ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

( ਅਨੁष੍ਟੁਪ੍ ) ਈਸ਼ੋ ਦੁਰਤ੍ਯਯਃ ਕਾਲ ਇਤਿ ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਸ਼੍ਰੁਤਿਃ । ਵृਦ੍ਧਾਨਾਮਪਿ ਯਦ੍ ਬੁਦ੍ਧਿਃ ਬਾਲਵਾਕ੍ਯੈਰ੍ਵਿਭਿਦ੍ਯਤੇ

ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਦੀ ਵੈਦਿਕ ਰੀਤ ਆਖਦੀ ਹੈ ਕਿ ਪ੍ਰਭੂ ਹੀ ਉਹ ਸਮਾਂ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਲੰਘ ਸਕਦਾ। ਪਰ ਕਈ ਵਾਰੀ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਸਮਝ ਵੀ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਨਾਲ ਉਲਝ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਯੂਯਂ ਪਾਤ੍ਰਵਿਦਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਮਾ ਮਨ੍ਧ੍ਵਂ ਬਾਲਭਾषੀਤਮ੍ । ਸਦਸਸ੍ਪਤਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕृष੍ਣੋ ਯਤ੍ ਸਮ੍ਮਤੋऽਰ੍ਹਣੇ

ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਪਛਾਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੋ, ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਭੁੱਲ ਨਾ ਜਾਓ। ਇੱਥੇ ਸਾਰੇ ਸਭਾ ਦੇ ਮਾਲਕਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇਣ ਲਈ ਸਹਿਮਤ ਹੋਏ ਹਨ।

ਤਪੋਵਿਦ੍ਯਾਵ੍ਰਤਧਰਾਨ੍ ਜ੍ਞਾਨਵਿਧ੍ਵਸ੍ਤਕਲ੍ਮषਾਨ੍ । ਪਰਮऋषੀਨ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨਿष੍ਠਾਨ੍ ਲੋਕਪਾਲੈਸ਼੍ਚ ਪੂਜਿਤਾਨ੍

ਜੋ ਤਪ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਵਰਤ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੈਲ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਮੁੱਕ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਵੀ ਸਤਿਕਾਰਦੇ ਹਨ—

ਸਦਸ੍ਪਤੀਨ੍ ਅਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਗੋਪਾਲਃ ਕੁਲਪਾਂਸਨਃ । ਯਥਾ ਕਾਕਃ ਪੁਰੋਡਾਸ਼ਂ ਸਪਰ੍ਯਾਂ ਕਥਮਰ੍ਹਤਿ

ਜਦੋਂ ਸਭਾ ਦੇ ਮਾਲਕਾਂ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਗਵਾਲਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਘਰਾਣੇ ਲਈ ਕਲੰਕ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜਿਵੇਂ ਕਾਂਵਾ ਭੋਗ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਦਾ ਹੱਕਦਾਰ ਨਹੀਂ।

ਵਰ੍ਣਾਸ਼੍ਰਮਕੁਲਾਪੇਤਃ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਬਹਿष੍ਕृਤਃ । ਸ੍ਵੈਰਵਰ੍ਤੀ ਗੁਣੈਰ੍ਹੀਨਃ ਸਪਰ੍ਯਾਂ ਕਥਮਰ੍ਹਤਿ

ਜੋ ਨਾ ਕਿਸੇ ਜਾਤ, ਆਸ਼ਰਮ ਜਾਂ ਘਰਾਣੇ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਵੇ, ਸਾਰੇ ਧਰਮਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਹੋਵੇ, ਆਪਣੀ ਮਰਜੀ ਨਾਲ ਚੱਲਦਾ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?

ਯਯਾਤਿਨੈषਾਂ ਹਿ ਕੁਲਂ ਸ਼ਪ੍ਤਂ ਸਦ੍‌ਭਿਰ੍ਬਹਿष੍ਕृਤਮ੍ । ਵृਥਾਪਾਨਰਤਂ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤ੍ ਸਪਰ੍ਯਾਂ ਕਥਮਰ੍ਹਤਿ

ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਘਰਾਣਾ ਤਾਂ ਯਯਾਤੀ ਵਲੋਂ ਸ਼ਾਪਿਆ ਗਿਆ ਤੇ ਚੰਗਿਆਂ ਵਲੋਂ ਤਿਆਗਿਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਸਦਾ ਵਿਅਰਥ ਪੀਣ ਪੀਣ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ?

ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षਿਸੇਵਿਤਾਨ੍ ਦੇਸ਼ਾਨ੍ ਹਿਤ੍ਵੈਤੇऽਬ੍ਰਹ੍ਮਵਰ੍ਚਸਮ੍ । ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਦੁਰ੍ਗਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਬਾਧਨ੍ਤੇ ਦਸ੍ਯਵਃ ਪ੍ਰਜਾਃ

ਜੋ ਦੇਸ਼ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਸੇਵੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਛੱਡ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਜੋਤ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋ ਕੇ, ਇਹ ਲੋਕ ਸਮੁੰਦਰ ਵਰਗੇ ਔਖੇ ਥਾਂ ਤੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਚੋਰਾਂ ਵਾਂਗ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਏਵਂ ਆਦੀਨ੍ਯਭਦ੍ਰਾਣਿ ਬਭਾषੇ ਨष੍ਟਮਙ੍‌ਗਲਃ । ਨੋਵਾਚ ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ ਭਗਵਾਨ੍ ਯਥਾ ਸਿਂਹਃ ਸ਼ਿਵਾਰੁਤਮ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਅਸ਼ੁਭ ਬੋਲ ਬੋਲਦਾ ਰਿਹਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਕਿਸਮਤ ਮੁੱਕ ਚੁੱਕੀ ਸੀ। ਪਰ ਪ੍ਰਭੂ, ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਜਦੋਂ ਗਿੱਦੜ ਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਬੋਲੇ।

ਭਗਵਨ੍ ਨਿਨ੍ਦਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੁਃਸਹਂ ਤਤ੍ਸਭਾਸਦਃ । ਕਰ੍ਣੌ ਪਿਧਾਯ ਨਿਰ੍ਜਗ੍ਮੁਃ ਸ਼ਪਨ੍ਤਸ਼੍ਚੇਦਿਪਂ ਰੁषਾ

ਜਦੋਂ ਸਭਾ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਸੁਣੀ, ਜੋ ਬੜੀ ਹੀ ਅਸਹਿਣ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕੰਨ ਢੱਕ ਲਏ, ਸਭਾ ਛੱਡ ਗਏ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪਣ ਲੱਗ ਪਏ।

ਨਿਨ੍ਦਾਂ ਭਗਵਤਃ ਸ਼੍ਰृਣ੍ਵਨ੍ ਤਤ੍ਪਰਸ੍ਯ ਜਨਸ੍ਯ ਵਾ । ਤਤੋ ਨਾਪੈਤਿ ਯਃ ਸੋऽਪਿ ਯਾਤ੍ਯਧਃ ਸੁਕृਤਾਚ੍ਚ੍ਯੁਤਃ

ਜੋ ਕੋਈ ਪ੍ਰਭੂ ਜਾਂ ਉਸ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਸੁਣ ਕੇ ਵੀ ਓਥੋਂ ਨਹੀਂ ਉਠਦਾ, ਉਹ ਚਾਹੇ ਪਹਿਲਾਂ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ, ਫਿਰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਪੁੰਨ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਤਤਃ ਪਾਣ੍ਡੁਸੁਤਾਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਮਤ੍ਸ੍ਯਕੈਕਯਸृਞ੍ਜਯਾਃ । ਉਦਾਯੁਧਾਃ ਸਮੁਤ੍ਤਸ੍ਥੁਃ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲਜਿਘਾਂਸਵਃ

ਫਿਰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਮਤ्सਯ, ਕੈਕਯ ਤੇ ਸ੍ਰਿੰਜਯ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਉੱਠ ਖੜੇ ਹੋਏ।

ਤਤਸ਼੍ਚੈਦ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਸਂਭ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਜਗृਹੇ ਖਡ੍ਗਚਰ੍ਮਣੀ । ਭਰ੍ਤ੍ਸਯਨ੍ ਕृष੍ਣਪਕ੍ਸ਼ੀਯਾਨ੍ ਰਾਜ੍ਞਃ ਸਦਸਿ ਭਾਰਤ

ਫਿਰ, ਭਾਰਤ, ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਬਿਨਾ ਡਰ ਦੇ ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਢਾਲ ਫੜ ਲਈ, ਤੇ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਪੱਖ ਵਾਲੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਡਾਂਟਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।

ਤਾਵਦੁਤ੍ਥਾਯ ਭਗਵਾਨ੍ ਸ੍ਵਾਨ੍ ਨਿਵਾਰ੍ਯ ਸ੍ਵਯਂ ਰੁषਾ । ਸ਼ਿਰਃ ਕ੍ਸ਼ੁਰਾਨ੍ਤਚਕ੍ਰੇਣ ਜਹਾਰ ਪਤਤੋ ਰਿਪੋਃ

ਉਸ ਵੇਲੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਆਪ ਉੱਠੇ, ਆਪਣੇ ਪੱਖ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ, ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਵੈਰੀ ਦਾ ਸਿਰ ਉਡਾ ਦਿੱਤਾ।

ਸ਼ਬ੍ਦਃ ਕੋਲਾਹਲੋऽਥਾਸੀਨ੍ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲੇ ਹਤੇ ਮਹਾਨ੍ । ਤਸ੍ਯਾਨੁਯਾਯਿਨੋ ਭੂਪਾ ਦੁਦ੍ਰੁਵੁਰ੍ਜੀਵਿਤੈषਿਣਃ

ਜਦੋਂ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਮਚ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀ ਰਾਜੇ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਪਏ।

ਚੈਦ੍ਯਦੇਹੋਤ੍ਥਿਤਂ ਜ੍ਯੋਤਿਃ ਵਾਸੁਦੇਵਮੁਪਾਵਿਸ਼ਤ੍ । ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਉਲ੍ਕੇਵ ਭੁਵਿ ਖਾਚ੍ਚ੍ਯੁਤਾ

ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲਿਆ ਚਮਕਦਾਰ ਜੋਤ ਵਾਸੁਦੇਵ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਦੇਖ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪੈਂਦੀ ਉਲਕਾ ਵਾਂਗ ਸੀ।

ਜਨ੍ਮਤ੍ਰਯਾਨੁਗੁਣਿਤ ਵੈਰਸਂਰਬ੍ਧਯਾ ਧਿਯਾ । ਧ੍ਯਾਯਨ੍ ਤਨ੍ਮਯਤਾਂ ਯਾਤੋ ਭਾਵੋ ਹਿ ਭਵਕਾਰਣਮ੍

ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨੇ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਜਨਮਾਂ ਤੋਂ ਇਕੱਠੀ ਹੋਈ ਵੈਰ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਮਨ ਵਿਚ ਉਸਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ, ਆਖ਼ਰਕਾਰ ਉਸੀ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਕਿਉਂਕਿ ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਹੋਵੇ, ਉਹੀ ਅਗਲੇ ਜਨਮ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦਾ ਹੈ।

ऋਤ੍ਵਿਗ੍ਭ੍ਯਃ ਸਸਦਸ੍ਯੇਭ੍ਯੋ ਦਕ੍ਸ਼ਿਨਾਂ ਵਿਪੁਲਾਮਦਾਤ੍ । ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਵਿਧਿਵਤ੍ ਚਕ੍ਰੇऽਵਭृਥਮੇਕਰਾਟ੍

ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੇ, ਸਾਰੇ ਯਜਮਾਨਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਹਾਇਕਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਬਹੁਤ ਵੱਡੀਆਂ ਦਾਤਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ ਅਤੇ ਸਭ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਕੇ, ਆਖ਼ਰੀ ਸਨਾਨ ਕੀਤਾ।

ਸਾਧਯਿਤ੍ਵਾ ਕ੍ਰਤੁਃ ਰਾਜ੍ਞਃ ਕृष੍ਣੋ ਯੋਗੇਸ਼੍ਵਰੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਉਵਾਸ ਕਤਿਚਿਨ੍ ਮਾਸਾਨ੍ ਸੁਹृਦ੍‌ਭਿਃ ਅਭਿਯਾਚਿਤਃ

ਰਾਜੇ ਦਾ ਯਗ ਕਰਵਾ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ, ਜੋ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਵੀ ਮਾਲਕ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਤੇ ਕੁਝ ਮਹੀਨੇ ਉਥੇ ਹੀ ਟਿਕੇ ਰਹੇ।

ਤਤੋऽਨੁਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਰਾਜਾਨਂ ਅਨਿਚ੍ਛਨ੍ਤਮਪੀਸ਼੍ਵਰਃ । ਯਯੌ ਸਭਾਰ੍ਯਃ ਸਾਮਾਤ੍ਯਃ ਸ੍ਵਪੁਰਂ ਦੇਵਕੀਸੁਤਃ

ਫਿਰ, ਰਾਜੇ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇਵਕੀਪੁੱਤਰ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਅਤੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਸਮੇਤ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।

ਵਰ੍ਣਿਤਂ ਤਦੁਪਾਖ੍ਯਾਨਂ ਮਯਾ ਤੇ ਬਹੁਵਿਸ੍ਤਰਮ੍ । ਵੈਕੁਣ੍ਠਵਾਸਿਨੋਰ੍ਜਨ੍ਮ ਵਿਪ੍ਰਸ਼ਾਪਾਤ੍ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ

ਮੈਂ ਤੇਨੂੰ ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਵੱਡੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸੁਣਾਈ ਹੈ, ਕਿ ਵੈਕੁੰਠ ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਕਿਵੇਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲਏ।

ਰਾਜਸੂਯਾਵਭृਥ੍ਯੇਨ ਸ੍ਨਾਤੋ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਸਭਾਮਧ੍ਯੇ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਸੁਰਰਾਡਿਵ

ਰਾਜਸੂਯ ਯਗ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਸਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੇ ਖ਼ਤਰੀਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿਚ, ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਰਾਜ੍ਞਾ ਸਭਾਜਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸੁਰਮਾਨਵਖੇਚਰਾਃ । ਕृष੍ਣਂ ਕ੍ਰਤੁਂ ਚ ਸ਼ਂਸਨ੍ਤਃ ਸ੍ਵਧਾਮਾਨਿ ਯਯੁਰ੍ਮੁਦਾ

ਰਾਜੇ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਮਿਲ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਮਨੁੱਖ ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਅਤੇ ਯਗ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਪਰਤ ਗਏ।

ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਮृਤੇ ਪਾਪਂ ਕਲਿਂ ਕੁਰੁਕੁਲਾਮਯਮ੍ । ਯੋ ਨ ਸੇਹੇ ਸ਼੍ਰੀਯਂ ਸ੍ਫੀਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਾਣ੍ਡੁਸੁਤਸ੍ਯ ਤਾਮ੍

ਸਿਰਫ਼ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਜੋ ਕਲੀ ਦਾ ਪੂਰਾ ਰੂਪ ਸੀ ਤੇ ਪਾਂਡੂਪੁੱਤਰ ਦੀ ਵਧਦੀ ਹੋਈ ਸ਼ਾਨ ਦੇਖ ਕੇ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕਿਆ, ਬਾਕੀ ਸਭ ਖ਼ੁਸ਼ ਸਨ।

ਯ ਇਦਂ ਕੀਰ੍ਤਯੇਦ੍ ਵਿष੍ਣੋਃ ਕਰ੍ਮ ਚੈਦ੍ਯ ਵਧਾਦਿਕਮ੍ । ਰਾਜਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਵਿਤਾਨਂ ਚ ਸਰ੍ਵਪਾਪੈਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ

ਜੇਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਇਹ ਕਰਤੱਬ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਦਾ ਵਧ, ਰਾਜੇ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਤੇ ਵੱਡਾ ਯਗ ਆਦਿ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਦੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍‍ਭਾਗਵਤੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣੇ ਪਾਰਮਹਂਸ੍ਯਾਂ ਸਂਹਿਤਾਯਾਂ ਦਸ਼ਮਸ੍ਕਨ੍ਧੇ ਉਤ੍ਤਰਾਰ੍ਧੇ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲਵਧੋ ਨਾਮ ਚਤੁਃਸਪ੍ਤਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਰਮ ਹੰਸਾਂ ਲਈ ਬਣੇ, ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤ ਮਹਾ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਦੂਜੇ ਭਾਗ ਵਿਚ, 'ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਵਧ' ਨਾਮ ਚੌਹੱਤਰਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਇਆ।

ਰਾਜਸੂਯਾਨ੍ਤੇऽਵਭृਥਸ੍ਨਾਨਮਹੋਤ੍ਸਵਃ; ਮਯਨਿਰ੍ਮਿਤਾਯਾਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਸਭਾਯਾਂ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਯਾਵਮਾਨਨਂ ਚ - ਸ਼੍ਰੀਰਾਜੋਵਾਚ - ( ਅਨੁष੍ਟੁਪ੍ ) ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੋਸ੍ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਜਸੂਯਮਹੋਦਯਮ੍ । ਸਰ੍ਵੇ ਮੁਮੁਦਿਰੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਨृਦੇਵਾ ਯੇ ਸਮਾਗਤਾਃ

ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੂ ਦੇ ਰਾਜਸੂਯ ਯਗ ਦਾ ਵੱਡਾ ਉਤਸਵ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।

ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਂ ਵਰ੍ਜਯਿਤ੍ਵਾ ਰਾਜਾਨਃ ਸਰ੍षਯਃ ਸੁਰਾਃ । ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਨੋ ਭਗਵਨ੍ ਤਤ੍ਰ ਕਾਰਣਮੁਚ੍ਯਤਾਮ੍

ਦੁਰਯੋਧਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਅਸੀਂ ਇਹ ਸੁਣਿਆ ਹੈ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਦੱਸੋ, ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਕੀ ਸੀ?

ਸ਼੍ਰੀਬਾਦਰਾਯਣਿਰੁਵਾਚ - ਪਿਤਾਮਹਸ੍ਯ ਤੇ ਯਜ੍ਞੇ ਰਾਜਸੂਯੇ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਬਾਨ੍ਧਵਾਃ ਪਰਿਚਰ੍ਯਾਯਾਂ ਤਸ੍ਯਾਸਨ੍ ਪ੍ਰੇਮਬਂਧਨਾਃ

ਸ਼੍ਰੀ ਬਾਦਰਾਯਣੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਤੇਰੇ ਵੱਡੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਰਾਜਸੂਯ ਯਗ ਵਿੱਚ, ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਪਿਆਰ ਦੇ ਬੰਧਨ ਨਾਲ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੇਵਾਵਾਂ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ।

ਭੀਮੋ ਮਹਾਨਸਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ੋ ਧਨਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ਃ ਸੁਯੋਧਨਃ । ਸਹਦੇਵਸ੍ਤੁ ਪੂਜਾਯਾਂ ਨਕੁਲੋ ਦ੍ਰਵ੍ਯਸਾਧਨੇ

ਭੀਮ ਰਸੋਈ ਦੇ ਮੁਖੀ ਸਨ, ਸੁਯੋਧਨ ਖ਼ਜ਼ਾਨੇ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸਹਦੇਵ ਪੂਜਾ ਕਰਵਾ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ ਨਕੁਲ ਸਮਾਨ ਇਕੱਠਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।