ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਏਕ ਏਵਾਦ੍‌ਵਿਤੀਯੋऽਸੌ ਅਵੈਤਦਾਤ੍ਮ੍ਯਮਿਦਂ ਜਗਤ੍ । ਆਤ੍ਮਨਾਤ੍ਮਾਸ਼੍ਰਯਃ ਸਭ੍ਯਾਃ ਸृਜਤ੍ਯਵਤਿ ਹਨ੍ਤ੍ਯਜਃ

ਇਹ ਇਕੋ ਹੀ ਹੈ, ਦੂਜਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਏਕਤਾ ਹੈ; ਆਪਣੀ ਆਤਮਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਸਭਾ, ਅਜਨਮਾ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਕਰਦਾ, ਪਾਲਦਾ ਤੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਵਿਵਿਧਾਨੀਹ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਜਨਯਨ੍ ਯਦਵੇਕ੍ਸ਼ਯਾ । ਈਹਤੇ ਯਦਯਂ ਸਰ੍ਵਃ ਸ਼੍ਰੇਯੋ ਧਰ੍ਮਾਦਿਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍

ਉਹ, ਦੇਖ ਕੇ, ਇੱਥੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕੰਮ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਕੁਝ ਚਾਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ — ਧਰਮ ਆਦਿ ਨਾਲ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭਲਾ — ਉਹ ਉਸ ਤੋਂ ਹੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।

ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਕृष੍ਣਾਯ ਮਹਤੇ ਦੀਯਤਾਂ ਪਰਮਾਰ੍ਹਣਮ੍ । ਏਵਂ ਚੇਤ੍ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਆਤ੍ਮਨਸ਼੍ਚਾਰ੍ਹਣਂ ਭਵੇਤ੍

ਇਸ ਲਈ, ਵੱਡੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ; ਇਸ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਆਤਮਾ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰਤਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।

ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਤ੍ਮਭੂਤਾਯ ਕृष੍ਣਾਯਾਨਨ੍ਯਦਰ੍ਸ਼ਿਨੇ । ਦੇਯਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਾਯ ਪੂਰ੍ਣਾਯ ਦਤ੍ਤਸ੍ਯਾਨਨ੍ਤ੍ਯਮਿਚ੍ਛਤਾ

ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਹੈ, ਜੋ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ, ਜੋ ਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਪੂਰਨ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਜੇ ਕੋਈ ਦਾਨ ਦੇ ਅਨੰਤ ਫਲ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਹਦੇਵੋऽਭੂਤ੍ ਤੂष੍ਣੀਂ ਕृष੍ਣਾਨੁਭਾਵਵਿਤ੍ । ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁष੍ਟੁਵੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਾਧੁ ਸਾਧ੍ਵਿਤਿ ਸਤ੍ਤਮਾਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਸਹਦੇਵ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, 'ਵਧੀਆ, ਵਧੀਆ!' ਕਹਿ ਕੇ।

ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦ੍‌ਵਿਜੇਰਿਤਂ ਰਾਜਾ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਹਾਰ੍ਦਂ ਸਭਾਸਦਾਮ੍ । ਸਮਰ੍ਹਯਦ੍‌ਧृषੀਕੇਸ਼ਂ ਪ੍ਰੀਤਃ ਪ੍ਰਣਯਵਿਹ੍ਵਲਃ

ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਅਤੇ ਸਭਾ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ।

ਤਤ੍ਪਾਦਾਵਵਨਿਜ੍ਯਾਪਃ ਸ਼ਿਰਸਾ ਲੋਕਪਾਵਨੀਃ । ਸਭਾਰ੍ਯਃ ਸਾਨੁਜਾਮਾਤ੍ਯਃ ਸਕੁਟੁਮ੍ਬੋ ਵਹਨ੍ਮੁਦਾ

ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਧੋ ਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਭਰਾਵਾਂ, ਮੰਤਰੀਆਂ ਅਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖੀ।

ਵਾਸੋਭਿਃ ਪੀਤਕੌषੇਯੈਃ ਭੂषਣੈਸ਼੍ਚ ਮਹਾਧਨੈਃ । ਅਰ੍ਹਯਿਤ੍ਵਾਸ਼੍ਰੁਪੂਰ੍ਣਾਕ੍ਸ਼ੋ ਨਾਸ਼ਕਤ੍ ਸਮਵੇਕ੍ਸ਼ਿਤੁਮ੍

ਉਸ ਨੂੰ ਪੀਲੇ ਰੇਸ਼ਮੀ ਕੱਪੜੇ ਤੇ ਕੀਮਤੀ ਗਹਿਣੇ ਪਾ ਕੇ, ਜਦੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ ਤੇ ਉਹ ਉਸ ਵੱਲ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੇਖ ਵੀ ਨਾ ਸਕਿਆ।

ਇਤ੍ਥਂ ਸਭਾਜਿਤਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਯੋ ਜਨਾਃ । ਨਮੋ ਜਯੇਤਿ ਨੇਮੁਸ੍ਤਂ ਨਿਪੇਤੁਃ ਪੁष੍ਪਵृष੍ਟਯਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਜ਼ਤ ਮਿਲਦੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ 'ਨਮਸਕਾਰ! ਜੈ ਹੋ!' ਆਖਦੇ ਹੋਏ ਝੁਕ ਗਏ, ਤੇ ਉੱਤੇੋਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਣ ਲੱਗ ਪਈ।

( ਵਸਂਤਤਿਲਕਾ ) ਇਤ੍ਥਂ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਦਮਘੋषਸੁਤਃ ਸ੍ਵਪੀਠਾਦ੍ ਉਤ੍ਥਾਯ ਕृष੍ਣਗੁਣਵਰ੍ਣਨਜਾਤਮਨ੍ਯੁਃ । ਉਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਬਾਹੁਮਿਦਮਾਹ ਸਦਸ੍ਯਮਰ੍षੀ ਸਂਸ਼੍ਰਾਵਯਨ੍ ਭਗਵਤੇ ਪਰੁषਾਣ੍ਯਭੀਤਃ

ਇਹ ਸਭ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਮਘੋਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਕੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਆਸਨ ਤੋਂ ਉੱਠਿਆ, ਬਾਂਹ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਿੜਰ ਹੋ ਕੇ, ਭਾਰੀ ਬੋਲ ਕਹਿ ਦਿੱਤੇ ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਤੱਕ ਵੀ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।

( ਅਨੁष੍ਟੁਪ੍ ) ਈਸ਼ੋ ਦੁਰਤ੍ਯਯਃ ਕਾਲ ਇਤਿ ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਸ਼੍ਰੁਤਿਃ । ਵृਦ੍ਧਾਨਾਮਪਿ ਯਦ੍ ਬੁਦ੍ਧਿਃ ਬਾਲਵਾਕ੍ਯੈਰ੍ਵਿਭਿਦ੍ਯਤੇ

ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਦੀ ਵੈਦਿਕ ਰੀਤ ਆਖਦੀ ਹੈ ਕਿ ਪ੍ਰਭੂ ਹੀ ਉਹ ਸਮਾਂ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਲੰਘ ਸਕਦਾ। ਪਰ ਕਈ ਵਾਰੀ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਸਮਝ ਵੀ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਨਾਲ ਉਲਝ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਯੂਯਂ ਪਾਤ੍ਰਵਿਦਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਮਾ ਮਨ੍ਧ੍ਵਂ ਬਾਲਭਾषੀਤਮ੍ । ਸਦਸਸ੍ਪਤਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕृष੍ਣੋ ਯਤ੍ ਸਮ੍ਮਤੋऽਰ੍ਹਣੇ

ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਪਛਾਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੋ, ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਭੁੱਲ ਨਾ ਜਾਓ। ਇੱਥੇ ਸਾਰੇ ਸਭਾ ਦੇ ਮਾਲਕਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇਣ ਲਈ ਸਹਿਮਤ ਹੋਏ ਹਨ।

ਤਪੋਵਿਦ੍ਯਾਵ੍ਰਤਧਰਾਨ੍ ਜ੍ਞਾਨਵਿਧ੍ਵਸ੍ਤਕਲ੍ਮषਾਨ੍ । ਪਰਮऋषੀਨ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨਿष੍ਠਾਨ੍ ਲੋਕਪਾਲੈਸ਼੍ਚ ਪੂਜਿਤਾਨ੍

ਜੋ ਤਪ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਵਰਤ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੈਲ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਮੁੱਕ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਵੀ ਸਤਿਕਾਰਦੇ ਹਨ—

ਸਦਸ੍ਪਤੀਨ੍ ਅਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਗੋਪਾਲਃ ਕੁਲਪਾਂਸਨਃ । ਯਥਾ ਕਾਕਃ ਪੁਰੋਡਾਸ਼ਂ ਸਪਰ੍ਯਾਂ ਕਥਮਰ੍ਹਤਿ

ਜਦੋਂ ਸਭਾ ਦੇ ਮਾਲਕਾਂ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਗਵਾਲਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਘਰਾਣੇ ਲਈ ਕਲੰਕ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜਿਵੇਂ ਕਾਂਵਾ ਭੋਗ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਦਾ ਹੱਕਦਾਰ ਨਹੀਂ।

ਵਰ੍ਣਾਸ਼੍ਰਮਕੁਲਾਪੇਤਃ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਬਹਿष੍ਕृਤਃ । ਸ੍ਵੈਰਵਰ੍ਤੀ ਗੁਣੈਰ੍ਹੀਨਃ ਸਪਰ੍ਯਾਂ ਕਥਮਰ੍ਹਤਿ

ਜੋ ਨਾ ਕਿਸੇ ਜਾਤ, ਆਸ਼ਰਮ ਜਾਂ ਘਰਾਣੇ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਵੇ, ਸਾਰੇ ਧਰਮਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਹੋਵੇ, ਆਪਣੀ ਮਰਜੀ ਨਾਲ ਚੱਲਦਾ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?

ਯਯਾਤਿਨੈषਾਂ ਹਿ ਕੁਲਂ ਸ਼ਪ੍ਤਂ ਸਦ੍‌ਭਿਰ੍ਬਹਿष੍ਕृਤਮ੍ । ਵृਥਾਪਾਨਰਤਂ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤ੍ ਸਪਰ੍ਯਾਂ ਕਥਮਰ੍ਹਤਿ

ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਘਰਾਣਾ ਤਾਂ ਯਯਾਤੀ ਵਲੋਂ ਸ਼ਾਪਿਆ ਗਿਆ ਤੇ ਚੰਗਿਆਂ ਵਲੋਂ ਤਿਆਗਿਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਸਦਾ ਵਿਅਰਥ ਪੀਣ ਪੀਣ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ?

ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षਿਸੇਵਿਤਾਨ੍ ਦੇਸ਼ਾਨ੍ ਹਿਤ੍ਵੈਤੇऽਬ੍ਰਹ੍ਮਵਰ੍ਚਸਮ੍ । ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਦੁਰ੍ਗਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਬਾਧਨ੍ਤੇ ਦਸ੍ਯਵਃ ਪ੍ਰਜਾਃ

ਜੋ ਦੇਸ਼ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਸੇਵੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਛੱਡ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਜੋਤ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋ ਕੇ, ਇਹ ਲੋਕ ਸਮੁੰਦਰ ਵਰਗੇ ਔਖੇ ਥਾਂ ਤੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਚੋਰਾਂ ਵਾਂਗ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਏਵਂ ਆਦੀਨ੍ਯਭਦ੍ਰਾਣਿ ਬਭਾषੇ ਨष੍ਟਮਙ੍‌ਗਲਃ । ਨੋਵਾਚ ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ ਭਗਵਾਨ੍ ਯਥਾ ਸਿਂਹਃ ਸ਼ਿਵਾਰੁਤਮ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਅਸ਼ੁਭ ਬੋਲ ਬੋਲਦਾ ਰਿਹਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਕਿਸਮਤ ਮੁੱਕ ਚੁੱਕੀ ਸੀ। ਪਰ ਪ੍ਰਭੂ, ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਜਦੋਂ ਗਿੱਦੜ ਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਬੋਲੇ।

ਭਗਵਨ੍ ਨਿਨ੍ਦਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੁਃਸਹਂ ਤਤ੍ਸਭਾਸਦਃ । ਕਰ੍ਣੌ ਪਿਧਾਯ ਨਿਰ੍ਜਗ੍ਮੁਃ ਸ਼ਪਨ੍ਤਸ਼੍ਚੇਦਿਪਂ ਰੁषਾ

ਜਦੋਂ ਸਭਾ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਸੁਣੀ, ਜੋ ਬੜੀ ਹੀ ਅਸਹਿਣ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕੰਨ ਢੱਕ ਲਏ, ਸਭਾ ਛੱਡ ਗਏ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪਣ ਲੱਗ ਪਏ।

ਨਿਨ੍ਦਾਂ ਭਗਵਤਃ ਸ਼੍ਰृਣ੍ਵਨ੍ ਤਤ੍ਪਰਸ੍ਯ ਜਨਸ੍ਯ ਵਾ । ਤਤੋ ਨਾਪੈਤਿ ਯਃ ਸੋऽਪਿ ਯਾਤ੍ਯਧਃ ਸੁਕृਤਾਚ੍ਚ੍ਯੁਤਃ

ਜੋ ਕੋਈ ਪ੍ਰਭੂ ਜਾਂ ਉਸ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਸੁਣ ਕੇ ਵੀ ਓਥੋਂ ਨਹੀਂ ਉਠਦਾ, ਉਹ ਚਾਹੇ ਪਹਿਲਾਂ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ, ਫਿਰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਪੁੰਨ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਤਤਃ ਪਾਣ੍ਡੁਸੁਤਾਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਮਤ੍ਸ੍ਯਕੈਕਯਸृਞ੍ਜਯਾਃ । ਉਦਾਯੁਧਾਃ ਸਮੁਤ੍ਤਸ੍ਥੁਃ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲਜਿਘਾਂਸਵਃ

ਫਿਰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਮਤ्सਯ, ਕੈਕਯ ਤੇ ਸ੍ਰਿੰਜਯ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਉੱਠ ਖੜੇ ਹੋਏ।

ਤਤਸ਼੍ਚੈਦ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਸਂਭ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਜਗृਹੇ ਖਡ੍ਗਚਰ੍ਮਣੀ । ਭਰ੍ਤ੍ਸਯਨ੍ ਕृष੍ਣਪਕ੍ਸ਼ੀਯਾਨ੍ ਰਾਜ੍ਞਃ ਸਦਸਿ ਭਾਰਤ

ਫਿਰ, ਭਾਰਤ, ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਬਿਨਾ ਡਰ ਦੇ ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਢਾਲ ਫੜ ਲਈ, ਤੇ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਪੱਖ ਵਾਲੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਡਾਂਟਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।

ਤਾਵਦੁਤ੍ਥਾਯ ਭਗਵਾਨ੍ ਸ੍ਵਾਨ੍ ਨਿਵਾਰ੍ਯ ਸ੍ਵਯਂ ਰੁषਾ । ਸ਼ਿਰਃ ਕ੍ਸ਼ੁਰਾਨ੍ਤਚਕ੍ਰੇਣ ਜਹਾਰ ਪਤਤੋ ਰਿਪੋਃ

ਉਸ ਵੇਲੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਆਪ ਉੱਠੇ, ਆਪਣੇ ਪੱਖ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ, ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਵੈਰੀ ਦਾ ਸਿਰ ਉਡਾ ਦਿੱਤਾ।

ਸ਼ਬ੍ਦਃ ਕੋਲਾਹਲੋऽਥਾਸੀਨ੍ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲੇ ਹਤੇ ਮਹਾਨ੍ । ਤਸ੍ਯਾਨੁਯਾਯਿਨੋ ਭੂਪਾ ਦੁਦ੍ਰੁਵੁਰ੍ਜੀਵਿਤੈषਿਣਃ

ਜਦੋਂ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਮਚ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀ ਰਾਜੇ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਪਏ।

ਚੈਦ੍ਯਦੇਹੋਤ੍ਥਿਤਂ ਜ੍ਯੋਤਿਃ ਵਾਸੁਦੇਵਮੁਪਾਵਿਸ਼ਤ੍ । ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਉਲ੍ਕੇਵ ਭੁਵਿ ਖਾਚ੍ਚ੍ਯੁਤਾ

ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲਿਆ ਚਮਕਦਾਰ ਜੋਤ ਵਾਸੁਦੇਵ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਦੇਖ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪੈਂਦੀ ਉਲਕਾ ਵਾਂਗ ਸੀ।

ਜਨ੍ਮਤ੍ਰਯਾਨੁਗੁਣਿਤ ਵੈਰਸਂਰਬ੍ਧਯਾ ਧਿਯਾ । ਧ੍ਯਾਯਨ੍ ਤਨ੍ਮਯਤਾਂ ਯਾਤੋ ਭਾਵੋ ਹਿ ਭਵਕਾਰਣਮ੍

ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨੇ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਜਨਮਾਂ ਤੋਂ ਇਕੱਠੀ ਹੋਈ ਵੈਰ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਮਨ ਵਿਚ ਉਸਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ, ਆਖ਼ਰਕਾਰ ਉਸੀ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਕਿਉਂਕਿ ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਹੋਵੇ, ਉਹੀ ਅਗਲੇ ਜਨਮ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦਾ ਹੈ।

ऋਤ੍ਵਿਗ੍ਭ੍ਯਃ ਸਸਦਸ੍ਯੇਭ੍ਯੋ ਦਕ੍ਸ਼ਿਨਾਂ ਵਿਪੁਲਾਮਦਾਤ੍ । ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਵਿਧਿਵਤ੍ ਚਕ੍ਰੇऽਵਭृਥਮੇਕਰਾਟ੍

ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੇ, ਸਾਰੇ ਯਜਮਾਨਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਹਾਇਕਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਬਹੁਤ ਵੱਡੀਆਂ ਦਾਤਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ ਅਤੇ ਸਭ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਕੇ, ਆਖ਼ਰੀ ਸਨਾਨ ਕੀਤਾ।

ਸਾਧਯਿਤ੍ਵਾ ਕ੍ਰਤੁਃ ਰਾਜ੍ਞਃ ਕृष੍ਣੋ ਯੋਗੇਸ਼੍ਵਰੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਉਵਾਸ ਕਤਿਚਿਨ੍ ਮਾਸਾਨ੍ ਸੁਹृਦ੍‌ਭਿਃ ਅਭਿਯਾਚਿਤਃ

ਰਾਜੇ ਦਾ ਯਗ ਕਰਵਾ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ, ਜੋ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਵੀ ਮਾਲਕ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਤੇ ਕੁਝ ਮਹੀਨੇ ਉਥੇ ਹੀ ਟਿਕੇ ਰਹੇ।

ਤਤੋऽਨੁਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਰਾਜਾਨਂ ਅਨਿਚ੍ਛਨ੍ਤਮਪੀਸ਼੍ਵਰਃ । ਯਯੌ ਸਭਾਰ੍ਯਃ ਸਾਮਾਤ੍ਯਃ ਸ੍ਵਪੁਰਂ ਦੇਵਕੀਸੁਤਃ

ਫਿਰ, ਰਾਜੇ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇਵਕੀਪੁੱਤਰ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਅਤੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਸਮੇਤ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।