ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੋ ਵਾਮਦੇਵਃ ਸੁਮਤਿਰ੍ਜੈਮਿਨਿਃ ਕ੍ਰਤੁਃ । ਪੈਲਃ ਪਰਾਸ਼ਰੋ ਗਰ੍ਗੋ ਵੈਸ਼ਮ੍ਪਾਯਨ ਏਵ ਚ

ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਵਾਮਦੇਵ, ਸੁਮਤਿ, ਜੈਮਿਨੀ, ਕਰਤੁ, ਪੈਲਾ, ਪਰਾਸ਼ਰ, ਗਰਗ ਅਤੇ ਵੈਸ਼ੰਪਾਯਨ ਵੀ—

ਅਥਰ੍ਵਾ ਕਸ਼੍ਯਪੋ ਧੌਮ੍ਯੋ ਰਾਮੋ ਭਾਰ੍ਗਵ ਆਸੁਰਿਃ । ਵੀਤਿਹੋਤ੍ਰੋ ਮਧੁਚ੍ਛਨ੍ਦਾ ਵੀਰਸੇਨੋऽਕृਤਵ੍ਰਣਃ

ਅਥਰਵਾ, ਕਸ਼ਯਪ, ਧੌਮਯ, ਭਾਰਗਵਾਂ ਦੇ ਰਾਮ, ਆਸੁਰੀ, ਵੀਤਿਹੋਤ੍ਰ, ਮਧੁਚਛੰਦ, ਵੀਰਸੇਨ ਅਤੇ ਅਕ੍ਰਤਵ੍ਰਣ।

ਉਪਹੂਤਾਸ੍ਤਥਾ ਚਾਨ੍ਯੇ ਦ੍ਰੋਣਭੀष੍ਮਕृਪਾਦਯਃ । ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਃ ਸਹਸੁਤੋ ਵਿਦੁਰਸ਼੍ਚ ਮਹਾਮਤਿਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਰ ਵੀ ਸੱਦੇ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਦ੍ਰੋਣ, ਭੀਸ਼ਮ, ਕ੍ਰਿਪਾ ਆਦਿ। ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਆਇਆ, ਅਤੇ ਵਿਦੁਰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਬੁਧੀਮਾਨ ਸੀ, ਵੀ ਆਇਆ।

ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾ ਵੈਸ਼੍ਯਾਃ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾ ਯਜ੍ਞਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਵਃ । ਤਤ੍ਰੇਯੁਃ ਸਰ੍ਵਰਾਜਾਨੋ ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਪ੍ਰਕृਤਯੋ ਨृਪ

ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਸ਼ਤਰੀ, ਵੈਸ਼, ਅਤੇ ਸ਼ੂਦਰ — ਸਾਰੇ ਯਜਨ ਦੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਉਥੇ ਆਏ। ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵੀ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੇ।

ਤਤਸ੍ਤੇ ਦੇਵਯਜਨਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਣਲਾਙ੍‌ਗਲੈਃ । ਕृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰ ਯਥਾਮ੍ਨਾਯਂ ਦੀਕ੍ਸ਼ਯਾਂ ਚਕ੍ਰਿਰੇ ਨृਪਮ੍

ਫਿਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਹਲਾਂ ਨਾਲ ਯਜਨ-ਸਥਾਨ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਰਿਵਾਜ ਅਨੁਸਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਯਜਨ ਲਈ ਸ਼ੁਭ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।

ਹੈਮਾਃ ਕਿਲੋਪਕਰਣਾ ਵਰੁਣਸ੍ਯ ਯਥਾ ਪੁਰਾ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਦਯੋ ਲੋਕਪਾਲਾ ਵਿਰਿਞ੍ਚਿਭਵਸਂਯੁਤਾਃ

ਯਜਨ ਲਈ ਸਾਰੇ ਸਾਮਾਨ ਸੋਨੇ ਦੇ ਬਣੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਵਰੁਣ ਦੇ ਯਜਨ ਲਈ ਹੁੰਦੇ ਸਨ। ਇੰਦਰ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਸਮੇਤ, ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।

ਸਗਣਾਃ ਸਿਦ੍ਧਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਮਹੋਰਗਾਃ । ਮੁਨਯੋ ਯਕ੍ਸ਼ਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸਿ ਖਗਕਿਨ੍ਨਰਚਾਰਣਾਃ

ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਸਿੱਧ, ਗੰਧਰਵ, ਵਿਦਿਆਧਰ, ਵੱਡੇ ਅਜਗਰ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਯਕਸ਼, ਰਾਖਸ਼, ਪੰਛੀ, ਕਿੰਨਰ ਅਤੇ ਚਾਰਣ ਵੀ ਆਏ।

ਰਾਜਾਨਸ਼੍ਚ ਸਮਾਹੂਤਾ ਰਾਜਪਤ੍‍ਨ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ । ਰਾਜਸੂਯਂ ਸਮੀਯੁਃ ਸ੍ਮ ਰਾਜ੍ਞਃ ਪਾਣ੍ਡੁਸੁਤਸ੍ਯ ਵੈ

ਰਾਜੇ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਰਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨ ਲਈ ਆਏ।

ਮੇਨਿਰੇ ਕृष੍ਣਭਕ੍ਤਸ੍ਯ ਸੂਪਪਨ੍ਨਮਵਿਸ੍ਮਿਤਾਃ । ਅਯਾਜਯਨ੍ ਮਹਾਰਾਜਂ ਯਾਜਕਾ ਦੇਵਵਰ੍ਚਸਃ । ਰਾਜਸੂਯੇਨ ਵਿਧਿਵਤ੍ ਪ੍ਰਚੇਤਸਮਿਵਾਮਰਾਃ

ਉਹ ਸਾਰੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਸੋਚਦੇ ਸਨ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਭਗਤ ਲਈ ਇਹ ਯਜਨ ਬਿਲਕੁਲ ਠੀਕ ਹੈ। ਦਿਵ੍ਯ ਚਮਕ ਵਾਲੇ ਪੰਡਤਾਂ ਨੇ ਮਹਾਰਾਜ ਲਈ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨ ਰਿਵਾਜ ਅਨੁਸਾਰ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਪ੍ਰਚੇਤਸ ਲਈ ਕੀਤਾ ਸੀ।

ਸੂਤ੍ਯੇऽਹਨ੍ਯਵਨੀਪਾਲੋ ਯਾਜਕਾਨ੍ ਸਦਸਸ੍ਪਤੀਨ੍ । ਅਪੂਜਯਨ੍ ਮਹਾਭਾਗਾਨ੍ ਯਥਾਵਤ੍ ਸੁਸਮਾਹਿਤਃ

ਯਜਨ ਦੇ ਦਿਨ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੂਰੀ ਤਨ-ਮਨ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਵਾਲੇ ਪੰਡਤਾਂ ਅਤੇ ਸਭਾ ਦੇ ਮਾਲਕਾਂ ਨੂੰ ਯਥਾ-ਯੋਗ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ।

ਸਦਸ੍ਯਾਗ੍ਰ੍ਯਾਰ੍ਹਣਾਰ੍ਹਂ ਵੈ ਵਿਮृਸ਼ਨ੍ਤਃ ਸਭਾਸਦਃ । ਨਾਧ੍ਯਗਚ੍ਛਨ੍ ਨਨ੍ਨਨੈਕਾਨ੍ਤ੍ਯਾਤ੍ ਸਹਦੇਵਸ੍ਤਦਾਬ੍ਰਵੀਤ੍

ਸਭਾ ਦੇ ਮੈਂਬਰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਆਦਰ ਮਿਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਬਾਰੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰਦੇ ਰਹੇ, ਪਰ ਇੱਕੋ ਰਾਇ ਤੇ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚੇ। ਫਿਰ ਸਹਦੇਵ ਨੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।

ਅਰ੍ਹਤਿ ਹ੍ਯਚ੍ਯੁਤਃ ਸ਼੍ਰੈष੍ਠ੍ਯਂ ਭਗਵਾਨ੍ਸਾਤ੍ਵਤਾਂ ਪਤਿਃ । ਏष ਵੈ ਦੇਵਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਦੇਸ਼ਕਾਲਧਨਾਦਯਃ

ਅਚ੍ਯੁਤ, ਜੋ ਸਾਤਵਤਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਆਦਰ ਦਾ ਹੱਕਦਾਰ ਹੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਸਥਾਨ, ਸਮੇਂ, ਧਨ ਆਦਿ ਹਨ।

ਯਸ੍ ਆਤ੍ਮਕਮਿਦਂ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਕ੍ਰਤਵਸ਼੍ਚ ਯਦਾਤ੍ਮਕਾਃ । ਅਗ੍ਨਿਰਾਹੁਤਯੋ ਮਂਤ੍ਰਾਃ ਸਾਙ੍ਖ੍ਯਂ ਯੋਗਸ਼੍ਚ ਯਤ੍ਪਰਃ

ਇਹ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਯਜਨ ਉਸਦੇ ਆਧਾਰ ਤੇ ਹਨ; ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਆਹੁਤੀਆਂ, ਮੰਤਰ, ਸਾਂਖਿਆ ਅਤੇ ਯੋਗ — ਇਹ ਸਾਰੇ ਉਸਦੇ ਲਈ ਹਨ।

ਏਕ ਏਵਾਦ੍‌ਵਿਤੀਯੋऽਸੌ ਅਵੈਤਦਾਤ੍ਮ੍ਯਮਿਦਂ ਜਗਤ੍ । ਆਤ੍ਮਨਾਤ੍ਮਾਸ਼੍ਰਯਃ ਸਭ੍ਯਾਃ ਸृਜਤ੍ਯਵਤਿ ਹਨ੍ਤ੍ਯਜਃ

ਇਹ ਇਕੋ ਹੀ ਹੈ, ਦੂਜਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਏਕਤਾ ਹੈ; ਆਪਣੀ ਆਤਮਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਸਭਾ, ਅਜਨਮਾ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਕਰਦਾ, ਪਾਲਦਾ ਤੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਵਿਵਿਧਾਨੀਹ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਜਨਯਨ੍ ਯਦਵੇਕ੍ਸ਼ਯਾ । ਈਹਤੇ ਯਦਯਂ ਸਰ੍ਵਃ ਸ਼੍ਰੇਯੋ ਧਰ੍ਮਾਦਿਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍

ਉਹ, ਦੇਖ ਕੇ, ਇੱਥੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕੰਮ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਕੁਝ ਚਾਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ — ਧਰਮ ਆਦਿ ਨਾਲ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭਲਾ — ਉਹ ਉਸ ਤੋਂ ਹੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।

ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਕृष੍ਣਾਯ ਮਹਤੇ ਦੀਯਤਾਂ ਪਰਮਾਰ੍ਹਣਮ੍ । ਏਵਂ ਚੇਤ੍ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਆਤ੍ਮਨਸ਼੍ਚਾਰ੍ਹਣਂ ਭਵੇਤ੍

ਇਸ ਲਈ, ਵੱਡੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ; ਇਸ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਆਤਮਾ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰਤਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।

ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਤ੍ਮਭੂਤਾਯ ਕृष੍ਣਾਯਾਨਨ੍ਯਦਰ੍ਸ਼ਿਨੇ । ਦੇਯਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਾਯ ਪੂਰ੍ਣਾਯ ਦਤ੍ਤਸ੍ਯਾਨਨ੍ਤ੍ਯਮਿਚ੍ਛਤਾ

ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਹੈ, ਜੋ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ, ਜੋ ਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਪੂਰਨ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਜੇ ਕੋਈ ਦਾਨ ਦੇ ਅਨੰਤ ਫਲ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਹਦੇਵੋऽਭੂਤ੍ ਤੂष੍ਣੀਂ ਕृष੍ਣਾਨੁਭਾਵਵਿਤ੍ । ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁष੍ਟੁਵੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਾਧੁ ਸਾਧ੍ਵਿਤਿ ਸਤ੍ਤਮਾਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਸਹਦੇਵ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, 'ਵਧੀਆ, ਵਧੀਆ!' ਕਹਿ ਕੇ।

ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦ੍‌ਵਿਜੇਰਿਤਂ ਰਾਜਾ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਹਾਰ੍ਦਂ ਸਭਾਸਦਾਮ੍ । ਸਮਰ੍ਹਯਦ੍‌ਧृषੀਕੇਸ਼ਂ ਪ੍ਰੀਤਃ ਪ੍ਰਣਯਵਿਹ੍ਵਲਃ

ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਅਤੇ ਸਭਾ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ।

ਤਤ੍ਪਾਦਾਵਵਨਿਜ੍ਯਾਪਃ ਸ਼ਿਰਸਾ ਲੋਕਪਾਵਨੀਃ । ਸਭਾਰ੍ਯਃ ਸਾਨੁਜਾਮਾਤ੍ਯਃ ਸਕੁਟੁਮ੍ਬੋ ਵਹਨ੍ਮੁਦਾ

ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਧੋ ਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਭਰਾਵਾਂ, ਮੰਤਰੀਆਂ ਅਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖੀ।

ਵਾਸੋਭਿਃ ਪੀਤਕੌषੇਯੈਃ ਭੂषਣੈਸ਼੍ਚ ਮਹਾਧਨੈਃ । ਅਰ੍ਹਯਿਤ੍ਵਾਸ਼੍ਰੁਪੂਰ੍ਣਾਕ੍ਸ਼ੋ ਨਾਸ਼ਕਤ੍ ਸਮਵੇਕ੍ਸ਼ਿਤੁਮ੍

ਉਸ ਨੂੰ ਪੀਲੇ ਰੇਸ਼ਮੀ ਕੱਪੜੇ ਤੇ ਕੀਮਤੀ ਗਹਿਣੇ ਪਾ ਕੇ, ਜਦੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ ਤੇ ਉਹ ਉਸ ਵੱਲ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੇਖ ਵੀ ਨਾ ਸਕਿਆ।

ਇਤ੍ਥਂ ਸਭਾਜਿਤਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਯੋ ਜਨਾਃ । ਨਮੋ ਜਯੇਤਿ ਨੇਮੁਸ੍ਤਂ ਨਿਪੇਤੁਃ ਪੁष੍ਪਵृष੍ਟਯਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਜ਼ਤ ਮਿਲਦੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ 'ਨਮਸਕਾਰ! ਜੈ ਹੋ!' ਆਖਦੇ ਹੋਏ ਝੁਕ ਗਏ, ਤੇ ਉੱਤੇੋਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਣ ਲੱਗ ਪਈ।

( ਵਸਂਤਤਿਲਕਾ ) ਇਤ੍ਥਂ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਦਮਘੋषਸੁਤਃ ਸ੍ਵਪੀਠਾਦ੍ ਉਤ੍ਥਾਯ ਕृष੍ਣਗੁਣਵਰ੍ਣਨਜਾਤਮਨ੍ਯੁਃ । ਉਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਬਾਹੁਮਿਦਮਾਹ ਸਦਸ੍ਯਮਰ੍षੀ ਸਂਸ਼੍ਰਾਵਯਨ੍ ਭਗਵਤੇ ਪਰੁषਾਣ੍ਯਭੀਤਃ

ਇਹ ਸਭ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਮਘੋਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਕੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਆਸਨ ਤੋਂ ਉੱਠਿਆ, ਬਾਂਹ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਿੜਰ ਹੋ ਕੇ, ਭਾਰੀ ਬੋਲ ਕਹਿ ਦਿੱਤੇ ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਤੱਕ ਵੀ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।

( ਅਨੁष੍ਟੁਪ੍ ) ਈਸ਼ੋ ਦੁਰਤ੍ਯਯਃ ਕਾਲ ਇਤਿ ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਸ਼੍ਰੁਤਿਃ । ਵृਦ੍ਧਾਨਾਮਪਿ ਯਦ੍ ਬੁਦ੍ਧਿਃ ਬਾਲਵਾਕ੍ਯੈਰ੍ਵਿਭਿਦ੍ਯਤੇ

ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਦੀ ਵੈਦਿਕ ਰੀਤ ਆਖਦੀ ਹੈ ਕਿ ਪ੍ਰਭੂ ਹੀ ਉਹ ਸਮਾਂ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਲੰਘ ਸਕਦਾ। ਪਰ ਕਈ ਵਾਰੀ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਸਮਝ ਵੀ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਨਾਲ ਉਲਝ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਯੂਯਂ ਪਾਤ੍ਰਵਿਦਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਮਾ ਮਨ੍ਧ੍ਵਂ ਬਾਲਭਾषੀਤਮ੍ । ਸਦਸਸ੍ਪਤਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕृष੍ਣੋ ਯਤ੍ ਸਮ੍ਮਤੋऽਰ੍ਹਣੇ

ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਪਛਾਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੋ, ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਭੁੱਲ ਨਾ ਜਾਓ। ਇੱਥੇ ਸਾਰੇ ਸਭਾ ਦੇ ਮਾਲਕਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇਣ ਲਈ ਸਹਿਮਤ ਹੋਏ ਹਨ।

ਤਪੋਵਿਦ੍ਯਾਵ੍ਰਤਧਰਾਨ੍ ਜ੍ਞਾਨਵਿਧ੍ਵਸ੍ਤਕਲ੍ਮषਾਨ੍ । ਪਰਮऋषੀਨ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨਿष੍ਠਾਨ੍ ਲੋਕਪਾਲੈਸ਼੍ਚ ਪੂਜਿਤਾਨ੍

ਜੋ ਤਪ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਵਰਤ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੈਲ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਮੁੱਕ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਵੀ ਸਤਿਕਾਰਦੇ ਹਨ—

ਸਦਸ੍ਪਤੀਨ੍ ਅਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਗੋਪਾਲਃ ਕੁਲਪਾਂਸਨਃ । ਯਥਾ ਕਾਕਃ ਪੁਰੋਡਾਸ਼ਂ ਸਪਰ੍ਯਾਂ ਕਥਮਰ੍ਹਤਿ

ਜਦੋਂ ਸਭਾ ਦੇ ਮਾਲਕਾਂ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਗਵਾਲਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਘਰਾਣੇ ਲਈ ਕਲੰਕ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜਿਵੇਂ ਕਾਂਵਾ ਭੋਗ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਦਾ ਹੱਕਦਾਰ ਨਹੀਂ।

ਵਰ੍ਣਾਸ਼੍ਰਮਕੁਲਾਪੇਤਃ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਬਹਿष੍ਕृਤਃ । ਸ੍ਵੈਰਵਰ੍ਤੀ ਗੁਣੈਰ੍ਹੀਨਃ ਸਪਰ੍ਯਾਂ ਕਥਮਰ੍ਹਤਿ

ਜੋ ਨਾ ਕਿਸੇ ਜਾਤ, ਆਸ਼ਰਮ ਜਾਂ ਘਰਾਣੇ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਵੇ, ਸਾਰੇ ਧਰਮਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਹੋਵੇ, ਆਪਣੀ ਮਰਜੀ ਨਾਲ ਚੱਲਦਾ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?

ਯਯਾਤਿਨੈषਾਂ ਹਿ ਕੁਲਂ ਸ਼ਪ੍ਤਂ ਸਦ੍‌ਭਿਰ੍ਬਹਿष੍ਕृਤਮ੍ । ਵृਥਾਪਾਨਰਤਂ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤ੍ ਸਪਰ੍ਯਾਂ ਕਥਮਰ੍ਹਤਿ

ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਘਰਾਣਾ ਤਾਂ ਯਯਾਤੀ ਵਲੋਂ ਸ਼ਾਪਿਆ ਗਿਆ ਤੇ ਚੰਗਿਆਂ ਵਲੋਂ ਤਿਆਗਿਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਸਦਾ ਵਿਅਰਥ ਪੀਣ ਪੀਣ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ?