ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਦੂਤਸ੍ਤੁ ਦ੍ਵਾਰਕਾਮੇਤ੍ਯ ਸਭਾਯਾਮਾਸ੍ਥਿਤਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍। ਕृष੍ਣਂ ਕਮਲਪਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਰਾਜਸਨ੍ਦੇਸ਼ਮਬ੍ਰਵੀਤ੍

ਦੂਤ ਦਵਾਰਕਾ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਤੇ ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਦਾ ਸੁਨੇਹਾ ਸੁਣਾਇਆ।

ਵਾਸੁਦੇਵੋऽਵਤੀਰ੍ਣੋਹਮੇਕ ਏਵ ਨ ਚਾਪਰਃ। ਭੂਤਾਨਾਮਨੁਕਮ੍ਪਾਰ੍ਥਂ ਤ੍ਵਂ ਤੁ ਮਿਥ੍ਯਾਭਿਧਾਂ ਤ੍ਯਜ

“ਮੈਂ ਹੀ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦਾ ਅਵਤਾਰ ਹਾਂ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਝੂਠਾ ਦਾਅਵਾ ਛੱਡ ਦੇ।”

ਯਾਨਿ ਤ੍ਵਮਸ੍ਮਚ੍ਚਿਹ੍ਨਾਨਿ ਮੌਢ੍ਯਾਦ੍ਬਿਭਰ੍षਿ ਸਾਤ੍ਵਤ। ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵੈਹਿ ਮਾਂ ਤ੍ਵਂ ਸ਼ਰਣਂ ਨੋ ਚੇਦ੍ਦੇਹਿ ਮਮਾਹਵਮ੍

“ਜੋ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਤੂੰ ਮੇਰੀਆਂ ਮੂਰਖਤਾ ਨਾਲ ਪਹਿਨੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਛੱਡ ਦੇ। ਮੇਰੇ ਸ਼ਰਨ ਆ ਜਾ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕਰ।”

ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੁਕ ਉਵਾਚ। ਕਤ੍ਥਨਂ ਤਦੁਪਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਪੌਣ੍ਡ੍ਰਕਸ੍ਯਾਲ੍ਪਮੇਧਸਃ। ਉਗ੍ਰਸੇਨਾਦਯਃ ਸਭ੍ਯਾ ਉਚ੍ਚਕੈਰ੍ਜਹਸੁਸ੍ਤਦਾ

ਸ਼੍ਰੀ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਪੌਂਡਰਕ ਦੇ ਘਮੰਡ ਭਰੇ ਤੇ ਮੂਰਖ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਤੇ ਹੋਰ ਸਭਾ ਦੇ ਲੋਕ ਉੱਚੀ ਹਾਸੀ ਕਰ ਪਏ।

ਉਵਾਚ ਦੂਤਂ ਭਗਵਾਨ੍ਪਰਿਹਾਸਕਥਾਮਨੁ। ਉਤ੍ਸ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਮੂਢ ਚਿਹ੍ਨਾਨਿ ਯੈਸ੍ਤ੍ਵਮੇਵਂ ਵਿਕਤ੍ਥਸੇ

ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਮਜ਼ਾਕੀ ਗੱਲਾਂ ਕਰਕੇ ਦੂਤ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: “ਮੂਰਖ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਨਾਲ ਤੂੰ ਇਤਨਾ ਘਮੰਡ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਉਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਛੱਡ ਦੇਵਾਂਗਾ।”

ਮੁਖਂ ਤਦਪਿਧਾਯਾਜ੍ਞ ਕਙ੍ਕਗृਧ੍ਰਵਟੈਰ੍ਵृਤਃ। ਸ਼ਯਿष੍ਯਸੇ ਹਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਭਵਿਤਾ ਸ਼ਰਣਂ ਸ਼ੁਨਾਮ੍

“ਤੂੰ ਉਥੇ ਮਾਰਿਆ ਪਿਆ ਹੋਵੇਂਗਾ, ਤੇਰਾ ਮੂੰਹ ਢੱਕਿਆ ਹੋਵੇਗਾ, ਤੇਰੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਕਾਂ, ਗਿੱਧ ਤੇ ਗਿੱਟੇ ਹੋਣਗੇ; ਫਿਰ ਤੇਰੀ ਓਟ ਕੁੱਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇਗੀ।”

ਇਤਿ ਦੂਤਸ੍ਤਮਾਕ੍ਸ਼ੇਪਂ ਸ੍ਵਾਮਿਨੇ ਸਰ੍ਵਮਾਹਰਤ੍। ਕृष੍ਣੋऽਪਿ ਰਥਮਾਸ੍ਥਾਯ ਕਾਸ਼ੀਮੁਪਜਗਾਮ ਹ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੂਤ ਨੇ ਸਾਰੇ ਤਾਣ-ਮਜਾਕ ਆਪਣੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸੁਣਾਏ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਰਥ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਕਾਸ਼ੀ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।

ਪੌਣ੍ਡ੍ਰਕੋऽਪਿ ਤਦੁਦ੍ਯੋਗਮੁਪਲਭ੍ਯ ਮਹਾਰਥਃ। ਅਕ੍ਸ਼ੌਹਿਣੀਭ੍ਯਾਂ ਸਂਯੁਕ੍ਤੋ ਨਿਸ਼੍ਚਕ੍ਰਾਮ ਪੁਰਾਦ੍ਦ੍ਰੁਤਮ੍

ਪੌਂਡਰਕ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਰਥੀ ਸੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਮਿਲਦੇ ਹੀ, ਦੋ ਫੌਜਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਿਕਲ ਗਿਆ।

ਤਸ੍ਯ ਕਾਸ਼ੀਪਤਿਰ੍ਮਿਤ੍ਰਂ ਪਾਰ੍ष੍ਣਿਗ੍ਰਾਹੋऽਨ੍ਵਯਾਨ੍ਨृਪ। ਅਕ੍ਸ਼ੌਹਿਣੀਭਿਸ੍ਤਿਸृਭਿਰਪਸ਼੍ਯਤ੍ਪੌਣ੍ਡ੍ਰਕਂ ਹਇਃ!

ਕਾਸ਼ੀ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਪੌਂਡਰਕ ਦਾ ਮਿੱਤਰ, ਤਿੰਨ ਫੌਜਾਂ ਲੈ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿਆ, ਤੇ ਪੌਂਡਰਕ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਹੇ ਰਾਜਨ!

ਸ਼ਙ੍ਖਾਰ੍ਯਸਿਗਦਾਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗ ਸ਼੍ਰੀਵਤ੍ਸਾਦ੍ਯੁਪਲਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍। ਬਿਭ੍ਰਾਣਂ ਕੌਸ੍ਤੁਭਮਣਿਂ ਵਨਮਾਲਾਵਿਭੂषਿਤਮ੍

ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ, ਗਦਾ, ਧਨੁ, ਤੇ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਪਹਿਨਿਆ ਸੀ; ਕੌਸਤੁਭ ਮਣੀ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।

ਕੌਸ਼ੇਯਵਾਸਸੀ ਪੀਤੇ ਵਸਾਨਂ ਗਰੁਡਧ੍ਵਜਮ੍। ਅਮੂਲ੍ਯਮੌਲ੍ਯਾਭਰਣਂ ਸ੍ਫੁਰਨ੍ਮਕਰਕੁਣ੍ਡਲਮ੍

ਪੀਲੇ ਰੇਸ਼ਮੀ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨੇ, ਗਰੁੜ ਦਾ ਝੰਡਾ ਲਿਆ, ਕੀਮਤੀ ਮੋਹਰ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਤੇ ਮਕਰ-ਆਕਾਰ ਵਾਲੀਆਂ ਕੁੰਡਲਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।

ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਮਾਤ੍ਮਨਸ੍ਤੁਲ੍ਯਂ ਵੇषਂ ਕृਤ੍ਰਿਮਮਾਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਯਥਾ ਨਟਂ ਰਙ੍ਗਗਤਂ ਵਿਜਹਾਸ ਭृਸ਼ਂ ਹਰੀਃ

ਹਰੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਹੀ ਵੈਸ਼-ਭੂਸ਼ਾ ਵਿਚ, ਨਕਲੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਜਿਵੇਂ ਨਾਟਕ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਅਦਾਕਾਰ ਹੋਵੇ, ਦੇਖ ਕੇ ਜ਼ੋਰ-ਜ਼ੋਰ ਹੱਸਿਆ।

ਸ਼ੂਲੈਰ੍ਗਦਾਭਿਃ ਪਰਿਘੈਃ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯृष੍ਟਿਪ੍ਰਾਸਤੋਮਰੈਃ। ਅਸਿਭਿਃ ਪਟ੍ਟਿਸ਼ੈਰ੍ਬਾਣੈਃ ਪ੍ਰਾਹਰਨ੍ਨਰਯੋ ਹਰਿਮ੍

ਦੁਸ਼ਮਣ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਹਰੀ ਉੱਤੇ ਭਾਲਿਆਂ, ਗਦਿਆਂ, ਲੱਕੜੀਆਂ, ਸ਼ਕਤੀਆਂ, ਰੀਸ਼ੀਆਂ, ਤੀਰਾਂ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਕਟਾਰੀਆਂ ਤੇ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ।

ਕृष੍ਣਸ੍ਤੁ ਤਤ੍ਪੌਣ੍ਡ੍ਰਕਕਾਸ਼ਿਰਾਜਯੋਰ੍। ਬਲਂ ਗਜਸ੍ਯਨ੍ਦਨਵਾਜਿਪਤ੍ਤਿਮਤ੍। ਗਦਾਸਿਚਕ੍ਰੇषੁਭਿਰਾਰ੍ਦਯਦ੍ਭृਸ਼ਂ। ਯਥਾ ਯੁਗਾਨ੍ਤੇ ਹੁਤਭੁਕ੍ਪृਥਕ੍ਪ੍ਰਜਾਃ

ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਪੌਂਡਰਕ ਤੇ ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਫੌਜ — ਹਾਥੀਆਂ, ਰਥਾਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕਾਂ — ਨੂੰ ਗਦਾ, ਤਲਵਾਰ, ਚਕਰ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਅੱਗ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇਂਦੀ ਹੈ।

ਆਯੋਧਨਂ ਤਦ੍ਰ ਥਵਾਜਿਕੁਞ੍ਜਰ ਦ੍ਵਿਪਤ੍ਖਰੋष੍ਟ੍ਰੈਰਰਿਣਾਵਖਣ੍ਡਿਤੈਃ। ਬਭੌ ਚਿਤਂ ਮੋਦਵਹਂ ਮਨਸ੍ਵਿਨਾਮਾਕ੍ਰੀਡਨਂ ਭੂਤਪਤੇਰਿਵੋਲ੍ਬਣਮ੍

ਉਹ ਜੰਗ ਦਾ ਮੈਦਾਨ, ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਉੱਟਾਂ, ਗਧਿਆਂ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਲਾਸ਼ਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਯੋਧਿਆਂ ਨੇ ਕੱਟੀਆਂ, ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਉਹ ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਬਹਾਦਰਾਂ ਲਈ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਸਥਾਨ, ਤੇ ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੀ ਖੇਡ ਵਾਂਗ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ।

ਅਥਾਹ ਪੌਣ੍ਡ੍ਰਕਂ ਸ਼ੌਰਿਰ੍ਭੋ ਭੋ ਪੌਣ੍ਡ੍ਰਕ ਯਦ੍ਭਵਾਨ੍। ਦੂਤਵਾਕ੍ਯੇਨ ਮਾਮਾਹ ਤਾਨ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਾਣ੍ਯੁਤ੍ਸृਜਾਮਿ ਤੇ

ਫਿਰ ਸ਼ੌਰੀ ਨੇ ਪੌਂਡਰਕ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: “ਹੇ ਪੌਂਡਰਕ! ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਦੂਤ ਰਾਹੀਂ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਇਹ ਹਥਿਆਰ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਛੱਡਾਂਗਾ।”

ਤ੍ਯਾਜਯਿष੍ਯੇऽਭਿਧਾਨਂ ਮੇ ਯਤ੍ਤ੍ਵਯਾਜ੍ਞ ਮृषਾ ਧृਤਮ੍। ਵ੍ਰਜਾਮਿ ਸ਼ਰਣਂ ਤੇऽਦ੍ਯ ਯਦਿ ਨੇਚ੍ਛਾਮਿ ਸਂਯੁਗਮ੍

“ਮੈਂ ਉਹ ਨਾਂ ਛੱਡ ਦੇਵਾਂਗਾ ਜੋ ਤੂੰ ਝੂਠਮੂਠ ਮੇਰਾ ਰੱਖਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਮੂਰਖ। ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸ਼ਰਨ ਆ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਜੇ ਲੜਾਈ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾ ਹੋਵੇ।”

ਇਤਿ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਵਿਰਥੀਕृਤ੍ਯ ਪੌਣ੍ਡ੍ਰਕਮ੍। ਸ਼ਿਰੋऽਵृਸ਼੍ਚਦ੍ਰਥਾਙ੍ਗੇਨ ਵਜ੍ਰੇਣੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਯਥਾ ਗਿਰੇਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪੌਂਡਰਕ ਦਾ ਰਥ ਤੋੜ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਰਥ ਦੇ ਪਹੀਏ ਨਾਲ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਆਪਣੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।

ਤਥਾ ਕਾਸ਼ੀਪਤੇਃ ਕਾਯਾਚ੍ਛਿਰ ਉਤ੍ਕृਤ੍ਯ ਪਤ੍ਰਿਭਿਃ। ਨ੍ਯਪਾਤਯਤ੍ਕਾਸ਼ੀਪੁਰ੍ਯਾਂ ਪਦ੍ਮਕੋਸ਼ਮਿਵਾਨਿਲਃ

ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਾਸੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦਾ ਸਿਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਖ ਕਰ ਕੇ, ਕਾਸੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਕਮਲ ਦੀ ਕਲੀ ਨੂੰ ਝਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।

ਏਵਂ ਮਤ੍ਸਰਿਣਮ੍ਹਤ੍ਵਾ ਪੌਣ੍ਡ੍ਰਕਂ ਸਸਖਂ ਹਰਿਃ। ਦ੍ਵਾਰਕਾਮਾਵਿਸ਼ਤ੍ਸਿਦ੍ਧੈਰ੍ਗੀਯਮਾਨਕਥਾਮृਤਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੱਤਵਾਲੇ ਪੌਂਡਰਕ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਹਰੀ ਦੁਆਰਕਾ ਆ ਗਿਆ, ਜਦੋਂ ਸਿਧ ਲੋਕ ਅਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ।

ਸ ਨਿਤ੍ਯਂ ਭਗਵਦ੍ਧ੍ਯਾਨ ਪ੍ਰਧ੍ਵਸ੍ਤਾਖਿਲਬਨ੍ਧਨਃ। ਬਿਭ੍ਰਾਣਸ਼੍ਚ ਹਰੇ ਰਾਜਨ੍ਸ੍ਵਰੂਪਂ ਤਨ੍ਮਯੋऽਭਵਤ੍

ਉਹ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਗਵਾਨ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਸਾਰੇ ਬੰਧਨਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਹਰੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ।

ਸ਼ਿਰਃ ਪਤਿਤਮਾਲੋਕ੍ਯ ਰਾਜਦ੍ਵਾਰੇ ਸਕੁਣ੍ਡਲਮ੍। ਕਿਮਿਦਂ ਕਸ੍ਯ ਵਾ ਵਕ੍ਤ੍ਰਮਿਤਿ ਸਂਸ਼ਿਸ਼ਿਰੇ ਜਨਾਃ

ਰਾਜ ਦਰਵਾਜੇ 'ਤੇ ਕੁੰਡਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਵੱਖ ਹੋਇਆ ਸਿਰ ਦੇਖ ਕੇ, ਲੋਕ ਹੈਰਾਨ ਹੋਏ, 'ਇਹ ਕੀ ਹੈ? ਇਹ ਕਿਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?'

ਰਾਜ੍ਞਃ ਕਾਸ਼ੀਪਤੇਰ੍ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਮਹਿष੍ਯਃ ਪੁਤ੍ਰਬਾਨ੍ਧਵਾਃ। ਪੌਰਾਸ਼੍ਚ ਹਾ ਹਤਾ ਰਾਜਨ੍ਨਾਥ ਨਾਥੇਤਿ ਪ੍ਰਾਰੁਦਨ੍

ਕਾਸੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦਾ ਸਿਰ ਪਛਾਣ ਕੇ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਰਾਣੀਆਂ, ਪੁੱਤਰ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕ ਰੋ ਪਏ, 'ਹਾ, ਰਾਜਾ ਮਰ ਗਿਆ! ਸਾਡਾ ਆਸਰਾ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ!'

ਸੁਦਕ੍ਸ਼ਿਣਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸੁਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਂਸ੍ਥਾਵਿਧਿਂ ਪਤੇਃ। ਨਿਹਤ੍ਯ ਪਿਤृਹਨ੍ਤਾਰਂ ਯਾਸ੍ਯਾਮ੍ਯਪਚਿਤਿਂ ਪਿਤੁਃ

ਸੁਦਕਸ਼ਿਨ, ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਪਿਤਾ ਦੇ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਨਿਸ਼ਚੈ ਕੀਤਾ, 'ਮੈਂ ਪਿਤਾ ਦੇ ਹੱਤਿਆਰੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਪਿਤਾ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਵਧਾਵਾਂਗਾ।'

ਇਤ੍ਯਾਤ੍ਮਨਾਭਿਸਨ੍ਧਾਯ ਸੋਪਾਧ੍ਯਾਯੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍। ਸੁਦਕ੍ਸ਼ਿਣੋऽਰ੍ਚਯਾਮਾਸ ਪਰਮੇਣ ਸਮਾਧਿਨਾ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਸ਼ਚੈ ਕਰ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪੰਡਤ ਦੇ ਨਾਲ, ਸੁਦਕਸ਼ਿਨ ਨੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਉੱਚੀ ਇਕਾਗਰਤਾ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।

ਪ੍ਰੀਤੋऽਵਿਮੁਕ੍ਤੇ ਭਗਵਾਂਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਵਰਮਦਾਦ੍ਵਿਭੁਃ। ਪਿਤृਹਨ੍ਤृਵਧੋਪਾਯਂ ਸ ਵਵ੍ਰੇ ਵਰਮੀਪ੍ਸਿਤਮ੍

ਅਵਿਮੁਕਤ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ; ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਪਿਤਾ ਦੇ ਹੱਤਿਆਰੇ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦਾ ਉਪਾਅ ਚੁਣਿਆ।

ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਗ੍ਨਿਂ ਪਰਿਚਰ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਃ ਸਮਮृਤ੍ਵਿਜਮ੍। ਅਭਿਚਾਰਵਿਧਾਨੇਨ ਸ ਚਾਗ੍ਨਿਃ ਪ੍ਰਮਥੈਰ੍ਵृਤਃ

ਦੱਖਣੀ ਅੱਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਯਜਮਾਨ ਦੇ ਨਾਲ, ਅਭਿਚਾਰ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ; ਉਹ ਅੱਗ, ਭੂਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ—

ਸਾਧਯਿष੍ਯਤਿ ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਮਬ੍ਰਹ੍ਮਣ੍ਯੇ ਪ੍ਰਯੋਜਿਤਃ। ਇਤ੍ਯਾਦਿष੍ਟਸ੍ਤਥਾ ਚਕ੍ਰੇਕृष੍ਣਾਯਾਭਿਚਰਨ੍ਵ੍ਰਤੀ

—ਜਦੋਂ ਉਹ ਅਗਿਆਨੀ ਉੱਤੇ ਵਰਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰੇਗੀ। ਇੰਝ ਆਦੇਸ਼ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਉੱਤੇ ਅਭਿਚਾਰ ਰੀਤ ਕੀਤੀ, ਵ੍ਰਤ ਰੱਖ ਕੇ।

ਤਤੋऽਗ੍ਨਿਰੁਤ੍ਥਿਤਃ ਕੁਣ੍ਡਾਨ੍ਮੂਰ੍ਤਿਮਾਨਤਿਭੀषਣਃ। ਤਪ੍ਤਤਾਮ੍ਰਸ਼ਿਖਾਸ਼੍ਮਸ਼੍ਰੁਰਙ੍ਗਾਰੋਦ੍ਗਾਰਿਲੋਚਨਃ

ਫਿਰ, ਅੱਗ ਦੇ ਕੁੰਡ ਤੋਂ ਇੱਕ ਡਰਾਉਣੀ ਅਗਨਿ-ਮੂਰਤ ਉਠੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਤਪਦੇ ਤਾਮਬੇ ਵਰਗੀਆਂ ਵਾਲਾਂ ਤੇ ਦਾਡ਼ੀ, ਅਤੇ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਅੱਗ ਦੇ ਧਾਰੇ ਨਿਕਲ ਰਹੇ ਸਨ।