ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਤਮੁਪਾਗਤਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਪ੍ਰੀਤੋ ਦੁਰ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਨृਣਾਮ੍ । ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੁਰ੍ਨਿਰਗਾਤ੍ ਸੋਪਾਧ੍ਯਾਯਃ ਸੁਹृਦ੍‌ਵृਤਃ

ਉਸਦੀ ਆਮਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਸੀ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਔਖਾ ਮਿਲਦਾ ਸੀ, ਰਾਜਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਤੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ ਬਾਹਰ ਆਇਆ।

ਗੀਤਵਾਦਿਤ੍ਰਘੋषੇਣ ਬ੍ਰਹ੍ਮਘੋषੇਣ ਭੂਯਸਾ । ਅਭ੍ਯਯਾਤ੍ ਸ ਹृषੀਕੇਸ਼ਂ ਪ੍ਰਾਣਾਃ ਪ੍ਰਾਣਮਿਵਾਦृਤਃ

ਗੀਤਾਂ, ਵਾਦ-ਯੰਤਰਾਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨਾਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਉੱਚੀ ਉਚਾਰਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਵਲ ਆਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਾਣ ਜੀਵਨ ਵਲ ਆਦਰ ਨਾਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਕ੍ਲਿਨ੍ਨਹृਦਯਃ ਕृष੍ਣਂ ਸ੍ਨੇਹੇਨ ਪਾਣ੍ਡਵਃ । ਚਿਰਾਦ੍ ਦृष੍ਟਂ ਪ੍ਰਿਯਤਮਂ ਸਸ੍ਵਜੇऽਥ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ

ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਾਂਡਵ ਦਾ ਦਿਲ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਮਿਤਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ ਸੀ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ।

( ਮਿਸ਼੍ਰ ) ਦੋਰ੍ਭ੍ਯਾਂ ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਰਮਾਮਲਾਲਯਂ ਮੁਕੁਨ੍ਦਗਾਤ੍ਰਂ ਨृਪਤਿਰ੍ਹਤਾਸ਼ੁਭਃ । ਲੇਭੇ ਪਰਾਂ ਨਿਰ੍ਵृਤਿਮਸ਼੍ਰੁਲੋਚਨੋ ਹृष੍ਯਤ੍ਤਨੁਰ੍ਵਿਸ੍ਮृਤ ਲੋਕਵਿਭ੍ਰਮਃ

ਰਾਜਾ ਨੇ ਦੋਹਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਨਿਵਾਸ, ਮੁਕੁੰਦ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ। ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਹੋ ਗਏ, ਉਸਦੀ ਅੱਖਾਂ 'ਚ ਹੰਝੂ ਆ ਗਏ, ਸਰੀਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕੰਬ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਭਟਕਾਵੇ ਭੁੱਲ ਗਿਆ।

ਤਂ ਮਾਤੁਲੇਯਂ ਪਰਿਰਭ੍ਯ ਨਿਰ੍ਵृਤੋ ਭੀਮਃ ਸ੍ਮਯਨ੍ ਪ੍ਰੇਮਜਲਾਕੁਲੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ । ਯਮੌ ਕਿਰੀਟੀ ਚ ਸੁਹृਤ੍ਤਮਂ ਮੁਦਾ ਪ੍ਰਵृਦ੍ਧਬਾष੍ਪਾਃ ਪਰਿਰੇਭਿਰੇऽਚ੍ਯੁਤਮ੍

ਭੀਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਾਤਾ-ਪੱਖੀ ਭਰਾ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਉਸਦੇ ਇੰਦਰਿਆਂ 'ਚ ਪਿਆਰ ਦਾ ਜਲ ਭਰ ਗਿਆ ਤੇ ਮੁਸਕਰਾ ਉਠਿਆ। ਜੁੜਵੇਂ ਤੇ ਮੋਰ ਪੱਗ ਵਾਲਾ ਵੀ, ਦਿਲ ਭਰ ਕੇ, ਅਚੁਤ ਨੂੰ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾਇਆ।

( ਅਨੁष੍ਟੁਪ੍ ) ਅਰ੍ਜੁਨੇਨ ਪਰਿष੍ਵਕ੍ਤੋ ਯਮਾਭ੍ਯਾਮਭਿਵਾਦਿਤਃ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯੋ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਵृਦ੍ਧੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਯਥਾਰ੍ਹਤਃ

ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਜੁੜਵੇਂ ਨੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੇ ਵੱਡਿਆਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਅਨੁਸਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।

ਮਾਨਿਨੋ ਮਾਨਯਾਮਾਸ ਕੁਰੁਸृਞ੍ਜਯਕੈਕਯਾਨ੍ । ਸੂਤਮਾਗਧਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾ ਵਨ੍ਦਿਨਸ਼੍ਚੋਪਮਂਤ੍ਰਿਣਃ

ਉਸ ਨੇ ਮਾਣੀ ਵਾਲੇ ਕੁਰੁ, ਸ੍ਰੰਜਯ ਤੇ ਕੈਕੇਯਾ, ਸੂਤ, ਮਾਗਧ, ਗੰਧਰਵ, ਗਾਇਕ ਤੇ ਸਲਾਹਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ।

ਮृਦਙ੍‌ਗਸ਼ਙ੍ਖਪਟਹ ਵੀਣਾਪਣਵਗੋਮੁਖੈਃ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਸ਼੍ਚਾਰਵਿਨ੍ਦਾਕ੍ਸ਼ਂ ਤੁष੍ਟੁਵੁਰ੍ਨਨृਤੁਰ੍ਜਗੁਃ

ਮ੍ਰਿਦੰਗ, ਸ਼ੰਖ, ਪਟਾਹ, ਵੀਣਾ, ਪਣਵਾ ਤੇ ਗੋ-ਮੁਖ ਵਜਦੇ ਹੋਏ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਕਮਲ-ਨੈਣ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ, ਨੱਚੇ ਤੇ ਗੀਤ ਗਾਏ।

ਏਵਂ ਸੁਹृਦ੍‌ਭਿਃ ਪਰ੍ਯਸ੍ਤਃ ਪੁਣ੍ਯਸ਼੍ਲੋਕਸ਼ਿਖਾਮਣਿਃ । ਸਂਸ੍ਤੂਯਮਾਨੋ ਭਗਵਾਨ੍ ਵਿਵੇਸ਼ਾਲਙ੍ਕृਤਂ ਪੁਰਮ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਚੰਗੀ ਕੀਰਤੀ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਭਗਵਾਨ, ਸੋਹਣੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।

( ਵਸਂਤਤਿਲਕਾ ) ਸਂਸਿਕ੍ਤਵਰ੍ਤ੍ਮ ਕਰਿਣਾਂ ਮਦਗਨ੍ਧਤੋਯੈਃ ਚਿਤ੍ਰਧ੍ਵਜੈਃ ਕਨਕਤੋਰਣਪੂਰ੍ਣਕੁਮ੍ਭੈਃ । ਮृष੍ਟਾਤ੍ਮਭਿਰ੍ਨਵਦੁਕੂਲਵਿਭੂषਣਸ੍ਰਗ੍ ਗਨ੍ਧੈਰ੍ਨृਭਿਰ੍ਯੁਵਤਿਭਿਸ਼੍ਚ ਵਿਰਾਜਮਾਨਮ੍

ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਸੁਗੰਧਤ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਰਸਤਾ ਛਿੜਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਝੰਡੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਤੇ ਭਰੇ ਹੋਏ ਘੜੇ, ਨਵੇਂ ਕਪੜੇ, ਗਹਿਣੇ ਤੇ ਹਾਰ ਪਾ ਕੇ ਚਮਕਦੇ ਮਰਦ ਤੇ ਔਰਤਾਂ, ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਰੌਣਕਦਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।

ਉਦ੍ਦੀਪ੍ਤਦੀਪਬਲਿਭਿਃ ਪ੍ਰਤਿਸਦ੍ਮ ਜਾਲ ਨਿਰ੍ਯਾਤਧੂਪਰੁਚਿਰਂ ਵਿਲਸਤ੍ਪਤਾਕਮ੍ । ਮੂਰ੍ਧਨ੍ਯਹੇਮਕਲਸ਼ੈ ਰਜਤੋਰੁਸ਼ृਙ੍‌ਗੈਃ ਜੁष੍ਟਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਭਵਨੈਃ ਕੁਰੁਰਾਜਧਾਮ

ਉਸ ਨੇ ਰਾਜਧਾਨੀ ਦੇ ਘਰ ਵੇਖੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ 'ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਦੀਵੇ ਤੇ ਭੇਟਾਂ, ਸੋਹਣੇ ਝੰਡੇ ਲਹਿਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਛੱਤਾਂ 'ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਘੜੇ ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਚਾਂਦੀ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਸਨ।

ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਨਰਲੋਚਨਪਾਨਪਾਤ੍ਰਮ੍ ਔਤ੍ਸੁਕ੍ਯਵਿਸ਼੍ਲਥਿਤਕੇਸ਼ ਦੁਕੂਲਬਨ੍ਧਾਃ । ਸਦ੍ਯੋ ਵਿਸृਜ੍ਯ ਗृਹਕਰ੍ਮ ਪਤੀਂਸ਼੍ਚ ਤਲ੍ਪੇ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਯਯੁਰ੍ਯੁਵਤਯਃ ਸ੍ਮ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਮਾਰ੍ਗੇ

ਜਦੋਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਤਰਪਾਉਣ ਵਾਲਾ ਪਿਆਲਾ ਆਉਣ ਦੀ ਖਬਰ ਸੁਣੀ, ਤਾਂ ਨੌਜਵਾਨ ਔਰਤਾਂ ਉਤਸ਼ਾਹ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਵਾਲ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ, ਕਪੜੇ ਢੀਲੇ ਕਰਕੇ, ਘਰ ਦੇ ਕੰਮ ਅਤੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਸੌਂਦੇ ਛੱਡ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਰਾਜ ਮਾਰਗ ਵੱਲ ਚਲ ਪਈਆਂ।

ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਸੁਸਙ੍ਕੁਲ ਇਭਾਸ਼੍ਵਰਥਦ੍‌ਵਿਪਦ੍‌ਭਿਃ ਕृष੍ਣਂਸਭਾਰ੍ਯਮੁਪਲਭ੍ਯ ਗृਹਾਧਿਰੂਢਾਃ । ਨਾਰ੍ਯੋ ਵਿਕੀਰ੍ਯ ਕੁਸੁਮੈਰ੍ਮਨਸੋਪਗੁਹ੍ਯ ਸੁਸ੍ਵਾਗਤਂ ਵਿਦਧੁਰੁਤ੍ਸ੍ਮਯਵੀਕ੍ਸ਼ਿਤੇਨ

ਉਥੇ, ਜਿੱਥੇ ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥਾਂ ਅਤੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਸੀ, ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਤੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੂੰ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ ਵੇਖਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਫੁੱਲ ਛਿੜਕ ਕੇ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਹੱਸਦੇ ਮੁਖ ਨਾਲ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁਹਣਾ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ।

ਊਚੁਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ ਪਥਿ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮੁਕੁਨ੍ਦਪਤ੍‍ਨੀਃ ਤਾਰਾ ਯਥੋਡੁਪਸਹਾਃ ਕਿਮਕਾਰ੍ਯਮੂਭਿਃ । ਯਚ੍ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾਂ ਪੁਰੁषਮੌਲਿਰੁਦਾਰਹਾਸ ਲੀਲਾਵਲੋਕਕਲਯੋਤ੍ਸਵਮਾਤਨੋਤਿ

ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਮੁਕੁੰਦ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਚੰਦ ਦੇ ਨਾਲ ਤਾਰਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹੋਰ ਕੀ ਚਾਹੀਦਾ? ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਨੈਣਾਂ, ਮਰਦਾਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ, ਉੱਚੇ ਹਾਸੇ ਅਤੇ ਖੇਡਦੇ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਮੇਲਾ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ।'

ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰੋਪਸਙ੍‌ਗਮ੍ਯ ਪੌਰਾ ਮਙ੍‌ਗਲਪਾਣਯਃ । ( ਅਨੁष੍ਟੁਪ੍ ) ਚਕ੍ਰੁਃ ਸਪਰ੍ਯਾਂ ਕृष੍ਣਾਯ ਸ਼੍ਰੇਣੀਮੁਖ੍ਯਾ ਹਤੈਨਸਃ

ਉਥੇ, ਨਗਰ ਦੇ ਲੋਕ ਸ਼ੁਭ ਚੀਜ਼ਾਂ ਲੈ ਕੇ ਆਏ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੇ, ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕੀਤੀ।

ਅਨ੍ਤਃਪੁਰਜਨੈਃ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਮੁਕੁਨ੍ਦਃ ਫੁਲ੍ਲਲੋਚਨੈਃ । ਸਸਮ੍ਭ੍ਰਮੈਰਭ੍ਯੁਪੇਤਃ ਪ੍ਰਾਵਿਸ਼ਦ੍ ਰਾਜਮਨ੍ਦਿਰਮ੍

ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ, ਖਿੜੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਮੁਕੁੰਦ ਜੀ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਸੰਮਾਨ ਨਾਲ ਰਾਜ ਮਹਿਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ।

ਪृਥਾ ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰੇਯਂ ਕृष੍ਣਂ ਤ੍ਰਿਭੁਵਨੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਪ੍ਰੀਤਾਤ੍ਮੋਤ੍ਥਾਯ ਪਰ੍ਯਙ੍ਕਾਤ੍ ਸਸ੍ਨੁषਾ ਪਰਿषਸ੍ਵਜੇ

ਪ੍ਰਿਥਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਿਆਰ ਭਰੇ ਦਿਲ ਨਾਲ ਪਲੰਗ ਤੋਂ ਉਠ ਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਨੂਹਾਂ ਸਮੇਤ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ।

ਗੋਵਿਨ੍ਦਂ ਗृਹਮਾਨੀਯ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ਮਾਦृਤਃ । ਪੂਜਾਯਾਂ ਨਾਵਿਦਤ੍ ਕृਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਮੋਦੋਪਹਤੋ ਨृਪਃ

ਗੋਵਿੰਦਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਨੂੰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਨਾਲ ਲਿਆ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਇੰਨਾ ਗਲਤ ਗਿਆ ਕਿ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਕੀ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਸਮਝ ਨਾ ਸਕਿਆ।

ਪਿਤृਸ੍ਵਸੁਰ੍ਗੁਰੁਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਕृष੍ਣਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇऽਭਿਵਾਦਨਮ੍ । ਸ੍ਵਯਂ ਚ ਕृष੍ਣਯਾ ਰਾਜਨ੍ ਭਗਿਨ੍ਯਾ ਚਾਭਿਵਨ੍ਦਿਤਃ

ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਭੈਣ, ਮਾਤਾ ਦੀ ਭੈਣ ਅਤੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ; ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਖੁਦ, ਰਾਜਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।

ਸ਼੍ਵਸ਼੍ਰ੍ਵਾ ਸਞ੍ਚੋਦਿਤਾ ਕृष੍ਣਾ ਕृष੍ਣਪਤ੍‍ਨੀਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ । ਆਨਰ੍ਚ ਰੁਕ੍ਮਿਣੀਂ ਸਤ੍ਯਾਂ ਭਦ੍ਰਾਂ ਜਾਮ੍ਬਵਤੀਂ ਤਥਾ

ਸਾਸ ਨੇ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ, ਤਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੇ ਰੁਕਮਣੀ, ਸਤਿਆ, ਭਦਰਾ ਅਤੇ ਜਾਂਬਵਤੀ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ।

ਕਾਲਿਨ੍ਦੀਂ ਮਿਤ੍ਰਵਿਨ੍ਦਾਂ ਚ ਸ਼ੈਬ੍ਯਾਂ ਨਾਗ੍ਨਜਿਤੀਂ ਸਤੀਮ੍ । ਅਨ੍ਯਾਸ਼੍ਚਾਭ੍ਯਾਗਤਾ ਯਾਸ੍ਤੁ ਵਾਸਃਸ੍ਰਙ੍‌ਮਣ੍ਡਨਾਦਿਭਿਃ

ਕਾਲਿੰਦੀ, ਮਿਤ੍ਰਵਿੰਦਾ, ਸ਼ੈਬਿਆ, ਨਾਗਨਜਿਤੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜੋ ਆਈਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਕਪੜੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਗਹਣਿਆਂ ਆਦਿ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।

ਸੁਖਂ ਨਿਵਾਸਯਾਮਾਸ ਧਰ੍ਮਰਾਜੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍ । ਸਸੈਨ੍ਯਂ ਸਾਨੁਗਾਮਤ੍ਯਂ ਸਭਾਰ੍ਯਂ ਚ ਨਵਂ ਨਵਮ੍

ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਜਨਾਰਦਨ ਜੀ ਨੂੰ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਫੌਜ, ਸਾਥੀਆਂ ਅਤੇ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਵੀਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ।

ਤਰ੍ਪਯਿਤ੍ਵਾ ਖਾਣ੍ਡਵੇਨ ਵਹ੍ਨਿਂ ਫਾਲ੍ਗੁਨਸਂਯੁਤਃ । ਮੋਚਯਿਤ੍ਵਾ ਮਯਂ ਯੇਨ ਰਾਜ੍ਞੇ ਦਿਵ੍ਯਾ ਸਭਾ ਕृਤਾ

ਫਾਲਗੁਨ ਦੇ ਨਾਲ ਖਾਂਡਵਨ ਜੰਗਲ ਨਾਲ ਅੱਗ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਕੇ, ਅਤੇ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਛੁਡਾ ਕੇ, ਜਿਸ ਨੇ ਰਾਜੇ ਲਈ ਦਿਵਿਆ ਸਭਾ ਬਣਾਈ, ਇਹ ਸਭ ਕੀਤਾ।

ਉਵਾਸ ਕਤਿਚਿਨ੍ ਮਾਸਾਨ੍ ਰਾਜ੍ਞਃ ਪ੍ਰਿਯਚਿਕੀਰ੍षਯਾ । ਵਿਹਰਨ੍ ਰਥਮਾਰੁਹ੍ਯ ਫਾਲ੍ਗੁਨੇਨ ਭਟੈਰ੍ਵृਤਃ

ਉਹ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਕੁਝ ਮਹੀਨੇ ਰਹੇ, ਫਾਲਗੁਨ ਨਾਲ ਰਥ 'ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਘੁੰਮਦੇ ਰਹੇ।

ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍‍ਭਾਗਵਤੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣੇ ਪਾਰਮਹਂਸ੍ਯਾਂ ਸਂਹਿਤਾਯਾਂ ਦਸ਼ਮਸ੍ਕਨ੍ਧੇ ਉਤ੍ਤਰਾਰ੍ਧੇ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਇਂਦ੍ਰਪ੍ਰਸ੍ਥਗਮਨਂ ਨਾਮ ਏਕਸਪ੍ਤਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤ ਮਹਾ ਪੁਰਾਣ, ਪਰਮਹੰਸਾਂ ਦੀ ਸੰਹਿਤਾ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਉੱਤਰ ਭਾਗ ਵਿੱਚ, 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਦਾ ਇੰਦ੍ਰਪ੍ਰਸਥ ਜਾਣਾ' ਨਾਮਕ ਇਕਹੱਤਰਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।

ਰਾਜਸੂਯੋਪਕ੍ਰਮੇ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਦਿਗ੍ਵਿਜਯਃ; ਭੀਮੇਨ ਜਰਾਸਂਧ ਵਧਸ਼੍ਚ - ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੁਕ ਉਵਾਚ - ( ਅਨੁष੍ਟੁਪ੍ ) ਏਕਦਾ ਤੁ ਸਭਾਮਧ੍ਯ ਆਸ੍ਥਿਤੋ ਮੁਨਿਭਿਰ੍ਵृਤਃ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੈਰ੍ਵੈਸ਼੍ਯੈਃ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਸ਼੍ਚ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ

ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਕ ਵਾਰੀ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਜੀ ਸਭਾ ਵਿਚ, ਮੁਨੀਆਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ, ਵੈਸ਼ਾਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਬੈਠੇ।

ਆਚਾਰ੍ਯੈਃ ਕੁਲਵृਦ੍ਧੈਸ਼੍ਚ ਜ੍ਞਾਤਿਸਂਬਨ੍ਧਿਬਾਨ੍ਧਵੈਃ । ਸ਼੍ਰृਣ੍ਵਤਾਮੇਵ ਚੈਤੇषਾਂ ਆਭਾष੍ਯੇਦਮੁਵਾਚ ਹ

ਅਧਿਆਪਕਾਂ, ਵੱਡਿਆਂ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਅਤੇ ਪਰਿਵਾਰਕਾਂ ਦੇ ਸੁਣਦੇ ਹੋਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਆਖੀਆਂ।

ਸ਼੍ਰੀਯੁਧਿष੍ਠਿਰ ਉਵਾਚ - ( ਵਸਂਤਤਿਲਕਾ ) ਕ੍ਰਤੁਰਾਜੇਨ ਗੋਵਿਨ੍ਦ ਰਾਜਸੂਯੇਨ ਪਾਵਨੀਃ । ਯਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਵਿਭੂਤੀਰ੍ਭਵਤਃ ਤਤ੍ਸਂਪਾਦਯ ਨਃ ਪ੍ਰਭੋ

ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਗੋਵਿੰਦਾ, ਰਾਜਸੂਯ ਯਗ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਤੇਰੀਆਂ ਵਡਿਆਈਆਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਪ੍ਰਭੂ, ਇਹ ਸਾਡੀ ਲਈ ਕਰਮ ਕਰ।'

ਤ੍ਵਤ੍ਪਾਦੁਕੇ ਅਵਿਰਤਂ ਪਰਿ ਯੇ ਚਰਨ੍ਤਿ ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਤ੍ਯਭਦ੍ਰਨਸ਼ਨੇ ਸ਼ੁਚਯੋ ਗृਣਨ੍ਤਿ । ਵਿਨ੍ਦਨ੍ਤਿ ਤੇ ਕਮਲਨਾਭ ਭਵਾਪਵਰ੍ਗਮ੍ ਆਸ਼ਾਸਤੇ ਯਦਿ ਤ ਆਸ਼ਿष ਈਸ਼ ਨਾਨ੍ਯੇ

ਜੋ ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਪੈਰਵੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇਰਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਤੇਰੀ ਵਡਿਆਈ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਅਸ਼ੁਭਤਾ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਮਲ-ਨਾਭ ਵਾਲੇ, ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਉਹ ਅਸੀਸਾਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਪ੍ਰਭੂ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਹੀ ਮੰਗ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ।