ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਸ ਆਜੁਹਾਵ ਯਮੁਨਾਂ ਜਲਕ੍ਰੀਡਾਰ੍ਥਮੀਸ਼੍ਵਰਃ । ਨਿਜਂ ਵਾਕ੍ਯਮਨਾਦृਤ੍ਯ ਮਤ੍ਤ ਇਤ੍ਯਾਪਗਾਂ ਬਲਃ ॥ 10.65.

ਇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਜਲ-ਖੇਡ ਲਈ ਯਮੁਨਾ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ, ਪਰ ਬਲਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਬੋਲ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਕੇ, ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ ਦਰਿਆ ਨੂੰ ਆਵਾਜ਼ ਦਿੱਤੀ।

ਅਨਾਗਤਾਂ ਹਲਾਗ੍ਰੇਣ ਕੁਪਿਤੋ ਵਿਚਕਰ੍ष ਹ । ਪਾਪੇ ਤ੍ਵਂ ਮਾਮਵਜ੍ਞਾਯ ਯਨ੍ਨਾਯਾਸਿ ਮਯਾਹੁਤਾ । ਨੇष੍ਯੇ ਤ੍ਵਾਂ ਲਾਙ੍ਗਲਾਗ੍ਰੇਣ ਸ਼ਤਧਾ ਕਾਮਚਾਰਿਣੀਮ੍ ॥ 10.65.

ਜਦ ਉਹ ਨਹੀਂ ਆਈ, ਬਲਰਾਮ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਲੰਗਲ ਦੇ ਅੱਗੇ ਨਾਲ ਯਮੁਨਾ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਲਿਆ। ਉਹ ਕਿਹਾ: 'ਏ ਪਾਪਣ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਕੇ ਨਹੀਂ ਆਈ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਲੰਗਲ ਦੇ ਅੱਗੇ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਤੂੰ ਜੋ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਫਿਰਦੀ ਹੈ।'

ਏਵਂ ਨਿਰ੍ਭਰ੍ਤ੍ਸਿਤਾ ਭੀਤਾ ਯਮੁਨਾ ਯਦੁਨਨ੍ਦਨਮ੍ । ਉਵਾਚ ਚਕਿਤਾ ਵਾਚਂ ਪਤਿਤਾ ਪਾਦਯੋਰ੍ਨृਪ ॥ 10.65.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਡਾਂਟ ਖਾ ਕੇ, ਡਰੀ ਹੋਈ ਯਮੁਨਾ ਯਦੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਤੇ ਡਿੱਗ ਕੇ, ਕੰਪਦੀ ਹੋਈ ਬੋਲੀ।

ਰਾਮ ਰਾਮ ਮਹਾਬਾਹੋ ਨ ਜਾਨੇ ਤਵ ਵਿਕ੍ਰਮਮ੍ । ਯਸ੍ਯੈਕਾਂਸ਼ੇਨ ਵਿਧृਤਾ ਜਗਤੀ ਜਗਤਃ ਪਤੇ ॥ 10.65.

ਰਾਮਾ, ਰਾਮਾ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀ, ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਇਕ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ।

ਪਰਂ ਭਾਵਂ ਭਗਵਤੋ ਭਗਵਨ੍ਮਾਮਜਾਨਤੀਮ੍ । ਮੋਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾਤ੍ਮਨ੍ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਾਂ ਭਕ੍ਤਵਤ੍ਸਲ ॥ 10.65.

ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਉੱਚੀ ਮਾਇਆ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀ, ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ। ਹੇ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਆਤਮਾ, ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਮਿਤਰ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਈ ਹਾਂ।

ਤਤੋ ਵ੍ਯਮੁਞ੍ਚਦ੍ਯਮੁਨਾਂ ਯਾਚਿਤੋ ਭਗਵਾਨ੍ ਬਲਃ । ਵਿਜਗਾਹ ਜਲਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਭਿਃ ਕਰੇਣੁਭਿਰਿਵੇਭਰਾਟ੍ ॥ 10.65.

ਫਿਰ, ਬੇਨਤੀ ਕਰਨ ਤੇ, ਭਗਵਾਨ ਬਲਰਾਮ ਨੇ ਯਮੁਨਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਾਂਗ ਨ੍ਹਾਇਆ।

ਕਾਮਂ ਵਿਹृਤ੍ਯ ਸਲਿਲਾਦੁਤ੍ਤੀਰ੍ਣਾਯਾਸੀਤਾਮ੍ਬਰੇ । ਭੂषਣਾਨਿ ਮਹਾਰ੍ਹਾਣਿ ਦਦੌ ਕਾਨ੍ਤਿਃ ਸ਼ੁਭਾਂ ਸ੍ਰਜਮ੍ ॥ 10.65.

ਮੌਜ ਮਸਤ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲਿਆ, ਤੇ ਖੁੱਲੀ ਹਵਾ ਵਿਚ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਗਹਿਣੇ ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਮਾਲਾ ਦਿੱਤੀ।

ਵਸਿਤ੍ਵਾ ਵਾਸਸੀ ਨੀਲੇ ਮਾਲਾਂ ਆਮੁਚ੍ਯ ਕਾਞ੍ਚਨੀਮ੍ । ਰੇਯੇ ਸ੍ਵਲਙ੍ਕृਤੋ ਲਿਪ੍ਤੋ ਮਾਹੇਨ੍ਦ੍ਰ ਇਵ ਵਾਰਣਃ ॥ 10.65.

ਨੀਲੇ ਕਪੜੇ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਉਹ ਸੋਹਣੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਹਾਥੀਆਂ ਵਿਚ ਰਿਹਾ।

ਅਦ੍ਯਾਪਿ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਰਾਜਨ੍ ਯਮੁਨਾਕृष੍ਟਵਰ੍ਤ੍ਮਨਾ । ਬਲਸ੍ਯਾਨਨ੍ਤਵੀਰ੍ਯਸ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਂ ਸੂਚਯਤੀਵ ਹਿ ॥ 10.65.

ਅਜੇ ਵੀ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਯਮੁਨਾ ਨੂੰ ਬਲਰਾਮ ਨੇ ਲੰਗਲ ਨਾਲ ਖਿੱਚ ਕੇ ਬਣਾਇਆ ਰਸਤਾ ਦਿਸਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਅਨੰਤ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ।

ਏਵਂ ਸਰ੍ਵਾ ਨਿਸ਼ਾ ਯਾਤਾ ਏਕੇਵ ਰਮਤੋ ਵ੍ਰਜੇ । ਰਾਮਸ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਚਿਤ੍ਤਸ੍ਯ ਮਾਧੁਰ੍ਯੈਰ੍ਵ੍ਰਜਯੋषਿਤਾਮ੍ ॥ 10.65.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੀ ਰਾਤ ਰਾਮ ਵ੍ਰਜ ਵਿੱਚ ਇਕੱਲਾ ਮੌਜ ਕਰਦਾ ਲੰਘੀ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਮਿੱਠਾਸ ਵਿਚ ਲਗਾ ਹੋਇਆ ਸੀ।

ਅਥ षਟ੍षष੍ਟਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ । ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੁਕ ਉਵਾਚ। ਨਨ੍ਦਵ੍ਰਜਂ ਗਤੇ ਰਾਮੇ ਕਰੂषਾਧਿਪਤਿਰ੍ਨृਪ। ਵਾਸੁਦੇਵੋऽਹਮਿਤ੍ਯਜ੍ਞੋ ਦੂਤਂ ਕृष੍ਣਾਯ ਪ੍ਰਾਹਿਣੋਤ੍

ਫਿਰ ਛਿਆਠਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਆਇਆ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦ ਰਾਮ ਨੰਦਵ੍ਰਜ ਚਲੇ ਗਏ, ਕਰੂਸ਼ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਦੂਤ ਭੇਜਿਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਹਾਂ।'

ਤ੍ਵਂ ਵਾਸੁਦੇਵੋ ਭਗਵਾਨਵਤੀਰ੍ਣੋ ਜਗਤ੍ਪਤਿਃ। ਇਤਿ ਪ੍ਰਸ੍ਤੋਭਿਤੋ ਬਾਲੈਰ੍ਮੇਨ ਆਤ੍ਮਾਨਮਚ੍ਯੁਤਮ੍

ਜਦ ਲੜਕਿਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਤੂੰ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਇਆ ਹੈਂ', ਤਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅਚਲ ਆਤਮਾ ਮੰਨਿਆ।

ਦੂਤਂ ਚ ਪ੍ਰਾਹਿਣੋਨ੍ਮਨ੍ਦਃ ਕृष੍ਣਾਯਾਵ੍ਯਕ੍ਤਵਰ੍ਤ੍ਮਨੇ। ਦ੍ਵਾਰਕਾਯਾਂ ਯਥਾ ਬਾਲੋ ਨृਪੋ ਬਾਲਕृਤੋऽਬੁਧਃ

ਭਟਕਿਆ ਹੋਇਆ ਰਾਜਾ, ਬਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਅਸਮਝ, ਦੂਤ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਪਾਸ ਭੇਜਿਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਦਾ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਬੱਚਾ ਦਵਾਰਕਾ ਵਿੱਚ ਦੂਜੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਦੂਤ ਭੇਜਦਾ ਹੈ।

ਦੂਤਸ੍ਤੁ ਦ੍ਵਾਰਕਾਮੇਤ੍ਯ ਸਭਾਯਾਮਾਸ੍ਥਿਤਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍। ਕृष੍ਣਂ ਕਮਲਪਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਰਾਜਸਨ੍ਦੇਸ਼ਮਬ੍ਰਵੀਤ੍

ਦੂਤ ਦਵਾਰਕਾ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਤੇ ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਦਾ ਸੁਨੇਹਾ ਸੁਣਾਇਆ।

ਵਾਸੁਦੇਵੋऽਵਤੀਰ੍ਣੋਹਮੇਕ ਏਵ ਨ ਚਾਪਰਃ। ਭੂਤਾਨਾਮਨੁਕਮ੍ਪਾਰ੍ਥਂ ਤ੍ਵਂ ਤੁ ਮਿਥ੍ਯਾਭਿਧਾਂ ਤ੍ਯਜ

“ਮੈਂ ਹੀ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦਾ ਅਵਤਾਰ ਹਾਂ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਝੂਠਾ ਦਾਅਵਾ ਛੱਡ ਦੇ।”

ਯਾਨਿ ਤ੍ਵਮਸ੍ਮਚ੍ਚਿਹ੍ਨਾਨਿ ਮੌਢ੍ਯਾਦ੍ਬਿਭਰ੍षਿ ਸਾਤ੍ਵਤ। ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵੈਹਿ ਮਾਂ ਤ੍ਵਂ ਸ਼ਰਣਂ ਨੋ ਚੇਦ੍ਦੇਹਿ ਮਮਾਹਵਮ੍

“ਜੋ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਤੂੰ ਮੇਰੀਆਂ ਮੂਰਖਤਾ ਨਾਲ ਪਹਿਨੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਛੱਡ ਦੇ। ਮੇਰੇ ਸ਼ਰਨ ਆ ਜਾ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕਰ।”

ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੁਕ ਉਵਾਚ। ਕਤ੍ਥਨਂ ਤਦੁਪਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਪੌਣ੍ਡ੍ਰਕਸ੍ਯਾਲ੍ਪਮੇਧਸਃ। ਉਗ੍ਰਸੇਨਾਦਯਃ ਸਭ੍ਯਾ ਉਚ੍ਚਕੈਰ੍ਜਹਸੁਸ੍ਤਦਾ

ਸ਼੍ਰੀ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਪੌਂਡਰਕ ਦੇ ਘਮੰਡ ਭਰੇ ਤੇ ਮੂਰਖ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਤੇ ਹੋਰ ਸਭਾ ਦੇ ਲੋਕ ਉੱਚੀ ਹਾਸੀ ਕਰ ਪਏ।

ਉਵਾਚ ਦੂਤਂ ਭਗਵਾਨ੍ਪਰਿਹਾਸਕਥਾਮਨੁ। ਉਤ੍ਸ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਮੂਢ ਚਿਹ੍ਨਾਨਿ ਯੈਸ੍ਤ੍ਵਮੇਵਂ ਵਿਕਤ੍ਥਸੇ

ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਮਜ਼ਾਕੀ ਗੱਲਾਂ ਕਰਕੇ ਦੂਤ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: “ਮੂਰਖ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਨਾਲ ਤੂੰ ਇਤਨਾ ਘਮੰਡ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਉਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਛੱਡ ਦੇਵਾਂਗਾ।”

ਮੁਖਂ ਤਦਪਿਧਾਯਾਜ੍ਞ ਕਙ੍ਕਗृਧ੍ਰਵਟੈਰ੍ਵृਤਃ। ਸ਼ਯਿष੍ਯਸੇ ਹਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਭਵਿਤਾ ਸ਼ਰਣਂ ਸ਼ੁਨਾਮ੍

“ਤੂੰ ਉਥੇ ਮਾਰਿਆ ਪਿਆ ਹੋਵੇਂਗਾ, ਤੇਰਾ ਮੂੰਹ ਢੱਕਿਆ ਹੋਵੇਗਾ, ਤੇਰੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਕਾਂ, ਗਿੱਧ ਤੇ ਗਿੱਟੇ ਹੋਣਗੇ; ਫਿਰ ਤੇਰੀ ਓਟ ਕੁੱਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇਗੀ।”

ਇਤਿ ਦੂਤਸ੍ਤਮਾਕ੍ਸ਼ੇਪਂ ਸ੍ਵਾਮਿਨੇ ਸਰ੍ਵਮਾਹਰਤ੍। ਕृष੍ਣੋऽਪਿ ਰਥਮਾਸ੍ਥਾਯ ਕਾਸ਼ੀਮੁਪਜਗਾਮ ਹ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੂਤ ਨੇ ਸਾਰੇ ਤਾਣ-ਮਜਾਕ ਆਪਣੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸੁਣਾਏ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਰਥ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਕਾਸ਼ੀ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।

ਪੌਣ੍ਡ੍ਰਕੋऽਪਿ ਤਦੁਦ੍ਯੋਗਮੁਪਲਭ੍ਯ ਮਹਾਰਥਃ। ਅਕ੍ਸ਼ੌਹਿਣੀਭ੍ਯਾਂ ਸਂਯੁਕ੍ਤੋ ਨਿਸ਼੍ਚਕ੍ਰਾਮ ਪੁਰਾਦ੍ਦ੍ਰੁਤਮ੍

ਪੌਂਡਰਕ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਰਥੀ ਸੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਮਿਲਦੇ ਹੀ, ਦੋ ਫੌਜਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਿਕਲ ਗਿਆ।

ਤਸ੍ਯ ਕਾਸ਼ੀਪਤਿਰ੍ਮਿਤ੍ਰਂ ਪਾਰ੍ष੍ਣਿਗ੍ਰਾਹੋऽਨ੍ਵਯਾਨ੍ਨृਪ। ਅਕ੍ਸ਼ੌਹਿਣੀਭਿਸ੍ਤਿਸृਭਿਰਪਸ਼੍ਯਤ੍ਪੌਣ੍ਡ੍ਰਕਂ ਹਇਃ!

ਕਾਸ਼ੀ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਪੌਂਡਰਕ ਦਾ ਮਿੱਤਰ, ਤਿੰਨ ਫੌਜਾਂ ਲੈ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿਆ, ਤੇ ਪੌਂਡਰਕ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਹੇ ਰਾਜਨ!

ਸ਼ਙ੍ਖਾਰ੍ਯਸਿਗਦਾਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗ ਸ਼੍ਰੀਵਤ੍ਸਾਦ੍ਯੁਪਲਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍। ਬਿਭ੍ਰਾਣਂ ਕੌਸ੍ਤੁਭਮਣਿਂ ਵਨਮਾਲਾਵਿਭੂषਿਤਮ੍

ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ, ਗਦਾ, ਧਨੁ, ਤੇ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਪਹਿਨਿਆ ਸੀ; ਕੌਸਤੁਭ ਮਣੀ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।

ਕੌਸ਼ੇਯਵਾਸਸੀ ਪੀਤੇ ਵਸਾਨਂ ਗਰੁਡਧ੍ਵਜਮ੍। ਅਮੂਲ੍ਯਮੌਲ੍ਯਾਭਰਣਂ ਸ੍ਫੁਰਨ੍ਮਕਰਕੁਣ੍ਡਲਮ੍

ਪੀਲੇ ਰੇਸ਼ਮੀ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨੇ, ਗਰੁੜ ਦਾ ਝੰਡਾ ਲਿਆ, ਕੀਮਤੀ ਮੋਹਰ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਤੇ ਮਕਰ-ਆਕਾਰ ਵਾਲੀਆਂ ਕੁੰਡਲਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।

ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਮਾਤ੍ਮਨਸ੍ਤੁਲ੍ਯਂ ਵੇषਂ ਕृਤ੍ਰਿਮਮਾਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਯਥਾ ਨਟਂ ਰਙ੍ਗਗਤਂ ਵਿਜਹਾਸ ਭृਸ਼ਂ ਹਰੀਃ

ਹਰੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਹੀ ਵੈਸ਼-ਭੂਸ਼ਾ ਵਿਚ, ਨਕਲੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਜਿਵੇਂ ਨਾਟਕ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਅਦਾਕਾਰ ਹੋਵੇ, ਦੇਖ ਕੇ ਜ਼ੋਰ-ਜ਼ੋਰ ਹੱਸਿਆ।

ਸ਼ੂਲੈਰ੍ਗਦਾਭਿਃ ਪਰਿਘੈਃ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯृष੍ਟਿਪ੍ਰਾਸਤੋਮਰੈਃ। ਅਸਿਭਿਃ ਪਟ੍ਟਿਸ਼ੈਰ੍ਬਾਣੈਃ ਪ੍ਰਾਹਰਨ੍ਨਰਯੋ ਹਰਿਮ੍

ਦੁਸ਼ਮਣ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਹਰੀ ਉੱਤੇ ਭਾਲਿਆਂ, ਗਦਿਆਂ, ਲੱਕੜੀਆਂ, ਸ਼ਕਤੀਆਂ, ਰੀਸ਼ੀਆਂ, ਤੀਰਾਂ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਕਟਾਰੀਆਂ ਤੇ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ।

ਕृष੍ਣਸ੍ਤੁ ਤਤ੍ਪੌਣ੍ਡ੍ਰਕਕਾਸ਼ਿਰਾਜਯੋਰ੍। ਬਲਂ ਗਜਸ੍ਯਨ੍ਦਨਵਾਜਿਪਤ੍ਤਿਮਤ੍। ਗਦਾਸਿਚਕ੍ਰੇषੁਭਿਰਾਰ੍ਦਯਦ੍ਭृਸ਼ਂ। ਯਥਾ ਯੁਗਾਨ੍ਤੇ ਹੁਤਭੁਕ੍ਪृਥਕ੍ਪ੍ਰਜਾਃ

ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਪੌਂਡਰਕ ਤੇ ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਫੌਜ — ਹਾਥੀਆਂ, ਰਥਾਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕਾਂ — ਨੂੰ ਗਦਾ, ਤਲਵਾਰ, ਚਕਰ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਅੱਗ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇਂਦੀ ਹੈ।

ਆਯੋਧਨਂ ਤਦ੍ਰ ਥਵਾਜਿਕੁਞ੍ਜਰ ਦ੍ਵਿਪਤ੍ਖਰੋष੍ਟ੍ਰੈਰਰਿਣਾਵਖਣ੍ਡਿਤੈਃ। ਬਭੌ ਚਿਤਂ ਮੋਦਵਹਂ ਮਨਸ੍ਵਿਨਾਮਾਕ੍ਰੀਡਨਂ ਭੂਤਪਤੇਰਿਵੋਲ੍ਬਣਮ੍

ਉਹ ਜੰਗ ਦਾ ਮੈਦਾਨ, ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਉੱਟਾਂ, ਗਧਿਆਂ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਲਾਸ਼ਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਯੋਧਿਆਂ ਨੇ ਕੱਟੀਆਂ, ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਉਹ ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਬਹਾਦਰਾਂ ਲਈ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਸਥਾਨ, ਤੇ ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੀ ਖੇਡ ਵਾਂਗ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ।

ਅਥਾਹ ਪੌਣ੍ਡ੍ਰਕਂ ਸ਼ੌਰਿਰ੍ਭੋ ਭੋ ਪੌਣ੍ਡ੍ਰਕ ਯਦ੍ਭਵਾਨ੍। ਦੂਤਵਾਕ੍ਯੇਨ ਮਾਮਾਹ ਤਾਨ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਾਣ੍ਯੁਤ੍ਸृਜਾਮਿ ਤੇ

ਫਿਰ ਸ਼ੌਰੀ ਨੇ ਪੌਂਡਰਕ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: “ਹੇ ਪੌਂਡਰਕ! ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਦੂਤ ਰਾਹੀਂ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਇਹ ਹਥਿਆਰ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਛੱਡਾਂਗਾ।”