ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਕੌਰਵਾਃ ਕੁਪਿਤਾ ਊਚੁਃ ਦੁਰ੍ਵਿਨੀਤੋऽਯਮਰ੍ਭਕਃ । ਕਦਰ੍ਥੀਕृਤ੍ਯ ਨਃ ਕਨ੍ਯਾਂ ਅਕਾਮਾਂ ਅਹਰਦ੍ ਬਲਾਤ੍

ਕੌਰਵਾਂ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ: 'ਇਹ ਮੁੰਡਾ ਬੇਅਦਬ ਹੈ; ਸਾਡੀ ਧੀ ਨੂੰ ਅਣਇੱਛਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਸਾਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰ ਕੇ, ਜਬਰਦਸਤੀ ਲੈ ਗਿਆ।'

ਬਧ੍ਨੀਤੇਮਂ ਦੁਰ੍ਵਿਨੀਤਂ ਕਿਂ ਕਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਵृष੍ਣਯਃ । ਯੇऽਸ੍ਮਤ੍ ਪ੍ਰਸਾਦੋਪਚਿਤਾਂ ਦਤ੍ਤਾਂ ਨੋ ਭੁਞ੍ਜਤੇ ਮਹੀਮ੍

ਇਸ ਬੇਅਦਬ ਨੂੰ ਬਾਂਧ ਦਿਓ; ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਕੀ ਕਰ ਲੈਣਗੇ? ਉਹ ਤਾਂ ਸਾਡੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਖਾ ਰਹੇ ਹਨ, ਜੋ ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਸੀ।

ਨਿਗृਹੀਤਂ ਸੁਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਯਦ੍ਯੇष੍ਯਨ੍ਤੀਹ ਵृष੍ਣਯਃ । ਭਗ੍ਨਦਰ੍ਪਾਃ ਸ਼ਮਂ ਯਾਨ੍ਤਿ ਪ੍ਰਾਣਾ ਇਵ ਸੁਸਂਯਤਾਃ

ਜੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਜਾਣਾ ਸੁਣ ਕੇ ਇੱਥੇ ਆਉਣਗੇ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਟੁੱਟ ਜਾਵੇਗਾ ਅਤੇ ਉਹ ਸੁਚੱਜੇ ਜੀਵਾਂ ਵਾਂਗ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।

ਇਤਿ ਕਰ੍ਣਃ ਸ਼ਲੋ ਭੂਰਿਃ ਯਜ੍ਞਕੇਤੁਃ ਸੁਯੋਧਨਃ । ਸਾਮ੍ਬਮਾਰੇਭਿਰੇ ਬਦ੍ਧੁਂ ਕੁਰੁਵृਦ੍ਧਾਨੁਮੋਦਿਤਾਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਣ, ਸ਼ਾਲਾ, ਭੂਰੀ, ਯਜਨਕੇਤੁ ਅਤੇ ਸੁਯੋਧਨ, ਕੁਰੁ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਹਮਾਇਤ ਨਾਲ, ਸਾਂਬ ਨੂੰ ਬਾਂਧਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।

ਦृष੍ਟ੍ਵਾਨੁਧਾਵਤਃ ਸਾਮ੍ਬੋ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਨ੍ ਮਹਾਰਥਃ । ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਰੁਚਿਰਂ ਚਾਪਂ ਤਸ੍ਥੌ ਸਿਂਹ ਇਵੈਕਲਃ

ਧਰਤਰਾਸ਼ਟਰਾਂ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਸਾਂਬ ਨੇ ਆਪਣਾ ਚਮਕਦਾਰ ਧਨੁਸ਼ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਇਕੱਲਾ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।

ਤਂ ਤੇ ਜਿਘृਕ੍ਸ਼ਵਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਃ ਤਿष੍ਠ ਤਿष੍ਠੇਤਿ ਭਾषਿਣਃ । ਆਸਾਦ੍ਯ ਧਨ੍ਵਿਨੋ ਬਾਣੈਃ ਕਰ੍ਣਾਗ੍ਰਣ੍ਯਃ ਸਮਾਕਿਰਨ੍

ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ 'ਰੁਕੋ! ਰੁਕੋ!' ਚੀਕਦੇ ਹੋਏ, ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਆਏ ਅਤੇ ਕਰਣ ਆਦਿ ਨੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।

ਸੋऽਪਵਿਦ੍ਧਃ ਕੁਰੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਕੁਰੁਭਿਰ੍ਯਦੁਨਨ੍ਦਨਃ । ਨਾਮृष੍ਯਤ੍ ਤਦਚਿਨ੍ਤ੍ਯਾਰ੍ਭਃ ਸਿਂਹ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਮृਗੈਰਿਵ

ਕੁਰੁਆਂ ਵੱਲੋਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਯਦਵਾਂ ਦਾ ਇਹ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਪੁੱਤਰ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗਲਤ ਹਰਕਤ ਬਰਦਾਸ਼ਤ ਨਾ ਕਰ ਸਕਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੇਰ ਛੋਟੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।

ਵਿਸ੍ਫੂਰ੍ਜ੍ਯ ਰੁਚਿਰਂ ਚਾਪਂ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਸਾਯਕੈਃ । ਕਰ੍ਣਾਦੀਨ੍ षਡ੍ਰਥਾਨ੍ ਵੀਰਃ ਤਾਵਦ੍‌ਭਿਰ੍ਯੁਗਪਤ੍ ਪृਥਕ੍

ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਚਮਕਦਾਰ ਧਨੁਸ਼ ਤਣ ਕੇ, ਕਰਣ ਸਮੇਤ ਛੇ ਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਇਕੋ ਸਮੇਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।

ਚਤੁਰ੍ਭਿਸ਼੍ਚਤੁਰੋ ਵਾਹਾਨ੍ ਏਕੈਕੇਨ ਚ ਸਾਰਥੀਨ੍ । ਰਥਿਨਸ਼੍ਚ ਮਹੇष੍ਵਾਸਾਨ੍ ਤਸ੍ਯ ਤਤ੍ਤੇऽਭ੍ਯਪੂਜਯਨ੍

ਉਸ ਨੇ ਚਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਚਾਰ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ, ਇਕ-ਇਕ ਤੀਰ ਨਾਲ ਸਾਰਥੀਆਂ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਧਨੁਸ਼ਧਾਰੀ ਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਤੀਰ ਮਾਰੇ; ਇਸ ਕਾਰਨ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕੀਤੀ।

ਤਂ ਤੁ ਤੇ ਵਿਰਥਂ ਚਕ੍ਰੁਃ ਚਤ੍ਵਾਰਸ਼੍ਚਤੁਰੋ ਹਯਾਨ੍ । ਏਕਸ੍ਤੁ ਸਾਰਥਿਂ ਜਘ੍ਨੇ ਚਿਚ੍ਛੇਦਾਨ੍ਯਃ ਸ਼ਰਾਸਨਮ੍

ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰਥ-ਰਹਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ: ਚਾਰ ਨੇ ਚਾਰ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਇਕ ਨੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਦੂਜੇ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।

ਤਂ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਵਿਰਥੀਕृਤ੍ਯ ਕृਚ੍ਛ੍ਰੇਣ ਕੁਰਵੋ ਯੁਧਿ । ਕੁਮਾਰਂ ਸ੍ਵਸ੍ਯ ਕਨ੍ਯਾਂ ਚ ਸ੍ਵਪੁਰਂ ਜਯਿਨੋऽਵਿਸ਼ਨ੍

ਜੰਗ ਵਿਚ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਬਾਂਧ ਕੇ ਅਤੇ ਰਥ-ਰਹਿਤ ਕਰ ਕੇ, ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਕੁਰੁ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਕਮਾਰ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਪਰਤ ਗਏ।

ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨਾਰਦੋਕ੍ਤੇਨ ਰਾਜਨ੍ ਸਞ੍ਜਾਤਮਨ੍ਯਵਃ । ਕੁਰੂਨ੍ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਦ੍ਯਮਂ ਚਕ੍ਰੁਃ ਉਗ੍ਰਸੇਨਪ੍ਰਚੋਦਿਤਾਃ

ਇਹ ਨਾਰਦ ਦੀ ਬਾਤ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਨਾਲ ਕੁਰੁਆਂ ਵਿਰੁੱਧ ਤਿਆਰੀ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।

ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਾਨ੍ ਰਾਮਃ ਸਨ੍ਨਦ੍ਧਾਨ੍ ਵृष੍ਣਿਪੁਙ੍ਗਵਾਨ੍ । ਨੈਚ੍ਛਯ੍ ਕੁਰੂਣਾਂ ਵृष੍ਣੀਨਾਂ ਕਲਿਂ ਕਲਿਮਲਾਪਹਃ

ਪਰ ਰਾਮ ਨੇ ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਮੁਖੀਆਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰ ਕੇ, ਕੁਰੁਆਂ ਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਵਿਚ ਝਗੜਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਵਿਵਾਦ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ।

ਜਗਾਮ ਹਾਸ੍ਤਿਨਪੁਰਂ ਰਥੇਨਾਦਿਤ੍ਯਵਰ੍ਚਸਾ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਃ ਕੁਲਵृਦ੍ਧੈਸ਼੍ਚ ਵृਤਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰ ਇਵ ਗ੍ਰਹੈਃ

ਉਹ ਹਾਸਤਿਨਾਪੁਰ ਚਮਕਦਾਰ ਰਥ ਵਿਚ ਗਿਆ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਕੁਲ ਦੇ ਵੱਡਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ ਤਾਰਿਆਂ ਵਿਚ।

ਗਤ੍ਵਾ ਗਜਾਹ੍ਵਯਂ ਰਾਮੋ ਬਾਹ੍ਯੋਪਵਨਮਾਸ੍ਥਿਤਃ । ਉਦ੍ਧਵਂ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਬੁਭੁਤ੍ਸਯਾ

ਗਜਾਹਵਯਾ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਰਾਮ ਬਾਹਰਲੇ ਬਾਗ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਅਤੇ ਉਧਵ ਨੂੰ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੀ ਖੋਜ ਲਈ ਭੇਜਿਆ।

ਸੋऽਭਿਵਨ੍ਦ੍ਯਾਮ੍ਬਿਕਾਪੁਤ੍ਰਂ ਭੀष੍ਮਂ ਦ੍ਰੋਣਂ ਚ ਬਾਹ੍ਲਿਕਮ੍ । ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਂ ਚ ਵਿਧਿਵਦ੍ ਰਾਮਮਾਗਤਮਬ੍ਰਵੀਤ੍

ਉਧਵ ਨੇ ਅੰਬਿਕਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ, ਬਾਹਲਿਕ ਅਤੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਰਿਵਾਜ ਅਨੁਸਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਰਾਮ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਖਬਰ ਦਿੱਤੀ।

ਤੇऽਤਿਪ੍ਰੀਤਾਸ੍ਤਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਰਾਮਂ ਸੁਹृਤ੍ਤਮਮ੍ । ਤਮਰ੍ਚਯਿਤ੍ਵਾਭਿਯਯੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਙ੍ਗਲਪਾਣਯਃ

ਰਾਮ, ਆਪਣੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੇ ਮਿਤਰ, ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ; ਉਸ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕਰ ਕੇ, ਸਭ ਨੇ ਸ਼ੁਭ ਚੀਜ਼ਾਂ ਲੈ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਆਏ।

ਤਂ ਸਙ੍ਗਮ੍ਯ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਗਾਮਰ੍ਘ੍ਯਂ ਚ ਨ੍ਯਵੇਦਯਨ੍ । ਤੇषਾਂ ਯੇ ਤਤ੍ਪ੍ਰਭਾਵਜ੍ਞਾਃ ਪ੍ਰਣੇਮੁਃ ਸ਼ਿਰਸਾ ਬਲਮ੍

ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਗਾਇ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਲਈ ਭੇਟ ਦਿੱਤੀ; ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਜਾਣਦੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬਲਰਾਮ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਮਾਇਆ।

ਬਨ੍ਧੂਨ੍ ਕੁਸ਼ਲਿਨਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਿਵਮਨਾਮਯਮ੍ । ਪਰਸ੍ਪਰਮਥੋ ਰਾਮੋ ਬਭਾषੇऽਵਿਕ੍ਲਵਂ ਵਚਃ

ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੀ ਖੈਰ-ਖੁਸ਼ੀ ਸੁਣ ਕੇ ਅਤੇ ਸੁਚੱਜੀ ਹਾਲਤ ਪੁੱਛ ਕੇ, ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੇ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।

ਉਗ੍ਰਸੇਨਃ ਕ੍ਸ਼ਿਤੀਸ਼ੇਸ਼ੋ ਯਦ੍ ਵ ਆਜ੍ਞਾਪਯਤ੍ ਪ੍ਰਭੁਃ । ਤਦ੍ ਅਵ੍ਯਗ੍ਰਧਿਯਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕੁਰੁਧ੍ਵਂ ਮਾਵਿਲਮ੍ਬਿਤਮ੍

ਉਗ੍ਰਸੇਨ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਹਨ, ਉਹ ਜੋ ਹੁਕਮ ਦੇਣ, ਉਸ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ ਤੇ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਦੇਰੀ ਦੇ ਪੂਰਾ ਕਰੋ।

ਯਦ੍ ਯੂਯਂ ਬਹਵਸ੍ਤ੍ਵੇਕਂ ਜਿਤ੍ਵਾਧਰ੍ਮੇਣ ਧਾਰ੍ਮਿਕਮ੍ । ਅਬਧ੍ਨੀਤਾਥ ਤਨ੍ਮृष੍ਯੇ ਬਨ੍ਧੂਨਾਮੈਕ੍ਯਕਾਮ੍ਯਯਾ

ਤੁਸੀਂ ਬਹੁਤ ਹੋ ਕੇ, ਇਕ ਧਰਮਵਾਨ ਨੂੰ ਅਧਰਮ ਨਾਲ ਹਰਾ ਕੇ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ; ਮੈਂ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੀ ਇਕਤਾ ਲਈ ਸਹਿ ਲਿਆ।

ਵੀਰ੍ਯਸ਼ੌਰ੍ਯਬਲੋਨ੍ਨਦ੍ਧਂ ਆਤ੍ਮਸ਼ਕ੍ਤਿਸਮਂ ਵਚਃ । ਕੁਰਵੋ ਬਲਦੇਵਸ੍ਯ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯੋਚੁਃ ਪ੍ਰਕੋਪਿਤਾਃ

ਕੁਰੂ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਬਲਰਾਮ ਦੇ ਸ਼ਕਤੀ, ਸ਼ੌਰ, ਤੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ ਬੜੇ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹੋ ਗਏ।

ਅਹੋ ਮਹਚ੍ਚਿਤ੍ਰਮਿਦਂ ਕਾਲਗਤ੍ਯਾ ਦੁਰਤ੍ਯਯਾ । ਆਰੁਰੁਕ੍ਸ਼ਤ੍ਯੁਪਾਨਦ੍ ਵੈ ਸ਼ਿਰੋ ਮੁਕੁਟਸੇਵਿਤਮ੍

ਹੈਰਾਨੀ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ! ਸਮੇਂ ਦੀ ਰੋਕਣ ਯੋਗ ਗਤੀ ਨਾਲ, ਜੋ ਉੱਚਾ ਚੜ੍ਹਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਉਹ ਪੈਰਾਂ ਵਿਚ ਜੁੱਤੀ ਪਾ ਕੇ, ਸਿਰ ਤੇ ਤਾਜ ਸਜਾ ਲੈਂਦਾ।

ਏਤੇ ਯੌਨੇਨ ਸਂਬਦ੍ਧਾਃ ਸਹਸ਼ਯ੍ਯਾਸਨਾਸ਼ਨਾਃ । ਵृष੍ਣਯਸ੍ਤੁਲ੍ਯਤਾਂ ਨੀਤਾ ਅਸ੍ਮਦ੍ ਦਤ੍ਤਨृਪਾਸਨਾਃ

ਇਹ ਵ੍ਰਸ਼ਣੀ, ਜੋ ਨੌਜਵਾਨੀ ਨਾਲ ਜੁੜੇ, ਸੰਗਤਿ ਵਿਚ ਸੌਣ, ਬੈਠਣ ਤੇ ਖਾਣ ਪੀਣ ਕਰਦੇ, ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਬਰਾਬਰੀ ਤੇ ਲਿਆਏ ਗਏ ਹਨ, ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਵਾਲੀ ਅਸਥਾਨ ਦਿੱਤੀ।

ਚਾਮਰਵ੍ਯਜਨੇ ਸ਼ਙ੍ਖਂ ਆਤਪਤ੍ਰਂ ਚ ਪਾਣ੍ਡੁਰਮ੍ । ਕਿਰੀਟਮਾਸਨਂ ਸ਼ਯ੍ਯਾਂ ਭੁਞ੍ਜਨ੍ਤ੍ਯਸ੍ਮਦੁਪੇਕ੍ਸ਼ਯਾ

ਉਹ ਚਮਰ, ਪੱਖਾ, ਸ਼ੰਖ, ਚਿੱਟਾ ਛਤਰੀ, ਤਾਜ, ਰਾਜਾ ਦੀ ਅਸਥਾਨ ਤੇ ਸੌਣ ਵਾਲਾ ਬਿਸਤਰਾ, ਸਾਡੀ ਬੇਪਰਵਾਹੀ ਕਰਕੇ ਮੌਜ ਕਰਦੇ ਹਨ।

( ਇਂਦ੍ਰਵਂਸ਼ਾ ) ਅਲਂ ਯਦੂਨਾਂ ਨਰਦੇਵਲਾਞ੍ਛਨੈਃ ਦਾਤੁਃ ਪ੍ਰਤੀਪੈਃ ਫਣਿਨਾਮਿਵਾਮृਤਮ੍ । ਯੇऽਸ੍ਮਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦੋਪਚਿਤਾ ਹਿ ਯਾਦਵਾ ਆਜ੍ਞਾਪਯਨ੍ਤ੍ਯਦ੍ਯ ਗਤਤ੍ਰਪਾ ਬਤ

ਯਾਦਵਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜਸੀ ਸਨਮਾਨ ਮਿਲਣ, ਜਿਵੇਂ ਦਾਤਾ ਨੇ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ, ਹੁਣ ਕਾਫੀ ਹੋ ਗਿਆ; ਜੋ ਯਾਦਵ ਸਾਡੇ ਉਪਕਾਰ ਨਾਲ ਵਧੇਰੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਅੱਜ ਬੇਸ਼ਰਮੀ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦੇ ਰਹੇ ਹਨ।

( ਅਨੁष੍ਟੁਪ੍ ) ਕਥਮਿਨ੍ਦ੍ਰੋऽਪਿ ਕੁਰੁਭਿਃ ਭੀष੍ਮਦ੍ਰੋਣਾਰ੍ਜੁਨਾਦਿਭਿਃ । ਅਦਤ੍ਤਮਵਰੁਨ੍ਧੀਤ ਸਿਂਹਗ੍ਰਸ੍ਤਮਿਵੋਰਣਃ

ਇੰਦਰ ਵੀ, ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ, ਅਰਜੁਨ ਤੇ ਹੋਰ ਕੁਰੂਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਸਿੰਘ ਵਲੋਂ ਸ਼ਿਕਾਰ ਲੈਣ ਵਾਂਗ, ਬਿਨਾ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਲੈ ਸਕਦੇ?

ਸ਼੍ਰੀਬਾਦਰਾਯਣਿਰੁਵਾਚ - ਜਨ੍ਮਬਨ੍ਧੁਸ਼੍ਰੀਯੋਨ੍ਨਦ੍ਧ ਮਦਾਸ੍ਤੇ ਭਰਤਰ੍षਭ । ਆਸ਼੍ਰਾਵ੍ਯ ਰਾਮਂ ਦੁਰ੍ਵਾਚ੍ਯਂ ਅਸਭ੍ਯਾਃ ਪੁਰਮਾਵਿਸ਼ਨ੍

ਸ਼੍ਰੀ ਬਾਦਰਾਯਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਨਮ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰੀ ਤੇ ਧਨ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਵਧ ਗਿਆ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਕਠੋਰ ਬਚਨ ਸੁਣਵਾ ਕੇ, ਉਹ ਅਸਭਿਆ ਲੋਕ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਚਲੇ ਗਏ।

ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕੁਰੂਨਾਂ ਦੌਃਸ਼ੀਲ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾਵਾਚ੍ਯਾਨਿ ਚਾਚ੍ਯੁਤਃ । ਅਵੋਚਤ੍ ਕੋਪਸਂਰਬ੍ਧੋ ਦੁष੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯਃ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ ਮੁਹੁਃ

ਕੁਰੂਆਂ ਦੀ ਮੰਦਤਾ ਦੇਖ ਕੇ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਪਮਾਨਜਨਕ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਚਯੁਤ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਦੇਖਣ ਯੋਗ, ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਹੱਸ ਕੇ ਬੋਲਿਆ।