ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਜਰਾਸ਼ੋਕਵਿਪਾਕਾਰ੍ਤਂ ਰੋਗਮਨ੍ਦਿਰਮਾਤੁਰਮ੍ । ਦੂष੍ਪੂਰਂ ਦੁਰ੍ਧਰਂ ਦੁष੍ਟਂ ਸਦੋषਂ ਕ੍ਸ਼ਣਭਂਗੁਰਮ੍

ਬੁਢਾਪਾ, ਦੁੱਖ ਤੇ ਕਰਮ ਦੇ ਫਲ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਰੋਗਾਂ ਦਾ ਘਰ, ਸਹਿਣਾ ਔਖਾ, ਭਰਨਾ ਔਖਾ, ਖਰਾਬ, ਦੋਸ਼ੀ, ਤੇ ਪਲ ਵਿੱਚ ਨਾਸ ਹੋਣ ਵਾਲਾ।

ਕृਮਿਵਿਡ੍ ਭਸ੍ਮ ਸਂਜ੍ਞਾਨ੍ਤਂ ਸ਼ਰੀਰਂ ਇਤਿ ਵਰ੍ਣਿਤਮ੍ । ਅਸ੍ਥਿਰੇਣ ਸ੍ਥਿਰਂ ਕਰ੍ਮ ਕੁਤੋऽਯਂ ਸਾਧਯੇਤ੍ ਨ ਹਿ

ਇਹ ਸਰੀਰ ਆਖਰ ਵਿੱਚ ਕੀੜੇ, ਗੰਦ ਤੇ ਰਾਖ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਅਸਥਿਰ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਕੀਤੇ ਅਸਥਿਰ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਕਦੇ ਵੀ ਸਥਿਰਤਾ ਨਹੀਂ ਆ ਸਕਦੀ।

ਯਤ੍ਪ੍ਰਾਤਃ ਸਂਸ੍ਕृਤਂ ਚਾਨ੍ਨਂ ਸਾਯਂ ਤਚ੍ਚ ਵਿਨਸ਼੍ਯਤਿ । ਤਦੀਯਰਸਸਮ੍ਪੁष੍ਟੇ ਕਾਯੇ ਕਾ ਨਾਮ ਨਿਤ੍ਯਤਾ

ਜੋ ਅੰਨ ਸਵੇਰੇ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਾਮ ਤੱਕ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਐਸੇ ਅੰਨ ਨਾਲ ਪਾਲੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਕਿਹੜੀ ਸਥਿਰਤਾ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ?

ਸਪ੍ਤਾਹਸ਼੍ਰਵਣਾਤ੍ ਲੋਕੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਨਿਕਟੇ ਹਰਿਃ । ਅਤੋ ਦੋषਨਿਵृਤ੍ਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਏਤਦ੍ ਏਵ ਹਿ ਸਾਧਨਮ੍

ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਲੋਕ ਵਿਚ ਹਰੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਦੋਸ਼ਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਇਹੀ ਸਾਧਨਾ ਹੈ।

ਬੁਦ੍‌ਬੁਦਾ ਇਵ ਤੋਯੇषੁ ਮਸ਼ਕਾ ਇਵ ਜਨ੍ਤੁषੁ । ਜਾਯਨ੍ਤੇ ਮਰਣਾਯੈਵ ਕਥਾਸ਼੍ਰਵਣਵਰ੍ਜਿਤਾਃ

ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਬੁਬੁਲੇ, ਜਿਵੇਂ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਮੱਖੀਆਂ, ਜੋ ਕਥਾ ਨਹੀਂ ਸੁਣਦੇ, ਉਹ ਸਿਰਫ ਮਰਨ ਲਈ ਹੀ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।

ਜਡਸ੍ਯ ਸ਼ੁष੍ਕਵਂਸ਼ਸ੍ਯ ਯਤ੍ਰ ਗ੍ਰਨ੍ਥਿਵਿਭੇਦਨਮ੍ । ਚਿਤ੍ਰਂ ਕਿਮੁ ਤਦਾ ਚਿਤ੍ਤ ਗ੍ਰਨ੍ਥਿਭੇਦਃ ਕਥਾਸ਼੍ਰਵਾਤ੍

ਜਿੱਥੇ ਸੁੱਕੇ ਬਾਂਸ ਦੀ ਗਠੜੀ ਟੁੱਟੇ, ਉਹ ਅਜੀਬ ਹੈ; ਪਰ ਕਥਾ ਸੁਣ ਕੇ ਮਨ ਦੀ ਗਠੜੀ ਟੁੱਟਣਾ ਇਸ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕਰਾਮਾਤੀ ਹੈ।

ਭਿਦ੍ਯਤੇ ਹृਦਯਗ੍ਰਨ੍ਥਿਃ ਛਿਦ੍ਯਨ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਸਂਸ਼ਯਾਃ । ਕ੍ਸ਼ੀਯਨ੍ਤੇ ਚਾਸ੍ਯ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਸਪ੍ਤਾਹਸ਼੍ਰਵਣੇ ਕृਤੇ

ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਮਨ ਦੀ ਗਠੜੀ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਕਰਮ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਸਂਸਾਰਕਰ੍ਦਮਾਲੇਪ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲਨਪਟੀਯਸਿ । ਕਥਾਤੀਰ੍ਥੇ ਸ੍ਥਿਤੇ ਚਿਤ੍ਤੇ ਮੁਕ੍ਤਿਰੇਵ ਬੁਧੈਃ ਸ੍ਮृਤਾ

ਜਦੋਂ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਦੇ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਟਿਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮੈਲ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਧੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਇਸ ਨੂੰ ਹੀ ਮੁਕਤੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ।

ਏਵਂ ਬ੍ਰੁਵਤਿ ਵੈ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਵਿਮਾਨਂ ਆਗਮਤ੍ ਤਦਾ । ਵੈਕੁਣ੍ਠਵਾਸਿਭਿਰ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਪ੍ਰਸ੍ਫੁਰਤ੍ ਦੀਪ੍ਤਿਮਣ੍ਡਲਮ੍

ਉਸ ਸਮੇਂ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਇਹ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਇੱਕ ਅਸਮਾਨੀ ਰਥ ਆ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵੈਕੁੰਠ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇਜ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਭੇਜੇ ਵਿਮਾਨਂ ਧੁਨ੍ਧੁਲੀਸੁਤਃ । ਵਿਮਾਨੇ ਵੈष੍ਣਵਾਨ੍ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਗੋਕਰ੍ਣੋ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍

ਸਭ ਦੇਖ ਰਹੇ ਸਨ, ਧੁੰਦੁਲੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਾਈ ਕੀਤੀ; ਰਥ ਵਿੱਚ ਵੈਸ਼ਣਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਗੋਕਰਣ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ।

ਗੋਕਰ੍ਣ ਉਵਾਚ - ਅਤ੍ਰੈਵ ਬਹਵਃ ਸਨ੍ਤਿ ਸ਼੍ਰੋਤਾਰੋ ਮਮ ਨਿਰ੍ਮਲਾਃ । ਆਨੀਤਾਨਿ ਵਿਮਾਨਾਨਿ ਨ ਤੇषਾਂ ਯੁਗਪਤ੍ਕੁਤਃ

ਗੋਕਰਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇੱਥੇ ਮੇਰੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸੁਣਨ ਵਾਲੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ; ਫਿਰ ਸਭ ਲਈ ਰਥ ਇਕੱਠੇ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਆਏ?

ਸ਼੍ਰਵਣਂ ਸਮਭਾਗੇਨ ਸਰ੍ਵੇषਾਮਿਹ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ । ਫਲਭੇਦਃ ਕੁਤੋ ਜਾਤਃ ਪ੍ਰਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤੁ ਹਰਿਪ੍ਰਿਯਾਃ

ਇੱਥੇ ਸਭ ਨੇ ਬਰਾਬਰ ਹੀ ਸੁਣਿਆ, ਫਿਰ ਫਲ ਵਿੱਚ ਫਰਕ ਕਿਉਂ ਆ ਗਿਆ? ਹਰੀ ਦੇ ਭਗਤ ਇਸ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਨ।

ਹਰਿਦਾਸਾ ਊਚੁਃ - ਸ਼੍ਰਵਣਸ੍ਯ ਵਿਭੇਦੇਨ ਫਲਭੇਦੋऽਤ੍ਰ ਸਂਸ੍ਥਿਤਃ । ਸ਼੍ਰਵਣਂ ਤੁ ਕृਤਂ ਸਰ੍ਵੈਃ ਨ ਤਥਾ ਮਨਨਂ ਕृਤਮ੍ । ਫਲਭੇਦੋਸ੍ਤਤੋ ਜਾਤੋ ਭਜਨਾਦਪਿ ਮਾਨਦ

ਹਰੀ ਦੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇੱਥੇ ਫਲ ਦਾ ਫਰਕ ਸੁਣਨ ਦੇ ਫਰਕ ਕਰਕੇ ਆਇਆ ਹੈ; ਸਭ ਨੇ ਸੁਣਿਆ, ਪਰ ਮਨਨ (ਚਿੰਤਨ) ਵਧੀਆ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਭਜਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਫਲ ਦਾ ਫਰਕ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਆਦਰਯੋਗ।

ਸਪ੍ਤਰਾਤ੍ਰਂ ਉਪੋषੈਵ ਪ੍ਰੇਤੇਨ ਸ਼੍ਰਵਣਂ ਕृਤਮ੍ । ਮਨਨਾਦਿ ਤਥਾ ਤੇਨ ਸ੍ਥਿਰਚਿਤ੍ਤੇ ਕृਤਂ ਭृਸ਼ਮ੍

ਉਹ ਪ੍ਰੇਤ ਨੇ ਸੱਤ ਰਾਤਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਸੁਣਿਆ, ਤੇ ਮਨਨ-ਚਿੰਤਨ ਕਰਕੇ ਮਨ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਟਿਕਾਇਆ।

ਅਦृਢਂ ਚ ਹਤਂ ਜ੍ਞਾਨਂ ਪ੍ਰਮਾਦੇਨ ਹਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ । ਸਂਦਿਗ੍ਧੋ ਹਿ ਹਤੋ ਮਂਤ੍ਰੋ ਵ੍ਯਗ੍ਰਚਿਤ੍ਤੋ ਹਤੋ ਜਪਃ

ਜੋ ਗਿਆਨ ਪੱਕਾ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਬੇਧਿਆਨ ਸੁਣਨ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸੰਦੇਹ ਵਾਲਾ ਮੰਤ੍ਰ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਵਿਖਰੇ ਮਨ ਨਾਲ ਜਪਾ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਅਵੈष੍ਣਵੋ ਹਤੋ ਦੇਸ਼ੋ ਹਤਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਅਪਾਤ੍ਰਕਮ੍ । ਹਤਂ ਅਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਿਯੇ ਦਾਨਂ ਅਨਾਚਾਰਂ ਹਤਂ ਕੁਲਮ੍

ਜੋ ਥਾਂ ਵਿਸ਼ਨੁ-ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਵੰਝੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਅਣਯੋਗ ਲੋਕ ਲਈ ਕੀਤਾ ਸ੍ਰਾਧ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਅਣਪੜ੍ਹੇ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਦਾਨ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਕੁਲ ਅਣਚਲਨ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਵਿਸ਼੍ਵਾਸੋ ਗੁਰੁਵਾਕ੍ਯੇषੁ ਸ੍ਵਸ੍ਮਿਨ੍ ਦੀਨਤ੍ਵਭਾਵਨਾ । ਮਨੋਦੋषਜਯਸ਼੍ਚੈਵ ਕਥਾਯਾਂ ਨਿਸ਼੍ਚਲਾ ਮਤਿਃ

ਗੁਰੂ ਦੇ ਬਚਨਾਂ 'ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ, ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਨਿਮਰਤਾ, ਮਨ ਦੇ ਦੋਸ਼ਾਂ 'ਤੇ ਜਿੱਤ, ਤੇ ਕਥਾ 'ਚ ਅਟਲ ਧਿਆਨ—

ਏਵਂ ਆਦਿ ਕृਤਂ ਚੇਤ੍ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਤਦਾ ਵੈ ਸ਼੍ਰਵਣੇ ਫਲਮ੍ । ਪੁਨਃ ਸ਼੍ਰਵਾਨ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਵੈਕੁਣ੍ਠੇ ਵਸਤਿਰ੍ਧ੍ਰੁਵਮ੍

ਜੇ ਇਹ ਤੇ ਹੋਰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੰਮ ਕੀਤੇ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਸੁਣਨ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਕਥਾ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਸਭ ਨੂੰ ਵੈਕੁੰਠ ਵਿਚ ਵਸਣਾ ਯਕੀਨੀ ਹੈ।

ਗੋਕਰ੍ਣ ਤਵ ਗੋਵਿਨ੍ਦੋ ਗੋਲੋਕਂ ਦਾਸ੍ਯਤਿ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਯਯੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵੈਕੁਣ੍ਠ ਹਰਿਕੀਰ੍ਤਨਾਃ

ਹੇ ਗੋਕਰਣ, ਗੋਵਿੰਦ ਤੈਨੂੰ ਗੋਲੋਕ ਆਪ ਦੇਵੇਗਾ; ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਹਰੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਭਗਤ ਵੈਕੁੰਠ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ।

ਸ਼੍ਰਵਣੋ ਮਾਸਿ ਗੋਕਰ੍ਣਃ ਕਥਾਂ ਊਚੇ ਤਥਾ ਪੁਨਃ । ਸਪ੍ਤਰਾਤ੍ਰਵਤੀਂ ਭੂਯਃ ਸ਼੍ਰਵਣਂ ਤੈਃ ਕृਤਂ ਪੁਨਃ

ਅਗਲੇ ਮਹੀਨੇ, ਗੋਕਰਣ ਨੇ ਮੁੜ ਕਥਾ ਕੀਤੀ; ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਫਿਰ ਸੱਤ ਰਾਤਾਂ ਸੁਣਨ ਕੀਤਾ।

ਕਥਾਸਮਾਪ੍ਤੌ ਯਜ੍ਜਾਤਂ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਤਚ੍ਚ ਨਾਰਦ

ਹੇ ਨਾਰਦ, ਹੁਣ ਸੁਣ ਕਿ ਕਥਾ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਕੀ ਹੋਇਆ।

ਵਿਮਾਨੈਃ ਸਹ ਭਕ੍ਤੈਸ਼੍ਚ ਹਰਿਰਾਵਿਰ੍ਬਭੂਵ ਹ । ਜਯਸ਼ਬ੍ਦਾ ਨਮਃਸ਼ਬ੍ਦਾਃ ਤਤ੍ਰਾਸਨ੍ ਬਹਵਸ੍ਤਦਾ

ਹਰੀ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਤੇ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਆਪ ਆ ਗਿਆ; ਉਸ ਵੇਲੇ ਬਹੁਤ ਜੇਤ-ਜੈਕਾਰ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਹੋਈਆਂ।

ਪਾਞ੍ਚਜਨ੍ਯ ਧ੍ਵਨਿਂ ਚਕ੍ਰੇ ਹਰ੍षਾਤ੍ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਵਯਂ ਹਰਿਃ । ਗੋਕਰ੍ਣਂ ਤੁ ਸਮਾਲਿਂਗ੍ਯ ਅਕਰੋਤ੍ ਸ੍ਵਸਦृषਂ ਹਰਿਃ

ਹਰੀ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਪਾਂਚਜਨਯ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਇਆ; ਗੋਕਰਣ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਹਰੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਰਗਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।

ਸ਼੍ਰੋਤॄਨ੍ ਅਨ੍ਯਾਨ੍ ਘਨਸ਼੍ਯਾਮਾਨ੍ ਪੀਤਕੌਸ਼ੇਯਵਾਸਸਃ । ਕੀਰੀਟਿਨਃ ਕੁਣ੍ਡਲਿਨਃ ਤਥਾ ਚਕ੍ਰੇ ਹਰਿਃ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍

ਹਰੀ ਨੇ ਹੋਰ ਸੁਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪਲ ਵਿੱਚ ਘਣ-ਸਿਆਹ ਰੰਗ, ਪੀਲੇ ਰੇਸ਼ਮੀ ਵਸਤ੍ਰ, ਮੋਹਰ ਤੇ ਕੁੰਡਲ ਦੇ ਦਿੱਤੇ।

ਤਦ੍‌ਗ੍ਰਾਮੇ ਯੇ ਸ੍ਥਿਤਾ ਜੀਵਾ ਆਸ਼੍ਵਚਾਣ੍ਡਾਲਜਾਤਯਃ । ਵਿਮਾਨੇ ਸ੍ਥਾਪਿਤਾਸ੍ਤੇऽਪਿ ਗੋਕਰ੍ਣਕृਪਯਾ ਤਦਾ

ਉਸ ਪਿੰਡ ਵਿਚ ਜੋ ਜੀਵ ਘੋੜੇ-ਪਾਲਣ ਵਾਲੇ ਜਾਂ ਚੰਡਾਲ ਜਾਤ ਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਵੀ ਗੋਕਰਣ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਬੈਠਾ ਦਿੱਤੇ ਗਏ।

ਪ੍ਰੇषਿਤਾ ਹਰਿਲੋਕੇ ਤੇ ਯਤ੍ਰ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਯੋਗਿਨਃ । ਗੋਕਰ੍ਣੇਨ ਸ ਗੋਪਾਲੋ ਗੋਲੋਕਂ ਗੋਪਵਲ੍ਲਭਮ੍ । ਕਥਾਸ਼੍ਰਵਣਤਃ ਪ੍ਰੀਤੋ ਨਿਰ੍ਯਯੌ ਭਕ੍ਤਵਤ੍ਸਲਃ

ਹਰੀ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਯੋਗੀ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਗੋਪਾਲ ਗੋਕਰਨ ਦੇ ਨਾਲ ਗੋਲੋਕ, ਗੋਪਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਕਥਾ ਸੁਣ ਕੇ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਵਿਦਾ ਲੈ ਲਈ।

ਅਯੋਧ੍ਯਾਵਾਸਿਨਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਯਥਾ ਰਾਮੇਣ ਸਂਗਤਾਃ । ਤਥਾ ਕृष੍ਣੇਨ ਤੇ ਨੀਤਾ ਗੋਲੋਕਂ ਯੋਗਿਦੁਰ੍ਲਭਮ੍

ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਅਯੋਧਿਆ ਦੇ ਵਾਸੀ ਰਾਮ ਨਾਲ ਮਿਲੇ ਸਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਰਹਿਮਤ ਨਾਲ ਗੋਲੋਕ, ਜੋ ਯੋਗੀਆਂ ਲਈ ਵੀ ਪਹੁੰਚਣ ਔਖਾ ਹੈ, ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।

ਯਤ੍ਰ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਸੋਮਸ੍ਯ ਸਿਦ੍ਧਾਨਾਂ ਨ ਗਤਿਃ ਕਦਾ । ਤਂ ਲੋਕਂ ਹਿ ਗਤਾਸ੍ਤੇ ਤੁ ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍‌ਭਾਗਵਤਸ਼੍ਰਵਾਤ੍

ਉਹ ਲੋਕ, ਜਿੱਥੇ ਸੂਰਜ, ਚੰਦ, ਜਾਂ ਸਿੱਧ ਲੋਕ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦੇ, ਉਹ ਉਥੇ ਸ੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣ ਕੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।

(ਇਂਦ੍ਰਵਂਸ਼ਾ) ਬ੍ਰੂਮੋऽਤ੍ਰ ਤੇ ਕਿਂ ਫਲਵृਨ੍ਦਮੁਜ੍ਜ੍ਵਲਂ ਸਪ੍ਤਾਹਯਜ੍ਞੇਨ ਕਥਾਸੁ ਸਂਚਿਤਮ੍ । ਕਰ੍ਣੇਨ ਗੋਕਰ੍ਣਕਥਾਕ੍ਸ਼ਰੋ ਯੈਃ ਪੀਤਸ਼੍ਚ ਤੇ ਗਰ੍ਭਗਤਾ ਨ ਭੂਯਃ

ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਦੱਸਦੇ ਹਾਂ: ਸੱਤ ਦਿਨ ਦੀ ਯਜਨਾ ਦੀ ਕਥਾ ਵਿੱਚ ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗੋਕਰਨ ਦੀ ਕਥਾ ਦੇ ਅੱਖਰ ਕੰਨ ਨਾਲ ਪੀ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਹੋਣ, ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।