇ ਘਰ-ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੁਖੀ ਹੈ, ਜ਼ਰੂਰ ਬਹੁਤ ਧਨ ਦੇਵੇਗਾ।

ਆਸ੍ਤੇऽਧੁਨਾ ਦ੍ਵਾਰਵਤ੍ਯਾਂ ਭੋਜਵृष੍ਣ੍ਯਨ੍ਧਕੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਸ੍ਮਰਤਃ ਪਾਦਕਮਲਂ ਆਤ੍ਮਾਨਮਪਿ ਯਚ੍ਛਤਿ । ਕਿਂ ਨ੍ਵਰ੍ਥਕਾਮਾਨ੍ ਭਜਤੋ ਨਾਤ੍ਯਭੀष੍ਟਾਨ੍ਜਗਦ੍‌ਗੁਰੁਃ

ਉਹ ਹੁਣ ਦਵਾਰਕਾ ਵਿੱਚ ਬੋਜ, ਵਿਸ਼ਣੀ ਤੇ ਅੰਧਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਜੋਂ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਕਮਲ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਆਪ ਵੀ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਗਤ-ਗੁਰੂ, ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦੇ ਹੋਏ ਤੇ ਨਾ ਚਾਹੀਦੇ ਹੋਏ ਭੀ ਵਸਤੂਆਂ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਦੇਵੇਗਾ?

ਸ ਏਵਂ ਭਾਰ੍ਯਯਾ ਵਿਪ੍ਰੋ ਬਹੁਸ਼ਃ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤੋ ਮृਦੁ । ਅਯਂ ਹਿ ਪਰਮੋ ਲਾਭ ਉਤ੍ਤਮਃਸ਼੍ਲੋਕਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਤਨੀ ਵਲੋਂ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਨਰਮਤਾ ਨਾਲ ਮਨਾਉਣ 'ਤੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਸੋਚਿਆ: 'ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਲਾਭ ਤਾਂ ਉੱਤਮ-ਭਗਵਾਨ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਹੀ ਹੈ।'

ਇਤਿ ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਮਨਸਾ ਗਮਨਾਯ ਮਤਿਂ ਦਧੇ । ਅਪ੍ਯਸ੍ਤ੍ਯੁਪਾਯਨਂ ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ ਗृਹੇ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਦੀਯਤਾਮ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਹ ਜਾਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਲਿਆ। 'ਘਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਤੋਹਫਾ ਹੈ, ਹੇ ਚੰਗੀ ਜੀ, ਕੁਝ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ।'

ਯਾਚਿਤ੍ਵਾ ਚਤੁਰੋ ਮੁष੍ਟੀਨ੍ ਵਿਪ੍ਰਾਨ੍ ਪृਥੁਕਤਣ੍ਡੁਲਾਨ੍ । ਚੈਲਖਣ੍ਡੇਨ ਤਾਨ੍ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਭਰ੍ਤ੍ਰੇ ਪ੍ਰਾਦਾਦੁਪਾਯਨਮ੍

ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੋਂ ਚਾਰ ਮੁੱਠੀਆਂ ਚਿਉੜੇ ਮੰਗੇ, ਕੱਪੜੇ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਤੋਹਫਾ ਵਜੋਂ ਦੇ ਦਿੱਤੇ।

ਸ ਤਾਨਾਦਾਯ ਵਿਪ੍ਰਾਗ੍ਰ੍ਯਃ ਪ੍ਰਯਯੌ ਦ੍ਵਾਰਕਾਂ ਕਿਲ । ਕृष੍ਣਸਨ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਮਹ੍ਯਂ ਕਥਂ ਸ੍ਯਾਦਿਤਿ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍

ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਵਾਰਕਾ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ, ਸੋਚਦਾ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਿਵੇਂ ਹੋਵੇ।

ਤ੍ਰੀਣਿ ਗੁਲ੍ਮਾਨ੍ਯਤੀਯਾਯ ਤਿਸ੍ਰਃ ਕਕ੍ਸ਼ਾਸ਼੍ਚ ਸਦ੍ਵਿਜਃ । ਵਿਪ੍ਰੋऽਗਮ੍ਯਾਨ੍ਧਕਵृष੍ਣੀਨਾਂ ਗृਹੇष੍ਵਚ੍ਯੁਤਧਰ੍ਮਿਣਾਮ੍

ਉਹ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤਿੰਨ ਬਾੜਾਂ ਤੇ ਤਿੰਨ ਆੰਗਣਾਂ ਪਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਅਚਲ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਚੱਲਦੇ ਅੰਧਕ ਤੇ ਵਿਸ਼ਣੀ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਗਿਆ।

ਗृਹਂ ਦ੍‌ਵ੍ਯष੍ਟਸਹਸ੍ਰਾਣਾਂ ਮਹਿषੀਣਾਂ ਹਰੇਰ੍ਦ੍ਵਿਜਃ । ਵਿਵੇਸ਼ੈਕਤਮਂ ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਨਨ੍ਦਂ ਗਤੋ ਯਥਾ

ਹਰੀ ਦੀਆਂ ਸੋਲ੍ਹ ਹਜ਼ਾਰ ਮਹਿਲਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਮਹਿਲ ਵਿੱਚ ਉਹ ਗਿਆ, ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਹਮ-ਆਨੰਦ ਮਿਲ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।

ਤਂ ਵਿਲੋਕ੍ਯਾਚ੍ਯੁਤੋ ਦੂਰਾਤ੍ ਪ੍ਰਿਯਾਪਰ੍ਯਙ੍ਕਮਾਸ੍ਥਿਤਃ । ਸਹਸੋਤ੍ਥਾਯ ਚਾਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਦੋਰ੍ਭ੍ਯਾਂ ਪਰ੍ਯਗ੍ਰਹੀਨ੍ਮੁਦਾ

ਉਹਨੂੰ ਦੂਰੋਂ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਚੁਤ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਦੀ ਚੌਕੀ 'ਤੇ ਬੈਠਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਉੱਠਿਆ, ਅੱਗੇ ਆਇਆ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਦੋਹਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ।

ਸਖ੍ਯੁਃ ਪ੍ਰਿਯਸ੍ਯ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षੇਃ ਅਙ੍‌ਗਸਙ੍‌ਗਾਤਿਨਿਰ੍ਵृਤਃ । ਪ੍ਰੀਤੋ ਵ੍ਯਮੁਞ੍ਚਦਬ੍ਬਿਨ੍ਦੂਨ੍ ਨੇਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਪੁष੍ਕਰੇਕ੍ਸ਼ਣਃ

ਪਿਆਰੇ ਮਿੱਤਰ, ਜੋ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਰਿਸ਼ੀ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਹੰਝੂ ਵਗ ਪਏ।

ਅਥੋਪਵੇਸ਼੍ਯ ਪਰ੍ਯਙ੍ਕੇ ਸ੍ਵਯਂ ਸਖ੍ਯੁਃ ਸਮਰ੍ਹਣਮ੍ । ਉਪਹृਤ੍ਯਾਵਨਿਜ੍ਯਾਸ੍ਯ ਪਾਦੌ ਪਾਦਾਵਨੇਜਨੀਃ

ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਨੂੰ ਚੌਕੀ 'ਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਆਪ ਹੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕੀਤੀ, ਪਾਣੀ ਲਿਆ ਕੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਉਸਦੇ ਪੈਰ ਧੋਏ।

ਅਗ੍ਰਹੀਚ੍ਛਿਰਸਾ ਰਾਜਨ੍ ਭਗਵਾਨ੍ ਲੋਕਪਾਵਨਃ । ਵ੍ਯਲਿਮ੍ਪਦ੍ ਦਿਵ੍ਯਗਨ੍ਧੇਨ ਚਨ੍ਦਨਾਗੁਰੁਕੁਙ੍ਕਮੈਃ

ਹੇ ਰਾਜਾ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਹ ਪਾਣੀ ਸਿਰ 'ਤੇ ਲਿਆ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਹਿਮਾਨ ਨੂੰ ਚੰਦਨ, ਅਗਰ ਤੇ ਕੁੰਗੂ ਦੇ ਸੁਗੰਧੀ ਲਗਾ ਕੇ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ।