ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਸਹਦੇਵਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਸ੍ਯਾਂ ਆਦਿਸ਼ਤ੍ ਸਹ ਸृਞ੍ਜਯੈਃ । ਦਿਸ਼ਿ ਪ੍ਰਤੀਚ੍ਯਾਂ ਨਕੁਲਂ ਉਦੀਚ੍ਯਾਂ ਸਵ੍ਯਸਾਚਿਨਮ੍ । ਪ੍ਰਾਚ੍ਯਾਂ ਵृਕੋਦਰਂ ਮਤ੍ਸ੍ਯੈਃ ਕੇਕਯੈਃ ਸਹ ਮਦ੍ਰਕੈਃ

ਉਸ ਨੇ ਸਹਦੇਵ ਨੂੰ ਸ੍ਰੰਜਯਾਂ ਸਮੇਤ ਦੱਖਣ ਵੱਲ, ਨਕੁਲ ਨੂੰ ਪੱਛਮ ਵੱਲ, ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਵੱਲ, ਅਤੇ ਭੀਮ ਨੂੰ ਮਤਸਿਆਂ, ਕੇਕਿਆਂ ਅਤੇ ਮਦਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਭੇਜਿਆ।

ਤੇ ਵਿਜਿਤ੍ਯ ਨृਪਾਨ੍ ਵੀਰਾ ਆਜਹ੍ਰੁਰ੍ਦਿਗ੍ਭ੍ਯ ਓਜਸਾ । ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰਵੇ ਭੂਰਿ ਦ੍ਰਵਿਣਂ ਨृਪ ਯਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ

ਉਹ ਵੀਰਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੂ ਲਈ ਬਹੁਤ ਧਨ ਲਿਆ, ਜੋ ਯਗ ਕਰੇਗਾ।

ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾਜਿਤਂ ਜਰਾਸਨ੍ਧਂ ਨृਪਤੇਰ੍ਧ੍ਯਾਯਤੋ ਹਰਿਃ । ਆਹੋਪਾਯਂ ਤਮੇਵਾਦ੍ਯ ਉਦ੍ਧਵੋ ਯਮੁਵਾਚ ਹ

ਜਦੋਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਜਰਾਸੰਧ ਅਜੇ ਤੱਕ ਜਿੱਤਿਆ ਨਹੀਂ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਦ ਹਰੀ ਨੇ ਉਹ ਤਰੀਕਾ ਦੱਸਿਆ, ਜੋ ਉਦਧਵ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸਿਆ ਸੀ।

ਭੀਮਸੇਨੋऽਰ੍ਜੁਨਃ ਕृष੍ਣੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲਿਙ੍‌ਗਧਰਾਸ੍ਤ੍ਰਯਃ । ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਗਿਰਿਵ੍ਰਜਂ ਤਾਤ ਬृਹਦ੍ਰਥਸੁਤੋ ਯਤਃ

ਭੀਮਸੇਨ, ਅਰਜੁਨ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ—ਤੀਨ ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਲੈ ਕੇ—ਗਿਰਿਵਰਜਾ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਬ੍ਰਿਹਦਰਥ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।

ਤੇ ਗਤ੍ਵਾऽऽਤਿਥ੍ਯਵੇਲਾਯਾਂ ਗृਹੇषੁ ਗृਹਮੇਧਿਨਮ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਣ੍ਯਂ ਸਮਯਾਚੇਰਨ੍ ਰਾਜਨ੍ਯਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲਿਙ੍‌ਗਿਨਃ

ਉਹ ਗੈਰ-ਮੁਲਾਕਾਤੀ ਸਮੇਂ ਘਰ ਵਿੱਚ ਗਏ, ਘਰ ਵਾਲੇ ਦੇ ਘਰ, ਅਤੇ ਰਾਜਸੀ ਲੋਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਾਂਗ ਵਿਅਹਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਦੇ।

ਰਾਜਨ੍ ਵਿਦ੍ਧ੍ਯਤਿਥੀਨ੍ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਨ੍ ਅਰ੍ਥਿਨੋ ਦੂਰਮਾਗਤਾਨ੍ । ਤਨ੍ਨਃ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਯਦ੍‌ ਵਯਂ ਕਾਮਯਾਮਹੇ

ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜਾਣ ਲੈ ਕਿ ਅਤਿਥੀ ਆਏ ਹਨ—ਜੋ ਲੋੜਵੰਦ ਹਨ ਅਤੇ ਦੂਰੋਂ ਆਏ ਹਨ। ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਸਾਨੂੰ ਉਹ ਦੇ, ਜੋ ਅਸੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ।

ਕਿਂ ਦੁਰ੍ਮਰ੍षਂ ਤਿਤਿਕ੍ਸ਼ੂਣਾਂ ਕਿਂ ਅਕਾਰ੍ਯਂ ਅਸਾਧੁਭਿਃ । ਕਿਂ ਨ ਦੇਯਂ ਵਦਾਨ੍ਯਾਨਾਂ ਕਃ ਪਰਃ ਸਮਦਰ੍ਸ਼ਿਨਾਮ੍

ਸਬਰ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਕੀ ਅਸਹਿਣਸ਼ੀਲ ਹੈ? ਬੁਰਿਆਂ ਲਈ ਕੀ ਗਲਤ ਹੈ? ਦਾਨੀ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਕੀ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ? ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੌਣ ਹੈ?

ਯੋऽਨਿਤ੍ਯੇਨ ਸ਼ਰੀਰੇਣ ਸਤਾਂ ਗੇਯਂ ਯਸ਼ੋ ਧ੍ਰੁਵਮ੍ । ਨਾਚਿਨੋਤਿ ਸ੍ਵਯਂ ਕਲ੍ਪਃ ਸ ਵਾਚ੍ਯਃ ਸ਼ੋਚ੍ਯ ਏਵ ਸਃ

ਜੋ ਆਪਣੇ ਨਾਸਵੰਤ ਸਰੀਰ ਨਾਲ, ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਕੀਰਤੀ ਨਹੀਂ ਕਮਾਉਂਦਾ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਤਰਸਯੋਗ ਹੈ।

ਹਰਿਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰੋ ਰਨ੍ਤਿਦੇਵ ਉਞ੍ਛਵृਤ੍ਤਿਃ ਸ਼ਿਬਿਰ੍ਬਲਿਃ । ਵ੍ਯਾਧਃ ਕਪੋਤੋ ਬਹਵੋ ਹ੍ਯਧ੍ਰੁਵੇਣ ਧ੍ਰੁਵਂ ਗਤਾਃ

ਹਰਿਸ਼ਚੰਦਰ, ਰੰਤਿਦੇਵ, ਸ਼ਿਬੀ, ਬਲੀ, ਸ਼ਿਕਾਰੀ, ਕਬੂਤਰ—ਕਈ ਲੋਕ ਨਾਸਵੰਤ ਚੀਜ਼ਾਂ ਰਾਹੀਂ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਪਾ ਗਏ।

ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੁਕ ਉਵਾਚ - ਸ੍ਵਰੈਰਾਕृਤਿਭਿਸ੍ਤਾਂਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਕੋष੍ਠੈਰ੍ਜ੍ਯਾਹਤੈਰਪਿ । ਰਾਜਨ੍ਯਬਨ੍ਧੂਨ੍ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਦृष੍ਟਪੂਰ੍ਵਾਨਚਿਨ੍ਤਯਤ੍

ਸ਼੍ਰੀ ਸ਼ੁਕ ਨੇ فرمایا: ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼, ਰੂਪ ਅਤੇ ਹੱਥਾਂ 'ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਡੋਰ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਦੇ ਆਧਾਰ 'ਤੇ, ਉਹ ਰਾਜਸੀ ਮਿਹਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਵੇਖ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ।

ਰਾਜਨ੍ਯਬਨ੍ਧਵੋ ਹ੍ਯੇਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲਿਙ੍‌ਗਾਨਿ ਬਿਭ੍ਰਤਿ । ਦਦਾਨਿ ਭਿਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਤੇਭ੍ਯ ਆਤ੍ਮਾਨਮਪਿ ਦੁਸ੍ਤ੍ਯਜਮ੍

ਇਹ ਰਾਜਵੰਸ਼ੀ ਮੇਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਹਨ, ਪਰ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਾਲੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਲਗਾ ਕੇ ਆਏ ਹਨ। ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭੀਖ ਦੇਣ ਲਈ ਆਪਣਾ ਆਪ ਵੀ, ਜੋ ਛੱਡਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ, ਦੇਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਾਂ।

ਬਲੇਰ੍ਨੁ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਕੀਰ੍ਤਿਃ ਵਿਤਤਾ ਦਿਕ੍ਸ਼੍ਵਕਲ੍ਮषਾ । ਐਸ਼੍ਵਰ੍ਯਾਦ੍‌ ਭ੍ਰਂਸ਼ਿਤਸ੍ਯਾਪਿ ਵਿਪ੍ਰਵ੍ਯਾਜੇਨ ਵਿष੍ਣੁਨਾ

ਬਲੀ ਦੀ ਸ਼ੋਹਰਤ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਚੌਫੇਰੇ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਵਲੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਦੌਲਤ ਲੈ ਲੈਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਕਾਇਮ ਰਹੀ।

ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਜਿਹੀਰ੍षਤੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਵਿष੍ਣਵੇ ਦ੍ਵਿਜਰੂਪਿਣੇ । ਜਾਨਨ੍ਨਪਿ ਮਹੀਂ ਪ੍ਰਾਦਾਦ੍‌ ਵਾਰ੍ਯਮਾਣੋऽਪਿ ਦੈਤ੍ਯਰਾਟ੍

ਇੰਦ੍ਰ ਦੀ ਦੌਲਤ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਰੂਪ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ ਸੀ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਤੋਂ, ਜਾਣਦੇ ਤੇ ਰੋਕੇ ਜਾਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਧਰਤੀ ਲੈ ਲਈ।

ਜੀਵਤਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਰ੍ਥਾਯ ਕੋ ਨ੍ਵਰ੍ਥਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਬਨ੍ਧੁਨਾ । ਦੇਹੇਨ ਪਤਮਾਨੇਨ ਨੇਹਤਾ ਵਿਪੁਲਂ ਯਸ਼ਃ

ਜੇ ਜੀਵਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਖਾਤਰ ਹੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਰਾਜਵੰਸ਼ੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ? ਇੱਥੇ ਜਦੋਂ ਸਰੀਰ ਡਿੱਗਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਵੱਡੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।

ਇਤ੍ਯੁਦਾਰਮਤਿਃ ਪ੍ਰਾਹ ਕृष੍ਣਾਰ੍ਜੁਨਵृਕੋਦਰਾਨ੍ । ਹੇ ਵਿਪ੍ਰਾ ਵ੍ਰਿਯਤਾਂ ਕਾਮੋ ਦਦਾਮ੍ਯਾਤ੍ਮਸ਼ਿਰੋऽਪਿ ਵਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉੱਚ ਮਨ ਵਾਲਾ ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਅਰਜੁਨ ਤੇ ਭੀਮ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਦੱਸੋ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਵੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।'

ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ - ਯੁਦ੍ਧਂ ਨੋ ਦੇਹਿ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵਸ਼ੋ ਯਦਿ ਮਨ੍ਯਸੇ । ਯੁਦ੍ਧਾਰ੍ਥਿਨੋ ਵਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਰਾਜਨ੍ਯਾ ਨਾਨ੍ਯਕਾਙ੍‌ਕ੍ਸ਼ਿਣਃ

ਸ੍ਰੀ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਹੇ ਰਾਜੇ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਜੋੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਲੜਾਈ ਨੂੰ ਠੀਕ ਸਮਝਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਸਾਨੂੰ ਯੁੱਧ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦੋ। ਅਸੀਂ ਰਾਜਵੰਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਲਈ ਹੀ ਆਏ ਹਾਂ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ।'

ਅਸੌ ਵृਕੋਦਰਃ ਪਾਰ੍ਥਃ ਤਸ੍ਯ ਭ੍ਰਾਤਾਰ੍ਜੁਨੋ ਹ੍ਯਯਮ੍ । ਅਨਯੋਰ੍ਮਾਤੁਲੇਯਂ ਮਾਂ ਕृष੍ਣਂ ਜਾਨੀਹਿ ਤੇ ਰਿਪੁਮ੍

ਇਹ ਭੀਮਸੇਨ ਹੈ, ਹੇ ਪਾਰਥ; ਇਸ ਦਾ ਭਰਾ ਅਰਜੁਨ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਾਮਾ ਤੇ ਤੇਰਾ ਵੈਰੀ ਜਾਣ।

ਏਵਮਾਵੇਦਿਤੋ ਰਾਜਾ ਜਹਾਸੋਚ੍ਚੈਃ ਸ੍ਮ ਮਾਗਧਃ । ਆਹ ਚਾਮਰ੍षਿਤੋ ਮਨ੍ਦਾ ਯੁਦ੍ਧਂ ਤਰ੍ਹਿ ਦਦਾਮਿ ਵਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣ ਕੇ ਮਾਗਧ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਉੱਚ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਹੱਸਿਆ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਖਿਆ: 'ਤਾਂ ਫਿਰ, ਹੇ ਮੂਰਖੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਯੁੱਧ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।'

ਨ ਤ੍ਵਯਾ ਭੀਰੁਣਾ ਯੋਤ੍ਸ੍ਯੇ ਯੁਧਿ ਵਿਕ੍ਲਵਤੇਜਸਾ । ਮਥੁਰਾਂ ਸ੍ਵਪੁਰੀਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਃ

ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ, ਹੇ ਡਰਪੋਕ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਪੱਕੀ ਨਹੀਂ। ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਮਥੁਰਾ ਸ਼ਹਿਰ ਛੱਡ ਕੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਆ ਗਿਆ।

ਅਯਂ ਤੁ ਵਯਸਾ ਤੁਲ੍ਯੋ ਨਾਤਿਸਤ੍ਤ੍ਵੋ ਨ ਮੇ ਸਮਃ । ਅਰ੍ਜੁਨੋ ਨ ਭਵੇਦ੍ ਯੋਦ੍ਧਾ ਭੀਮਸ੍ਤੁਲ੍ਯਬਲੋ ਮਮ

ਇਹ ਮੇਰੇ ਵਰਗਾ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਤਾਂ ਹੈ, ਪਰ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ। ਅਰਜੁਨ ਲੜਨ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਭੀਮ ਮੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਹੈ।

ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭੀਮਸੇਨਾਯ ਪ੍ਰਾਦਾਯ ਮਹਤੀਂ ਗਦਾਮ੍ । ਦ੍ਵਿਤੀਯਾਂ ਸ੍ਵਯਮਾਦਾਯ ਨਿਰ੍ਜਗਾਮ ਪੁਰਾਦ੍ ਬਹਿਃ

ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਗਦਾ ਦਿੱਤੀ, ਦੂਜੀ ਗਦਾ ਆਪ ਲੈ ਲਈ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਗਿਆ।

ਤਤਃ ਸਮੇ ਖਲੇ ਵੀਰੌ ਸਂਯੁਕ੍ਤਾਵਿਤਰੇਤਰੌ । ਜਘ੍ਨਤੁਰ੍ਵਜ੍ਰਕਲ੍ਪਾਭ੍ਯਾਂ ਗਦਾਭ੍ਯਾਂ ਰਣਦੁਰ੍ਮਦੌ

ਫਿਰ ਦੋਵੇਂ ਵੀਰ, ਜੋ ਬਰਾਬਰ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਮਿਲੇ; ਯੁੱਧ ਦੀ ਉਮੰਗ ਨਾਲ, ਉਹ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਗਦਿਆਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਬਿਜਲੀ ਵਰਗੀਆਂ ਸਨ, ਵੱਜਦੇ ਰਹੇ।

ਮਣ੍ਡਲਾਨਿ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਸਵ੍ਯਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮੇਵ ਚ । ਚਰਤੋਃ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਯੁਦ੍ਧਂ ਨਟਯੋਰਿਵ ਰਙ੍‌ਗਿਣੋਃ

ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਖਿਡਾਰੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਘੇਰੇ, ਖੱਬੇ ਤੇ ਸੱਜੇ, ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਲੜਦੇ ਸਨ; ਉਹ ਯੁੱਧ ਮੰਚ ਤੇ ਨਾਚਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।

ਤਤਸ਼੍ਚਟਚਟਾਸ਼ਬ੍ਦੋ ਵਜ੍ਰਨਿष੍ਪੇषਸਨ੍ਨਿਭਃ । ਗਦਯੋਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਯੋ ਰਾਜਨ੍ ਦਨ੍ਤਯੋਰਿਵ ਦਨ੍ਤਿਨੋਃ

ਫਿਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗਦਾਂ ਵੱਜਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਦੀਆਂ ਦੰਦਾਂ ਟਕਰਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।

( ਵਸਂਤਤਿਲਕਾ ) ਤੇ ਵੈ ਗਦੇ ਭੁਜਜਵੇਨ ਨਿਪਾਤ੍ਯਮਾਨੇ ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਤੋਂऽਸਕਟਿਪਾਦਕਰੋਰੁਜਤ੍ਰੂਨ੍ । ਚੂਰ੍ਣੀਬਭੂਵਤੁਰੁਪੇਤ੍ਯ ਯਥਾਰ੍ਕਸ਼ਾਖੇ ਸਂਯੁਧ੍ਯਤੋਰ੍ਦ੍ਵਿਰਦਯੋਰਿਵ ਦੀਪ੍ਤਮਨ੍ਵ੍ਯੋਃ

ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗਦਾਂ, ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਮੋਢੇ, ਕਮਰ, ਪੈਰ, ਗੋਡੇ ਤੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਵੱਜਦੀਆਂ, ਤੇ ਟੁੱਟ ਗਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਦੋ ਜਲਦੇ ਹਾਥੀ ਲੜਦੇ ਹੋਏ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।

ਇਤ੍ਥਂ ਤਯੋਃ ਪ੍ਰਹਤਯੋਰ੍ਗਦਯੋਰ੍ਨृਵੀਰੌ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੌ ਸ੍ਵਮੁष੍ਟਿਭਿਰਯਃਸ੍ਪਰਸ਼ੈਰਪਿष੍ਟਾਮ੍ । ਸ਼ਬ੍ਦਸ੍ਤਯੋਃ ਪ੍ਰਹਰਤੋਰਿਭਯੋਰਿਵਾਸੀਨ੍ ਨਿਰ੍ਘਾਤਵਜ੍ਰਪਰੁषਸ੍ਤਲਤਾਡਨੋਤ੍ਥਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੋਵੇਂ ਵੀਰ ਗਦਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਦੇ ਹੋਏ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਲੋਹੇ ਵਰਗੇ ਮੁੱਠਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਚਪੇੜਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਰਗੀ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਸੀ।

( ਅਨੁष੍ਟੁਪ੍ ) ਤਯੋਰੇਵਂ ਪ੍ਰਹਰਤੋਃ ਸਮਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਾਬਲੌਜਸੋਃ । ਨਿਰ੍ਵਿਸ਼ੇषਮਭੂਦ੍ ਯੁਦ੍ਧਂ ਅਕ੍ਸ਼ੀਣਜਵਯੋਰ੍ਨृਪ

ਜਦੋਂ ਦੋਵੇਂ, ਜੋ ਕਲਾ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਜੋਸ਼ ਵਿੱਚ ਬਰਾਬਰ ਸਨ, ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵੱਜਦੇ, ਤਾਂ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਫਰਕ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਦੋਵੇਂ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਘਟਦੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਹੇ ਰਾਜਾ।

ਏਵਂ ਤਯੋਰ੍ਮਹਾਰਾਜ ਯੁਧ੍ਯਤੋਃ ਸਪ੍ਤਵਿਂਸ਼ਤਿਃ । ਦਿਨਾਨਿ ਨਿਰਗਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸੁਹृਦ੍‌ਵਨ੍ ਨਿਸ਼ਿ ਤਿष੍ਠਤੋਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜਾ, ਜਦੋਂ ਦੋਵੇਂ ਲੜਦੇ ਰਹੇ, ਉੱਥੇ ਸਤਾਈ ਦਿਨ ਲੰਘ ਗਏ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੋਸਤ ਰਾਤ ਨੂੰ ਉੱਥੇ ਖੜੇ ਰਹੇ।

ਏਕਦਾ ਮਾਤੁਲੇਯਂ ਵੈ ਪ੍ਰਾਹ ਰਾਜਨ੍ ਵृਕੋਦਰਃ । ਨ ਸ਼ਕ੍ਤੋऽਹਂ ਜਰਾਸਨ੍ਧਂ ਨਿਰ੍ਜੇਤੁਂ ਯੁਧਿ ਮਾਧਵ

ਇਕ ਵਾਰੀ, ਮਾਤਲੇ ਭਰਾ ਨੂੰ, ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਮਾਧਵ, ਮੈਂ ਜਰਾਸੰਧ ਨੂੰ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਹਰਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।'