ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਏਵਂ ਦੇਸ਼ਾਨ੍ ਵਿਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਨ੍ ਦੂषਯਂਸ਼੍ਚ ਕੁਲਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ । ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸੁਲਲਿਤਂ ਗੀਤਂ ਗਿਰਿਂ ਰੈਵਤਕਂ ਯਯੌ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਉਹ ਦੇਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਉਜਾੜ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਭੰਗ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਮਿੱਠਾ ਗੀਤ ਸੁਣਿਆ ਤੇ ਰੈਵਤਕ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।

ਤਤ੍ਰਾਪਸ਼੍ਯਦ੍ ਯਦੁਪਤਿਂ ਰਾਮਂ ਪੁष੍ਕਰਮਾਲਿਨਮ੍ । ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨੀਯਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਂ ਲਲਨਾਯੂਥਮਧ੍ਯਗਮ੍

ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਰਾਮ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਕਮਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ, ਹਰ ਅੰਗ ਤੋਂ ਸੋਹਣਾ, ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵਿਚ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।

ਗਾਯਨ੍ਤਂ ਵਾਰੁਣੀਂ ਪੀਤ੍ਵਾ ਮਦਵਿਹ੍ਵਲਲੋਚਨਮ੍ । ਵਿਭ੍ਰਾਜਮਾਨਂ ਵਪੁषਾ ਪ੍ਰਭਿਨ੍ਨਮਿਵ ਵਾਰਣਮ੍

ਉਸ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਗਾਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਰੁਣੀ ਪੀਣ ਕਰਕੇ ਮਸਤ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ ਮਾਨੋ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਦੁष੍ਟਃ ਸ਼ਾਖਾਮृਗਃ ਸ਼ਾਖਾਂ ਆਰੂਢਃ ਕਂਪਯਨ੍ ਦ੍ਰੁਮਾਨ੍ । ਚਕ੍ਰੇ ਕਿਲਕਿਲਾਸ਼ਬ੍ਦਂ ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਸਂਪ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍

ਉਹ ਮਾੜਾ ਵਾਨਰ ਰੁੱਖ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਡਾਲੀਆਂ ਹਿਲਾ ਕੇ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰਦਾ, ਤੇ ਆਪਣਾ ਧਿਆਨ ਖਿੱਚਦਾ।

ਤਸ੍ਯ ਧਾਰ੍ष੍ਟ੍ਯਂ ਕਪੇਰ੍ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤਰੁਣ੍ਯੋ ਜਾਤਿਚਾਪਲਾਃ । ਹਾਸ੍ਯਪ੍ਰਿਯਾ ਵਿਜਹਸੁਃ ਬਲਦੇਵਪਰਿਗ੍ਰਹਾਃ

ਉਸ ਵਾਨਰ ਦੀ ਬੇਅਦਬੀ ਦੇਖ ਕੇ, ਬਲਦੇਵ ਦੀਆਂ ਸਾਥਣੀਆਂ, ਜੋ ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਹਾਸੇ-ਪਸੰਦ ਸਨ, ਹੱਸ ਪਈਆਂ।

ਤਾ ਹੇਲਯਾਮਾਸ ਕਪਿਃ ਭੂਕ੍ਸ਼ੇਪੈਃ ਸਂਮੁਖਾਦਿਭਿਃ । ਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍ ਸ੍ਵਗੁਦਂ ਤਾਸਾਂ ਰਾਮਸ੍ਯ ਚ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਿਤਃ

ਉਹ ਵਾਨਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਡੱਲੇ ਤੇ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਸੁੱਟ ਕੇ ਮਜਾਕ ਕਰਦਾ, ਆਪਣਾ ਪਿੱਛਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਸੀ।

ਤਂ ਗ੍ਰਾਵ੍ਣਾ ਪ੍ਰਾਹਰਤ੍ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਬਲਃ ਪ੍ਰਹਰਤਾਂ ਵਰਃ । ਸ ਵਞ੍ਚਯਿਤ੍ਵਾ ਗ੍ਰਾਵਾਣਂ ਮਦਿਰਾਕਲਸ਼ਂ ਕਪਿਃ

ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਪੱਥਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਸੁੱਟਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮਾਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ। ਪਰ ਬਾਂਦਰ ਨੇ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਪੱਥਰ ਨੂੰ ਠੱਗ ਲਿਆ ਤੇ ਸ਼ਰਾਬ ਦਾ ਘੜਾ ਫੜ ਲਿਆ।

ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਹੇਲਯਾਮਾਸ ਧੂਰ੍ਤਸ੍ਤਂ ਕੋਪਯਨ੍ ਹਸਨ੍ । ਨਿਰ੍ਭਿਦ੍ਯ ਕਲਸ਼ਂ ਦੁष੍ਟੋ ਵਾਸਾਂਸ੍ਯਾਸ੍ਫਾਲਯਦ੍ ਬਲਮ੍

ਉਹ ਚਲਾਕ ਬਾਂਦਰ ਨੇ ਘੜਾ ਫੜ ਕੇ ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਨੂੰ ਚਿੜ੍ਹਾਇਆ। ਫਿਰ ਮਕਾਰੀ ਨਾਲ ਘੜਾ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਦੇ ਕਪੜੇ ਉਡਾ ਦਿੱਤੇ।

ਕਦਰ੍ਥੀਕृਤ੍ਯ ਬਲਵਾਨ੍ ਵਿਪ੍ਰਚਕ੍ਰੇ ਮਦੋਦ੍ਧਤਃ । ਤਂ ਤਸ੍ਯਾਵਿਨਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਸ਼ਾਂਸ਼੍ਚ ਤਦੁਪਦ੍ਰੁਤਾਨ੍

ਮਦ ਵਿੱਚ ਚੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਬਾਂਦਰ ਨੇ ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਬੇਅਦਬੀ ਨਾਲ ਪੇਸ਼ ਆਇਆ। ਉਸ ਦੀ ਇਹ ਬਦਤਮੀਜ਼ੀ ਤੇ ਇਲਾਕਿਆਂ ਦੀ ਉਲਝਣ ਵੇਖ ਕੇ—

ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਮੁਸਲਮਾਦਤ੍ਤ ਹਲਂ ਚਾਰਿਜਿਘਾਂਸਯਾ । ਦ੍ਵਿਵਿਦੋऽਪਿ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਃ ਸ਼ਾਲਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਪਾਣਿਨਾ

ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਗੜਾ ਤੇ ਹਲ ਚੁੱਕ ਲਿਆ, ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ। ਪਰ ਦ੍ਵਿਵਿਦ ਨੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥੀ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਦਰਖ਼ਤ ਉਚੱਕ ਲਿਆ।

ਅਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਤਰਸਾ ਤੇਨ ਬਲਂ ਮੂਰ੍ਧਨ੍ਯਤਾਡਯਤ੍ । ਤਂ ਤੁ ਸਙ੍ਕਰ੍षਣੋ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਪਤਨ੍ਤਮਚਲੋ ਯਥਾ

ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆ ਕੇ, ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਦਰਖ਼ਤ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ। ਪਰ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਜੀ, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ, ਉਪਰੋਂ ਵੱਜਣ ਤੇ ਵੀ ਹਿਲੇ ਨਹੀਂ।

ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਰਾਹ ਬਲਵਾਨ੍ ਸੁਨਨ੍ਦੇਨਾਹਨਚ੍ਚ ਤਮ੍ । ਮੂषਲਾਹਤਮਸ੍ਤਿष੍ਕੋ ਵਿਰੇਜੇ ਰਕ੍ਤਧਾਰਯਾ

ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਵੱਡਾ ਦਰਖ਼ਤ ਫੜ ਲਿਆ ਤੇ ਆਪਣੀ ਗੜਾ ਨਾਲ ਦ੍ਵਿਵਿਦ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ। ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਟੁੱਟ ਗਿਆ ਤੇ ਲਹੂ ਵਹਿ ਨਿਕਲਿਆ।

ਗਿਰਿਰ੍ਯਥਾ ਗੈਰਿਕਯਾ ਪ੍ਰਹਾਰਂ ਨਾਨੁਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ । ਪੁਨਰਨ੍ਯਂ ਸਮੁਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਿष੍ਪਤ੍ਰਮੋਜਸਾ

ਉਹ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਲਾਲ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਰੰਗਿਆ ਹੋਇਆ, ਵੱਜਣ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਾ ਕਰਦਾ। ਫਿਰ ਇੱਕ ਹੋਰ ਦਰਖ਼ਤ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਉਡਾ ਦਿੱਤੀਆਂ।

ਤੇਨਾਹਨਤ੍ ਸੁਸਙ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਤਂ ਬਲਃ ਸ਼ਤਧਾਚ੍ਛਿਨਤ੍ । ਤਤੋऽਨ੍ਯੇਨ ਰੁषਾ ਜਘ੍ਨੇ ਤਂ ਚਾਪਿ ਸ਼ਤਧਾਚ੍ਛਿਨਤ੍

ਉਸ ਨੇ ਦਰਖ਼ਤ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਵੱਜਿਆ, ਪਰ ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੌ ਵਾਰੀ ਟੁੱਟ-ਟੁੱਟ ਕੇ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਇੱਕ ਹੋਰ ਦਰਖ਼ਤ ਨਾਲ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਵੱਜਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਵੀ ਸੌ ਵਾਰੀ ਟੁੱਟ ਗਿਆ।

ਏਵਂ ਯੁਧ੍ਯਨ੍ ਭਗਵਤਾ ਭਗ੍ਨੇ ਭਗ੍ਨੇ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਆਕृष੍ਯ ਸਰ੍ਵਤੋ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ ਨਿਰ੍ਵृਕ੍ਸ਼ਂ ਅਕਰੋਦ੍ ਵਨਮ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪ੍ਰਭੂ ਨਾਲ ਲੜਦੇ ਹੋਏ, ਹਰ ਦਰਖ਼ਤ ਮੁੜ ਮੁੜ ਟੁੱਟ ਗਿਆ। ਉਹ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦਰਖ਼ਤ ਚੁੱਕ ਲਏ ਤੇ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਦੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।

ਤਤੋऽਮੁਞ੍ਚਚ੍ਛਿਲਾਵਰ੍षਂ ਬਲਸ੍ਯੋਪਰ੍ਯਮਰ੍षਿਤਃ । ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਚੂਰ੍ਣਯਾਮਾਸ ਲੀਲਯਾ ਮੁਸਲਾਯੁਧਃ

ਫਿਰ, ਬਲਰਾਮ ਜੀ 'ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਸੁੱਟੀ। ਪਰ ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗੜਾ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਪੱਥਰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਕੁੱਟ ਦਿੱਤੇ।

ਸ ਬਾਹੂ ਤਾਲਸਙ੍ਕਾਸ਼ੌ ਮੁष੍ਟੀਕृਤ੍ਯ ਕਪੀਸ਼੍ਵਰਃ । ਆਸਾਦ੍ਯ ਰੋਹਿਣੀਪੁਤ੍ਰਂ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਵਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯਰੂਰੁਜਤ੍

ਬਾਂਦਰਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ, ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਤਾਲ ਦੇ ਤਣੇ ਵਾਂਗ ਕਰ ਕੇ, ਮੁੱਕੇ ਬਣਾਏ। ਰੋਹਣੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਕੋਲ ਆ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਮੁੱਕਿਆਂ ਨਾਲ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਵੱਜਿਆ।

ਯਾਦਵੇਨ੍ਦ੍ਰੋऽਪਿ ਤਂ ਦੋਰ੍ਭ੍ਯਾਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮੁਸਲਲਾਙ੍ਗਲੇ । ਜਤ੍ਰਾਵਭ੍ਯਰ੍ਦਯਤ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸੋऽਪਤਦ੍ ਰੁਧਿਰਂ ਵਮਨ੍

ਪਰ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੇ, ਆਪਣੀ ਗੜਾ ਤੇ ਹਲ ਛੱਡ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਕਲ੍ਹੀ 'ਤੇ ਦਬਾਓ ਪਾਇਆ। ਉਹ ਲਹੂ ਉਗਲਦਾ ਹੋਇਆ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।

ਚਕਮ੍ਪੇ ਤੇਨ ਪਤਤਾ ਸਟਙ੍ਕਃ ਸਵਨਸ੍ਪਤਿਃ । ਪਰ੍ਵਤਃ ਕੁਰੁਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਵਾਯੁਨਾ ਨੌਰਿਵਾਮ੍ਭਸਿ

ਜਦੋਂ ਉਹ ਡਿੱਗਿਆ, ਧਰਤੀ ਡਰ ਕੇ ਕੰਪ ਗਈ, ਦਰਖ਼ਤ ਵੀ ਹਿਲ ਗਏ। ਹੇ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਹਵਾ ਨਾਲ ਹਿਲਦਾ ਜਾਂ ਪਾਣੀ 'ਚ ਨੌਕ ਵਾਂਗ।

ਜਯਸ਼ਬ੍ਦੋ ਨਮਃਸ਼ਬ੍ਦਃ ਸਾਧੁ ਸਾਧ੍ਵਿਤਿ ਚਾਮ੍ਬਰੇ । ਸੁਰਸਿਦ੍ਧਮੁਨੀਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਆਸੀਤ੍ ਕੁਸੁਮਵਰ੍षਿਣਾਮ੍

ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ 'ਜਿੱਤ' ਤੇ 'ਨਮਸਕਾਰ' ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ, 'ਵਧੀਆ, ਵਧੀਆ' ਦੀਆਂ ਪੁਕਾਰਾਂ ਉਠੀਆਂ। ਦੇਵਤੇ, ਸਿੱਧ ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ।

ਏਵਂ ਨਿਹਤ੍ਯ ਦ੍ਵਿਵਿਦਂ ਜਗਦ੍ਵ੍ਯਤਿਕਰਾਵਹਮ੍ । ਸਂਸ੍ਤੂਯਮਾਨੋ ਭਗਵਾਨ੍ ਜਨੈਃ ਸ੍ਵਪੁਰਮਾਵਿਸ਼ਤ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ਼ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਦ੍ਵਿਵਿਦ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ, ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪਰਵਾਰ ਹੋਏ।

ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍‍ਭਾਗਵਤੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣੇ ਪਾਰਮਹਂਸ੍ਯਾਂ ਸਂਹਿਤਾਯਾਂ ਦਸ਼ਮਸ੍ਕਨ੍ਧੇ ਉਤ੍ਤਰਾਰ੍ਧੇ ਦ੍ਵਿਵਿਦਵਧੋ ਨਾਮ ਸਪ੍ਤषष੍ਟਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤ ਮਹਾ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਉੱਤਰ ਭਾਗ ਵਿੱਚ, 'ਦ੍ਵਿਵਿਦ ਵਧ' ਨਾਂ ਦੇ ਸਤਾਹਠਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਸਮਾਪਤੀ ਹੋਈ।

ਸਾਂਬਵਿਵਾਹਃ; ਬਲਰਾਮੇਣ ਹਸ੍ਤਿਨਾਪੁਰਕਰ੍षਣਂ ਚ ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੁਕ ਉਵਾਚ - ( ਅਨੁष੍ਟੁਪ੍ ) ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸੁਤਾਂ ਰਾਜਨ੍ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਾਂ ਸਮਿਤਿਂਜਯਃ । ਸ੍ਵਯਂਵਰਸ੍ਥਾਮਹਰਤ੍ ਸਾਂਬੋ ਜਾਮ੍ਬਵਤੀਸੁਤਃ

ਸਾਂਬਾ ਦਾ ਵਿਆਹ; ਤੇ ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਵਲੋਂ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਨੂੰ ਖਿੱਚਣ ਦੀ ਕਥਾ।

ਕੌਰਵਾਃ ਕੁਪਿਤਾ ਊਚੁਃ ਦੁਰ੍ਵਿਨੀਤੋऽਯਮਰ੍ਭਕਃ । ਕਦਰ੍ਥੀਕृਤ੍ਯ ਨਃ ਕਨ੍ਯਾਂ ਅਕਾਮਾਂ ਅਹਰਦ੍ ਬਲਾਤ੍

ਕੌਰਵਾਂ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ: 'ਇਹ ਮੁੰਡਾ ਬੇਅਦਬ ਹੈ; ਸਾਡੀ ਧੀ ਨੂੰ ਅਣਇੱਛਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਸਾਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰ ਕੇ, ਜਬਰਦਸਤੀ ਲੈ ਗਿਆ।'

ਬਧ੍ਨੀਤੇਮਂ ਦੁਰ੍ਵਿਨੀਤਂ ਕਿਂ ਕਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਵृष੍ਣਯਃ । ਯੇऽਸ੍ਮਤ੍ ਪ੍ਰਸਾਦੋਪਚਿਤਾਂ ਦਤ੍ਤਾਂ ਨੋ ਭੁਞ੍ਜਤੇ ਮਹੀਮ੍

ਇਸ ਬੇਅਦਬ ਨੂੰ ਬਾਂਧ ਦਿਓ; ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਕੀ ਕਰ ਲੈਣਗੇ? ਉਹ ਤਾਂ ਸਾਡੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਖਾ ਰਹੇ ਹਨ, ਜੋ ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਸੀ।

ਨਿਗृਹੀਤਂ ਸੁਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਯਦ੍ਯੇष੍ਯਨ੍ਤੀਹ ਵृष੍ਣਯਃ । ਭਗ੍ਨਦਰ੍ਪਾਃ ਸ਼ਮਂ ਯਾਨ੍ਤਿ ਪ੍ਰਾਣਾ ਇਵ ਸੁਸਂਯਤਾਃ

ਜੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਜਾਣਾ ਸੁਣ ਕੇ ਇੱਥੇ ਆਉਣਗੇ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਟੁੱਟ ਜਾਵੇਗਾ ਅਤੇ ਉਹ ਸੁਚੱਜੇ ਜੀਵਾਂ ਵਾਂਗ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।

ਇਤਿ ਕਰ੍ਣਃ ਸ਼ਲੋ ਭੂਰਿਃ ਯਜ੍ਞਕੇਤੁਃ ਸੁਯੋਧਨਃ । ਸਾਮ੍ਬਮਾਰੇਭਿਰੇ ਬਦ੍ਧੁਂ ਕੁਰੁਵृਦ੍ਧਾਨੁਮੋਦਿਤਾਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਣ, ਸ਼ਾਲਾ, ਭੂਰੀ, ਯਜਨਕੇਤੁ ਅਤੇ ਸੁਯੋਧਨ, ਕੁਰੁ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਹਮਾਇਤ ਨਾਲ, ਸਾਂਬ ਨੂੰ ਬਾਂਧਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।

ਦृष੍ਟ੍ਵਾਨੁਧਾਵਤਃ ਸਾਮ੍ਬੋ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਨ੍ ਮਹਾਰਥਃ । ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਰੁਚਿਰਂ ਚਾਪਂ ਤਸ੍ਥੌ ਸਿਂਹ ਇਵੈਕਲਃ

ਧਰਤਰਾਸ਼ਟਰਾਂ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਸਾਂਬ ਨੇ ਆਪਣਾ ਚਮਕਦਾਰ ਧਨੁਸ਼ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਇਕੱਲਾ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।

ਤਂ ਤੇ ਜਿਘृਕ੍ਸ਼ਵਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਃ ਤਿष੍ਠ ਤਿष੍ਠੇਤਿ ਭਾषਿਣਃ । ਆਸਾਦ੍ਯ ਧਨ੍ਵਿਨੋ ਬਾਣੈਃ ਕਰ੍ਣਾਗ੍ਰਣ੍ਯਃ ਸਮਾਕਿਰਨ੍

ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ 'ਰੁਕੋ! ਰੁਕੋ!' ਚੀਕਦੇ ਹੋਏ, ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਆਏ ਅਤੇ ਕਰਣ ਆਦਿ ਨੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।