ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਅਪਰੇ ਚ ਮਹੇष੍ਵਾਸਾ ਰਥਯੂਥਪਯੂਥਪਾਃ । ਨਿਰ੍ਯਯੁਰ੍ਦਂਸ਼ਿਤਾ ਗੁਪ੍ਤਾ ਰਥੇਭਾਸ਼੍ਵਪਦਾਤਿਭਿਃ

ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਵੱਡੇ ਧਨੁਰਧਾਰੀ ਤੇ ਰਥਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਹਥਿਆਰ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਰਥਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਪੈਦਲ ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਨਿਕਲ ਪਏ।

ਤਤਃ ਪ੍ਰਵਵृਤੇ ਯੁਦ੍ਧਂ ਸ਼ਾਲ੍ਵਾਨਾਂ ਯਦੁਭਿਃ ਸਹ । ਯਥਾਸੁਰਾਣਾਂ ਵਿਬੁਧੈਃ ਤੁਮੁਲਂ ਲੋਮਹਰ੍षਣਮ੍

ਫਿਰ ਸ਼ਾਲਵਾਂ ਤੇ ਯਾਦਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਭਰਿਆ ਯੁੱਧ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਿਆ।

ਤਾਸ਼੍ਚ ਸੌਭਪਤੇਰ੍ਮਾਯਾ ਦਿਵ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰੈ ਰੁਕ੍ਮਿਣੀਸੁਤਃ । ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਨਾਸ਼ਯਾਮਾਸ ਨੈਸ਼ਂ ਤਮ ਇਵੋष੍ਣਗੁਃ

ਰੁਕਮਣੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ, ਦਿਵ੍ਯ ਅਸਤਰਾਂ ਨਾਲ, ਸੋਭਾ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਮੋਹ-ਝਾਂਸੀਆਂ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਨਾਸ਼ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਰਾਤ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।

ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਪਞ੍ਚਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਾ ਸ੍ਵਰ੍ਣਪੁਙ੍ਖੈਰਯੋਮੁਖੈਃ । ਸ਼ਾਲ੍ਵਸ੍ਯ ਧ੍ਵਜਿਨੀਪਾਲਂ ਸ਼ਰੈਃ ਸਨ੍ਨਤਪਰ੍ਵਭਿਃ

ਉਸ ਨੇ ਸੋਨੇ ਵਾਲੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਲੋਹੇ ਵਾਲੀਆਂ ਨੋਕਾਂ ਵਾਲੀ ਪੱਚੀਸ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ਾਲਵ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇ ਸੇਨਾਪਤੀ ਨੂੰ ਭੇਦ ਦਿੱਤਾ।

ਸ਼ਤੇਨਾਤਾਡਯਚ੍ਛਾਲ੍ਵਂ ਏਕੈਕੇਨਾਸ੍ਯ ਸੈਨਿਕਾਨ੍ । ਦਸ਼ਭਿਰ੍ਦਸ਼ਭਿਰ੍ਨੇਤॄਨ੍ ਵਾਹਨਾਨਿ ਤ੍ਰਿਭਿਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ

ਉਸ ਨੇ ਸੌ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ਾਲਵ ਨੂੰ, ਇੱਕ-ਇੱਕ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਨੂੰ, ਦੱਸ-ਦੱਸ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਗਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਤੇ ਤਿੰਨ-ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵਾਰਿਆ।

ਤਦਦ੍‌ਭੁਤਂ ਮਹਤ੍ ਕਰ੍ਮ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਂ ਪੂਜਯਾਮਾਸੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ੍ਵਪਰਸੈਨਿਕਾਃ

ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਦਾ ਅਜੋਕੇ ਤੇ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਸਿਪਾਹੀ—ਚਾਹੇ ਆਪਣੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਵੈਰੀ—ਉਸਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।

ਬਹੁਰੂਪੈਕਰੂਪਂ ਤਦ੍ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਨ ਚ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ । ਮਾਯਾਮਯਂ ਮਯਕृਤਂ ਦੁਰ੍ਵਿਭਾਵ੍ਯਂ ਪਰੈਰਭੂਤ੍

ਉਹ ਮਾਇਆ ਦਾ ਬਣਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੋਭਾ ਸ਼ਹਿਰ ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਤੇ ਇੱਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਿਸਦਾ ਸੀ, ਕਦੇ ਦਿਸਦਾ ਤੇ ਕਦੇ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਲਈ ਸਮਝਣਾ ਔਖਾ ਸੀ।

ਕ੍ਵਚਿਦ੍‌ਭੂਮੌ ਕ੍ਵਚਿਦ੍‌ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਗਿਰਿਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਜਲੇ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ । ਅਲਾਤਚਕ੍ਰਵਦ੍‌ ਭ੍ਰਾਮ੍ਯਤ੍ ਸੌਭਂ ਤਦ੍ ਦੁਰਵਸ੍ਥਿਤਮ੍

ਕਦੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਕਦੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ, ਕਦੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਉੱਤੇ ਤੇ ਕਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਸੌਭਾ ਜਹਾਜ਼ ਬਹੁਤ ਮਾੜੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਯਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰੋਪਲਕ੍ਸ਼੍ਯੇਤ ਸਸੌਭਃ ਸਹਸੈਨਿਕਃ । ਸ਼ਾਲ੍ਵਃ ਤਤਸ੍ਤਤੋऽਮੁਞ੍ਚਨ੍ ਸ਼ਰਾਨ੍ ਸਾਤ੍ਵਤਯੂਥਪਾਃ

ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਸ਼ਾਲਵ ਆਪਣੀ ਸੌਭਾ ਤੇ ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਦਿੱਸਦਾ, ਉਥੇ ਹੀ ਸਾਤਵਤਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਆਪਣੇ ਤੀਰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਸਨ।

ਸ਼ਰੈਰਗ੍ਨ੍ਯਰ੍ਕਸਂਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ੈਃ ਆਸ਼ੀਵਿषਦੁਰਾਸਦੈਃ । ਪੀਡ੍ਯਮਾਨਪੁਰਾਨੀਕਃ ਸ਼ਾਲ੍ਵੋऽਮੁਹ੍ਯਤ੍ ਪਰੇਰਿਤੈਃ

ਅੱਗ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਸੜਦੇ ਤੇ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪਾਂ ਵਰਗੇ ਘਾਤਕ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ਾਲਵ ਦੀ ਫੌਜ ਬੇਹੋਸ਼ ਤੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਈ।

ਸ਼ਾਲ੍ਵਾਨੀਕਪਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੌਘੈਃ ਵृष੍ਣਿਵੀਰਾ ਭृਸ਼ਾਰ੍ਦਿਤਾਃ । ਨ ਤਤ੍ਯਜੂ ਰਣਂ ਸ੍ਵਂ ਸ੍ਵਂ ਲੋਕਦ੍ਵਯਜਿਗੀषਵਃ

ਸ਼ਾਲਵ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਮਾਰ ਨਾਲ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵਿਰ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋਏ, ਪਰ ਦੋਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਜੰਗ ਛੱਡ ਕੇ ਨਾ ਭੱਜੇ।

ਸ਼ਾਲ੍ਵਾਮਾਤ੍ਯੋ ਦ੍ਯੁਮਾਨ੍ ਨਾਮ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨਂ ਪ੍ਰਾਕ੍ ਪ੍ਰਪੀਡਿਤਃ । ਆਸਾਦ੍ਯ ਗਦਯਾ ਮੌਰ੍ਵ੍ਯਾ ਵ੍ਯਾਹਤ੍ਯ ਵ੍ਯਨਦਦ੍ ਬਲੀ

ਸ਼ਾਲਵ ਦਾ ਮੰਤਰੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਂ ਧਿਊਮਾਨ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਭਾਰੀ ਗਦਾ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ, ਮਾਰਿਆ ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਗੱਜਿਆ।

ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨਂ ਗਦਯਾ ਸ਼ੀਰ੍ਣ ਵਕ੍ਸ਼ਃਸ੍ਥਲਮਰਿਂਦਮਮ੍ । ਅਪੋਵਾਹ ਰਣਾਤ੍ ਸੂਤੋ ਧਰ੍ਮਵਿਦ੍ ਦਾਰੁਕਾਤ੍ਮਜਃ

ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਦਾ ਸੀਨਾ ਗਦਾ ਨਾਲ ਟੁੱਟ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਉਸਦੇ ਰਥੀ, ਜੋ ਧਾਰੂਕ ਦਾ ਪੁੱਤ ਸੀ ਤੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਜੰਗ ਤੋਂ ਲੈ ਗਿਆ।

ਲਬ੍ਧਸਂਜ੍ਞੋ ਮੁਹੂਰ੍ਤੇਨ ਕਾਰ੍ष੍ਣਿਃ ਸਾਰਥਿਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਅਹੋ ਅਸਾਧ੍ਵਿਦਂ ਸੂਤ ਯਦ੍ ਰਣਾਨ੍ਮੇऽਪਸਰ੍ਪਣਮ੍

ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੋਸ਼ ਆਉਂਦੇ ਹੀ, ਕਾਰਸ਼ਣੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਥੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਹਾਏ, ਸੂਤਾ, ਇਹ ਕੀ ਠੀਕ ਹੋਇਆ ਕਿ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਜੰਗ ਤੋਂ ਹਟਾ ਲਿਆ!'

ਨ ਯਦੂਨਾਂ ਕੁਲੇ ਜਾਤਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਰਣਵਿਚ੍ਯੁਤਃ । ਵਿਨਾ ਮਤ੍ਕ੍ਲੀਬਚਿਤ੍ਤੇਨ ਸੂਤੇਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਕਿਲ੍ਬਿषਾਤ੍

ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਜੰਗ ਛੱਡ ਕੇ ਜਾਂਦੇ ਨਹੀਂ ਸੁਣਿਆ ਗਿਆ—ਸਿਵਾਏ ਉਸ ਰਥੀ ਦੇ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਜਾਵੇ ਤੇ ਜੋ ਪਾਪ ਕਰ ਬੈਠੇ।

ਕਿਂ ਨੁ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯੇऽਭਿਸਙ੍‌ਗਮ੍ਯ ਪਿਤਰੌ ਰਾਮਕੇਸ਼ਵੌ । ਯੁਦ੍ਧਾਤ੍ ਸਮ੍ਯਗਪਕ੍ਰਾਨ੍ਤਃ ਪृष੍ਟਸ੍ਤਤ੍ਰਾਤ੍ਮਨਃ ਕ੍ਸ਼ਮਮ੍

ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਜੰਗ ਤੋਂ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਿਓ ਰਾਮ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਕੋਲ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੀ ਆਖਾਂਗਾ? ਜੇ ਉਥੇ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਜਵਾਬ ਠੀਕ ਹੋਵੇਗਾ?

ਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਮੇ ਕਥਯਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਹਸਨ੍ਤ੍ਯੋ ਭ੍ਰਾਤृਜਾਮਯਃ । ਕ੍ਲੈਬ੍ਯਂ ਕਥਂ ਕਥਂ ਵੀਰ ਤਵਾਨ੍ਯੈਃ ਕਥ੍ਯਤਾਂ ਮृਧੇ

ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਮੇਰੇ ਭੈਣਾਂ-ਵਾਹੂਆਂ ਹੱਸਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਆਖਣਗੀਆਂ, 'ਹੇ ਵੀਰ, ਤੇਰੀ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਈ?'

ਸਾਰਥਿਰੁਵਾਚ - ਧਰ੍ਮਂ ਵਿਜਾਨਤਾऽऽਯੁष੍ਮਨ੍ ਕृਤਮੇਤਨ੍ਮਯਾ ਵਿਭੋ । ਸੂਤਃ ਕृਚ੍ਛ੍ਰਗਤਂ ਰਕ੍ਸ਼ੇਦ੍ ਰਥਿਨਂ ਸਾਰਥਿਂ ਰਥੀ

ਰਥੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ ਮੈਂ ਇਹ ਕੀਤਾ। ਜਦੋਂ ਰਥੀ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਤਾ ਰਥ-ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਉਸਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ, ਤੇ ਜੰਗੀ ਆਪਣੇ ਰਥੀ ਦੀ।'

ਏਤਦ੍‌ ਵਿਦਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਭਵਾਨ੍ ਮਯਾਪੋਵਾਹਿਤੋ ਰਣਾਤ੍ । ਉਪਸृष੍ਟਃ ਪਰੇਣੇਤਿ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤੋ ਗਦਯਾ ਹਤਃ

ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਜੰਗ ਤੋਂ ਹਟਾ ਲਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਦੁਸ਼ਮਣ ਵਲੋਂ ਘੇਰੇ ਹੋਏ ਤੇ ਗਦਾ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਬੇਹੋਸ਼ ਪਏ ਸੀ।

ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍‍ਭਾਗਵਤੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣੇ ਪਾਰਮਹਂਸ੍ਯਾਂ ਸਂਹਿਤਾਯਾਂ ਦਸ਼ਮਸ੍ਕਨ੍ਧੇ ਉਤ੍ਤਰਾਰ੍ਧੇ ਸ਼ਾਲ੍ਵਯੁਦ੍ਧੇ षਟ੍ਸਪ੍ਤਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਰਮਹੰਸਾਂ ਲਈ ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਭਾਗ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਾਲਵ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਵਾਲਾ ਛਿਅੱਤਰਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਇਆ।

ਭਗਵਤਾ ਸੌਭਸਹਿਤਸ੍ਯ ਸ਼ਾਲ੍ਵਸ੍ਯ ਵਿਨਾਸ਼ਃ - ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੁਕ ਉਵਾਚ - ( ਅਨੁष੍ਟੁਪ੍ ) ਸ ਤੂਪਸ੍ਪृਸ਼੍ਯ ਸਲਿਲਂ ਦਂਸ਼ਿਤੋ ਧृਤਕਾਰ੍ਮੁਕਃ । ਨਯ ਮਾਂ ਦ੍ਯੁਮਤਃ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਂ ਵੀਰਸ੍ਯੇਤ੍ਯਾਹ ਸਾਰਥਿਮ੍

ਭਗਵਾਨ ਵਲੋਂ ਸੌਭਾ ਸਮੇਤ ਸ਼ਾਲਵ ਦਾ ਨਾਸ— ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਫਿਰ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਲਈ ਪਾਣੀ ਛੂਹ ਕੇ, ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਥੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਨੂੰ ਧਿਊਮਾਨ, ਉਸ ਵੀਰ ਦੇ ਕੋਲ ਲੈ ਚਲ।'

ਵਿਧਮਨ੍ਤਂ ਸ੍ਵਸੈਨ੍ਯਾਨਿ ਦ੍ਯੁਮਨ੍ਤਂ ਰੁਕ੍ਮਿਣੀਸੁਤਃ । ਪ੍ਰਤਿਹਤ੍ਯ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵਿਧ੍ਯਨ੍ ਨਾਰਾਚੈਰष੍ਟਭਿਃ ਸ੍ਮਯਨ੍

ਰੁਕਮਣੀ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੇ, ਹੱਸਦਿਆਂ, ਆਪਣੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਧਿਊਮਾਨ ਨੂੰ ਅੱਠ ਲੋਹੇ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰਿਆ।

ਚਤੁਰ੍ਭਿਸ਼੍ਚਤੁਰੋ ਵਾਹਾਨ੍ ਸੂਤਮੇਕੇਨ ਚਾਹਨਤ੍ । ਦ੍ਵਾਵਾਭ੍ਯਂ ਧਨੁਸ਼੍ਚ ਕੇਤੁਂ ਚ ਸ਼ਰੇਣਾਨ੍ਯੇਨ ਵੈ ਸ਼ਿਰਃ

ਉਸ ਨੇ ਚਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਚਾਰੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ, ਇਕ ਨਾਲ ਰਥੀ ਨੂੰ, ਦੋ ਨਾਲ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਝੰਡੇ ਨੂੰ, ਤੇ ਹੋਰ ਇਕ ਤੀਰ ਨਾਲ ਧਿਊਮਾਨ ਦਾ ਸਿਰ ਵਾਰਿਆ।

ਗਦਸਾਤ੍ਯਕਿਸਾਮ੍ਬਾਦ੍ਯਾ ਜਘ੍ਨੁਃ ਸੌਭਪਤੇਰ੍ਬਲਮ੍ । ਪੇਤੁਃ ਸਮੁਦ੍ਰੇ ਸੌਭੇਯਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਂਛਿਨ੍ਨਕਨ੍ਧਰਾਃ

ਗਦਾ, ਸਾਤ੍ਯਕੀ, ਸਾਂਬ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਸੌਭਾ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਸੌਭਾ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸੈਨਿਕ, ਗਲਾਂ ਵੱਢੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਏ।

ਏਵਂ ਯਦੂਨਾਂ ਸ਼ਾਲ੍ਵਾਨਾਂ ਨਿਘ੍ਨਤਾਮਿਤਰੇਤਰਮ੍ । ਯੁਦ੍ਧਂ ਤ੍ਰਿਣਵਰਾਤ੍ਰਂ ਤਦ੍ ਅਭੂਤ੍ ਤੁਮੁਲਮੁਲ੍ਬਣਮ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਯਾਦਵ ਤੇ ਸ਼ਾਲਵ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਰਹੇ, ਤੇ ਉਹ ਜੰਗ ਸੱਤਾਈ ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ ਤਕ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਉਲਝਣ ਵਾਲੀ ਚੱਲੀ।

ਇਨ੍ਦ੍ਰਪ੍ਰਸ੍ਥਂ ਗਤਃ ਕृष੍ਣ ਆਹੂਤੋ ਧਰ੍ਮਸੂਨੁਨਾ । ਰਾਜਸੂਯੇऽਥ ਨਿਵृਤ੍ਤੇ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲੇ ਚ ਸਂਸ੍ਥਿਤੇ

ਧਰਮ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵੱਲੋਂ ਸੱਦੇ ਜਾਣ 'ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਇੰਦਰਪ੍ਰਸਥ ਗਿਆ। ਰਾਜਸੂਯ ਯੱਗ ਮੁਕਣ ਤੇ, ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ,

ਕੁਰੁਵृਦ੍ਧਾਨਨੁਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਮੁਨੀਂਸ਼੍ਚ ਸਸੁਤਾਂ ਪृਥਾਮ੍ । ਨਿਮਿਤ੍ਤਾਨ੍ਯਤਿਘੋਰਾਣਿ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ ਦ੍ਵਾਵਾਰਵਤੀਂ ਯਯੌ

ਕੁਰੂ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵੱਡਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਿਥਾ ਤੇ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਬਹੁਤ ਡਰਾਉਣੇ ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਵੇਖੇ। ਫਿਰ ਉਹ ਦਵਾਰਕਾ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।

ਆਹ ਚਾਹਮਿਹਾਯਾਤ ਆਰ੍ਯਮਿਸ਼੍ਰਾਭਿਸਙ੍‌ਗਤਃ । ਰਾਜਨ੍ਯਾਸ਼੍ਚੈਦ੍ਯਪਕ੍ਸ਼ੀਯਾ ਨੂਨਂ ਹਨ੍ਯੁਃ ਪੁਰੀਂ ਮਮ

ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ; ਚੇਦੀ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲੇ ਰਾਜੇ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਮੇਰੀ ਸ਼ਹਿਰ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ।'

ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤਤ੍ਕਦਨਂ ਸ੍ਵਾਨਾਂ ਨਿਰੂਪ੍ਯ ਪੁਰਰਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ । ਸੌਭਂ ਚ ਸ਼ਾਲ੍ਵਰਾਜਂ ਚ ਦਾਰੁਕਂ ਪ੍ਰਾਹ ਕੇਸ਼ਵਃ

ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਦਾ ਇੰਤਜ਼ਾਮ ਕਰਕੇ, ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਦਾਰੂਕ ਨੂੰ ਸੌਭਾ ਅਤੇ ਸ਼ਾਲਵ ਰਾਜੇ ਬਾਰੇ ਆਖਿਆ।