ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

( ਵਸਂਤਤਿਲਕਾ ) ਗੁਪ੍ਤਾ ਨृਭਿਰ੍ਨਿਰਗਮਨ੍ਨੁਪਲਬ੍ਧੁਮੇਤਦ੍ ਦੇਵ੍ਯੋ ਯਥਾ ਦਿਵਿ ਵਿਮਾਨਵਰੈਰ੍ਨृਦੇਵ੍ਯਃ । ਤਾ ਮਾਤੁਲੇਯਸਖਿਭਿਃ ਪਰਿषਿਚ੍ਯਮਾਨਾਃ ਸਵ੍ਰੀਡਹਾਸਵਿਕਸਦ੍ ਵਦਨਾ ਵਿਰੇਜੁਃ

ਮਰਦਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ, ਰਾਣੀਆਂ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਵਿਮਾਨਾਂ 'ਚ ਰਮਣੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਦ ਮਾਮਿਆਂ ਤੇ ਸਖੀਆਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਰਸ ਛਿੜਕਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮੁੱਖ ਲਜਜਤ ਭਰੀ ਹਾਸੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਉਠੇ।

ਤਾ ਦੇਵਰਾਨੁਤ ਸਖੀਨ੍ ਸਿਨ੍ਸਿषਿਚੁਰ੍ਦृਤੀਭਿਃ ਕ੍ਲਿਨ੍ਨਾਮ੍ਬਰਾ ਵਿਵृਤਗਾਤ੍ਰਕੁਚੋਰੁਮਧ੍ਯਾਃ । ਔਤ੍ਸੁਕ੍ਯਮੁਕ੍ਤ ਕਵਰਾ ਚ੍ਚ੍ਯਵਮਾਨਮਾਲ੍ਯਾਃ ਕ੍ਸ਼ੋਭਂ ਦਧੁਰ੍ਮਲਧਿਯਾਂ ਰੁਚਿਰੈਰ੍ਵਿਹਾਰੈਃ

ਉਹ ਰਾਣੀਆਂ ਆਪਣੇ ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਰਸ ਛਿੜਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਭਿੱਜ ਗਏ, ਸਰੀਰ ਤੇ ਛਾਤੀਆਂ ਥੋੜ੍ਹੀਆਂ ਥੋੜ੍ਹੀਆਂ ਢੱਕੀਆਂ ਰਹਿ ਗਈਆਂ, ਗਲਿਆਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਢੀਲੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਰਸਭਰੀਆਂ ਖੇਡਾਂ ਨੇ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਚਿੱਤ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤੇ।

( ਅਨੁष੍ਟੁਪ੍ ) ਸ ਸਮ੍ਰਾਡ੍ ਰਥਮਾਰੁਢਃ ਸਦਸ਼੍ਵਂ ਰੁਕ੍ਮਮਾਲਿਨਮ੍ । ਵ੍ਯਰੋਚਤ ਸ੍ਵਪਤ੍‍ਨੀਭਿਃ ਕ੍ਰਿਯਾਭਿਃ ਕ੍ਰਤੁਰਾਡਿਵ

ਸਮਰਾਟ ਸੋਹਣੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੇ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਰਥ 'ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ ਬੈਠਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿਚ ਐਸਾ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਯਜਨਾ ਦਾ ਮਾਲਕ ਆਪਣੇ ਕਰਤੱਬਾਂ ਵਿਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।

ਪਤ੍‍ਨੀਸਂਯਾਜਾਵਭृਥ੍ਯੈਃ ਚਰਿਤ੍ਵਾ ਤੇ ਤਮृਤ੍ਵਿਜਃ । ਆਚਾਨ੍ਤਂ ਸ੍ਨਾਪਯਾਂ ਚਕ੍ਰੁਃ ਗਂਗਾਯਾਂ ਸਹ ਕृष੍ਣਯਾ

ਪਤਨੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਅਵਭ੍ਰਿਥ ਸਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਯਜਮਾਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਸਮੇਤ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਵਾਇਆ।

ਦੇਵਦੁਨ੍ਦੁਭਯੋ ਨੇਦੁਃ ਨਰਦੁਂਦੁਭਿਭਿਃ ਸਮਮ੍ । ਮੁਮੁਚੁਃ ਪੁष੍ਪਵਰ੍षਾਣਿ ਦੇਵਰ੍षਿਪਿਤृਮਾਨਵਾਃ

ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਡੋਲ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਡੋਲਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ। ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ, ਪਿਤਰ ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।

ਸਸ੍ਨੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਰ੍ਣਾਸ਼੍ਰਮਯੁਤਾ ਨਰਾਃ । ਮਹਾਪਾਤਕ੍ਯਪਿ ਯਤਃ ਸਦ੍ਯੋ ਮੁਚ੍ਯੇਤ ਕਿਲ੍ਬਿषਾਤ੍

ਉਥੇ ਹਰ ਵਰਗ ਤੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ। ਇੱਥੇ ਤੱਕ ਕਿ ਵੱਡੇ ਪਾਪੀ ਵੀ ਇਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਤੁਰੰਤ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਅਥ ਰਾਜਾਹਤੇ ਕ੍ਸ਼ੌਮੇ ਪਰਿਧਾਯ ਸ੍ਵਲਙ੍ਕृਤਃ । ऋਤ੍ਵਿਕ੍ ਸਦਸ੍ਯ ਵਿਪ੍ਰਾਦੀਨ੍ ਆਨਰ੍ਚਾਭਰਣਾਮ੍ਬਰੈਃ

ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਨਵਾਂ ਰੇਸ਼ਮੀ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾ ਕੇ, ਸੋਹਣੇ ਗਹਣੇ ਪਾ ਕੇ, ਯਜਮਾਨਾਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਗਹਣੇ ਤੇ ਵਸਤ੍ਰ ਦੇ ਕੇ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ।

ਬਨ੍ਧੂਞ੍ਜ੍ਞਾਤੀਨ੍ ਨृਪਾਨ੍ ਮਿਤ੍ਰ ਸੁਹृਦੋऽਨ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ । ਅਭੀਕ੍ਸ਼੍ਣਂ ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਨਾਰਾਯਣਪਰੋ ਨृਪਃ

ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਜਾਣ-ਪਛਾਣ ਵਾਲੇ, ਰਾਜੇ, ਮਿੱਤਰ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ।

( ਵਸਂਤਤਿਲਕਾ ) ਸਰ੍ਵੇ ਜਨਾਃ ਸੁਰਰੁਚੋ ਮਣਿਕੁਣ੍ਡਲਸ੍ਰਗ੍ ਉष੍ਣੀषਕਞ੍ਚੁਕ ਦੁਕੂਲਮਹਾਰ੍ਘ੍ਯਹਾਰਾਃ । ਨਾਰ੍ਯਸ਼੍ਚ ਕੁਣ੍ਡਲਯੁਗਾਲਕਵृਨ੍ਦਜੁष੍ਟ ਵਕ੍ਤ੍ਰਸ਼੍ਰਿਯਃ ਕਨਕਮੇਖਲਯਾ ਵਿਰੇਜੁਃ

ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਸੋਹਣੀਆਂ ਕਾਂਤੀ ਵਾਲੇ, ਮਣੀਆਂ ਵਾਲੇ ਕੰਨ ਵਾਲੇ, ਮਾਲਾਵਾਂ, ਪੱਗ, ਜੈਕਟ, ਚੰਗੇ ਕੱਪੜੇ ਤੇ ਕੀਮਤੀ ਹਾਰ ਪਾ ਕੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਔਰਤਾਂ ਵੀ ਜੋੜੇ ਕੰਨ ਵਾਲੇ, ਚੂੜਿਆਂ ਦੇ ਗੁੱਛੇ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਮੁੱਖ ਵਾਲੀਆਂ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਕਮਰਬੰਦਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।

( ਅਨੁष੍ਟੁਪ੍ ) ਅਥ ऋਤ੍ਵਿਜੋ ਮਹਾਸ਼ੀਲਾਃ ਸਦਸ੍ਯਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਾਦਿਨਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਵਿਟ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਾ ਰਾਜਾਨੋ ਯੇ ਸਮਾਗਤਾਃ

ਫਿਰ ਵੱਡੇ ਚੰਗੇ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਯਜਮਾਨ, ਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਿਦਵਾਨ, ਨਾਲ ਹੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਖੱਤਰੀ, ਵੈਸ਼ ਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਜਾਤ ਦੇ ਰਾਜੇ ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ।

ਦੇਵਰ੍षਿਪਿਤृਭੂਤਾਨਿ ਲੋਕਪਾਲਾਃ ਸਹਾਨੁਗਾਃ । ਪੂਜਿਤਾਸ੍ਤਂ ਅਨੁਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਸ੍ਵਧਾਮਾਨਿ ਯਯੁਰ੍ਨृਪ

ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ, ਪਿਤਰ, ਭੂਤ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਆਦਰ ਸਵੀਕਾਰ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦੇ ਕੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਥਾਵਾਂ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ।

ਹਰਿਦਾਸਸ੍ਯ ਰਾਜਰ੍षੇ ਰਾਜਸੂਯਮਹੋਦਯਮ੍ । ਨੈਵਾਤृਪ੍ਯਨ੍ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਨ੍ਤਃ ਪਿਬਨ੍ ਮਰ੍ਤ੍ਯੋऽਮृਤਂ ਯਥਾ

ਹੇ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀ ਕੇ ਨਹੀਂ ਅੱਕਦਾ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਹਰਿਦਾਸ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਸੂਯ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਨਹੀਂ ਥੱਕਦੇ ਸਨ।

ਤਤੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੋ ਰਾਜਾ ਸੁਹृਤ੍ ਸਂਬਂਨ੍ਧਿ ਬਾਨ੍ਧਵਾਨ੍ । ਪ੍ਰੇਮ੍ਣਾ ਨਿਵਾਰਯਾਮਾਸ ਕृष੍ਣਂ ਚ ਤ੍ਯਾਗਕਾਤਰਃ

ਫਿਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਰਾਜੇ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਤੇ ਪਰਿਵਾਰਕ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਵੀ ਵੱਖ ਹੋਣ ਦੀ ਚਾਹ ਨਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਰੁਖਸਤ ਕੀਤਾ।

ਭਗਵਾਨਪਿ ਤਤ੍ਰਾਙ੍‌ਗ ਨ੍ਯਵਾਤ੍ਸੀਤ੍ ਤਤ੍ਪ੍ਰਿਯਂਕਰਃ । ਪ੍ਰਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਯਦੁਵੀਰਾਂਸ਼੍ਚ ਸਾਮ੍ਬਾਦੀਂਸ਼੍ਚ ਕੁਸ਼ਸ੍ਥਲੀਮ੍

ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਸਦਾ ਤਿਆਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਓਥੇ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਰਹੇ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਯਾਦਵ ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਂਬ ਆਦਿਕ, ਕੁਸ਼ਸਥਲੀ ਵਲ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।

ਇਤ੍ਥਂ ਰਾਜਾ ਧਰ੍ਮਸੁਤੋ ਮਨੋਰਥਮਹਾਰ੍ਣਵਮ੍ । ਸੁਦੁਸ੍ਤਰਂ ਸਮੁਤ੍ਤੀਰ੍ਯ ਕृष੍ਣੇਨਾਸੀਦ੍ ਗਤਜ੍ਵਰਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਰਮਪੁੱਤਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੇ ਵੱਡੇ ਮਨੋਰਥਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਸੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਪਾਰ ਕਰ ਲਿਆ ਤੇ ਉਸਦੇ ਮਨ ਦੀ ਸਾਰੀ ਪੀੜ੍ਹ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ।

ਏਕਦਾਨ੍ਤਃਪੁਰੇ ਤਸ੍ਯ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਃ ਸ਼੍ਰਿਯਮ੍ । ਅਤਪ੍ਯਦ੍ ਰਾਜਸੂਯਸ੍ਯ ਮਹਿਤ੍ਵਂ ਚਾਚ੍ਯੁਤਾਤ੍ਮਨਃ

ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਉਹ ਸ਼ਾਨ-ਔਕਾਤ ਵੇਖੀ ਤੇ ਰਾਜਸੂਯ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਅਤੇ ਅਚ੍ਯੁਤ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਦੇ ਕਾਰਨ ਉਸਦਾ ਮਨ ਸੜ ਗਿਆ।

( ਵਸਂਤਤਿਲਕਾ ) ਯਸ੍ਮਿਨ੍ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਦਿਤਿਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸੁਰੇਨ੍ਦ੍ਰਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਃ ਨਾਨਾ ਵਿਭਾਨ੍ਤਿ ਕਿਲ ਵਿਸ਼੍ਵਸृਜੋਪਕॢਪ੍ਤਾਃ । ਤਾਭਿਃ ਪਤੀਨ੍ਦ੍ਰੁਪਦਰਾਜਸੁਤੋਪਤਸ੍ਥੇ ਯਸ੍ਯਾਂ ਵਿषਕ੍ਤਹृਦਯਃ ਕੁਰੁਰਾਡਤਪ੍ਯਤ੍

ਉਸ ਥਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਰਾਜਿਆਂ, ਦੈਤਿਆਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਦੌਲਤ, ਜੋ ਸਿਰਜਣਹਾਰੇ ਵਲੋਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਢੰਗ ਨਾਲ ਰੱਖੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਓਥੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੀ ਧੀ ਦੇ ਕੋਲ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਕੇ ਵਡਿਆਈ ਪਾਈ, ਤੇ ਕੁਰੁਰਾਜ ਦਾ ਮਨ ਉਸ ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ ਤਕਲੀਫ਼ ਵਿਚ ਪੈ ਗਿਆ।

ਯਸ੍ਮਿਨ੍ ਤਦਾ ਮਧੁਪਤੇਰ੍ਮਹਿषੀਸਹਸ੍ਰਂ ਸ਼੍ਰੋਣੀਭਰੇਣ ਸ਼ਨਕੈਃ ਕ੍ਵਣਦਙ੍‌ਘ੍ਰਿਸ਼ੋਭਮ੍ । ਮਧ੍ਯੇ ਸੁਚਾਰੁ ਕੁਚਕੁਙ੍ਕੁਮਸ਼ੋਣਹਾਰਂ ਸ਼੍ਰੀਮਨ੍ਮੁਖਂ ਪ੍ਰਚਲਕੁਣ੍ਡਲਕੁਨ੍ਤਲਾਢ੍ਯਮ੍

ਉਸ ਵੇਲੇ, ਓਥੇ ਮਧੁਪਤੀ ਦੀਆਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਾਣੀਆਂ, ਭਾਰੀ ਕਮਰਾਂ ਤੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਘੁੰਘਰੂਆਂ ਦੀ ਝੰਕਾਰ ਨਾਲ, ਉਸਦੇ ਚਮਕਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਘੇਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਲਾਲ ਹਾਰ, ਸੋਹਣੇ ਕੰਨ ਫੁੱਲ ਤੇ ਲੰਮੇ ਵਾਲ ਸਜਦੇ ਸਨ।

( ਅਨੁष੍ਟੁਪ੍ ) ਸਭਾਯਾਂ ਮਯਕॢਪ੍ਤਾਯਾਂ ਕ੍ਵਾਪਿ ਧਰ੍ਮਸੁਤੋऽਧਿਰਾਟ੍ । ਵृਤੋऽਨੁਗੈਰ੍ਬਨ੍ਧੁਭਿਸ਼੍ਚ ਕृष੍ਣੇਨਾਪਿ ਸ੍ਵਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ

ਮਾਇਆ ਵਲੋਂ ਬਣਾਈ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਧਰਮਪੁੱਤਰ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਨਾਲ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਬੈਠਾ ਸੀ।

ਆਸੀਨਃ ਕਾਞ੍ਚਨੇ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ ਆਸਨੇ ਮਘਵਾਨਿਵ । ਪਾਰਮੇष੍ਠ੍ਯਸ਼੍ਰੀਯਾ ਜੁष੍ਟਃ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨਸ਼੍ਚ ਵਨ੍ਦਿਭਿਃ

ਉਹ ਸੋਨੇ ਦੇ ਅਸਲੀ ਅਸਨ ਤੇ ਬੈਠਿਆ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਆਪ ਹੋਵੇ, ਪਰਮ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਤੇ ਵੰਦੀਆਂ ਵਲੋਂ ਵਡਿਆਈ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ।

ਤਤ੍ਰ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋ ਮਾਨੀ ਪਰੀਤੋ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਰ੍ਨृਪ । ਕਿਰੀਟਮਾਲੀ ਨ੍ਯਵਿਸ਼ਦ੍ ਅਸਿਹਸ੍ਤਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪਨ੍ ਰੁषਾ

ਉਥੇ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਮਾਣ ਨਾਲ, ਮਸਤਕ ਤੇ ਤਾਜ ਤੇ ਮਾਲਾ ਪਾਈ ਹੋਈ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਤਲਵਾਰ ਫੜ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉਸਨੂੰ ਥੱਲੇ ਸੁੱਟ ਕੇ ਬੈਠ ਗਿਆ।

ਸ੍ਥਲੇऽਭ੍ਯਗृਹ੍ਣਾਦ੍ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਜਲਂ ਮਤ੍ਵਾ ਸ੍ਥਲੇऽਪਤਤ੍ । ਜਲੇ ਚ ਸ੍ਥਲਵਦ੍ ਭ੍ਰਾਨ੍ਤ੍ਯਾ ਮਯਮਾਯਾਵਿਮੋਹਿਤਃ

ਜਦੋਂ ਉਹ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਪਾਣੀ ਸਮਝ ਕੇ ਕਪੜੇ ਦਾ ਕੋਨਾ ਫੜਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੁੱਕਾ ਸੀ; ਤੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਜ਼ਮੀਨ ਸਮਝ ਕੇ ਪੈਰ ਰੱਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਾਣੀ ਸੀ। ਇਹ ਸਭ ਮਾਇਆ ਦੀ ਠੱਗੀ ਨਾਲ ਹੋਇਆ।

ਜਹਾਸ ਭੀਮਸ੍ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋ ਨृਪਤਯੋऽਪਰੇ । ਨਿਵਾਰ੍ਯਮਾਣਾ ਅਪ੍ਯਙ੍‌ਗ ਰਾਜ੍ਞਾ ਕृष੍ਣਾਨੁਮੋਦਿਤਾਃ

ਭੀਮ ਨੇ ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ ਹੱਸ ਪਾਇਆ, ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਰਾਜੇ ਵੀ ਹੱਸ ਪਏ; ਰਾਜਾ ਰੋਕਦਾ ਰਿਹਾ ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਹਾਸੀ ਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕੀਤਾ।

( ਮਿਸ਼੍ਰ ) ਸ ਵ੍ਰੀਡਿਤੋऽਵਾਗ੍ਵਦਨੋ ਰੁषਾ ਜ੍ਵਲਨ੍ ਨਿष੍ਕ੍ਰਮ੍ਯ ਤੂष੍ਣੀਂ ਪ੍ਰਯਯੌ ਗਜਾਹ੍ਵਯਮ੍ । ਹਾਹੇਤਿ ਸ਼ਬ੍ਦਃ ਸੁਮਹਾਨਭੂਤ੍ ਸਤਾਂ ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੁਰ੍ਵਿਮਨਾ ਇਵਾਭਵਤ੍ । ਬਭੂਵ ਤੂष੍ਣੀਂ ਭਗਵਾਨ੍ਭੁਵੋ ਭਰਂ ਸਮੁਜ੍ਜਿਹੀਰ੍षੁਰ੍ਭ੍ਰਮਤਿ ਸ੍ਮ ਯਦ੍ ਦृਸ਼ਾ

ਦੁਰਯੋਧਨ ਸ਼ਰਮ ਨਾਲ ਥੱਲੇ ਮੁੰਹ ਕਰਕੇ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਸੜਦਾ ਹੋਇਆ, ਚੁੱਪਚਾਪ ਗਜਾਹਵਯ ਵਲ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ 'ਹਾਏ' ਦੀ ਵੱਡੀ ਆਵਾਜ਼ ਹੋਈ, ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੁ ਦਾ ਮਨ ਵੀ ਉਡ ਗਿਆ। ਭਗਵਾਨ ਚੁੱਪ ਰਹੇ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਦੇ ਰਹੇ।

( ਅਨੁष੍ਟੁਪ੍ ) ਏਤਤ੍ਤੇऽਭਿਹਿਤਂ ਰਾਜਨ੍ ਯਤ੍ਪृष੍ਟੋऽਹਮਿਹ ਤ੍ਵਯਾ । ਸੁਯੋਧਨਸ੍ਯ ਦੌਰਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਰਾਜਸੂਯੇ ਮਹਾਕ੍ਰਤੌ

ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜੋ ਤੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਮੈਂ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ—ਰਾਜਸੂਯ ਮਹਾਯੱਗ ਵਿੱਚ ਸੁਯੋਧਨ ਦੀ ਮੰਦਬੁਧੀ ਦਾ ਵਰਤਾਵ।

ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍‍ਭਾਗਵਤੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣੇ ਪਾਰਮਹਂਸ੍ਯਾਂ ਸਂਹਿਤਾਯਾਂ ਦਸ਼ਮਸ੍ਕਨ੍ਧੇ ਉਤ੍ਤਰਾਰ੍ਧੇ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਮਾਨਭਂਗੋ ਨਾਮ ਪਞ੍ਚਸਪ੍ਤਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਭਾਗ ਵਿੱਚ, 'ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੇ ਮਾਣ ਦੇ ਟੁੱਟਣ' ਵਾਲਾ ਪਚੱਤਰਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਇਆ।

ਸ਼ਾਲ੍ਵਸ੍ਯ ਯਦੁਭਿਃ ਸਹ ਯੁਦ੍ਧਮ੍ - ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੁਕ ਉਵਾਚ - ( ਅਨੁष੍ਟੁਪ੍ ) ਅਥਾਨ੍ਯਦਪਿ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰृਣੁ ਕਰ੍ਮਾਦ੍‌ਭੁਤਂ ਨृਪ । ਕ੍ਰੀਡਾਨਰਸ਼ਰੀਰਸ੍ਯ ਯਥਾ ਸੌਭਪਤਿਰ੍ਹਤਃ

ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਹੁਣ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਹੋਰ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲੇ ਕੰਮ ਸੁਣ, ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ, ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਪਰੇ ਰਹਿ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੌਭ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ।

ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲਸਖਃ ਸ਼ਾਲ੍ਵੋ ਰੁਕ੍ਮਿਣ੍ਯੁਦ੍‌ਵਾਹ ਆਗਤਃ । ਯਦੁਭਿਰ੍ਨਿਰ੍ਜਿਤਃ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਜਰਾਸਨ੍ਧਾਦਯਸ੍ਤਥਾ

ਸ਼ਾਲਵ, ਜੋ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਦਾ ਦੋਸਤ ਸੀ, ਰੁਕਮਣੀ ਦੇ ਵਿਆਹ ਤੇ ਆਇਆ ਸੀ; ਉਹ ਯਾਦਵਾਂ ਵਲੋਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਾਰ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਜਰਾਸੰਧ ਆਦਿਕ ਹੋਰ ਵੀ।

ਸ਼ਾਲ੍ਵਃ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਮਕਰੋਤ੍ ਸ਼੍ਰृਣ੍ਵਤਾਂ ਸਰ੍ਵਭੂਭੁਜਾਮ੍ । ਅਯਾਦਵਾਂ ਕ੍ਸ਼੍ਮਾਂ ਕਰਿष੍ਯੇ ਪੌਰੁषਂ ਮਮ ਪਸ਼੍ਯਤ

ਸ਼ਾਲਵ ਨੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਸਮ ਖਾਦੀ—'ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਯਾਦਵਾਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਕਰਾਂਗਾ, ਮੇਰਾ ਬਹਾਦਰੀ ਵੇਖੋ।'