ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਗੋਵਿਨ੍ਦਂ ਗृਹਮਾਨੀਯ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ਮਾਦृਤਃ । ਪੂਜਾਯਾਂ ਨਾਵਿਦਤ੍ ਕृਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਮੋਦੋਪਹਤੋ ਨृਪਃ

ਗੋਵਿੰਦਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਨੂੰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਨਾਲ ਲਿਆ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਇੰਨਾ ਗਲਤ ਗਿਆ ਕਿ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਕੀ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਸਮਝ ਨਾ ਸਕਿਆ।

ਪਿਤृਸ੍ਵਸੁਰ੍ਗੁਰੁਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਕृष੍ਣਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇऽਭਿਵਾਦਨਮ੍ । ਸ੍ਵਯਂ ਚ ਕृष੍ਣਯਾ ਰਾਜਨ੍ ਭਗਿਨ੍ਯਾ ਚਾਭਿਵਨ੍ਦਿਤਃ

ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਭੈਣ, ਮਾਤਾ ਦੀ ਭੈਣ ਅਤੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ; ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਖੁਦ, ਰਾਜਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।

ਸ਼੍ਵਸ਼੍ਰ੍ਵਾ ਸਞ੍ਚੋਦਿਤਾ ਕृष੍ਣਾ ਕृष੍ਣਪਤ੍‍ਨੀਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ । ਆਨਰ੍ਚ ਰੁਕ੍ਮਿਣੀਂ ਸਤ੍ਯਾਂ ਭਦ੍ਰਾਂ ਜਾਮ੍ਬਵਤੀਂ ਤਥਾ

ਸਾਸ ਨੇ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ, ਤਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੇ ਰੁਕਮਣੀ, ਸਤਿਆ, ਭਦਰਾ ਅਤੇ ਜਾਂਬਵਤੀ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ।

ਕਾਲਿਨ੍ਦੀਂ ਮਿਤ੍ਰਵਿਨ੍ਦਾਂ ਚ ਸ਼ੈਬ੍ਯਾਂ ਨਾਗ੍ਨਜਿਤੀਂ ਸਤੀਮ੍ । ਅਨ੍ਯਾਸ਼੍ਚਾਭ੍ਯਾਗਤਾ ਯਾਸ੍ਤੁ ਵਾਸਃਸ੍ਰਙ੍‌ਮਣ੍ਡਨਾਦਿਭਿਃ

ਕਾਲਿੰਦੀ, ਮਿਤ੍ਰਵਿੰਦਾ, ਸ਼ੈਬਿਆ, ਨਾਗਨਜਿਤੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜੋ ਆਈਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਕਪੜੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਗਹਣਿਆਂ ਆਦਿ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।

ਸੁਖਂ ਨਿਵਾਸਯਾਮਾਸ ਧਰ੍ਮਰਾਜੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍ । ਸਸੈਨ੍ਯਂ ਸਾਨੁਗਾਮਤ੍ਯਂ ਸਭਾਰ੍ਯਂ ਚ ਨਵਂ ਨਵਮ੍

ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਜਨਾਰਦਨ ਜੀ ਨੂੰ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਫੌਜ, ਸਾਥੀਆਂ ਅਤੇ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਵੀਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ।

ਤਰ੍ਪਯਿਤ੍ਵਾ ਖਾਣ੍ਡਵੇਨ ਵਹ੍ਨਿਂ ਫਾਲ੍ਗੁਨਸਂਯੁਤਃ । ਮੋਚਯਿਤ੍ਵਾ ਮਯਂ ਯੇਨ ਰਾਜ੍ਞੇ ਦਿਵ੍ਯਾ ਸਭਾ ਕृਤਾ

ਫਾਲਗੁਨ ਦੇ ਨਾਲ ਖਾਂਡਵਨ ਜੰਗਲ ਨਾਲ ਅੱਗ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਕੇ, ਅਤੇ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਛੁਡਾ ਕੇ, ਜਿਸ ਨੇ ਰਾਜੇ ਲਈ ਦਿਵਿਆ ਸਭਾ ਬਣਾਈ, ਇਹ ਸਭ ਕੀਤਾ।

ਉਵਾਸ ਕਤਿਚਿਨ੍ ਮਾਸਾਨ੍ ਰਾਜ੍ਞਃ ਪ੍ਰਿਯਚਿਕੀਰ੍षਯਾ । ਵਿਹਰਨ੍ ਰਥਮਾਰੁਹ੍ਯ ਫਾਲ੍ਗੁਨੇਨ ਭਟੈਰ੍ਵृਤਃ

ਉਹ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਕੁਝ ਮਹੀਨੇ ਰਹੇ, ਫਾਲਗੁਨ ਨਾਲ ਰਥ 'ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਘੁੰਮਦੇ ਰਹੇ।

ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍‍ਭਾਗਵਤੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣੇ ਪਾਰਮਹਂਸ੍ਯਾਂ ਸਂਹਿਤਾਯਾਂ ਦਸ਼ਮਸ੍ਕਨ੍ਧੇ ਉਤ੍ਤਰਾਰ੍ਧੇ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਇਂਦ੍ਰਪ੍ਰਸ੍ਥਗਮਨਂ ਨਾਮ ਏਕਸਪ੍ਤਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤ ਮਹਾ ਪੁਰਾਣ, ਪਰਮਹੰਸਾਂ ਦੀ ਸੰਹਿਤਾ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਉੱਤਰ ਭਾਗ ਵਿੱਚ, 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਦਾ ਇੰਦ੍ਰਪ੍ਰਸਥ ਜਾਣਾ' ਨਾਮਕ ਇਕਹੱਤਰਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।

ਰਾਜਸੂਯੋਪਕ੍ਰਮੇ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਦਿਗ੍ਵਿਜਯਃ; ਭੀਮੇਨ ਜਰਾਸਂਧ ਵਧਸ਼੍ਚ - ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੁਕ ਉਵਾਚ - ( ਅਨੁष੍ਟੁਪ੍ ) ਏਕਦਾ ਤੁ ਸਭਾਮਧ੍ਯ ਆਸ੍ਥਿਤੋ ਮੁਨਿਭਿਰ੍ਵृਤਃ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੈਰ੍ਵੈਸ਼੍ਯੈਃ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਸ਼੍ਚ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ

ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਕ ਵਾਰੀ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਜੀ ਸਭਾ ਵਿਚ, ਮੁਨੀਆਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ, ਵੈਸ਼ਾਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਬੈਠੇ।

ਆਚਾਰ੍ਯੈਃ ਕੁਲਵृਦ੍ਧੈਸ਼੍ਚ ਜ੍ਞਾਤਿਸਂਬਨ੍ਧਿਬਾਨ੍ਧਵੈਃ । ਸ਼੍ਰृਣ੍ਵਤਾਮੇਵ ਚੈਤੇषਾਂ ਆਭਾष੍ਯੇਦਮੁਵਾਚ ਹ

ਅਧਿਆਪਕਾਂ, ਵੱਡਿਆਂ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਅਤੇ ਪਰਿਵਾਰਕਾਂ ਦੇ ਸੁਣਦੇ ਹੋਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਆਖੀਆਂ।

ਸ਼੍ਰੀਯੁਧਿष੍ਠਿਰ ਉਵਾਚ - ( ਵਸਂਤਤਿਲਕਾ ) ਕ੍ਰਤੁਰਾਜੇਨ ਗੋਵਿਨ੍ਦ ਰਾਜਸੂਯੇਨ ਪਾਵਨੀਃ । ਯਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਵਿਭੂਤੀਰ੍ਭਵਤਃ ਤਤ੍ਸਂਪਾਦਯ ਨਃ ਪ੍ਰਭੋ

ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਗੋਵਿੰਦਾ, ਰਾਜਸੂਯ ਯਗ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਤੇਰੀਆਂ ਵਡਿਆਈਆਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਪ੍ਰਭੂ, ਇਹ ਸਾਡੀ ਲਈ ਕਰਮ ਕਰ।'

ਤ੍ਵਤ੍ਪਾਦੁਕੇ ਅਵਿਰਤਂ ਪਰਿ ਯੇ ਚਰਨ੍ਤਿ ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਤ੍ਯਭਦ੍ਰਨਸ਼ਨੇ ਸ਼ੁਚਯੋ ਗृਣਨ੍ਤਿ । ਵਿਨ੍ਦਨ੍ਤਿ ਤੇ ਕਮਲਨਾਭ ਭਵਾਪਵਰ੍ਗਮ੍ ਆਸ਼ਾਸਤੇ ਯਦਿ ਤ ਆਸ਼ਿष ਈਸ਼ ਨਾਨ੍ਯੇ

ਜੋ ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਪੈਰਵੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇਰਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਤੇਰੀ ਵਡਿਆਈ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਅਸ਼ੁਭਤਾ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਮਲ-ਨਾਭ ਵਾਲੇ, ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਉਹ ਅਸੀਸਾਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਪ੍ਰਭੂ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਹੀ ਮੰਗ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ।

ਤਦ੍ਦੇਵਦੇਵ ਭਵਤਸ਼੍ਚਰਣਾਰਵਿਨ੍ਦ ਸੇਵਾਨੁਭਾਵਮਿਹ ਪਸ਼੍ਯਤੁ ਲੋਕ ਏषਃ । ਯੇ ਤ੍ਵਾਂ ਭਜਨ੍ਤਿ ਨ ਭਜਨ੍ਤ੍ਯੁਤ ਵੋਭਯੇषਾਂ ਨਿष੍ਠਾਂ ਪ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਯ ਵਿਭੋ ਕੁਰੁਸृਞ੍ਜਯਾਨਾਮ੍

ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਾ, ਤੁਹਾਡੇ ਕੰਵਾਂ ਵਰਗੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਾਲ, ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਇੱਥੇ ਉਸ ਦਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਵੇਖੇ। ਜੋ ਲੋਕ ਤੁਹਾਡੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਅਤੇ ਦੋਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਹੇ ਮਹਾਨ, ਤੁਸੀਂ ਕੁਰੁਆਂ ਤੇ ਸ੍ਰੰਜਯਾਂ ਦੀ ਅਸਲ ਸਥਿਤੀ ਸਪਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿਓ।

ਨ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਸ੍ਵਪਰਭੇਦਮਤਿਸ੍ਤਵ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਨਃ ਸਮਦृਸ਼ਃ ਸ੍ਵਸੁਖਾਨੁਭੂਤੇਃ । ਸਂਸੇਵਤਾਂ ਸੁਰਤਰੋਰਿਵ ਤੇ ਪ੍ਰਸਾਦਃ ਸੇਵਾਨੁਰੂਪਮੁਦਯੋ ਨ ਵਿਪਰ੍ਯਯੋऽਤ੍ਰ

ਤੁਸੀਂ, ਜੋ ਸਭ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹੋ ਅਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਵੇਖਦੇ ਹੋ, ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਆਪਣੇ ਤੇ ਪਰਾਏ ਦੀ ਕੋਈ ਵੱਖਰੀ ਸੋਚ ਨਹੀਂ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ। ਜਿਵੇਂ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਰੁੱਖ, ਤੁਹਾਡਾ ਕਿਰਪਾ ਸੇਵਾ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ।

ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ - ( ਅਨੁष੍ਟੁਪ੍ ) ਸਮ੍ਯਗ੍ ਵ੍ਯਵਸਿਤਂ ਰਾਜਨ੍ ਭਵਤਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਕਰ੍ਸ਼ਨ । ਕਲ੍ਯਾਣੀ ਯੇਨ ਤੇ ਕੀਰ੍ਤਿਃ ਲੋਕਾਨ੍ ਅਨੁਭਵਿष੍ਯਤਿ

ਸ਼੍ਰੀ ਭਗਵਾਨ ਨੇ فرمایا: ਹੇ ਰਾਜਾ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੇਰਾ ਇਰਾਦਾ ਬਿਲਕੁਲ ਠੀਕ ਹੈ; ਇਸ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਚੰਗੀ ਕੀਰਤੀ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਫੈਲ ਜਾਵੇਗੀ।

ऋषੀਣਾਂ ਪਿਤृਦੇਵਾਨਾਂ ਸੁਹृਦਾਮਪਿ ਨਃ ਪ੍ਰਭੋ । ਸਰ੍ਵੇषਾਮਪਿ ਭੂਤਾਨਾਂ ਈਪ੍ਸਿਤਃ ਕ੍ਰਤੁਰਾਡਯਮ੍

ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਹ ਵੱਡਾ ਯਗ ਸਭ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਦੋਸਤਾਂ—ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਵਲੋਂ ਵੀ—ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਲੋਂ ਚਾਹਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।

ਵਿਜਿਤ੍ਯ ਨृਪਤੀਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਕृਤ੍ਵਾ ਚ ਜਗਤੀਂ ਵਸ਼ੇ । ਸਮ੍ਭृਤ੍ਯ ਸਰ੍ਵਸਮ੍ਭਾਰਾਨ੍ ਆਹਰਸ੍ਵ ਮਹਾਕ੍ਰਤੁਮ੍

ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਜਰੂਰੀ ਸਮਾਨ ਇਕੱਠਾ ਕਰ ਅਤੇ ਵੱਡਾ ਯਗ ਕਰ।

ਏਤੇ ਤੇ ਭ੍ਰਾਤਰੋ ਰਾਜਨ੍ ਲੋਕਪਾਲਾਂਸ਼ਸਂਭਵਾਃ । ਜਿਤੋऽਸ੍ਮ੍ਯਾਤ੍ਮਵਤਾ ਤੇऽਹਂ ਦੁਰ੍ਜਯੋ ਯੋऽਕृਤਾਤ੍ਮਭਿਃ

ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੇਰੇ ਇਹ ਭਰਾ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਹਨ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਜਿੱਤਿਆ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸੰਭਾਲਦੇ, ਉਹ ਮੇਨੂੰ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।

ਨ ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ਮਤ੍ਪਰਂ ਲੋਕੇ ਤੇਜਸਾ ਯਸ਼ਸਾ ਸ਼੍ਰਿਯਾ । ਵਿਭੂਤਿਭਿਰ੍ਵਾਭਿਭਵੇਦ੍ ਦੇਵੋऽਪਿ ਕਿਮੁ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ

ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ, ਕੀਰਤੀ, ਧਨ ਜਾਂ ਵੈਭਵ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਵੱਧ ਨਹੀਂ; ਦੇਵਤਾ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਫਿਰ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਤਾਂ ਗੱਲ ਹੀ ਨਹੀਂ।

ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੁਕ ਉਵਾਚ - ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਭਗਵਦ੍‌ਗੀਤਂ ਪ੍ਰੀਤਃ ਫੁਲ੍ਲਮੁਖਾਮ੍ਬੁਜਃ । ਭ੍ਰਾਤॄਨ੍ ਦਿਗ੍ਵਿਜਯੇऽਯੁਙ੍ਕ੍ਤ ਵਿष੍ਣੁਤੇਜੋਪਬृਂਹਿਤਾਨ੍

ਸ਼੍ਰੀ ਸ਼ੁਕ ਨੇ فرمایا: ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਖਿੜ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਲਈ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।

ਸਹਦੇਵਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਸ੍ਯਾਂ ਆਦਿਸ਼ਤ੍ ਸਹ ਸृਞ੍ਜਯੈਃ । ਦਿਸ਼ਿ ਪ੍ਰਤੀਚ੍ਯਾਂ ਨਕੁਲਂ ਉਦੀਚ੍ਯਾਂ ਸਵ੍ਯਸਾਚਿਨਮ੍ । ਪ੍ਰਾਚ੍ਯਾਂ ਵृਕੋਦਰਂ ਮਤ੍ਸ੍ਯੈਃ ਕੇਕਯੈਃ ਸਹ ਮਦ੍ਰਕੈਃ

ਉਸ ਨੇ ਸਹਦੇਵ ਨੂੰ ਸ੍ਰੰਜਯਾਂ ਸਮੇਤ ਦੱਖਣ ਵੱਲ, ਨਕੁਲ ਨੂੰ ਪੱਛਮ ਵੱਲ, ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਵੱਲ, ਅਤੇ ਭੀਮ ਨੂੰ ਮਤਸਿਆਂ, ਕੇਕਿਆਂ ਅਤੇ ਮਦਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਭੇਜਿਆ।

ਤੇ ਵਿਜਿਤ੍ਯ ਨृਪਾਨ੍ ਵੀਰਾ ਆਜਹ੍ਰੁਰ੍ਦਿਗ੍ਭ੍ਯ ਓਜਸਾ । ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰਵੇ ਭੂਰਿ ਦ੍ਰਵਿਣਂ ਨृਪ ਯਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ

ਉਹ ਵੀਰਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੂ ਲਈ ਬਹੁਤ ਧਨ ਲਿਆ, ਜੋ ਯਗ ਕਰੇਗਾ।

ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾਜਿਤਂ ਜਰਾਸਨ੍ਧਂ ਨृਪਤੇਰ੍ਧ੍ਯਾਯਤੋ ਹਰਿਃ । ਆਹੋਪਾਯਂ ਤਮੇਵਾਦ੍ਯ ਉਦ੍ਧਵੋ ਯਮੁਵਾਚ ਹ

ਜਦੋਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਜਰਾਸੰਧ ਅਜੇ ਤੱਕ ਜਿੱਤਿਆ ਨਹੀਂ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਦ ਹਰੀ ਨੇ ਉਹ ਤਰੀਕਾ ਦੱਸਿਆ, ਜੋ ਉਦਧਵ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸਿਆ ਸੀ।

ਭੀਮਸੇਨੋऽਰ੍ਜੁਨਃ ਕृष੍ਣੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲਿਙ੍‌ਗਧਰਾਸ੍ਤ੍ਰਯਃ । ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਗਿਰਿਵ੍ਰਜਂ ਤਾਤ ਬृਹਦ੍ਰਥਸੁਤੋ ਯਤਃ

ਭੀਮਸੇਨ, ਅਰਜੁਨ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ—ਤੀਨ ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਲੈ ਕੇ—ਗਿਰਿਵਰਜਾ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਬ੍ਰਿਹਦਰਥ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।

ਤੇ ਗਤ੍ਵਾऽऽਤਿਥ੍ਯਵੇਲਾਯਾਂ ਗृਹੇषੁ ਗृਹਮੇਧਿਨਮ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਣ੍ਯਂ ਸਮਯਾਚੇਰਨ੍ ਰਾਜਨ੍ਯਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲਿਙ੍‌ਗਿਨਃ

ਉਹ ਗੈਰ-ਮੁਲਾਕਾਤੀ ਸਮੇਂ ਘਰ ਵਿੱਚ ਗਏ, ਘਰ ਵਾਲੇ ਦੇ ਘਰ, ਅਤੇ ਰਾਜਸੀ ਲੋਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਾਂਗ ਵਿਅਹਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਦੇ।

ਰਾਜਨ੍ ਵਿਦ੍ਧ੍ਯਤਿਥੀਨ੍ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਨ੍ ਅਰ੍ਥਿਨੋ ਦੂਰਮਾਗਤਾਨ੍ । ਤਨ੍ਨਃ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਯਦ੍‌ ਵਯਂ ਕਾਮਯਾਮਹੇ

ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜਾਣ ਲੈ ਕਿ ਅਤਿਥੀ ਆਏ ਹਨ—ਜੋ ਲੋੜਵੰਦ ਹਨ ਅਤੇ ਦੂਰੋਂ ਆਏ ਹਨ। ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਸਾਨੂੰ ਉਹ ਦੇ, ਜੋ ਅਸੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ।

ਕਿਂ ਦੁਰ੍ਮਰ੍षਂ ਤਿਤਿਕ੍ਸ਼ੂਣਾਂ ਕਿਂ ਅਕਾਰ੍ਯਂ ਅਸਾਧੁਭਿਃ । ਕਿਂ ਨ ਦੇਯਂ ਵਦਾਨ੍ਯਾਨਾਂ ਕਃ ਪਰਃ ਸਮਦਰ੍ਸ਼ਿਨਾਮ੍

ਸਬਰ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਕੀ ਅਸਹਿਣਸ਼ੀਲ ਹੈ? ਬੁਰਿਆਂ ਲਈ ਕੀ ਗਲਤ ਹੈ? ਦਾਨੀ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਕੀ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ? ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੌਣ ਹੈ?

ਯੋऽਨਿਤ੍ਯੇਨ ਸ਼ਰੀਰੇਣ ਸਤਾਂ ਗੇਯਂ ਯਸ਼ੋ ਧ੍ਰੁਵਮ੍ । ਨਾਚਿਨੋਤਿ ਸ੍ਵਯਂ ਕਲ੍ਪਃ ਸ ਵਾਚ੍ਯਃ ਸ਼ੋਚ੍ਯ ਏਵ ਸਃ

ਜੋ ਆਪਣੇ ਨਾਸਵੰਤ ਸਰੀਰ ਨਾਲ, ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਕੀਰਤੀ ਨਹੀਂ ਕਮਾਉਂਦਾ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਤਰਸਯੋਗ ਹੈ।

ਹਰਿਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰੋ ਰਨ੍ਤਿਦੇਵ ਉਞ੍ਛਵृਤ੍ਤਿਃ ਸ਼ਿਬਿਰ੍ਬਲਿਃ । ਵ੍ਯਾਧਃ ਕਪੋਤੋ ਬਹਵੋ ਹ੍ਯਧ੍ਰੁਵੇਣ ਧ੍ਰੁਵਂ ਗਤਾਃ

ਹਰਿਸ਼ਚੰਦਰ, ਰੰਤਿਦੇਵ, ਸ਼ਿਬੀ, ਬਲੀ, ਸ਼ਿਕਾਰੀ, ਕਬੂਤਰ—ਕਈ ਲੋਕ ਨਾਸਵੰਤ ਚੀਜ਼ਾਂ ਰਾਹੀਂ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਪਾ ਗਏ।