ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਨਿਰ੍ਗਮਯ੍ਯਾਵਰੋਧਾਨ੍ ਸ੍ਵਾਨ੍ ਸਸੁਤਾਨ੍ ਸਪਰਿਚ੍ਛਦਾਨ੍ । ਸਙ੍ਕਰ੍षਣਮਨੁਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਯਦੁਰਾਜਂ ਚ ਸ਼ਤ੍ਰੁਹਨ੍ । ਸੂਤੋਪਨੀਤਂ ਸ੍ਵਰਥਂ ਆਰੁਹਦ੍ ਗਰੁਡਧ੍ਵਜਮ੍

ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਸਹਾਇਕਾਂ ਨੂੰ ਰਵਾਨਾ ਕੀਤਾ, ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਅਤੇ ਯਾਦਵ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਰਥੀ ਨੇ ਲਿਆਇਆ ਗਰੁੜ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲਾ ਆਪਣਾ ਰਥ ਚੜ੍ਹਿਆ।

( ਪ੍ਰਭਾਵਤੀ ) ਤਤੋ ਰਥਦ੍‌ਵਿਪਭਟਸਾਦਿਨਾਯਕੈਃ ਕਰਾਲਯਾ ਪਰਿਵृਤ ਆਤ੍ਮਸੇਨਯਾ । ਮृਦਙ੍‌ਗ ਭੇਰ੍ਯਾਨਕ ਸ਼ਙ੍ਖਗੋਮੁਖੈਃ ਪ੍ਰਘੋषਘੋषਿਤਕਕੁਭੋ ਨਿਰਾਕ੍ਰਮਤ੍

ਫਿਰ, ਰਥਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਪੈਦਲ ਅਤੇ ਘੋੜਸਵਾਰਾਂ ਦੇ ਸਿਪਾਹੀ ਮੁਖੀਆਂ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਮ੍ਰਿਦੰਗ, ਭੇਰੀ, ਅਨਕ, ਸ਼ੰਖ ਅਤੇ ਗੋਮੁਖ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਨਾਲ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਉਹ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।

ਨृਵਾਜਿਕਾਞ੍ਚਨ ਸ਼ਿਬਿਕਾਭਿਰਚ੍ਯੁਤਂ ਸਹਾਤ੍ਮਜਾਃ ਪਤਿਮਨੁ ਸੁਵ੍ਰਤਾ ਯਯੁਃ । ਵਰਾਂਬਰਾਭਰਣਵਿਲੇਪਨਸ੍ਰਜਃ ਸੁਸਂਵृਤਾ ਨृਭਿਰਸਿਚਰ੍ਮਪਾਣਿਭਿਃ

ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਚੰਗੀ ਚਾਲ ਚਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਵਧੀਆ ਵਸਤ੍ਰ, ਗਹਿਣੇ, ਲੇਪ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਪਲਕੀਆਂ ਅਤੇ ਰਥਾਂ 'ਚ, ਅਚੁਤ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਗਈਆਂ; ਉਹ ਮਰਦਾਂ ਵੱਲੋਂ, ਜੋ ਹਥਿਆਰ ਅਤੇ ਢਾਲਾਂ ਫੜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਸਨ।

ਨਰੋष੍ਟ੍ਰਗੋਮਹਿषਖਰਾਸ਼੍ਵਤਰ੍ਯਨਃ ਕਰੇਣੁਭਿਃ ਪਰਿਜਨਵਾਰਯੋषਿਤਃ । ਸ੍ਵਲਙ੍ਕृਤਾਃ ਕਟਕੁਟਿਕਮ੍ਬਲਾਮ੍ਬਰਾਦ੍ ਉਪਸ੍ਕਰਾ ਯਯੁਰਧਿਯੁਜ੍ਯ ਸਰ੍ਵਤਃ

ਮਰਦ, ਊਠ, ਗਾਂ, ਭੈਂਸ, ਗਧੇ, ਘੋੜੇ, ਰਥ, ਹਾਥੀ, ਨੌਕਰ ਤੇ ਉੱਚੀ ਜਾਤ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ — ਸਭ ਆਪਣੇ ਹਥਾਂ 'ਚ ਚੂੜੀਆਂ, ਬਾਂਹਾਂ 'ਤੇ ਕੜੇ, ਕੰਬਲ ਤੇ ਚੰਗੇ ਕਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਸਮਾਨ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਏ।

ਬਲਂ ਬृਹਦ੍ਧ੍ਵਜਪਟਛਤ੍ਰਚਾਮਰੈਃ ਵਰਾਯੁਧਾਭਰਣਕਿਰੀਟਵਰ੍ਮਭਿਃ । ਦਿਵਾਂਸ਼ੁਭਿਸ੍ਤੁਮੁਲਰਵਂ ਬਭੌ ਰਵੇਃ ਯਥਾਰ੍ਣਵਃ ਕ੍ਸ਼ੁਭਿਤਤਿਮਿਙ੍‌ਗਿਲੋਰ੍ਮਿਭਿਃ

ਫੌਜ ਵੱਡੇ ਝੰਡਿਆਂ, ਚਾਦਰਾਂ, ਛਤਰਾਂ ਤੇ ਪੰਖਿਆਂ ਨਾਲ, ਚੰਗੇ ਹਥਿਆਰ, ਗਹਿਣੇ, ਮੋਰ ਪੱਗ ਤੇ ਕਵਚ ਪਾ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਦੀ ਗੂੰਜ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਤੇ ਵੱਡੇ ਮੱਛਾਂ ਵਾਂਗ ਸੀ।

ਅਥੋ ਮੁਨਿਰ੍ਯਦੁਪਤਿਨਾ ਸਭਾਜਿਤਃ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਤਂ ਹृਦਿ ਵਿਦਧਦ੍ ਵਿਹਾਯਸਾ । ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਤਦ੍‌ਵ੍ਯਵਸਿਤਮਾਹृਤਾਰ੍ਹਣੋ ਮੁਕੁਨ੍ਦਸਨ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਨਿਰ੍ਵृਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ

ਫਿਰ, ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਰਾਹੀਂ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉਸਦੀ ਨੀਅਤ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੁਕੁੰਦ, ਜਿਸਦੇ ਇੰਦਰਿਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਆਰਾਮ ਮਿਲ ਗਿਆ ਸੀ, ਆਦਰਯੋਗ ਭੇਟ ਲੈ ਆਇਆ।

( ਅਨੁष੍ਟੁਪ੍ ) ਰਾਜਦੂਤਮੁਵਾਚੇਦਂ ਭਗਵਾਨ੍ ਪ੍ਰੀਣਯਨ੍ ਗਿਰਾ । ਮਾ ਭੈष੍ਟ ਦੂਤ ਭਦ੍ਰਂ ਵੋ ਘਾਤਯਿष੍ਯਾਮਿ ਮਾਗਧਮ੍

ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਰਾਜ ਦੂਤ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ, "ਦੂਤ, ਡਰ ਨਾ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ। ਮੈਂ ਮਾਗਧ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ।"

ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤੋ ਦੂਤੋ ਯਥਾਵਦ੍ ਅਵਦਨ੍ ਨृਪਾਨ੍ । ਤੇऽਪਿ ਸਨ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਸ਼ੌਰੇਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੈਕ੍ਸ਼ਨ੍ ਯਨ੍ਮੁਮੁਕ੍ਸ਼ਵਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਦੇਸ਼ ਲੈ ਕੇ, ਦੂਤ ਚਲਿਆ ਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਨੇਹਾ ਸੁਣਾਇਆ। ਉਹ ਵੀ, ਜੋ ਸ਼ੌਰੀ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਉਸਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਵੇਖੇ।

ਆਨਰ੍ਤਸੌਵੀਰਮਰੂਨ੍ ਤੀਰ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿਨਸ਼ਨਂ ਹਰਿਃ । ਗਿਰੀਨ੍ ਨਦੀਰਤੀਯਾਯ ਪੁਰਗ੍ਰਾਮਵ੍ਰਜਾਕਰਾਨ੍

ਹਰੀ ਨੇ ਆਨਰਤ, ਸੌਵੀਰ, ਮਰੂ ਤੇ ਵਿਨਸ਼ਨ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ ਦਰਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਲੰਘਿਆ, ਤੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ, ਪਿੰਡਾਂ ਤੇ ਗੋ-ਚਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਥਾਂਵਾਂ 'ਤੇ ਆ ਗਿਆ।

ਤਤੋ ਦृषਦ੍‌ਵਤੀਂ ਤੀਰ੍ਤ੍ਵਾ ਮੁਕੁਨ੍ਦੋऽਥ ਸਰਸ੍ਵਤੀਮ੍ । ਪਞ੍ਚਾਲਾਨਥ ਮਤ੍ਸ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਸ਼ਕ੍ਰਪ੍ਰਸ੍ਥਮਥਾਗਮਤ੍

ਫਿਰ ਮੁਕੁੰਦ ਨੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਦਵਤੀ ਤੇ ਸਰਸਵਤੀ ਦਰਿਆ ਪਾਰ ਕੀਤੇ, ਪੰਚਾਲਾਂ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਫਿਰ ਮਤਸਿਆਂ 'ਤੇ, ਤੇ ਆਖਰਕਾਰ ਸ਼ਕ੍ਰਪ੍ਰਸਥ ਆ ਗਿਆ।

ਤਮੁਪਾਗਤਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਪ੍ਰੀਤੋ ਦੁਰ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਨृਣਾਮ੍ । ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੁਰ੍ਨਿਰਗਾਤ੍ ਸੋਪਾਧ੍ਯਾਯਃ ਸੁਹृਦ੍‌ਵृਤਃ

ਉਸਦੀ ਆਮਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਸੀ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਔਖਾ ਮਿਲਦਾ ਸੀ, ਰਾਜਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਤੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ ਬਾਹਰ ਆਇਆ।

ਗੀਤਵਾਦਿਤ੍ਰਘੋषੇਣ ਬ੍ਰਹ੍ਮਘੋषੇਣ ਭੂਯਸਾ । ਅਭ੍ਯਯਾਤ੍ ਸ ਹृषੀਕੇਸ਼ਂ ਪ੍ਰਾਣਾਃ ਪ੍ਰਾਣਮਿਵਾਦृਤਃ

ਗੀਤਾਂ, ਵਾਦ-ਯੰਤਰਾਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨਾਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਉੱਚੀ ਉਚਾਰਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਵਲ ਆਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਾਣ ਜੀਵਨ ਵਲ ਆਦਰ ਨਾਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਕ੍ਲਿਨ੍ਨਹृਦਯਃ ਕृष੍ਣਂ ਸ੍ਨੇਹੇਨ ਪਾਣ੍ਡਵਃ । ਚਿਰਾਦ੍ ਦृष੍ਟਂ ਪ੍ਰਿਯਤਮਂ ਸਸ੍ਵਜੇऽਥ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ

ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਾਂਡਵ ਦਾ ਦਿਲ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਮਿਤਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ ਸੀ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ।

( ਮਿਸ਼੍ਰ ) ਦੋਰ੍ਭ੍ਯਾਂ ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਰਮਾਮਲਾਲਯਂ ਮੁਕੁਨ੍ਦਗਾਤ੍ਰਂ ਨृਪਤਿਰ੍ਹਤਾਸ਼ੁਭਃ । ਲੇਭੇ ਪਰਾਂ ਨਿਰ੍ਵृਤਿਮਸ਼੍ਰੁਲੋਚਨੋ ਹृष੍ਯਤ੍ਤਨੁਰ੍ਵਿਸ੍ਮृਤ ਲੋਕਵਿਭ੍ਰਮਃ

ਰਾਜਾ ਨੇ ਦੋਹਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਨਿਵਾਸ, ਮੁਕੁੰਦ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ। ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਹੋ ਗਏ, ਉਸਦੀ ਅੱਖਾਂ 'ਚ ਹੰਝੂ ਆ ਗਏ, ਸਰੀਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕੰਬ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਭਟਕਾਵੇ ਭੁੱਲ ਗਿਆ।

ਤਂ ਮਾਤੁਲੇਯਂ ਪਰਿਰਭ੍ਯ ਨਿਰ੍ਵृਤੋ ਭੀਮਃ ਸ੍ਮਯਨ੍ ਪ੍ਰੇਮਜਲਾਕੁਲੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ । ਯਮੌ ਕਿਰੀਟੀ ਚ ਸੁਹृਤ੍ਤਮਂ ਮੁਦਾ ਪ੍ਰਵृਦ੍ਧਬਾष੍ਪਾਃ ਪਰਿਰੇਭਿਰੇऽਚ੍ਯੁਤਮ੍

ਭੀਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਾਤਾ-ਪੱਖੀ ਭਰਾ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਉਸਦੇ ਇੰਦਰਿਆਂ 'ਚ ਪਿਆਰ ਦਾ ਜਲ ਭਰ ਗਿਆ ਤੇ ਮੁਸਕਰਾ ਉਠਿਆ। ਜੁੜਵੇਂ ਤੇ ਮੋਰ ਪੱਗ ਵਾਲਾ ਵੀ, ਦਿਲ ਭਰ ਕੇ, ਅਚੁਤ ਨੂੰ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾਇਆ।

( ਅਨੁष੍ਟੁਪ੍ ) ਅਰ੍ਜੁਨੇਨ ਪਰਿष੍ਵਕ੍ਤੋ ਯਮਾਭ੍ਯਾਮਭਿਵਾਦਿਤਃ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯੋ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਵृਦ੍ਧੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਯਥਾਰ੍ਹਤਃ

ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਜੁੜਵੇਂ ਨੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੇ ਵੱਡਿਆਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਅਨੁਸਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।

ਮਾਨਿਨੋ ਮਾਨਯਾਮਾਸ ਕੁਰੁਸृਞ੍ਜਯਕੈਕਯਾਨ੍ । ਸੂਤਮਾਗਧਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾ ਵਨ੍ਦਿਨਸ਼੍ਚੋਪਮਂਤ੍ਰਿਣਃ

ਉਸ ਨੇ ਮਾਣੀ ਵਾਲੇ ਕੁਰੁ, ਸ੍ਰੰਜਯ ਤੇ ਕੈਕੇਯਾ, ਸੂਤ, ਮਾਗਧ, ਗੰਧਰਵ, ਗਾਇਕ ਤੇ ਸਲਾਹਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ।

ਮृਦਙ੍‌ਗਸ਼ਙ੍ਖਪਟਹ ਵੀਣਾਪਣਵਗੋਮੁਖੈਃ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਸ਼੍ਚਾਰਵਿਨ੍ਦਾਕ੍ਸ਼ਂ ਤੁष੍ਟੁਵੁਰ੍ਨਨृਤੁਰ੍ਜਗੁਃ

ਮ੍ਰਿਦੰਗ, ਸ਼ੰਖ, ਪਟਾਹ, ਵੀਣਾ, ਪਣਵਾ ਤੇ ਗੋ-ਮੁਖ ਵਜਦੇ ਹੋਏ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਕਮਲ-ਨੈਣ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ, ਨੱਚੇ ਤੇ ਗੀਤ ਗਾਏ।

ਏਵਂ ਸੁਹृਦ੍‌ਭਿਃ ਪਰ੍ਯਸ੍ਤਃ ਪੁਣ੍ਯਸ਼੍ਲੋਕਸ਼ਿਖਾਮਣਿਃ । ਸਂਸ੍ਤੂਯਮਾਨੋ ਭਗਵਾਨ੍ ਵਿਵੇਸ਼ਾਲਙ੍ਕृਤਂ ਪੁਰਮ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਚੰਗੀ ਕੀਰਤੀ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਭਗਵਾਨ, ਸੋਹਣੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।

( ਵਸਂਤਤਿਲਕਾ ) ਸਂਸਿਕ੍ਤਵਰ੍ਤ੍ਮ ਕਰਿਣਾਂ ਮਦਗਨ੍ਧਤੋਯੈਃ ਚਿਤ੍ਰਧ੍ਵਜੈਃ ਕਨਕਤੋਰਣਪੂਰ੍ਣਕੁਮ੍ਭੈਃ । ਮृष੍ਟਾਤ੍ਮਭਿਰ੍ਨਵਦੁਕੂਲਵਿਭੂषਣਸ੍ਰਗ੍ ਗਨ੍ਧੈਰ੍ਨृਭਿਰ੍ਯੁਵਤਿਭਿਸ਼੍ਚ ਵਿਰਾਜਮਾਨਮ੍

ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਸੁਗੰਧਤ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਰਸਤਾ ਛਿੜਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਝੰਡੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਤੇ ਭਰੇ ਹੋਏ ਘੜੇ, ਨਵੇਂ ਕਪੜੇ, ਗਹਿਣੇ ਤੇ ਹਾਰ ਪਾ ਕੇ ਚਮਕਦੇ ਮਰਦ ਤੇ ਔਰਤਾਂ, ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਰੌਣਕਦਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।

ਉਦ੍ਦੀਪ੍ਤਦੀਪਬਲਿਭਿਃ ਪ੍ਰਤਿਸਦ੍ਮ ਜਾਲ ਨਿਰ੍ਯਾਤਧੂਪਰੁਚਿਰਂ ਵਿਲਸਤ੍ਪਤਾਕਮ੍ । ਮੂਰ੍ਧਨ੍ਯਹੇਮਕਲਸ਼ੈ ਰਜਤੋਰੁਸ਼ृਙ੍‌ਗੈਃ ਜੁष੍ਟਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਭਵਨੈਃ ਕੁਰੁਰਾਜਧਾਮ

ਉਸ ਨੇ ਰਾਜਧਾਨੀ ਦੇ ਘਰ ਵੇਖੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ 'ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਦੀਵੇ ਤੇ ਭੇਟਾਂ, ਸੋਹਣੇ ਝੰਡੇ ਲਹਿਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਛੱਤਾਂ 'ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਘੜੇ ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਚਾਂਦੀ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਸਨ।

ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਨਰਲੋਚਨਪਾਨਪਾਤ੍ਰਮ੍ ਔਤ੍ਸੁਕ੍ਯਵਿਸ਼੍ਲਥਿਤਕੇਸ਼ ਦੁਕੂਲਬਨ੍ਧਾਃ । ਸਦ੍ਯੋ ਵਿਸृਜ੍ਯ ਗृਹਕਰ੍ਮ ਪਤੀਂਸ਼੍ਚ ਤਲ੍ਪੇ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਯਯੁਰ੍ਯੁਵਤਯਃ ਸ੍ਮ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਮਾਰ੍ਗੇ

ਜਦੋਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਤਰਪਾਉਣ ਵਾਲਾ ਪਿਆਲਾ ਆਉਣ ਦੀ ਖਬਰ ਸੁਣੀ, ਤਾਂ ਨੌਜਵਾਨ ਔਰਤਾਂ ਉਤਸ਼ਾਹ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਵਾਲ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ, ਕਪੜੇ ਢੀਲੇ ਕਰਕੇ, ਘਰ ਦੇ ਕੰਮ ਅਤੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਸੌਂਦੇ ਛੱਡ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਰਾਜ ਮਾਰਗ ਵੱਲ ਚਲ ਪਈਆਂ।

ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਸੁਸਙ੍ਕੁਲ ਇਭਾਸ਼੍ਵਰਥਦ੍‌ਵਿਪਦ੍‌ਭਿਃ ਕृष੍ਣਂਸਭਾਰ੍ਯਮੁਪਲਭ੍ਯ ਗृਹਾਧਿਰੂਢਾਃ । ਨਾਰ੍ਯੋ ਵਿਕੀਰ੍ਯ ਕੁਸੁਮੈਰ੍ਮਨਸੋਪਗੁਹ੍ਯ ਸੁਸ੍ਵਾਗਤਂ ਵਿਦਧੁਰੁਤ੍ਸ੍ਮਯਵੀਕ੍ਸ਼ਿਤੇਨ

ਉਥੇ, ਜਿੱਥੇ ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥਾਂ ਅਤੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਸੀ, ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਤੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੂੰ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ ਵੇਖਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਫੁੱਲ ਛਿੜਕ ਕੇ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਹੱਸਦੇ ਮੁਖ ਨਾਲ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁਹਣਾ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ।

ਊਚੁਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ ਪਥਿ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮੁਕੁਨ੍ਦਪਤ੍‍ਨੀਃ ਤਾਰਾ ਯਥੋਡੁਪਸਹਾਃ ਕਿਮਕਾਰ੍ਯਮੂਭਿਃ । ਯਚ੍ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾਂ ਪੁਰੁषਮੌਲਿਰੁਦਾਰਹਾਸ ਲੀਲਾਵਲੋਕਕਲਯੋਤ੍ਸਵਮਾਤਨੋਤਿ

ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਮੁਕੁੰਦ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਚੰਦ ਦੇ ਨਾਲ ਤਾਰਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹੋਰ ਕੀ ਚਾਹੀਦਾ? ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਨੈਣਾਂ, ਮਰਦਾਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ, ਉੱਚੇ ਹਾਸੇ ਅਤੇ ਖੇਡਦੇ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਮੇਲਾ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ।'

ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰੋਪਸਙ੍‌ਗਮ੍ਯ ਪੌਰਾ ਮਙ੍‌ਗਲਪਾਣਯਃ । ( ਅਨੁष੍ਟੁਪ੍ ) ਚਕ੍ਰੁਃ ਸਪਰ੍ਯਾਂ ਕृष੍ਣਾਯ ਸ਼੍ਰੇਣੀਮੁਖ੍ਯਾ ਹਤੈਨਸਃ

ਉਥੇ, ਨਗਰ ਦੇ ਲੋਕ ਸ਼ੁਭ ਚੀਜ਼ਾਂ ਲੈ ਕੇ ਆਏ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੇ, ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕੀਤੀ।

ਅਨ੍ਤਃਪੁਰਜਨੈਃ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਮੁਕੁਨ੍ਦਃ ਫੁਲ੍ਲਲੋਚਨੈਃ । ਸਸਮ੍ਭ੍ਰਮੈਰਭ੍ਯੁਪੇਤਃ ਪ੍ਰਾਵਿਸ਼ਦ੍ ਰਾਜਮਨ੍ਦਿਰਮ੍

ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ, ਖਿੜੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਮੁਕੁੰਦ ਜੀ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਸੰਮਾਨ ਨਾਲ ਰਾਜ ਮਹਿਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ।

ਪृਥਾ ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰੇਯਂ ਕृष੍ਣਂ ਤ੍ਰਿਭੁਵਨੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਪ੍ਰੀਤਾਤ੍ਮੋਤ੍ਥਾਯ ਪਰ੍ਯਙ੍ਕਾਤ੍ ਸਸ੍ਨੁषਾ ਪਰਿषਸ੍ਵਜੇ

ਪ੍ਰਿਥਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਿਆਰ ਭਰੇ ਦਿਲ ਨਾਲ ਪਲੰਗ ਤੋਂ ਉਠ ਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਨੂਹਾਂ ਸਮੇਤ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ।

ਗੋਵਿਨ੍ਦਂ ਗृਹਮਾਨੀਯ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ਮਾਦृਤਃ । ਪੂਜਾਯਾਂ ਨਾਵਿਦਤ੍ ਕृਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਮੋਦੋਪਹਤੋ ਨृਪਃ

ਗੋਵਿੰਦਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਨੂੰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਨਾਲ ਲਿਆ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਇੰਨਾ ਗਲਤ ਗਿਆ ਕਿ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਕੀ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਸਮਝ ਨਾ ਸਕਿਆ।

ਪਿਤृਸ੍ਵਸੁਰ੍ਗੁਰੁਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਕृष੍ਣਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇऽਭਿਵਾਦਨਮ੍ । ਸ੍ਵਯਂ ਚ ਕृष੍ਣਯਾ ਰਾਜਨ੍ ਭਗਿਨ੍ਯਾ ਚਾਭਿਵਨ੍ਦਿਤਃ

ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਭੈਣ, ਮਾਤਾ ਦੀ ਭੈਣ ਅਤੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ; ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਖੁਦ, ਰਾਜਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।