ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਦੇਵਰ੍षਿਪਿਤृਭੂਤਾਨਿ ਲੋਕਪਾਲਾਃ ਸਹਾਨੁਗਾਃ । ਪੂਜਿਤਾਸ੍ਤਂ ਅਨੁਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਸ੍ਵਧਾਮਾਨਿ ਯਯੁਰ੍ਨृਪ

ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ, ਪਿਤਰ, ਭੂਤ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਆਦਰ ਸਵੀਕਾਰ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦੇ ਕੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਥਾਵਾਂ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ।

ਹਰਿਦਾਸਸ੍ਯ ਰਾਜਰ੍षੇ ਰਾਜਸੂਯਮਹੋਦਯਮ੍ । ਨੈਵਾਤृਪ੍ਯਨ੍ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਨ੍ਤਃ ਪਿਬਨ੍ ਮਰ੍ਤ੍ਯੋऽਮृਤਂ ਯਥਾ

ਹੇ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀ ਕੇ ਨਹੀਂ ਅੱਕਦਾ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਹਰਿਦਾਸ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਸੂਯ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਨਹੀਂ ਥੱਕਦੇ ਸਨ।

ਤਤੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੋ ਰਾਜਾ ਸੁਹृਤ੍ ਸਂਬਂਨ੍ਧਿ ਬਾਨ੍ਧਵਾਨ੍ । ਪ੍ਰੇਮ੍ਣਾ ਨਿਵਾਰਯਾਮਾਸ ਕृष੍ਣਂ ਚ ਤ੍ਯਾਗਕਾਤਰਃ

ਫਿਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਰਾਜੇ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਤੇ ਪਰਿਵਾਰਕ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਵੀ ਵੱਖ ਹੋਣ ਦੀ ਚਾਹ ਨਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਰੁਖਸਤ ਕੀਤਾ।

ਭਗਵਾਨਪਿ ਤਤ੍ਰਾਙ੍‌ਗ ਨ੍ਯਵਾਤ੍ਸੀਤ੍ ਤਤ੍ਪ੍ਰਿਯਂਕਰਃ । ਪ੍ਰਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਯਦੁਵੀਰਾਂਸ਼੍ਚ ਸਾਮ੍ਬਾਦੀਂਸ਼੍ਚ ਕੁਸ਼ਸ੍ਥਲੀਮ੍

ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਸਦਾ ਤਿਆਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਓਥੇ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਰਹੇ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਯਾਦਵ ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਂਬ ਆਦਿਕ, ਕੁਸ਼ਸਥਲੀ ਵਲ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।

ਇਤ੍ਥਂ ਰਾਜਾ ਧਰ੍ਮਸੁਤੋ ਮਨੋਰਥਮਹਾਰ੍ਣਵਮ੍ । ਸੁਦੁਸ੍ਤਰਂ ਸਮੁਤ੍ਤੀਰ੍ਯ ਕृष੍ਣੇਨਾਸੀਦ੍ ਗਤਜ੍ਵਰਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਰਮਪੁੱਤਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੇ ਵੱਡੇ ਮਨੋਰਥਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਸੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਪਾਰ ਕਰ ਲਿਆ ਤੇ ਉਸਦੇ ਮਨ ਦੀ ਸਾਰੀ ਪੀੜ੍ਹ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ।

ਏਕਦਾਨ੍ਤਃਪੁਰੇ ਤਸ੍ਯ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਃ ਸ਼੍ਰਿਯਮ੍ । ਅਤਪ੍ਯਦ੍ ਰਾਜਸੂਯਸ੍ਯ ਮਹਿਤ੍ਵਂ ਚਾਚ੍ਯੁਤਾਤ੍ਮਨਃ

ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਉਹ ਸ਼ਾਨ-ਔਕਾਤ ਵੇਖੀ ਤੇ ਰਾਜਸੂਯ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਅਤੇ ਅਚ੍ਯੁਤ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਦੇ ਕਾਰਨ ਉਸਦਾ ਮਨ ਸੜ ਗਿਆ।

( ਵਸਂਤਤਿਲਕਾ ) ਯਸ੍ਮਿਨ੍ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਦਿਤਿਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸੁਰੇਨ੍ਦ੍ਰਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਃ ਨਾਨਾ ਵਿਭਾਨ੍ਤਿ ਕਿਲ ਵਿਸ਼੍ਵਸृਜੋਪਕॢਪ੍ਤਾਃ । ਤਾਭਿਃ ਪਤੀਨ੍ਦ੍ਰੁਪਦਰਾਜਸੁਤੋਪਤਸ੍ਥੇ ਯਸ੍ਯਾਂ ਵਿषਕ੍ਤਹृਦਯਃ ਕੁਰੁਰਾਡਤਪ੍ਯਤ੍

ਉਸ ਥਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਰਾਜਿਆਂ, ਦੈਤਿਆਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਦੌਲਤ, ਜੋ ਸਿਰਜਣਹਾਰੇ ਵਲੋਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਢੰਗ ਨਾਲ ਰੱਖੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਓਥੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੀ ਧੀ ਦੇ ਕੋਲ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਕੇ ਵਡਿਆਈ ਪਾਈ, ਤੇ ਕੁਰੁਰਾਜ ਦਾ ਮਨ ਉਸ ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ ਤਕਲੀਫ਼ ਵਿਚ ਪੈ ਗਿਆ।

ਯਸ੍ਮਿਨ੍ ਤਦਾ ਮਧੁਪਤੇਰ੍ਮਹਿषੀਸਹਸ੍ਰਂ ਸ਼੍ਰੋਣੀਭਰੇਣ ਸ਼ਨਕੈਃ ਕ੍ਵਣਦਙ੍‌ਘ੍ਰਿਸ਼ੋਭਮ੍ । ਮਧ੍ਯੇ ਸੁਚਾਰੁ ਕੁਚਕੁਙ੍ਕੁਮਸ਼ੋਣਹਾਰਂ ਸ਼੍ਰੀਮਨ੍ਮੁਖਂ ਪ੍ਰਚਲਕੁਣ੍ਡਲਕੁਨ੍ਤਲਾਢ੍ਯਮ੍

ਉਸ ਵੇਲੇ, ਓਥੇ ਮਧੁਪਤੀ ਦੀਆਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਾਣੀਆਂ, ਭਾਰੀ ਕਮਰਾਂ ਤੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਘੁੰਘਰੂਆਂ ਦੀ ਝੰਕਾਰ ਨਾਲ, ਉਸਦੇ ਚਮਕਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਘੇਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਲਾਲ ਹਾਰ, ਸੋਹਣੇ ਕੰਨ ਫੁੱਲ ਤੇ ਲੰਮੇ ਵਾਲ ਸਜਦੇ ਸਨ।

( ਅਨੁष੍ਟੁਪ੍ ) ਸਭਾਯਾਂ ਮਯਕॢਪ੍ਤਾਯਾਂ ਕ੍ਵਾਪਿ ਧਰ੍ਮਸੁਤੋऽਧਿਰਾਟ੍ । ਵृਤੋऽਨੁਗੈਰ੍ਬਨ੍ਧੁਭਿਸ਼੍ਚ ਕृष੍ਣੇਨਾਪਿ ਸ੍ਵਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ

ਮਾਇਆ ਵਲੋਂ ਬਣਾਈ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਧਰਮਪੁੱਤਰ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਨਾਲ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਬੈਠਾ ਸੀ।

ਆਸੀਨਃ ਕਾਞ੍ਚਨੇ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ ਆਸਨੇ ਮਘਵਾਨਿਵ । ਪਾਰਮੇष੍ਠ੍ਯਸ਼੍ਰੀਯਾ ਜੁष੍ਟਃ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨਸ਼੍ਚ ਵਨ੍ਦਿਭਿਃ

ਉਹ ਸੋਨੇ ਦੇ ਅਸਲੀ ਅਸਨ ਤੇ ਬੈਠਿਆ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਆਪ ਹੋਵੇ, ਪਰਮ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਤੇ ਵੰਦੀਆਂ ਵਲੋਂ ਵਡਿਆਈ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ।

ਤਤ੍ਰ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋ ਮਾਨੀ ਪਰੀਤੋ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਰ੍ਨृਪ । ਕਿਰੀਟਮਾਲੀ ਨ੍ਯਵਿਸ਼ਦ੍ ਅਸਿਹਸ੍ਤਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪਨ੍ ਰੁषਾ

ਉਥੇ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਮਾਣ ਨਾਲ, ਮਸਤਕ ਤੇ ਤਾਜ ਤੇ ਮਾਲਾ ਪਾਈ ਹੋਈ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਤਲਵਾਰ ਫੜ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉਸਨੂੰ ਥੱਲੇ ਸੁੱਟ ਕੇ ਬੈਠ ਗਿਆ।

ਸ੍ਥਲੇऽਭ੍ਯਗृਹ੍ਣਾਦ੍ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਜਲਂ ਮਤ੍ਵਾ ਸ੍ਥਲੇऽਪਤਤ੍ । ਜਲੇ ਚ ਸ੍ਥਲਵਦ੍ ਭ੍ਰਾਨ੍ਤ੍ਯਾ ਮਯਮਾਯਾਵਿਮੋਹਿਤਃ

ਜਦੋਂ ਉਹ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਪਾਣੀ ਸਮਝ ਕੇ ਕਪੜੇ ਦਾ ਕੋਨਾ ਫੜਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੁੱਕਾ ਸੀ; ਤੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਜ਼ਮੀਨ ਸਮਝ ਕੇ ਪੈਰ ਰੱਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਾਣੀ ਸੀ। ਇਹ ਸਭ ਮਾਇਆ ਦੀ ਠੱਗੀ ਨਾਲ ਹੋਇਆ।

ਜਹਾਸ ਭੀਮਸ੍ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋ ਨृਪਤਯੋऽਪਰੇ । ਨਿਵਾਰ੍ਯਮਾਣਾ ਅਪ੍ਯਙ੍‌ਗ ਰਾਜ੍ਞਾ ਕृष੍ਣਾਨੁਮੋਦਿਤਾਃ

ਭੀਮ ਨੇ ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ ਹੱਸ ਪਾਇਆ, ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਰਾਜੇ ਵੀ ਹੱਸ ਪਏ; ਰਾਜਾ ਰੋਕਦਾ ਰਿਹਾ ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਹਾਸੀ ਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕੀਤਾ।

( ਮਿਸ਼੍ਰ ) ਸ ਵ੍ਰੀਡਿਤੋऽਵਾਗ੍ਵਦਨੋ ਰੁषਾ ਜ੍ਵਲਨ੍ ਨਿष੍ਕ੍ਰਮ੍ਯ ਤੂष੍ਣੀਂ ਪ੍ਰਯਯੌ ਗਜਾਹ੍ਵਯਮ੍ । ਹਾਹੇਤਿ ਸ਼ਬ੍ਦਃ ਸੁਮਹਾਨਭੂਤ੍ ਸਤਾਂ ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੁਰ੍ਵਿਮਨਾ ਇਵਾਭਵਤ੍ । ਬਭੂਵ ਤੂष੍ਣੀਂ ਭਗਵਾਨ੍ਭੁਵੋ ਭਰਂ ਸਮੁਜ੍ਜਿਹੀਰ੍षੁਰ੍ਭ੍ਰਮਤਿ ਸ੍ਮ ਯਦ੍ ਦृਸ਼ਾ

ਦੁਰਯੋਧਨ ਸ਼ਰਮ ਨਾਲ ਥੱਲੇ ਮੁੰਹ ਕਰਕੇ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਸੜਦਾ ਹੋਇਆ, ਚੁੱਪਚਾਪ ਗਜਾਹਵਯ ਵਲ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ 'ਹਾਏ' ਦੀ ਵੱਡੀ ਆਵਾਜ਼ ਹੋਈ, ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੁ ਦਾ ਮਨ ਵੀ ਉਡ ਗਿਆ। ਭਗਵਾਨ ਚੁੱਪ ਰਹੇ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਦੇ ਰਹੇ।

( ਅਨੁष੍ਟੁਪ੍ ) ਏਤਤ੍ਤੇऽਭਿਹਿਤਂ ਰਾਜਨ੍ ਯਤ੍ਪृष੍ਟੋऽਹਮਿਹ ਤ੍ਵਯਾ । ਸੁਯੋਧਨਸ੍ਯ ਦੌਰਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਰਾਜਸੂਯੇ ਮਹਾਕ੍ਰਤੌ

ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜੋ ਤੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਮੈਂ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ—ਰਾਜਸੂਯ ਮਹਾਯੱਗ ਵਿੱਚ ਸੁਯੋਧਨ ਦੀ ਮੰਦਬੁਧੀ ਦਾ ਵਰਤਾਵ।

ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍‍ਭਾਗਵਤੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣੇ ਪਾਰਮਹਂਸ੍ਯਾਂ ਸਂਹਿਤਾਯਾਂ ਦਸ਼ਮਸ੍ਕਨ੍ਧੇ ਉਤ੍ਤਰਾਰ੍ਧੇ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਮਾਨਭਂਗੋ ਨਾਮ ਪਞ੍ਚਸਪ੍ਤਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਭਾਗ ਵਿੱਚ, 'ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੇ ਮਾਣ ਦੇ ਟੁੱਟਣ' ਵਾਲਾ ਪਚੱਤਰਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਇਆ।

ਸ਼ਾਲ੍ਵਸ੍ਯ ਯਦੁਭਿਃ ਸਹ ਯੁਦ੍ਧਮ੍ - ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੁਕ ਉਵਾਚ - ( ਅਨੁष੍ਟੁਪ੍ ) ਅਥਾਨ੍ਯਦਪਿ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰृਣੁ ਕਰ੍ਮਾਦ੍‌ਭੁਤਂ ਨृਪ । ਕ੍ਰੀਡਾਨਰਸ਼ਰੀਰਸ੍ਯ ਯਥਾ ਸੌਭਪਤਿਰ੍ਹਤਃ

ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਹੁਣ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਹੋਰ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲੇ ਕੰਮ ਸੁਣ, ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ, ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਪਰੇ ਰਹਿ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੌਭ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ।

ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲਸਖਃ ਸ਼ਾਲ੍ਵੋ ਰੁਕ੍ਮਿਣ੍ਯੁਦ੍‌ਵਾਹ ਆਗਤਃ । ਯਦੁਭਿਰ੍ਨਿਰ੍ਜਿਤਃ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਜਰਾਸਨ੍ਧਾਦਯਸ੍ਤਥਾ

ਸ਼ਾਲਵ, ਜੋ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਦਾ ਦੋਸਤ ਸੀ, ਰੁਕਮਣੀ ਦੇ ਵਿਆਹ ਤੇ ਆਇਆ ਸੀ; ਉਹ ਯਾਦਵਾਂ ਵਲੋਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਾਰ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਜਰਾਸੰਧ ਆਦਿਕ ਹੋਰ ਵੀ।

ਸ਼ਾਲ੍ਵਃ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਮਕਰੋਤ੍ ਸ਼੍ਰृਣ੍ਵਤਾਂ ਸਰ੍ਵਭੂਭੁਜਾਮ੍ । ਅਯਾਦਵਾਂ ਕ੍ਸ਼੍ਮਾਂ ਕਰਿष੍ਯੇ ਪੌਰੁषਂ ਮਮ ਪਸ਼੍ਯਤ

ਸ਼ਾਲਵ ਨੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਸਮ ਖਾਦੀ—'ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਯਾਦਵਾਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਕਰਾਂਗਾ, ਮੇਰਾ ਬਹਾਦਰੀ ਵੇਖੋ।'

ਇਤਿ ਮੂਢਃ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਯ ਦੇਵਂ ਪਸ਼ੁਪਤਿਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍ । ਆਰਾਧਯਾਮਾਸ ਨृਪਃ ਪਾਂਸੁਮੁष੍ਟਿਂ ਸਕृਦ੍ ਗ੍ਰਸਨ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੂਰਖਤਾ ਨਾਲ ਵਚਨ ਕਰ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਪਸ਼ੁਪਤੀ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ, ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਇਕ ਮੁੱਠ ਨਿਗਲ ਕੇ।

ਸਂਵਤ੍ਸਰਾਨ੍ਤੇ ਭਗਵਾਨ੍ ਆਸ਼ੁਤੋष ਉਮਾਪਤਿਃ । ਵਰੇਣ ਚ੍ਛਨ੍ਦਯਾਮਾਸ ਸ਼ਾਲ੍ਵਂ ਸ਼ਰਣਮਾਗਤਮ੍

ਇੱਕ ਸਾਲ ਪੂਰਾ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਉਮਾ ਦੇ ਪਤੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕਰਨਾ ਆਸਾਨ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸ਼ਾਲਵ ਨੂੰ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਓਟ ਆਇਆ ਸੀ, ਵਰ ਮੰਗਣ ਲਈ ਆਖਿਆ।

ਦੇਵਾਸੁਰਮਨੁष੍ਯਾਣਾਂ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੋਰਗਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍ । ਅਭੇਦ੍ਯਂ ਕਾਮਗਂ ਵਵ੍ਰੇ ਸ ਯਾਨਂ ਵृष੍ਣਿਭੀषਣਮ੍

ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਐਸਾ ਵਾਹਨ ਮੰਗਿਆ, ਜੋ ਦੇਵਤੇ, ਦਾਨਵ, ਮਨੁੱਖ, ਗੰਧਰਵ, ਸੱਪ ਜਾਂ ਰਾਖਸ਼ਸ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਵੀ ਨਾਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ, ਜਿੱਥੇ ਚਾਹੇ ਉਥੇ ਜਾ ਸਕਦਾ ਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਲਈ ਡਰਾਉਣਾ ਹੋਵੇ।

ਤਥੇਤਿ ਗਿਰਿਸ਼ਾਦਿष੍ਟੋ ਮਯਃ ਪਰਪੁਰਂਜਯਃ । ਪੁਰਂ ਨਿਰ੍ਮਾਯ ਸ਼ਾਲ੍ਵਾਯ ਪ੍ਰਾਦਾਤ੍ ਸੌਭਮਯਸ੍ਮਯਮ੍

ਗਿਰੀਸ਼ ਨੇ 'ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੁਂ' ਆਖਿਆ। ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਮਾਇਆ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਨੇ ਲੋਹੇ ਦਾ ਸੋਭਾ ਨਾਂਕ ਸ਼ਹਿਰ ਬਣਾਇਆ ਤੇ ਉਹ ਸ਼ਾਲਵ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।

ਸ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਕਾਮਗਂ ਯਾਨਂ ਤਮੋਧਾਮ ਦੁਰਾਸਦਮ੍ । ਯਯਸ੍ਦ੍‌ਵਾਰਵਤੀਂ ਸ਼ਾਲ੍ਵੋ ਵੈਰਂ ਵृष੍ਣਿਕृਤਂ ਸ੍ਮਰਨ੍

ਉਹ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਅਟੱਲ ਵਾਹਨ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਸ਼ਾਲਵ ਨੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਨਾਲ ਹੋਈ ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਯਾਦ ਕਰਦਿਆਂ, ਦਵਾਰਕਾ ਵੱਲ ਰੁਖ ਕੀਤਾ।

ਨਿਰੁਧ੍ਯ ਸੇਨਯਾ ਸ਼ਾਲ੍ਵੋ ਮਹਤ੍ਯਾ ਭਰਤਰ੍षਭ । ਪੁਰੀਂ ਬਭਞ੍ਜੋਪਵਨਾਨ੍ ਉਦ੍ਯਾਨਾਨਿ ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ

ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਚੋਟੀ ਦੇ, ਸ਼ਾਲਵ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ ਤੇ ਸਾਰੇ ਬਾਹਰੀ ਪਿੰਡਾਂ ਤੇ ਬਾਗਾਂ ਨੂੰ ਤਬਾਹ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।

ਸਗੋਪੁਰਾਣਿ ਦ੍ਵਾਰਾਣਿ ਪ੍ਰਾਸਾਦਾਟ੍ਟਾਲਤੋਲਿਕਾਃ । ਵਿਹਾਰਾਨ੍ ਸ ਵਿਮਾਨਾਗ੍ਰ੍ਯਾਨ੍ ਨਿਪੇਤੁਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਵृष੍ਟਯਃ

ਫਾਟਕਾਂ ਉੱਤੇ ਮਹਿਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਮੀਨਾਰਾਂ, ਉੱਚੇ ਮਹਿਲ, ਛੱਤਾਂ, ਵਿਹਾਰ ਤੇ ਉੱਚੀਆਂ ਇਮਾਰਤਾਂ—ਇਹਨਾਂ ਸਭ ਉੱਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਮੀਂਹ ਪਈ।

ਸ਼ਿਲਾ ਦ੍ਰੁਮਾਸ਼੍ਚਾਸ਼ਨਯਃ ਸਰ੍ਪਾ ਆਸਾਰਸ਼ਰ੍ਕਰਾਃ । ਪ੍ਰਚਣ੍ਡਸ਼੍ਚਕ੍ਰਵਾਤੋऽਭੂਤ੍ ਰਜਸਾਚ੍ਛਾਦਿਤਾ ਦਿਸ਼ਃ

ਪੱਥਰ, ਦਰੱਖਤ, ਬਿਜਲੀਆਂ, ਸੱਪ, ਤੇ ਕੰਕੜਾਂ ਦੀ ਮੀਂਹ ਵੱਗੀ, ਤੇ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਗੁੱਬਾਰ ਵਾਲਾ ਤੂਫ਼ਾਨ ਚੱਲ ਪਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਧੂੜ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਈਆਂ।

ਇਤ੍ਯਰ੍ਦ੍ਯਮਾਨਾ ਸੌਭੇਨ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਨਗਰੀ ਭृਸ਼ਮ੍ । ਨਾਭ੍ਯਪਦ੍ਯਤ ਸ਼ਂ ਰਾਜਨ੍ ਤ੍ਰਿਪੁਰੇਣ ਯਥਾ ਮਹੀ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਨਗਰੀ ਸੋਭਾ ਵਲੋਂ ਬਹੁਤ ਤੰਗ ਕੀਤੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਚੈਨ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਤਬਾਹ ਕੀਤਾ ਸੀ।

ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨੋ ਭਗਵਾਨ੍ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਬਾਧ੍ਯਮਾਨਾ ਨਿਜਾਃ ਪ੍ਰਜਾਃ । ਮ ਭੈष੍ਟੇਤ੍ਯਭ੍ਯਧਾਦ੍‌ ਵੀਰੋ ਰਥਾਰੂਢੋ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ

ਜਦੋਂ ਭਗਵਾਨ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਪ੍ਰਜਾਵਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖੀ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਯਸ਼ਸਵੀ ਵੀਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਡਰੋ ਨਾ!'