ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਲਬ੍ਧਸਂਜ੍ਞੋ ਮੁਹੂਰ੍ਤੇਨ ਕਾਰ੍ष੍ਣਿਃ ਸਾਰਥਿਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਅਹੋ ਅਸਾਧ੍ਵਿਦਂ ਸੂਤ ਯਦ੍ ਰਣਾਨ੍ਮੇऽਪਸਰ੍ਪਣਮ੍

ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੋਸ਼ ਆਉਂਦੇ ਹੀ, ਕਾਰਸ਼ਣੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਥੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਹਾਏ, ਸੂਤਾ, ਇਹ ਕੀ ਠੀਕ ਹੋਇਆ ਕਿ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਜੰਗ ਤੋਂ ਹਟਾ ਲਿਆ!'

ਨ ਯਦੂਨਾਂ ਕੁਲੇ ਜਾਤਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਰਣਵਿਚ੍ਯੁਤਃ । ਵਿਨਾ ਮਤ੍ਕ੍ਲੀਬਚਿਤ੍ਤੇਨ ਸੂਤੇਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਕਿਲ੍ਬਿषਾਤ੍

ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਜੰਗ ਛੱਡ ਕੇ ਜਾਂਦੇ ਨਹੀਂ ਸੁਣਿਆ ਗਿਆ—ਸਿਵਾਏ ਉਸ ਰਥੀ ਦੇ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਜਾਵੇ ਤੇ ਜੋ ਪਾਪ ਕਰ ਬੈਠੇ।

ਕਿਂ ਨੁ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯੇऽਭਿਸਙ੍‌ਗਮ੍ਯ ਪਿਤਰੌ ਰਾਮਕੇਸ਼ਵੌ । ਯੁਦ੍ਧਾਤ੍ ਸਮ੍ਯਗਪਕ੍ਰਾਨ੍ਤਃ ਪृष੍ਟਸ੍ਤਤ੍ਰਾਤ੍ਮਨਃ ਕ੍ਸ਼ਮਮ੍

ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਜੰਗ ਤੋਂ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਿਓ ਰਾਮ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਕੋਲ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੀ ਆਖਾਂਗਾ? ਜੇ ਉਥੇ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਜਵਾਬ ਠੀਕ ਹੋਵੇਗਾ?

ਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਮੇ ਕਥਯਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਹਸਨ੍ਤ੍ਯੋ ਭ੍ਰਾਤृਜਾਮਯਃ । ਕ੍ਲੈਬ੍ਯਂ ਕਥਂ ਕਥਂ ਵੀਰ ਤਵਾਨ੍ਯੈਃ ਕਥ੍ਯਤਾਂ ਮृਧੇ

ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਮੇਰੇ ਭੈਣਾਂ-ਵਾਹੂਆਂ ਹੱਸਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਆਖਣਗੀਆਂ, 'ਹੇ ਵੀਰ, ਤੇਰੀ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਈ?'

ਸਾਰਥਿਰੁਵਾਚ - ਧਰ੍ਮਂ ਵਿਜਾਨਤਾऽऽਯੁष੍ਮਨ੍ ਕृਤਮੇਤਨ੍ਮਯਾ ਵਿਭੋ । ਸੂਤਃ ਕृਚ੍ਛ੍ਰਗਤਂ ਰਕ੍ਸ਼ੇਦ੍ ਰਥਿਨਂ ਸਾਰਥਿਂ ਰਥੀ

ਰਥੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ ਮੈਂ ਇਹ ਕੀਤਾ। ਜਦੋਂ ਰਥੀ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਤਾ ਰਥ-ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਉਸਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ, ਤੇ ਜੰਗੀ ਆਪਣੇ ਰਥੀ ਦੀ।'

ਏਤਦ੍‌ ਵਿਦਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਭਵਾਨ੍ ਮਯਾਪੋਵਾਹਿਤੋ ਰਣਾਤ੍ । ਉਪਸृष੍ਟਃ ਪਰੇਣੇਤਿ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤੋ ਗਦਯਾ ਹਤਃ

ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਜੰਗ ਤੋਂ ਹਟਾ ਲਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਦੁਸ਼ਮਣ ਵਲੋਂ ਘੇਰੇ ਹੋਏ ਤੇ ਗਦਾ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਬੇਹੋਸ਼ ਪਏ ਸੀ।

ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍‍ਭਾਗਵਤੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣੇ ਪਾਰਮਹਂਸ੍ਯਾਂ ਸਂਹਿਤਾਯਾਂ ਦਸ਼ਮਸ੍ਕਨ੍ਧੇ ਉਤ੍ਤਰਾਰ੍ਧੇ ਸ਼ਾਲ੍ਵਯੁਦ੍ਧੇ षਟ੍ਸਪ੍ਤਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਰਮਹੰਸਾਂ ਲਈ ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਭਾਗ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਾਲਵ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਵਾਲਾ ਛਿਅੱਤਰਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਇਆ।

ਭਗਵਤਾ ਸੌਭਸਹਿਤਸ੍ਯ ਸ਼ਾਲ੍ਵਸ੍ਯ ਵਿਨਾਸ਼ਃ - ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੁਕ ਉਵਾਚ - ( ਅਨੁष੍ਟੁਪ੍ ) ਸ ਤੂਪਸ੍ਪृਸ਼੍ਯ ਸਲਿਲਂ ਦਂਸ਼ਿਤੋ ਧृਤਕਾਰ੍ਮੁਕਃ । ਨਯ ਮਾਂ ਦ੍ਯੁਮਤਃ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਂ ਵੀਰਸ੍ਯੇਤ੍ਯਾਹ ਸਾਰਥਿਮ੍

ਭਗਵਾਨ ਵਲੋਂ ਸੌਭਾ ਸਮੇਤ ਸ਼ਾਲਵ ਦਾ ਨਾਸ— ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਫਿਰ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਲਈ ਪਾਣੀ ਛੂਹ ਕੇ, ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਥੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਨੂੰ ਧਿਊਮਾਨ, ਉਸ ਵੀਰ ਦੇ ਕੋਲ ਲੈ ਚਲ।'

ਵਿਧਮਨ੍ਤਂ ਸ੍ਵਸੈਨ੍ਯਾਨਿ ਦ੍ਯੁਮਨ੍ਤਂ ਰੁਕ੍ਮਿਣੀਸੁਤਃ । ਪ੍ਰਤਿਹਤ੍ਯ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵਿਧ੍ਯਨ੍ ਨਾਰਾਚੈਰष੍ਟਭਿਃ ਸ੍ਮਯਨ੍

ਰੁਕਮਣੀ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੇ, ਹੱਸਦਿਆਂ, ਆਪਣੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਧਿਊਮਾਨ ਨੂੰ ਅੱਠ ਲੋਹੇ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰਿਆ।

ਚਤੁਰ੍ਭਿਸ਼੍ਚਤੁਰੋ ਵਾਹਾਨ੍ ਸੂਤਮੇਕੇਨ ਚਾਹਨਤ੍ । ਦ੍ਵਾਵਾਭ੍ਯਂ ਧਨੁਸ਼੍ਚ ਕੇਤੁਂ ਚ ਸ਼ਰੇਣਾਨ੍ਯੇਨ ਵੈ ਸ਼ਿਰਃ

ਉਸ ਨੇ ਚਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਚਾਰੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ, ਇਕ ਨਾਲ ਰਥੀ ਨੂੰ, ਦੋ ਨਾਲ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਝੰਡੇ ਨੂੰ, ਤੇ ਹੋਰ ਇਕ ਤੀਰ ਨਾਲ ਧਿਊਮਾਨ ਦਾ ਸਿਰ ਵਾਰਿਆ।

ਗਦਸਾਤ੍ਯਕਿਸਾਮ੍ਬਾਦ੍ਯਾ ਜਘ੍ਨੁਃ ਸੌਭਪਤੇਰ੍ਬਲਮ੍ । ਪੇਤੁਃ ਸਮੁਦ੍ਰੇ ਸੌਭੇਯਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਂਛਿਨ੍ਨਕਨ੍ਧਰਾਃ

ਗਦਾ, ਸਾਤ੍ਯਕੀ, ਸਾਂਬ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਸੌਭਾ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਸੌਭਾ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸੈਨਿਕ, ਗਲਾਂ ਵੱਢੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਏ।

ਏਵਂ ਯਦੂਨਾਂ ਸ਼ਾਲ੍ਵਾਨਾਂ ਨਿਘ੍ਨਤਾਮਿਤਰੇਤਰਮ੍ । ਯੁਦ੍ਧਂ ਤ੍ਰਿਣਵਰਾਤ੍ਰਂ ਤਦ੍ ਅਭੂਤ੍ ਤੁਮੁਲਮੁਲ੍ਬਣਮ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਯਾਦਵ ਤੇ ਸ਼ਾਲਵ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਰਹੇ, ਤੇ ਉਹ ਜੰਗ ਸੱਤਾਈ ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ ਤਕ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਉਲਝਣ ਵਾਲੀ ਚੱਲੀ।

ਇਨ੍ਦ੍ਰਪ੍ਰਸ੍ਥਂ ਗਤਃ ਕृष੍ਣ ਆਹੂਤੋ ਧਰ੍ਮਸੂਨੁਨਾ । ਰਾਜਸੂਯੇऽਥ ਨਿਵृਤ੍ਤੇ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲੇ ਚ ਸਂਸ੍ਥਿਤੇ

ਧਰਮ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵੱਲੋਂ ਸੱਦੇ ਜਾਣ 'ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਇੰਦਰਪ੍ਰਸਥ ਗਿਆ। ਰਾਜਸੂਯ ਯੱਗ ਮੁਕਣ ਤੇ, ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ,

ਕੁਰੁਵृਦ੍ਧਾਨਨੁਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਮੁਨੀਂਸ਼੍ਚ ਸਸੁਤਾਂ ਪृਥਾਮ੍ । ਨਿਮਿਤ੍ਤਾਨ੍ਯਤਿਘੋਰਾਣਿ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ ਦ੍ਵਾਵਾਰਵਤੀਂ ਯਯੌ

ਕੁਰੂ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵੱਡਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਿਥਾ ਤੇ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਬਹੁਤ ਡਰਾਉਣੇ ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਵੇਖੇ। ਫਿਰ ਉਹ ਦਵਾਰਕਾ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।

ਆਹ ਚਾਹਮਿਹਾਯਾਤ ਆਰ੍ਯਮਿਸ਼੍ਰਾਭਿਸਙ੍‌ਗਤਃ । ਰਾਜਨ੍ਯਾਸ਼੍ਚੈਦ੍ਯਪਕ੍ਸ਼ੀਯਾ ਨੂਨਂ ਹਨ੍ਯੁਃ ਪੁਰੀਂ ਮਮ

ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ; ਚੇਦੀ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲੇ ਰਾਜੇ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਮੇਰੀ ਸ਼ਹਿਰ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ।'

ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤਤ੍ਕਦਨਂ ਸ੍ਵਾਨਾਂ ਨਿਰੂਪ੍ਯ ਪੁਰਰਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ । ਸੌਭਂ ਚ ਸ਼ਾਲ੍ਵਰਾਜਂ ਚ ਦਾਰੁਕਂ ਪ੍ਰਾਹ ਕੇਸ਼ਵਃ

ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਦਾ ਇੰਤਜ਼ਾਮ ਕਰਕੇ, ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਦਾਰੂਕ ਨੂੰ ਸੌਭਾ ਅਤੇ ਸ਼ਾਲਵ ਰਾਜੇ ਬਾਰੇ ਆਖਿਆ।

ਰਥਂ ਪ੍ਰਾਪਯ ਮੇ ਸੂਤ ਸ਼ਾਲ੍ਵਸ੍ਯਾਨ੍ਤਿਕਮਾਸ਼ੁ ਵੈ । ਸਮ੍ਭ੍ਰਮਸ੍ਤੇ ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯੋ ਮਾਯਾਵੀ ਸੌਭਰਾਡਯਮ੍

'ਮੇਰੇ ਰਥ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਸ਼ਾਲਵ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਲੈ ਚਲ, ਸਾਰਥੀ। ਡਰਨਾ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸੌਭਾ ਦਾ ਰਾਜਾ ਮਾਇਆਵੀਂ ਹੈ।'

ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਸ਼੍ਚੋਦਯਾਮਾਸ ਰਥਮਾਸ੍ਥਾਯ ਦਾਰੁਕਃ । ਵਿਸ਼ਨ੍ਤਂ ਦਦृਸ਼ੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ੍ਵੇ ਪਰੇ ਚਾਰੁਣਾਨੁਜਮ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਣ 'ਤੇ, ਦਾਰੂਕ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਤੁਰ ਪਿਆ। ਸਾਰੇ, ਆਪਣੇ ਤੇ ਵੈਰੀ, ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਜਾਂਦੇ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ।

ਸ਼ਾਲ੍ਵਸ਼੍ਚ ਕृष੍ਣਮਾਲੋਕ੍ਯ ਹਤਪ੍ਰਾਯਬਲੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਪ੍ਰਾਹਰਤ੍ ਕृष੍ਣਸੂਤਾਯ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਭੀਮਰਵਾਂ ਮृਧੇ

ਸ਼ਾਲਵ, ਜਿਸਦੇ ਫੌਜੀ ਲਗਭਗ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਚੁਕੇ ਸਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਵੱਲ ਭਿਆਨਕ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਭਾਲਾ ਸੁੱਟਿਆ।

ਤਾਮਾਪਤਨ੍ਤੀਂ ਨਭਸਿ ਮਹੋਲ੍ਕਾਮਿਵ ਰਂਹਸਾ । ਭਾਸਯਨ੍ਤੀਂ ਦਿਸ਼ਃ ਸ਼ੌਰਿਃ ਸਾਯਕੈਃ ਸ਼ਤਧਾਚ੍ਛਿਨਤ੍

ਉਹ ਹਥਿਆਰ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਵੱਡੇ ਉਲਕਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਦਿਆਂ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਚਮਕਾਉਂਦਾ, ਸ਼ੌਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸੌ ਟੁਕੜਿਆਂ 'ਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ।

ਤਂ ਚ षੋਡਸ਼ਭਿਰ੍ਵਿਦ੍ਧ੍ਵਾ ਬਾਣੈਃ ਸੌਭਂ ਚ ਖੇ ਭ੍ਰਮਤ੍ । ਅਵਿਧ੍ਯਚ੍ਛਰਸਨ੍ਦੋਹੈਃ ਖਂ ਸੂਰ੍ਯ ਇਵ ਰਸ਼੍ਮਿਭਿਃ

ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਸ਼ਾਲਵ ਨੂੰ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿੱਧਿਆ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦੇ ਸੌਭਾ ਨੂੰ ਵੀ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਵਿੱਧਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਸ਼ਾਲ੍ਵਃ ਸ਼ੌਰੇਸ੍ਤੁ ਦੋਃ ਸਵ੍ਯਂ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍‌ਗਂ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍‌ਗਧਨ੍ਵਨਃ । ਬਿਭੇਦ ਨ੍ਯਪਤਦ੍ ਹਸ੍ਤਾਤ੍ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍‌ਗਮਾਸੀਤ੍ ਤਦਦ੍‌ਭੁਤਮ੍

ਸ਼ਾਲਵ ਨੇ ਸ਼ੌਰੀ ਦੇ ਖੱਬੇ ਬਾਹ 'ਤੇ, ਜੋ ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਦਾ ਧਾਰੀ ਸੀ, ਵਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਹੱਥੋਂ ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਅਜੀਬ ਸੀ।

ਹਾਹਾਕਾਰੋ ਮਹਾਨਾਸੀਦ੍‌ ਭੂਤਾਨਾਂ ਤਤ੍ਰ ਪਸ਼੍ਯਤਾਮ੍ । ਨਿਨਦ੍ਯ ਸੌਭਰਾਡੁਚ੍ਚੈਃ ਇਦਮਾਹ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍

ਉਥੇ ਵੇਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਹਾਹਾਕਾਰ ਹੋਇਆ। ਸੌਭਾ ਦਾ ਰਾਜਾ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ, ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਆਖਿਆ।

ਯਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਮੂਢ ਨਃ ਸਖ੍ਯੁਃ ਭ੍ਰਾਤੁਰ੍ਭਾਰ੍ਯਾ ਹृਤੇਕ੍ਸ਼ਤਾਮ੍ । ਪ੍ਰਮਤ੍ਤਃ ਸ ਸਭਾਮਧ੍ਯੇ ਤ੍ਵਯਾ ਵ੍ਯਾਪਾਦਿਤਃ ਸਖਾ

'ਮੂਰਖ, ਤੇਰੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਸਾਡਾ ਦੋਸਤ—ਮੇਰਾ ਭਰਾ-ਇਨ-ਲਾਅ—ਸਭਾ ਵਿਚ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਉਸਦੀ ਪਤਨੀ ਅ攀ੁਕੜੀ ਗਈ, ਜਦ ਤੂੰ ਬੇਪਰਵਾਹੀ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।'

ਤਂ ਤ੍ਵਾਦ੍ਯ ਨਿਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਃ ਅਪਰਾਜਿਤਮਾਨਿਨਮ੍ । ਨਯਾਮ੍ਯਪੁਨਰਾਵृਤ੍ਤਿਂ ਯਦਿ ਤਿष੍ਠੇਰ੍ਮਮਾਗ੍ਰਤਃ

'ਅੱਜ, ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ—ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅਜੈਯ ਸਮਝਦਾ ਹੈ—ਵਾਪਸ ਨਾ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਰਾਹ 'ਤੇ ਭੇਜ ਦਿਆਂਗਾ, ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।'

ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ - ਵृਥਾ ਤ੍ਵਂ ਕਤ੍ਥਸੇ ਮਨ੍ਦ ਨ ਪਸ਼੍ਯਸ੍ਯਨ੍ਤਿਕੇऽਨ੍ਤਕਮ੍ । ਪੌਰੁषਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਸ਼ੂਰਾ ਨ ਬਹੁਭਾषਿਣਃ

ਸ਼੍ਰੀ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਤੂੰ ਵਧੀਕ ਬੋਲਦਾ ਹੈਂ, ਮੂਰਖ; ਤੇਰੇ ਨੇੜੇ ਮੌਤ ਖੜੀ ਹੈ, ਪਰ ਤੂੰ ਵੇਖਦਾ ਨਹੀਂ। ਅਸਲ ਵੀਰ ਆਪਣਾ ਜੌਹਰ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਬਹੁਤ ਬੋਲਣ ਵਿਚ ਨਹੀਂ।'

ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭਗਵਾਨ੍ ਸ਼ਾਲ੍ਵਂ ਗਦਯਾ ਭੀਮਵੇਗਯਾ । ਤਤਾਡ ਜਤ੍ਰੌ ਸਂਰਬ੍ਧਃ ਸ ਚਕਮ੍ਪੇ ਵਮਨ੍ਨਸृਕ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਸ਼ਾਲਵ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਭਾਰੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ; ਸ਼ਾਲਵ ਕੰਬਿਆ ਅਤੇ ਖੂਨ ਉਲਟੀ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।

ਗਦਾਯਾਂ ਸਨ੍ਨਿਵृਤ੍ਤਾਯਾਂ ਸ਼ਾਲ੍ਵਸ੍ਤ੍ਵਨ੍ਤਰਧੀਯਤ । ਤਤੋ ਮੁਹੂਰ੍ਤ ਆਗਤ੍ਯ ਪੁਰੁषਃ ਸ਼ਿਰਸਾਚ੍ਯੁਤਮ੍ । ਦੇਵਕ੍ਯਾ ਪ੍ਰਹਿਤੋऽਸ੍ਮੀਤਿ ਨਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਹ ਵਚੋ ਰੁਦਨ੍

ਗਦਾ ਰੋਕੀ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਸ਼ਾਲਵ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਇੱਕ ਆਦਮੀ ਅਚੁਤ ਦੇ ਕੋਲ ਆਇਆ, ਨਮ ਸਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਰੋਦਿਆਂ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਦੇਵਕੀ ਵਲੋਂ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ ਹਾਂ।'

ਕृष੍ਣ ਕृष੍ਣ ਮਹਾਬਾਹੋ ਪਿਤਾ ਤੇ ਪਿਤृਵਤ੍ਸਲ । ਬਦ੍ਧ੍ਵਾਪਨੀਤਃ ਸ਼ਾਲ੍ਵੇਨ ਸੌਨਿਕੇਨ ਯਥਾ ਪਸ਼ੁਃ

'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਵੱਡੇ ਬਾਹ ਵਾਲੇ, ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ, ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸ਼ਾਲਵ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਪਸ਼ੂ ਵਾਂਗ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਲੈ ਗਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।'