ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਤੇ ਪੂਜਿਤਾ ਮੁਕੁਨ੍ਦੇਨ ਰਾਜਾਨੋ ਮृष੍ਟਕੁਣ੍ਡਲਾਃ । ਵਿਰੇਜੁਰ੍ਮੋਚਿਤਾਃ ਕ੍ਲੇਸ਼ਾਤ੍ ਪ੍ਰਾਵृਡਨ੍ਤੇ ਯਥਾ ਗ੍ਰਹਾਃ

ਮੁਕੁੰਦ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾ ਕੇ, ਰਾਜੇ, ਚਮਕਦੇ ਕੁੰਡਲਾਂ ਨਾਲ, ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਮੀਂਹ ਦੇ ਮੌਸਮ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆਏ ਗ੍ਰਹਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਉਠੇ।

ਰਥਾਨ੍ ਸਦਸ਼੍ਵਾਨ੍ ਆਰੋਪ੍ਯ ਮਣਿਕਾਞ੍ਚਨਭੂषਿਤਾਨ੍ । ਪ੍ਰੀਣਯ੍ਯ ਸੁਨृਤੈਰ੍ਵਾਕ੍ਯੈਃ ਸ੍ਵਦੇਸ਼ਾਨ੍ ਪ੍ਰਤ੍ਯਯਾਪਯਤ੍

ਉਸਨੇ ਰਤਾਂ, ਜੋ ਹੀਰੇ ਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਚੰਗੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ, ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਸਭ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਦੇਸ਼ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।

ਤ ਏਵਂ ਮੋਚਿਤਾਃ ਕृਚ੍ਛ੍ਰਾਤ੍ ਕृष੍ਣੇਨ ਸੁਮਹਾਤ੍ਮਨਾ । ਯਯੁਸ੍ਤਮੇਵ ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਤਃ ਕृਤਾਨਿ ਚ ਜਗਤ੍ਪਤੇਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵੱਲੋਂ ਮੁਸ਼ਕਲ ਤੋਂ ਬਚਾਏ ਗਏ ਲੋਕ, ਉਸ ਦੀ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਜਗਤਪਤੀ ਦੇ ਕਰਤਬਾਂ ਨੂੰ ਚਿੰਤਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਰਸਤੇ ਚਲੇ ਗਏ।

ਜਗਦੁਃ ਪ੍ਰਕृਤਿਭ੍ਯਸ੍ਤੇ ਮਹਾਪੁਰੁषਚੇष੍ਟਿਤਮ੍ । ਯਥਾਨ੍ਵਸ਼ਾਸਦ੍‌ ਭਗਵਾਨ੍ ਤਥਾ ਚਕ੍ਰੁਰਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤਾਃ

ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਮਹਾਪੁਰਖ ਦੇ ਕਰਤਬਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨੀ ਜ਼ਾਹਿਰ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਜਿਵੇਂ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਕੀਤਾ।

ਜਰਾਸਨ੍ਧਂ ਘਾਤਯਿਤ੍ਵਾ ਭੀਮਸੇਨੇਨ ਕੇਸ਼ਵਃ । ਪਾਰ੍ਥਾਭ੍ਯਾਂ ਸਂਯੁਤਃ ਪ੍ਰਾਯਾਤ੍ ਸਹਦੇਵੇਨ ਪੂਜਿਤਃ

ਜਦੋਂ ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਜਰਾਸੰਧ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਸਾਹਦੇਵ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋ ਕੇ ਅਤੇ ਪਾਰਥਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਥੋਂ ਰਵਾਨਾ ਹੋਏ।

ਗਤ੍ਵਾ ਤੇ ਖਾਣ੍ਡਵਪ੍ਰਸ੍ਥਂ ਸ਼ਙ੍ਖਾਨ੍ ਦਧ੍ਮੁਰ੍ਜਿਤਾਰਯਃ । ਹਰ੍षਯਨ੍ਤਃ ਸ੍ਵਸੁਹृਦੋ ਦੁਰ੍ਹृਦਾਂ ਚਾਸੁਖਾਵਹਾਃ

ਖਾਂਡਵਪ੍ਰਸਥ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਜਿੱਤੂ ਸੂਰਮਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਏ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਈ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਪਹੁੰਚਿਆ।

ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰੀਤਮਨਸ ਇਨ੍ਦ੍ਰਪ੍ਰਸ੍ਥਨਿਵਾਸਿਨਃ । ਮੇਨਿਰੇ ਮਾਗਧਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਰਾਜਾ ਚਾਪ੍ਤਮਨੋਰਥਃ

ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਇੰਦਰਪ੍ਰਸਥ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਦੇ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਮਾਗਧ ਦਾ ਰਾਜਾ ਠੰਢਾ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋ ਗਈ।

ਅਭਿਵਨ੍ਦ੍ਯਾਥ ਰਾਜਾਨਂ ਭੀਮਾਰ੍ਜੁਨਜਨਾਰ੍ਦਨਾਃ । ਸਰ੍ਵਮਾਸ਼੍ਰਾਵਯਾਂ ਚਕ੍ਰੁਃ ਆਤ੍ਮਨਾ ਯਦਨੁष੍ਠਿਤਮ੍

ਫਿਰ ਭੀਮ, ਅਰਜੁਨ ਅਤੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਕੁਝ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਸਭ ਉਸ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।

ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਧਰ੍ਮਰਾਜਸ੍ਤਤ੍ ਕੇਸ਼ਵੇਨਾਨੁਕਮ੍ਪਿਤਮ੍ । ਆਨਨ੍ਦਾਸ਼੍ਰੁਕਲਾਂ ਮੁਞ੍ਚਨ੍ ਪ੍ਰੇਮ੍ਣਾ ਨੋਵਾਚ ਕਿਞ੍ਚਨ

ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਦਇਆ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਹੰਝੂ ਵਗਾਏ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ਬਦ ਨਾ ਕਹਿ ਸਕੇ।

ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍‍ਭਾਗਵਤੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣੇ ਪਾਰਮਹਂਸ੍ਯਾਂ ਸਂਹਿਤਾਯਾਂ ਦਸ਼ਮਸ੍ਕਨ੍ਧੇ ਉਤ੍ਤਰਾਰ੍ਧੇ ਕृष੍ਣਾਦ੍ਯਾਗਮਨੇ ਨਾਮ ਤ੍ਰਿਸਪ੍ਤਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਉੱਤਰ ਭਾਗ ਵਿਚ 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਆਦਿ ਆਗਮਨ' ਨਾਮਕ ਤਹੱਤਰਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।

ਰਾਜਸੂਯੇ ਭਗਵਤੋऽਗ੍ਰਪੂਜਨਂ ਤਤੋ ਰੁष੍ਟਸ੍ਯ ਦੁਰ੍ਵਦਤ੍ਤਃ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲਸ੍ਯ ਭਗਵਤਾ ਵਧਸ਼੍ਚ - ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੁਕ ਉਵਾਚ - ( ਅਨੁष੍ਟੁਪ੍ ) ਏਵਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੋ ਰਾਜਾ ਜਰਾਸਨ੍ਧਵਧਂ ਵਿਭੋਃ । ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਚਾਨੁਭਾਵਂ ਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰੀਤਸ੍ਤਮਬ੍ਰਵੀਤ੍

ਸ਼੍ਰੀ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਜਰਾਸੰਧ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਅਸਧਾਰਣ ਕਰਤਬਾਂ ਦੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।

ਸ਼੍ਰੀਯੁਧਿष੍ਠਿਰ ਉਵਾਚ - ਯੇ ਸ੍ਯੁਸ੍ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਗੁਰਵਃ ਸਰ੍ਵੇ ਲੋਕਮਹੇਸ਼੍ਵਰਾਃ । ਵਹਨ੍ਤਿ ਦੁਰ੍ਲਭਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਸ਼ਿਰਸੈਵਾਨੁਸ਼ਾਸਨਮ੍

ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਹਨ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ, ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਪਾ ਕੇ, ਆਗਿਆ ਨੂੰ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।

ਸ ਭਵਾਨ੍ ਅਰਵਿਨ੍ਦਾਕ੍ਸ਼ੋ ਦੀਨਾਨਾਂ ਈਸ਼ਮਾਨਿਨਾਮ੍ । ਧਤ੍ਤੇऽਨੁਸ਼ਾਸਨਂ ਭੂਮਨ੍ ਤਦਤ੍ਯਨ੍ਤਵਿਡਮ੍ਬਨਮ੍

ਤੁਸੀਂ, ਕਮਲ-ਨੈਣ ਵਾਲੇ, ਦੁਖੀ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮਾਲਕ ਸਮਝਣ ਵਾਲਿਆਂ ਉੱਤੇ ਆਗਿਆ ਰੱਖਦੇ ਹੋ; ਹੇ ਮਹਾਨ, ਇਹ ਵੱਡੀ ਗੁਪਤ ਗੱਲ ਹੈ।

ਨ ਹ੍ਯੇਕਸ੍ਯਾਦ੍ਵਿਤੀਯਸ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਃ । ਕਰ੍ਮਭਿਰ੍ਵਰ੍ਧਤੇ ਤੇਜੋ ਹ੍ਰਸਤੇ ਚ ਯਥਾ ਰਵੇਃ

ਜੋ ਇੱਕ ਹੈ, ਦੂਜਾ ਨਹੀਂ, ਪਰਮਾਤਮਾ, ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਨਾ ਵਧਦੀ ਹੈ, ਨਾ ਘਟਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਅਸਰਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।

ਨ ਵੈ ਤੇऽਜਿਤ ਭਕ੍ਤਾਨਾਂ ਮਮਾਹਮਿਤਿ ਮਾਧਵ । ਤ੍ਵਂ ਤਵੇਤਿ ਚ ਨਾਨਾਧੀਃ ਪਸ਼ੂਨਾਮਿਵ ਵੈਕृਤੀ

ਹੇ ਅਜਿਤ, ਹੇ ਮਾਧਵ, ਤੇਰੇ ਭਗਤਾਂ ਵਿਚ 'ਮੇਰਾ' ਤੇ 'ਤੇਰਾ' ਦੀ ਕੋਈ ਵਖਰੀ ਸੋਚ ਨਹੀਂ; ਇਹ ਵੱਖ-ਵੱਖਤਾ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੀ ਹੈ।

ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੁਕ ਉਵਾਚ - ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਯਜ੍ਞਿਯੇ ਕਾਲੇ ਵਵ੍ਰੇ ਯੁਕ੍ਤਾਨ੍ ਸ ऋਤ੍ਵਿਜਃ । ਕृष੍ਣਾਨੁਮੋਦਿਤਃ ਪਾਰ੍ਥੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਾਦਿਨਃ

ਸ਼੍ਰੀ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਐਸਾ ਕਹਿ ਕੇ, ਯਜਨ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ, ਯੋਗ੍ਯ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਚੁਣਿਆ, ਜੋ ਵੈਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਸਨ।

ਦ੍ਵੈਪਾਯਨੋ ਭਰਦ੍ਵਾਜਃ ਸੁਮਨ੍ਤੁਰ੍ਗੋਤਮੋऽਸਿਤਃ । ਵਸਿष੍ਠਸ਼੍ਚ੍ਯਵਨਃ ਕਣ੍ਵੋ ਮੈਤ੍ਰੇਯਃ ਕਵषਸ੍ਤ੍ਰਿਤਃ

ਵਿਆਸ, ਭਰਦਵਾਜ, ਸੁਮੰਤੁ, ਗੋਤਮ, ਅਸੀਤ, ਵਸੀਸ਼ਠ, ਚ੍ਯਵਨ, ਕਣਵ, ਮੈਤ੍ਰੇਯ, ਕਵਸ਼ ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਤ—

ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੋ ਵਾਮਦੇਵਃ ਸੁਮਤਿਰ੍ਜੈਮਿਨਿਃ ਕ੍ਰਤੁਃ । ਪੈਲਃ ਪਰਾਸ਼ਰੋ ਗਰ੍ਗੋ ਵੈਸ਼ਮ੍ਪਾਯਨ ਏਵ ਚ

ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਵਾਮਦੇਵ, ਸੁਮਤਿ, ਜੈਮਿਨੀ, ਕਰਤੁ, ਪੈਲਾ, ਪਰਾਸ਼ਰ, ਗਰਗ ਅਤੇ ਵੈਸ਼ੰਪਾਯਨ ਵੀ—

ਅਥਰ੍ਵਾ ਕਸ਼੍ਯਪੋ ਧੌਮ੍ਯੋ ਰਾਮੋ ਭਾਰ੍ਗਵ ਆਸੁਰਿਃ । ਵੀਤਿਹੋਤ੍ਰੋ ਮਧੁਚ੍ਛਨ੍ਦਾ ਵੀਰਸੇਨੋऽਕृਤਵ੍ਰਣਃ

ਅਥਰਵਾ, ਕਸ਼ਯਪ, ਧੌਮਯ, ਭਾਰਗਵਾਂ ਦੇ ਰਾਮ, ਆਸੁਰੀ, ਵੀਤਿਹੋਤ੍ਰ, ਮਧੁਚਛੰਦ, ਵੀਰਸੇਨ ਅਤੇ ਅਕ੍ਰਤਵ੍ਰਣ।

ਉਪਹੂਤਾਸ੍ਤਥਾ ਚਾਨ੍ਯੇ ਦ੍ਰੋਣਭੀष੍ਮਕृਪਾਦਯਃ । ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਃ ਸਹਸੁਤੋ ਵਿਦੁਰਸ਼੍ਚ ਮਹਾਮਤਿਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਰ ਵੀ ਸੱਦੇ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਦ੍ਰੋਣ, ਭੀਸ਼ਮ, ਕ੍ਰਿਪਾ ਆਦਿ। ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਆਇਆ, ਅਤੇ ਵਿਦੁਰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਬੁਧੀਮਾਨ ਸੀ, ਵੀ ਆਇਆ।

ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾ ਵੈਸ਼੍ਯਾਃ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾ ਯਜ੍ਞਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਵਃ । ਤਤ੍ਰੇਯੁਃ ਸਰ੍ਵਰਾਜਾਨੋ ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਪ੍ਰਕृਤਯੋ ਨृਪ

ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਸ਼ਤਰੀ, ਵੈਸ਼, ਅਤੇ ਸ਼ੂਦਰ — ਸਾਰੇ ਯਜਨ ਦੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਉਥੇ ਆਏ। ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵੀ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੇ।

ਤਤਸ੍ਤੇ ਦੇਵਯਜਨਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਣਲਾਙ੍‌ਗਲੈਃ । ਕृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰ ਯਥਾਮ੍ਨਾਯਂ ਦੀਕ੍ਸ਼ਯਾਂ ਚਕ੍ਰਿਰੇ ਨृਪਮ੍

ਫਿਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਹਲਾਂ ਨਾਲ ਯਜਨ-ਸਥਾਨ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਰਿਵਾਜ ਅਨੁਸਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਯਜਨ ਲਈ ਸ਼ੁਭ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।

ਹੈਮਾਃ ਕਿਲੋਪਕਰਣਾ ਵਰੁਣਸ੍ਯ ਯਥਾ ਪੁਰਾ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਦਯੋ ਲੋਕਪਾਲਾ ਵਿਰਿਞ੍ਚਿਭਵਸਂਯੁਤਾਃ

ਯਜਨ ਲਈ ਸਾਰੇ ਸਾਮਾਨ ਸੋਨੇ ਦੇ ਬਣੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਵਰੁਣ ਦੇ ਯਜਨ ਲਈ ਹੁੰਦੇ ਸਨ। ਇੰਦਰ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਸਮੇਤ, ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।

ਸਗਣਾਃ ਸਿਦ੍ਧਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਮਹੋਰਗਾਃ । ਮੁਨਯੋ ਯਕ੍ਸ਼ਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸਿ ਖਗਕਿਨ੍ਨਰਚਾਰਣਾਃ

ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਸਿੱਧ, ਗੰਧਰਵ, ਵਿਦਿਆਧਰ, ਵੱਡੇ ਅਜਗਰ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਯਕਸ਼, ਰਾਖਸ਼, ਪੰਛੀ, ਕਿੰਨਰ ਅਤੇ ਚਾਰਣ ਵੀ ਆਏ।

ਰਾਜਾਨਸ਼੍ਚ ਸਮਾਹੂਤਾ ਰਾਜਪਤ੍‍ਨ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ । ਰਾਜਸੂਯਂ ਸਮੀਯੁਃ ਸ੍ਮ ਰਾਜ੍ਞਃ ਪਾਣ੍ਡੁਸੁਤਸ੍ਯ ਵੈ

ਰਾਜੇ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਰਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨ ਲਈ ਆਏ।

ਮੇਨਿਰੇ ਕृष੍ਣਭਕ੍ਤਸ੍ਯ ਸੂਪਪਨ੍ਨਮਵਿਸ੍ਮਿਤਾਃ । ਅਯਾਜਯਨ੍ ਮਹਾਰਾਜਂ ਯਾਜਕਾ ਦੇਵਵਰ੍ਚਸਃ । ਰਾਜਸੂਯੇਨ ਵਿਧਿਵਤ੍ ਪ੍ਰਚੇਤਸਮਿਵਾਮਰਾਃ

ਉਹ ਸਾਰੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਸੋਚਦੇ ਸਨ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਭਗਤ ਲਈ ਇਹ ਯਜਨ ਬਿਲਕੁਲ ਠੀਕ ਹੈ। ਦਿਵ੍ਯ ਚਮਕ ਵਾਲੇ ਪੰਡਤਾਂ ਨੇ ਮਹਾਰਾਜ ਲਈ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨ ਰਿਵਾਜ ਅਨੁਸਾਰ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਪ੍ਰਚੇਤਸ ਲਈ ਕੀਤਾ ਸੀ।

ਸੂਤ੍ਯੇऽਹਨ੍ਯਵਨੀਪਾਲੋ ਯਾਜਕਾਨ੍ ਸਦਸਸ੍ਪਤੀਨ੍ । ਅਪੂਜਯਨ੍ ਮਹਾਭਾਗਾਨ੍ ਯਥਾਵਤ੍ ਸੁਸਮਾਹਿਤਃ

ਯਜਨ ਦੇ ਦਿਨ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੂਰੀ ਤਨ-ਮਨ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਵਾਲੇ ਪੰਡਤਾਂ ਅਤੇ ਸਭਾ ਦੇ ਮਾਲਕਾਂ ਨੂੰ ਯਥਾ-ਯੋਗ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ।

ਸਦਸ੍ਯਾਗ੍ਰ੍ਯਾਰ੍ਹਣਾਰ੍ਹਂ ਵੈ ਵਿਮृਸ਼ਨ੍ਤਃ ਸਭਾਸਦਃ । ਨਾਧ੍ਯਗਚ੍ਛਨ੍ ਨਨ੍ਨਨੈਕਾਨ੍ਤ੍ਯਾਤ੍ ਸਹਦੇਵਸ੍ਤਦਾਬ੍ਰਵੀਤ੍

ਸਭਾ ਦੇ ਮੈਂਬਰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਆਦਰ ਮਿਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਬਾਰੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰਦੇ ਰਹੇ, ਪਰ ਇੱਕੋ ਰਾਇ ਤੇ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚੇ। ਫਿਰ ਸਹਦੇਵ ਨੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।

ਅਰ੍ਹਤਿ ਹ੍ਯਚ੍ਯੁਤਃ ਸ਼੍ਰੈष੍ਠ੍ਯਂ ਭਗਵਾਨ੍ਸਾਤ੍ਵਤਾਂ ਪਤਿਃ । ਏष ਵੈ ਦੇਵਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਦੇਸ਼ਕਾਲਧਨਾਦਯਃ

ਅਚ੍ਯੁਤ, ਜੋ ਸਾਤਵਤਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਆਦਰ ਦਾ ਹੱਕਦਾਰ ਹੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਸਥਾਨ, ਸਮੇਂ, ਧਨ ਆਦਿ ਹਨ।