ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਕृष੍ਣਸਨ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਹ੍ਲਾਦ ਧ੍ਵਸ੍ਤਸਂਰੋਧਨਕ੍ਲਮਾਃ । ਪ੍ਰਸ਼ਸ਼ਂਸੁਰ੍ਹृषੀਕੇਸ਼ਂ ਗੀਰ੍ਭਿਃ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਯੋ ਨृਪਾਃ

ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਕੈਦ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ; ਰਾਜੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਹ੍ਰਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਸਨ।

ਰਾਜਾਨ ਊਚੁਃ - ਨਮਸ੍ਤੇ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਾਰ੍ਤਿਹਰਾਵ੍ਯਯ । ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਾ ਪਾਹਿ ਨਃ ਕृष੍ਣ ਨਿਰ੍ਵਿਣ੍ਣਾਨ੍ ਘੋਰਸਂਸृਤੇਃ

ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਪੀੜ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ! ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਣ ਆਏ ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਸਾਨੂੰ ਇਸ ਡਰਾਉਣੀ ਜਨਮ ਮਰਨ ਦੀ ਚੱਕੀ ਤੋਂ ਬਚਾ।'

ਨੈਨਂ ਨਾਥਾਨੁਸੂਯਾਮੋ ਮਾਗਧਂ ਮਧੁਸੂਦਨ । ਅਨੁਗ੍ਰਹੋ ਯਦ੍‌ ਭਵਤੋ ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਰਾਜ੍ਯਚ੍ਯੁਤਿਰ੍ਵਿਭੋ

'ਮਧੁਸੂਦਨ, ਅਸੀਂ ਮਗਧ ਵਲੋਂ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਖੋ ਜਾਣ 'ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ; ਪ੍ਰਭੂ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਹੀ ਕਾਰਨ ਹੈ।'

ਰਾਜ੍ਯੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਮਦੋਨ੍ਨਦ੍ਧੋ ਨ ਸ਼੍ਰੇਯੋ ਵਿਨ੍ਦਤੇ ਨृਪਃ । ਤ੍ਵਨ੍ਮਾਯਾਮੋਹਿਤੋऽਨਿਤ੍ਯਾ ਮਨ੍ਯਤੇ ਸਮ੍ਪਦੋऽਚਲਾਃ

ਰਾਜ ਤੇ ਦੌਲਤ ਦੀ ਮੱਤ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਅਸਲ ਭਲਾ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ; ਤੇਰੀ ਮਾਇਆ ਦੇ ਭੁਲੇਖੇ ਵਿਚ, ਉਹ ਅਸਥਾਈ ਧਨ ਨੂੰ ਅਟੱਲ ਸਮਝ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਮृਗਤृष੍ਣਾਂ ਯਥਾ ਬਾਲਾ ਮਨ੍ਯਨ੍ਤ ਉਦਕਾਸ਼ਯਮ੍ । ਏਵਂ ਵੈਕਾਰਿਕੀਂ ਮਾਯਾਂ ਅਯੁਕ੍ਤਾ ਵਸ੍ਤੁ ਚਕ੍ਸ਼ਤੇ

ਜਿਵੇਂ ਬੱਚੇ ਮ੍ਰਿਗ-ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਸਮਝ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਸਮਝ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਅਸਲ ਵਸਤੂ ਮੰਨ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।

( ਮਿਸ਼੍ਰ ) ਵਯਂ ਪੁਰਾ ਸ਼੍ਰੀਮਦਨष੍ਟਦृष੍ਟਯੋ ਜਿਗੀषਯਾਸ੍ਯਾ ਇਤਰੇਤਰਸ੍ਪृਧਃ । ਘ੍ਨਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰਜਾਃ ਸ੍ਵਾ ਅਤਿਨਿਰ੍ਘृਣਾਃ ਪ੍ਰਭੋ ਮृਤ੍ਯੁਂ ਪੁਰਸ੍ਤ੍ਵਾਵਿਗਣਯ੍ਯ ਦੁਰ੍ਮਦਾਃ

ਅਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਦੌਲਤ ਦੀ ਮੱਤ ਵਿਚ ਅੰਨ੍ਹੇ ਹੋ ਕੇ, ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਦੇ ਸੀ; ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਆਪਣੀਆਂ ਪ੍ਰਜਾਵਾਂ ਨੂੰ ਬੇਦਰਦੀ ਹੋ ਕੇ ਮਾਰਦੇ ਰਹੇ, ਤੇ ਮੌਤ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਬੇਪਰਵਾਹੀ ਵਿਚ ਰਹੇ।

ਤ ਏਵ ਕृष੍ਣਾਦ੍ਯ ਗਭੀਰਰਂਹਸਾ ਦੁਰਨ੍ਤਵੀਰ੍ਯੇਣ ਵਿਚਾਲਿਤਾਃ ਸ਼੍ਰਿਯਃ । ਕਾਲੇਨ ਤਨ੍ਵਾ ਭਵਤੋऽਨੁਕਮ੍ਪਯਾ ਵਿਨष੍ਟਦਰ੍ਪਾਸ਼੍ਚਰਣੌ ਸ੍ਮਰਾਮ ਤੇ

ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਉਹੀ ਦੌਲਤ ਤੇਰੀ ਗਹਿਰੀ ਤੇ ਰੋਕ ਨਾ ਸਕਣ ਵਾਲੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਹਟ ਗਈ; ਤੇਰੇ ਰੂਪ, ਸਮੇਂ ਤੇ ਦਇਆ ਨਾਲ, ਸਾਡਾ ਮੱਤ ਟੁੱਟ ਗਿਆ, ਤੇ ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।

ਅਥੋ ਨ ਰਾਜ੍ਯਮ੍ਮृਗਤृष੍ਣਿਰੂਪਿਤਂ ਦੇਹੇਨ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤ੍ ਪਤਤਾ ਰੁਜਾਂ ਭੁਵਾ । ਉਪਾਸਿਤਵ੍ਯਂ ਸ੍ਪृਹਯਾਮਹੇ ਵਿਭੋ ਕ੍ਰਿਯਾਫਲਂ ਪ੍ਰੇਤ੍ਯ ਚ ਕਰ੍ਣਰੋਚਨਮ੍

ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਰਾਜ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਜੋ ਮ੍ਰਿਗ-ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਰਗਾ ਹੈ; ਇਹ ਸਰੀਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਡਿੱਗਦਾ ਤੇ ਦੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੈ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਭਗਤੀ ਕਰਨ ਦੀ ਲਾਲਚ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਦੇ ਫਲ, ਇਥੇ ਤੇ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ, ਸੁਣਨ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਲੱਗਦੇ ਹਨ।

( ਅਨੁष੍ਟੁਪ੍ ) ਤਂ ਨਃ ਸਮਾਦਿਸ਼ੋਪਾਯਂ ਯੇਨ ਤੇ ਚਰਣਾਬ੍ਜਯੋਃ । ਸ੍ਮृਤਿਰ੍ਯਥਾ ਨ ਵਿਰਮੇਦ੍ ਅਪਿ ਸਂਸਰਤਾਮਿਹ

ਸਾਨੂੰ ਉਹ ਰਾਹ ਦੱਸੋ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਰਹਿ ਕੇ ਵੀ, ਤੇਰੇ ਕਮਲ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਕਦੇ ਨਾ ਛੱਡੀਏ।

ਕृष੍ਣਾਯ ਵਾਸੁਦੇਵਾਯ ਹਰਯੇ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨੇ । ਪ੍ਰਣਤਕ੍ਲੇਸ਼ਨਾਸ਼ਾਯ ਗੋਵਿਨ੍ਦਾਯ ਨਮੋ ਨਮਃ

ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਹਰੀ, ਪਰਮਾਤਮਾ, ਤੇ ਗੋਵਿੰਦ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਸਰੇ ਆਏਆਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਮਿਟਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ।

ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੁਕ ਉਵਾਚ - ਸਂਸ੍ਤੂਯਮਾਨੋ ਭਗਵਾਨ੍ ਰਾਜਭਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਬਨ੍ਧਨੈਃ । ਤਾਨਾਹ ਕਰੁਣਸ੍ਤਾਤ ਸ਼ਰਣ੍ਯਃ ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਯਾ ਗਿਰਾ

ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਰਾਜਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਹੋਣ ਤੇ, ਜੋ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਦਇਆਲੂ ਤੇ ਸਭ ਦਾ ਆਸਰਾ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।

ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ - ਅਦ੍ਯ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਵੋ ਭੂਪਾ ਮਯ੍ਯਾਤ੍ਮਨ੍ਯਖਿਲੇਸ਼੍ਵਰੇ । ਸੁਦृਢਾ ਜਾਯਤੇ ਭਕ੍ਤਿਃ ਬਾਢਮਾਸ਼ਂਸਿਤਂ ਤਥਾ

ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਅੱਜ ਤੋਂ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ, ਤੁਹਾਡੇ ਅੰਦਰ ਮੇਰੇ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ ਤੇ ਸਰਵ-ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਪੱਕੀ ਭਗਤੀ ਜਾਗੇਗੀ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਮਨ ਵਿਚ ਚਾਹੀ ਹੈ।

ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਵ੍ਯਵਸਿਤਂ ਭੂਪਾ ਭਵਨ੍ਤ ऋਤਭਾषਿਣਃ । ਸ਼੍ਰੀਯੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਮਦੋਨ੍ਨਾਹਂ ਪਸ਼੍ਯ ਉਨ੍ਮਾਦਕਂ ਨृਣਾਮ੍

ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ, ਤੁਸੀਂ ਸਹੀ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਤੇ ਸੱਚ ਬੋਲੇ; ਵੇਖੋ, ਦੌਲਤ ਤੇ ਤਾਕਤ ਦੀ ਮੱਤ ਕਿਵੇਂ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪਾਗਲ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।

ਹੈਹਯੋ ਨਹੁषੋ ਵੇਨੋ ਰਾਵਣੋ ਨਰਕੋऽਪਰੇ । ਸ਼੍ਰੀਮਦਾਦ੍‌ ਭ੍ਰਂਸ਼ਿਤਾਃ ਸ੍ਥਾਨਾਦ੍ ਦੇਵਦੈਤ੍ਯਨਰੇਸ਼੍ਵਰਾਃ

ਹੈਹਯ, ਨਹੁਸ਼, ਵੇਨ, ਰਾਵਣ, ਨਰਕ ਤੇ ਹੋਰ — ਦੇਵ, ਦੈਤ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ — ਦੌਲਤ ਦੀ ਮੱਤ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਗਏ।

ਭਵਨ੍ਤ ਏਤਦ੍‌ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਦੇਹਾਦ੍ਯੁਤ੍ਪਾਦ੍ਯਮਨ੍ਤਵਤ੍ । ਮਾਂ ਯਜਨ੍ਤੋऽਧ੍ਵਰੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰਜਾ ਧਰ੍ਮੇਣ ਰਕ੍ਸ਼ਥ

ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਕਿ ਸਰੀਰ ਆਦਿ ਤੋਂ ਉਪਜਿਆ ਸਭ ਕੁਝ ਨਾਸਵੰਤ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਯਜਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਕਰੋ, ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਪ੍ਰਜਾਵਾਂ ਨੂੰ ਧਰਮ ਨਾਲ ਰੱਖੋ।

ਸਂਤਨ੍ਵਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰਜਾਤਨ੍ਤੂਨ੍ ਸੁਖਂ ਦੁਃਖਂ ਭਵਾਭਵੌ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਚ ਸੇਵਨ੍ਤੋ ਮਚ੍ਚਿਤ੍ਤਾ ਵਿਚਰਿष੍ਯਥ

ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਜਾ ਦੀ ਲੜੀ ਨੂੰ ਚਲਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਸੁਖ-ਦੁੱਖ, ਜਨਮ-ਮਰਨ ਜੋ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਹਿ ਕੇ, ਜੋ ਮਿਲੇ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੋ, ਤੇ ਮਨ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਲਾ ਕੇ, ਜੀਵਨ ਗੁਜਾਰੋ।

ਉਦਾਸੀਨਾਸ਼੍ਚ ਦੇਹਾਦੌ ਆਤ੍ਮਾਰਾਮਾ ਧृਤਵ੍ਰਤਾਃ । ਮਯ੍ਯਾਵੇਸ਼੍ਯ ਮਨਃ ਸਮ੍ਯਙ੍‌ ਮਾਂ ਅਨ੍ਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਯਾਸ੍ਯਥ

ਸਰੀਰ ਆਦਿ ਤੋਂ ਉਦਾਸ ਹੋ ਕੇ, ਆਤਮ ਵਿਚ ਰਮਣ ਕਰਦੇ, ਪੱਕੀ ਨਿਸ਼ਚਾ ਵਿਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਲਾ ਕੇ, ਅੰਤ ਵਿਚ ਤੁਸੀਂ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਵੋਗੇ।

ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੁਕ ਉਵਾਚ - ਇਤ੍ਯਾਦਿਸ਼੍ਯ ਨृਪਾਨ੍ ਕृष੍ਣੋ ਭਗਵਾਨ੍ ਭੁਵਨੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਤੇषਾਂ ਨ੍ਯਯੁਙ੍ਕ੍ਤ ਪੁਰੁषਾਨ੍ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋ ਮਜ੍ਜਨਕਰ੍ਮਣਿ

ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਉਂ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦੇ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਦੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਲਈ ਨੌਕਰ ਲਗਾ ਦਿੱਤੇ।

ਸਪਰ੍ਯਾਂ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਸਹਦੇਵੇਨ ਭਾਰਤ । ਨਰਦੇਵੋਚਿਤੈਰ੍ਵਸ੍ਤ੍ਰੈਃ ਭੂषਣੈਃ ਸ੍ਰਗ੍ਵਿਲੇਪਨੈਃ

ਸਹਦੇਵ ਰਾਹੀਂ, ਰਾਜਿਆਂ ਲਈ ਯੋਗ ਵਸਤ੍ਰ, ਗਹਣੇ, ਫੁੱਲ-ਮਾਲਾ ਤੇ ਲੇਪ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਵਾਈ।

ਭੋਜਯਿਤ੍ਵਾ ਵਰਾਨ੍ਨੇਨ ਸੁਸ੍ਨਾਤਾਨ੍ ਸਮਲਙ੍ਕृਤਾਨ੍ । ਭੋਗੈਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤਾਨ੍ ਤਾਂਬੂਲਾਦ੍ਯੈਰ੍ਨृਪੋਚਿਤੈਃ

ਚੰਗਾ ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੇ ਸਜਾਵਟ ਕਰ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਭੋਜਨ ਖਵਾਇਆ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਖ-ਸਾਧਨ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਪਾਨ ਆਦਿ ਰਾਜਿਆਂ ਲਈ ਯੋਗ ਪਦਾਰਥ ਦਿੱਤੇ।

ਤੇ ਪੂਜਿਤਾ ਮੁਕੁਨ੍ਦੇਨ ਰਾਜਾਨੋ ਮृष੍ਟਕੁਣ੍ਡਲਾਃ । ਵਿਰੇਜੁਰ੍ਮੋਚਿਤਾਃ ਕ੍ਲੇਸ਼ਾਤ੍ ਪ੍ਰਾਵृਡਨ੍ਤੇ ਯਥਾ ਗ੍ਰਹਾਃ

ਮੁਕੁੰਦ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾ ਕੇ, ਰਾਜੇ, ਚਮਕਦੇ ਕੁੰਡਲਾਂ ਨਾਲ, ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਮੀਂਹ ਦੇ ਮੌਸਮ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆਏ ਗ੍ਰਹਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਉਠੇ।

ਰਥਾਨ੍ ਸਦਸ਼੍ਵਾਨ੍ ਆਰੋਪ੍ਯ ਮਣਿਕਾਞ੍ਚਨਭੂषਿਤਾਨ੍ । ਪ੍ਰੀਣਯ੍ਯ ਸੁਨृਤੈਰ੍ਵਾਕ੍ਯੈਃ ਸ੍ਵਦੇਸ਼ਾਨ੍ ਪ੍ਰਤ੍ਯਯਾਪਯਤ੍

ਉਸਨੇ ਰਤਾਂ, ਜੋ ਹੀਰੇ ਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਚੰਗੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ, ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਸਭ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਦੇਸ਼ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।

ਤ ਏਵਂ ਮੋਚਿਤਾਃ ਕृਚ੍ਛ੍ਰਾਤ੍ ਕृष੍ਣੇਨ ਸੁਮਹਾਤ੍ਮਨਾ । ਯਯੁਸ੍ਤਮੇਵ ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਤਃ ਕृਤਾਨਿ ਚ ਜਗਤ੍ਪਤੇਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵੱਲੋਂ ਮੁਸ਼ਕਲ ਤੋਂ ਬਚਾਏ ਗਏ ਲੋਕ, ਉਸ ਦੀ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਜਗਤਪਤੀ ਦੇ ਕਰਤਬਾਂ ਨੂੰ ਚਿੰਤਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਰਸਤੇ ਚਲੇ ਗਏ।

ਜਗਦੁਃ ਪ੍ਰਕृਤਿਭ੍ਯਸ੍ਤੇ ਮਹਾਪੁਰੁषਚੇष੍ਟਿਤਮ੍ । ਯਥਾਨ੍ਵਸ਼ਾਸਦ੍‌ ਭਗਵਾਨ੍ ਤਥਾ ਚਕ੍ਰੁਰਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤਾਃ

ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਮਹਾਪੁਰਖ ਦੇ ਕਰਤਬਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨੀ ਜ਼ਾਹਿਰ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਜਿਵੇਂ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਕੀਤਾ।

ਜਰਾਸਨ੍ਧਂ ਘਾਤਯਿਤ੍ਵਾ ਭੀਮਸੇਨੇਨ ਕੇਸ਼ਵਃ । ਪਾਰ੍ਥਾਭ੍ਯਾਂ ਸਂਯੁਤਃ ਪ੍ਰਾਯਾਤ੍ ਸਹਦੇਵੇਨ ਪੂਜਿਤਃ

ਜਦੋਂ ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਜਰਾਸੰਧ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਸਾਹਦੇਵ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋ ਕੇ ਅਤੇ ਪਾਰਥਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਥੋਂ ਰਵਾਨਾ ਹੋਏ।

ਗਤ੍ਵਾ ਤੇ ਖਾਣ੍ਡਵਪ੍ਰਸ੍ਥਂ ਸ਼ਙ੍ਖਾਨ੍ ਦਧ੍ਮੁਰ੍ਜਿਤਾਰਯਃ । ਹਰ੍षਯਨ੍ਤਃ ਸ੍ਵਸੁਹृਦੋ ਦੁਰ੍ਹृਦਾਂ ਚਾਸੁਖਾਵਹਾਃ

ਖਾਂਡਵਪ੍ਰਸਥ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਜਿੱਤੂ ਸੂਰਮਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਏ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਈ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਪਹੁੰਚਿਆ।

ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰੀਤਮਨਸ ਇਨ੍ਦ੍ਰਪ੍ਰਸ੍ਥਨਿਵਾਸਿਨਃ । ਮੇਨਿਰੇ ਮਾਗਧਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਰਾਜਾ ਚਾਪ੍ਤਮਨੋਰਥਃ

ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਇੰਦਰਪ੍ਰਸਥ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਦੇ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਮਾਗਧ ਦਾ ਰਾਜਾ ਠੰਢਾ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋ ਗਈ।

ਅਭਿਵਨ੍ਦ੍ਯਾਥ ਰਾਜਾਨਂ ਭੀਮਾਰ੍ਜੁਨਜਨਾਰ੍ਦਨਾਃ । ਸਰ੍ਵਮਾਸ਼੍ਰਾਵਯਾਂ ਚਕ੍ਰੁਃ ਆਤ੍ਮਨਾ ਯਦਨੁष੍ਠਿਤਮ੍

ਫਿਰ ਭੀਮ, ਅਰਜੁਨ ਅਤੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਕੁਝ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਸਭ ਉਸ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।

ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਧਰ੍ਮਰਾਜਸ੍ਤਤ੍ ਕੇਸ਼ਵੇਨਾਨੁਕਮ੍ਪਿਤਮ੍ । ਆਨਨ੍ਦਾਸ਼੍ਰੁਕਲਾਂ ਮੁਞ੍ਚਨ੍ ਪ੍ਰੇਮ੍ਣਾ ਨੋਵਾਚ ਕਿਞ੍ਚਨ

ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਦਇਆ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਹੰਝੂ ਵਗਾਏ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ਬਦ ਨਾ ਕਹਿ ਸਕੇ।