ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਅਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਤਰਸਾ ਤੇਨ ਬਲਂ ਮੂਰ੍ਧਨ੍ਯਤਾਡਯਤ੍ । ਤਂ ਤੁ ਸਙ੍ਕਰ੍षਣੋ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਪਤਨ੍ਤਮਚਲੋ ਯਥਾ

ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆ ਕੇ, ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਦਰਖ਼ਤ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ। ਪਰ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਜੀ, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ, ਉਪਰੋਂ ਵੱਜਣ ਤੇ ਵੀ ਹਿਲੇ ਨਹੀਂ।

ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਰਾਹ ਬਲਵਾਨ੍ ਸੁਨਨ੍ਦੇਨਾਹਨਚ੍ਚ ਤਮ੍ । ਮੂषਲਾਹਤਮਸ੍ਤਿष੍ਕੋ ਵਿਰੇਜੇ ਰਕ੍ਤਧਾਰਯਾ

ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਵੱਡਾ ਦਰਖ਼ਤ ਫੜ ਲਿਆ ਤੇ ਆਪਣੀ ਗੜਾ ਨਾਲ ਦ੍ਵਿਵਿਦ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ। ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਟੁੱਟ ਗਿਆ ਤੇ ਲਹੂ ਵਹਿ ਨਿਕਲਿਆ।

ਗਿਰਿਰ੍ਯਥਾ ਗੈਰਿਕਯਾ ਪ੍ਰਹਾਰਂ ਨਾਨੁਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ । ਪੁਨਰਨ੍ਯਂ ਸਮੁਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਿष੍ਪਤ੍ਰਮੋਜਸਾ

ਉਹ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਲਾਲ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਰੰਗਿਆ ਹੋਇਆ, ਵੱਜਣ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਾ ਕਰਦਾ। ਫਿਰ ਇੱਕ ਹੋਰ ਦਰਖ਼ਤ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਉਡਾ ਦਿੱਤੀਆਂ।

ਤੇਨਾਹਨਤ੍ ਸੁਸਙ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਤਂ ਬਲਃ ਸ਼ਤਧਾਚ੍ਛਿਨਤ੍ । ਤਤੋऽਨ੍ਯੇਨ ਰੁषਾ ਜਘ੍ਨੇ ਤਂ ਚਾਪਿ ਸ਼ਤਧਾਚ੍ਛਿਨਤ੍

ਉਸ ਨੇ ਦਰਖ਼ਤ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਵੱਜਿਆ, ਪਰ ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੌ ਵਾਰੀ ਟੁੱਟ-ਟੁੱਟ ਕੇ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਇੱਕ ਹੋਰ ਦਰਖ਼ਤ ਨਾਲ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਵੱਜਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਵੀ ਸੌ ਵਾਰੀ ਟੁੱਟ ਗਿਆ।

ਏਵਂ ਯੁਧ੍ਯਨ੍ ਭਗਵਤਾ ਭਗ੍ਨੇ ਭਗ੍ਨੇ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਆਕृष੍ਯ ਸਰ੍ਵਤੋ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ ਨਿਰ੍ਵृਕ੍ਸ਼ਂ ਅਕਰੋਦ੍ ਵਨਮ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪ੍ਰਭੂ ਨਾਲ ਲੜਦੇ ਹੋਏ, ਹਰ ਦਰਖ਼ਤ ਮੁੜ ਮੁੜ ਟੁੱਟ ਗਿਆ। ਉਹ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦਰਖ਼ਤ ਚੁੱਕ ਲਏ ਤੇ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਦੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।

ਤਤੋऽਮੁਞ੍ਚਚ੍ਛਿਲਾਵਰ੍षਂ ਬਲਸ੍ਯੋਪਰ੍ਯਮਰ੍षਿਤਃ । ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਚੂਰ੍ਣਯਾਮਾਸ ਲੀਲਯਾ ਮੁਸਲਾਯੁਧਃ

ਫਿਰ, ਬਲਰਾਮ ਜੀ 'ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਸੁੱਟੀ। ਪਰ ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗੜਾ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਪੱਥਰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਕੁੱਟ ਦਿੱਤੇ।

ਸ ਬਾਹੂ ਤਾਲਸਙ੍ਕਾਸ਼ੌ ਮੁष੍ਟੀਕृਤ੍ਯ ਕਪੀਸ਼੍ਵਰਃ । ਆਸਾਦ੍ਯ ਰੋਹਿਣੀਪੁਤ੍ਰਂ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਵਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯਰੂਰੁਜਤ੍

ਬਾਂਦਰਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ, ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਤਾਲ ਦੇ ਤਣੇ ਵਾਂਗ ਕਰ ਕੇ, ਮੁੱਕੇ ਬਣਾਏ। ਰੋਹਣੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਕੋਲ ਆ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਮੁੱਕਿਆਂ ਨਾਲ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਵੱਜਿਆ।

ਯਾਦਵੇਨ੍ਦ੍ਰੋऽਪਿ ਤਂ ਦੋਰ੍ਭ੍ਯਾਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮੁਸਲਲਾਙ੍ਗਲੇ । ਜਤ੍ਰਾਵਭ੍ਯਰ੍ਦਯਤ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸੋऽਪਤਦ੍ ਰੁਧਿਰਂ ਵਮਨ੍

ਪਰ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੇ, ਆਪਣੀ ਗੜਾ ਤੇ ਹਲ ਛੱਡ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਕਲ੍ਹੀ 'ਤੇ ਦਬਾਓ ਪਾਇਆ। ਉਹ ਲਹੂ ਉਗਲਦਾ ਹੋਇਆ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।

ਚਕਮ੍ਪੇ ਤੇਨ ਪਤਤਾ ਸਟਙ੍ਕਃ ਸਵਨਸ੍ਪਤਿਃ । ਪਰ੍ਵਤਃ ਕੁਰੁਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਵਾਯੁਨਾ ਨੌਰਿਵਾਮ੍ਭਸਿ

ਜਦੋਂ ਉਹ ਡਿੱਗਿਆ, ਧਰਤੀ ਡਰ ਕੇ ਕੰਪ ਗਈ, ਦਰਖ਼ਤ ਵੀ ਹਿਲ ਗਏ। ਹੇ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਹਵਾ ਨਾਲ ਹਿਲਦਾ ਜਾਂ ਪਾਣੀ 'ਚ ਨੌਕ ਵਾਂਗ।

ਜਯਸ਼ਬ੍ਦੋ ਨਮਃਸ਼ਬ੍ਦਃ ਸਾਧੁ ਸਾਧ੍ਵਿਤਿ ਚਾਮ੍ਬਰੇ । ਸੁਰਸਿਦ੍ਧਮੁਨੀਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਆਸੀਤ੍ ਕੁਸੁਮਵਰ੍षਿਣਾਮ੍

ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ 'ਜਿੱਤ' ਤੇ 'ਨਮਸਕਾਰ' ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ, 'ਵਧੀਆ, ਵਧੀਆ' ਦੀਆਂ ਪੁਕਾਰਾਂ ਉਠੀਆਂ। ਦੇਵਤੇ, ਸਿੱਧ ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ।

ਏਵਂ ਨਿਹਤ੍ਯ ਦ੍ਵਿਵਿਦਂ ਜਗਦ੍ਵ੍ਯਤਿਕਰਾਵਹਮ੍ । ਸਂਸ੍ਤੂਯਮਾਨੋ ਭਗਵਾਨ੍ ਜਨੈਃ ਸ੍ਵਪੁਰਮਾਵਿਸ਼ਤ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ਼ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਦ੍ਵਿਵਿਦ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ, ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪਰਵਾਰ ਹੋਏ।

ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍‍ਭਾਗਵਤੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣੇ ਪਾਰਮਹਂਸ੍ਯਾਂ ਸਂਹਿਤਾਯਾਂ ਦਸ਼ਮਸ੍ਕਨ੍ਧੇ ਉਤ੍ਤਰਾਰ੍ਧੇ ਦ੍ਵਿਵਿਦਵਧੋ ਨਾਮ ਸਪ੍ਤषष੍ਟਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤ ਮਹਾ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਉੱਤਰ ਭਾਗ ਵਿੱਚ, 'ਦ੍ਵਿਵਿਦ ਵਧ' ਨਾਂ ਦੇ ਸਤਾਹਠਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਸਮਾਪਤੀ ਹੋਈ।

ਸਾਂਬਵਿਵਾਹਃ; ਬਲਰਾਮੇਣ ਹਸ੍ਤਿਨਾਪੁਰਕਰ੍षਣਂ ਚ ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੁਕ ਉਵਾਚ - ( ਅਨੁष੍ਟੁਪ੍ ) ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸੁਤਾਂ ਰਾਜਨ੍ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਾਂ ਸਮਿਤਿਂਜਯਃ । ਸ੍ਵਯਂਵਰਸ੍ਥਾਮਹਰਤ੍ ਸਾਂਬੋ ਜਾਮ੍ਬਵਤੀਸੁਤਃ

ਸਾਂਬਾ ਦਾ ਵਿਆਹ; ਤੇ ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਵਲੋਂ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਨੂੰ ਖਿੱਚਣ ਦੀ ਕਥਾ।

ਕੌਰਵਾਃ ਕੁਪਿਤਾ ਊਚੁਃ ਦੁਰ੍ਵਿਨੀਤੋऽਯਮਰ੍ਭਕਃ । ਕਦਰ੍ਥੀਕृਤ੍ਯ ਨਃ ਕਨ੍ਯਾਂ ਅਕਾਮਾਂ ਅਹਰਦ੍ ਬਲਾਤ੍

ਕੌਰਵਾਂ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ: 'ਇਹ ਮੁੰਡਾ ਬੇਅਦਬ ਹੈ; ਸਾਡੀ ਧੀ ਨੂੰ ਅਣਇੱਛਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਸਾਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰ ਕੇ, ਜਬਰਦਸਤੀ ਲੈ ਗਿਆ।'

ਬਧ੍ਨੀਤੇਮਂ ਦੁਰ੍ਵਿਨੀਤਂ ਕਿਂ ਕਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਵृष੍ਣਯਃ । ਯੇऽਸ੍ਮਤ੍ ਪ੍ਰਸਾਦੋਪਚਿਤਾਂ ਦਤ੍ਤਾਂ ਨੋ ਭੁਞ੍ਜਤੇ ਮਹੀਮ੍

ਇਸ ਬੇਅਦਬ ਨੂੰ ਬਾਂਧ ਦਿਓ; ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਕੀ ਕਰ ਲੈਣਗੇ? ਉਹ ਤਾਂ ਸਾਡੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਖਾ ਰਹੇ ਹਨ, ਜੋ ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਸੀ।

ਨਿਗृਹੀਤਂ ਸੁਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਯਦ੍ਯੇष੍ਯਨ੍ਤੀਹ ਵृष੍ਣਯਃ । ਭਗ੍ਨਦਰ੍ਪਾਃ ਸ਼ਮਂ ਯਾਨ੍ਤਿ ਪ੍ਰਾਣਾ ਇਵ ਸੁਸਂਯਤਾਃ

ਜੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਜਾਣਾ ਸੁਣ ਕੇ ਇੱਥੇ ਆਉਣਗੇ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਟੁੱਟ ਜਾਵੇਗਾ ਅਤੇ ਉਹ ਸੁਚੱਜੇ ਜੀਵਾਂ ਵਾਂਗ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।

ਇਤਿ ਕਰ੍ਣਃ ਸ਼ਲੋ ਭੂਰਿਃ ਯਜ੍ਞਕੇਤੁਃ ਸੁਯੋਧਨਃ । ਸਾਮ੍ਬਮਾਰੇਭਿਰੇ ਬਦ੍ਧੁਂ ਕੁਰੁਵृਦ੍ਧਾਨੁਮੋਦਿਤਾਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਣ, ਸ਼ਾਲਾ, ਭੂਰੀ, ਯਜਨਕੇਤੁ ਅਤੇ ਸੁਯੋਧਨ, ਕੁਰੁ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਹਮਾਇਤ ਨਾਲ, ਸਾਂਬ ਨੂੰ ਬਾਂਧਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।

ਦृष੍ਟ੍ਵਾਨੁਧਾਵਤਃ ਸਾਮ੍ਬੋ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਨ੍ ਮਹਾਰਥਃ । ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਰੁਚਿਰਂ ਚਾਪਂ ਤਸ੍ਥੌ ਸਿਂਹ ਇਵੈਕਲਃ

ਧਰਤਰਾਸ਼ਟਰਾਂ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਸਾਂਬ ਨੇ ਆਪਣਾ ਚਮਕਦਾਰ ਧਨੁਸ਼ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਇਕੱਲਾ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।

ਤਂ ਤੇ ਜਿਘृਕ੍ਸ਼ਵਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਃ ਤਿष੍ਠ ਤਿष੍ਠੇਤਿ ਭਾषਿਣਃ । ਆਸਾਦ੍ਯ ਧਨ੍ਵਿਨੋ ਬਾਣੈਃ ਕਰ੍ਣਾਗ੍ਰਣ੍ਯਃ ਸਮਾਕਿਰਨ੍

ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ 'ਰੁਕੋ! ਰੁਕੋ!' ਚੀਕਦੇ ਹੋਏ, ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਆਏ ਅਤੇ ਕਰਣ ਆਦਿ ਨੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।

ਸੋऽਪਵਿਦ੍ਧਃ ਕੁਰੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਕੁਰੁਭਿਰ੍ਯਦੁਨਨ੍ਦਨਃ । ਨਾਮृष੍ਯਤ੍ ਤਦਚਿਨ੍ਤ੍ਯਾਰ੍ਭਃ ਸਿਂਹ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਮृਗੈਰਿਵ

ਕੁਰੁਆਂ ਵੱਲੋਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਯਦਵਾਂ ਦਾ ਇਹ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਪੁੱਤਰ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗਲਤ ਹਰਕਤ ਬਰਦਾਸ਼ਤ ਨਾ ਕਰ ਸਕਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੇਰ ਛੋਟੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।

ਵਿਸ੍ਫੂਰ੍ਜ੍ਯ ਰੁਚਿਰਂ ਚਾਪਂ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਸਾਯਕੈਃ । ਕਰ੍ਣਾਦੀਨ੍ षਡ੍ਰਥਾਨ੍ ਵੀਰਃ ਤਾਵਦ੍‌ਭਿਰ੍ਯੁਗਪਤ੍ ਪृਥਕ੍

ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਚਮਕਦਾਰ ਧਨੁਸ਼ ਤਣ ਕੇ, ਕਰਣ ਸਮੇਤ ਛੇ ਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਇਕੋ ਸਮੇਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।

ਚਤੁਰ੍ਭਿਸ਼੍ਚਤੁਰੋ ਵਾਹਾਨ੍ ਏਕੈਕੇਨ ਚ ਸਾਰਥੀਨ੍ । ਰਥਿਨਸ਼੍ਚ ਮਹੇष੍ਵਾਸਾਨ੍ ਤਸ੍ਯ ਤਤ੍ਤੇऽਭ੍ਯਪੂਜਯਨ੍

ਉਸ ਨੇ ਚਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਚਾਰ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ, ਇਕ-ਇਕ ਤੀਰ ਨਾਲ ਸਾਰਥੀਆਂ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਧਨੁਸ਼ਧਾਰੀ ਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਤੀਰ ਮਾਰੇ; ਇਸ ਕਾਰਨ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕੀਤੀ।

ਤਂ ਤੁ ਤੇ ਵਿਰਥਂ ਚਕ੍ਰੁਃ ਚਤ੍ਵਾਰਸ਼੍ਚਤੁਰੋ ਹਯਾਨ੍ । ਏਕਸ੍ਤੁ ਸਾਰਥਿਂ ਜਘ੍ਨੇ ਚਿਚ੍ਛੇਦਾਨ੍ਯਃ ਸ਼ਰਾਸਨਮ੍

ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰਥ-ਰਹਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ: ਚਾਰ ਨੇ ਚਾਰ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਇਕ ਨੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਦੂਜੇ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।

ਤਂ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਵਿਰਥੀਕृਤ੍ਯ ਕृਚ੍ਛ੍ਰੇਣ ਕੁਰਵੋ ਯੁਧਿ । ਕੁਮਾਰਂ ਸ੍ਵਸ੍ਯ ਕਨ੍ਯਾਂ ਚ ਸ੍ਵਪੁਰਂ ਜਯਿਨੋऽਵਿਸ਼ਨ੍

ਜੰਗ ਵਿਚ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਬਾਂਧ ਕੇ ਅਤੇ ਰਥ-ਰਹਿਤ ਕਰ ਕੇ, ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਕੁਰੁ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਕਮਾਰ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਪਰਤ ਗਏ।

ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨਾਰਦੋਕ੍ਤੇਨ ਰਾਜਨ੍ ਸਞ੍ਜਾਤਮਨ੍ਯਵਃ । ਕੁਰੂਨ੍ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਦ੍ਯਮਂ ਚਕ੍ਰੁਃ ਉਗ੍ਰਸੇਨਪ੍ਰਚੋਦਿਤਾਃ

ਇਹ ਨਾਰਦ ਦੀ ਬਾਤ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਨਾਲ ਕੁਰੁਆਂ ਵਿਰੁੱਧ ਤਿਆਰੀ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।

ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਾਨ੍ ਰਾਮਃ ਸਨ੍ਨਦ੍ਧਾਨ੍ ਵृष੍ਣਿਪੁਙ੍ਗਵਾਨ੍ । ਨੈਚ੍ਛਯ੍ ਕੁਰੂਣਾਂ ਵृष੍ਣੀਨਾਂ ਕਲਿਂ ਕਲਿਮਲਾਪਹਃ

ਪਰ ਰਾਮ ਨੇ ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਮੁਖੀਆਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰ ਕੇ, ਕੁਰੁਆਂ ਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਵਿਚ ਝਗੜਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਵਿਵਾਦ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ।

ਜਗਾਮ ਹਾਸ੍ਤਿਨਪੁਰਂ ਰਥੇਨਾਦਿਤ੍ਯਵਰ੍ਚਸਾ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਃ ਕੁਲਵृਦ੍ਧੈਸ਼੍ਚ ਵृਤਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰ ਇਵ ਗ੍ਰਹੈਃ

ਉਹ ਹਾਸਤਿਨਾਪੁਰ ਚਮਕਦਾਰ ਰਥ ਵਿਚ ਗਿਆ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਕੁਲ ਦੇ ਵੱਡਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ ਤਾਰਿਆਂ ਵਿਚ।

ਗਤ੍ਵਾ ਗਜਾਹ੍ਵਯਂ ਰਾਮੋ ਬਾਹ੍ਯੋਪਵਨਮਾਸ੍ਥਿਤਃ । ਉਦ੍ਧਵਂ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਬੁਭੁਤ੍ਸਯਾ

ਗਜਾਹਵਯਾ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਰਾਮ ਬਾਹਰਲੇ ਬਾਗ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਅਤੇ ਉਧਵ ਨੂੰ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੀ ਖੋਜ ਲਈ ਭੇਜਿਆ।

ਸੋऽਭਿਵਨ੍ਦ੍ਯਾਮ੍ਬਿਕਾਪੁਤ੍ਰਂ ਭੀष੍ਮਂ ਦ੍ਰੋਣਂ ਚ ਬਾਹ੍ਲਿਕਮ੍ । ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਂ ਚ ਵਿਧਿਵਦ੍ ਰਾਮਮਾਗਤਮਬ੍ਰਵੀਤ੍

ਉਧਵ ਨੇ ਅੰਬਿਕਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ, ਬਾਹਲਿਕ ਅਤੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਰਿਵਾਜ ਅਨੁਸਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਰਾਮ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਖਬਰ ਦਿੱਤੀ।