ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਸਮਾਜਸ੍ਤੁ ਮਹਾਞ੍ਜਾਤੋ ਦੇਵਵਿਸ੍ਮਯਕਾਰਕਃ । ਯਦੈਵਾਸਨਮਾਸ੍ਥਾਯ ਗੋਕਰ੍ਣੋऽਕਥਯਤ੍ਕਥਾਮ੍

ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਸਭ ਬਣੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ, ਜਦ ਗੋਕਰਨ ਨੇ ਅਸਨ ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਕਥਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ।

ਸ ਪ੍ਰੇਤੋऽਪਿ ਤਦਾऽऽਯਾਤਃ ਸ੍ਥਾਨਂ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ ਇਤਸ੍ਤਤਃ । ਸਪ੍ਤਗ੍ਰਨ੍ਥਿਯੁਤਂ ਤਤ੍ਰ ਅਪਸ਼੍ਯਤ੍ ਕੀਚਕਮੁਛ੍ਰਿਤਮ੍

ਉਸ ਵੇਲੇ ਪ੍ਰੇਤ ਵੀ ਆ ਗਿਆ, ਥਾਂ ਵੇਖਦਾ ਹੋਇਆ। ਉੱਥੇ ਉਸ ਨੇ ਸੱਤ ਗੰਢਾਂ ਵਾਲਾ ਵੰਸ (ਬਾਂਸ) ਉਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।

ਤਨ੍ਮੂਲਚ੍ਛਿਦ੍ਰਮਾਵਿਸ਼੍ਯ ਸ਼੍ਰਵਣਾਰ੍ਥਂ ਸ੍ਥਿਤੌ ਹ੍ਯਸੌ । ਵਾਤਰੂਪੀ ਸ੍ਥਿਤਿਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਅਸ਼ਕ੍ਤੋ ਵਂਸ਼ਮਾਵਿਸ਼ਤ੍

ਉਸ ਨੇ ਵੰਸ ਦੇ ਨੀਵੇਂ ਛੇਦ ਵਿਚ ਜਾ ਕੇ ਸੁਣਨ ਲਈ ਠਹਿਰਿਆ। ਹਵਾ-ਰੂਪ ਵਿਚ ਰਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ, ਤਾਂ ਵੰਸ ਵਿਚ ਹੀ ਚਲਾ ਗਿਆ।

ਵੈष੍ਣਵਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਮੁਖ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੋਤਾਰਂ ਪਰਿਕਲ੍ਪ੍ਯ ਸਃ । ਪ੍ਰਥਮਸ੍ਕਨ੍ਧਤਃ ਸ੍ਪष੍ਟਂ ਆਖ੍ਯਾਨਂ ਧੇਨੁਜੋऽਕਰਤ੍

ਵੈਸ਼ਨਵ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਮੁੱਖ ਸੁਣਨ ਵਾਲਾ ਮੰਨ ਕੇ, ਧੇਨੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਪਹਿਲੀ ਸਕੰਧ ਤੋਂ ਸਾਫ਼-ਸਾਫ਼ ਕਥਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ।

ਦਿਨਾਨ੍ਤੇ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਗਾਥਾ ਤਦਾ ਚਿਤ੍ਰਂ ਬਭੂਵ ਹ । ਵਂਸ਼ੈਕਗ੍ਰਨ੍ਥਿਭੇਦੋऽਭੂਤ੍ ਸਸ਼ਬ੍ਦਂ ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਸਤਾਮ੍

ਦਿਨ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਜਦੋਂ ਗਾਥਾ ਪੜ੍ਹੀ ਗਈ, ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਘਟਨਾ ਹੋਈ: ਬਾਂਸ ਦੀ ਗਠੜੀ ਚੜਕਦੇ ਹੋਏ ਟੁੱਟ ਗਈ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਦੇਖਿਆ।

ਦ੍ਵਿਤੀਯੇऽਹ੍ਨਿ ਤਥਾ ਸਾਯਂ ਦ੍ਵਿਤੀਯਗ੍ਰਨ੍ਥਿਭੇਦਨਮ੍ । ਤृਤੀਯੇऽਹ੍ਨਿ ਤਥਾ ਸਾਯਂ ਤृਤੀਯਗ੍ਰਨ੍ਥਿਭੇਦਨਮ੍

ਦੂਜੇ ਦਿਨ ਸ਼ਾਮ ਵੇਲੇ ਦੂਜੀ ਗਠੜੀ ਟੁੱਟੀ; ਤੀਜੇ ਦਿਨ ਵੀ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਤੀਜੀ ਗਠੜੀ ਟੁੱਟੀ।

ਏਵਂ ਸਪ੍ਤਦਿਨੈਸ਼੍ਚੈਵ ਸਪ੍ਤਗ੍ਰਨ੍ਥਿਵਿਭੇਦਨਮ੍ । ਕृਤ੍ਵਾ ਸ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਸ੍ਕਨ੍ਧ ਸ਼੍ਰਵਣਾਤ੍ ਪ੍ਰੇਤਤਾਂ ਜਹੌ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸੱਤ ਗਠੜੀਆਂ ਟੁੱਟ ਗਈਆਂ; ਬਾਰਾਂ ਸਕੰਧ ਸੁਣ ਕੇ ਉਹ ਪ੍ਰੇਤ ਦੀ ਹਾਲਤ ਛੱਡ ਗਿਆ।

ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਧਰੋ ਜਾਤਃ ਤੁਲਸੀਦਾਮਮਂਡਿਤਃ । ਪੀਤਵਾਸਾ ਘਨਸ਼੍ਯਮੋ ਮੁਕੁਟੀ ਕੁਣ੍ਡਲਾਨ੍ਵਿਤਃ

ਉਹ ਦੇਵਤਮ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ, ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਾਈ ਹੋਈ, ਪੀਲੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਘਣੇ ਬਦਲ ਵਰਗਾ ਕਾਲਾ, ਮੋੜੀ ਤੇ ਕੁੰਡਲ ਪਾਏ ਹੋਏ।

ਨਨਾਮ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਸਦ੍ਯੋ ਗੋਕਰ੍ਣਂ ਇਤਿ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਤ੍ਵਯਾਹਂ ਮੋਚਿਤੋ ਬਨ੍ਧੋ ਕृਪਯਾ ਪ੍ਰੇਤਕਸ਼੍ਮਲਾਤ੍

ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਗੋਕਰਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਕਿਹਾ: 'ਤੇਰੀ ਦਇਆ ਨਾਲ ਮੈਂ ਬੰਧਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਤ ਦੀ ਗੰਦਗੀ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ।'

ਧਨ੍ਯਾ ਭਾਗਵਤੀ ਵਾਰ੍ਤਾ ਪ੍ਰੇਤਪੀਡਾਵਿਨਾਸ਼ਿਨੀ । ਸਪ੍ਤਾਹੋऽਪਿ ਤਥਾ ਧਨ੍ਯਃ ਕृष੍ਣਲੋਕਫਲਪ੍ਰਦਃ

ਭਾਗਵਤ ਦੀ ਵਾਰਤਾ ਧੰਨ ਹੈ, ਜੋ ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਦੀ ਪੀੜਾ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਕਥਾ ਵੀ ਧੰਨ ਹੈ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਲੋਕ ਦਾ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।

ਕਮ੍ਪਨ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਪਾਪਾਨਿ ਸਪ੍ਤਾਹਸ਼੍ਰਵਣੇ ਸ੍ਥਿਤੇ । ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਪ੍ਰਲਯਂ ਸਦ੍ਯਃ ਕਥਾ ਚੇਯਂ ਕਰਿष੍ਯਤਿ

ਜਦੋਂ ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਕੰਪਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਕਥਾ ਸਾਡੀ ਤੁਰੰਤ ਮੁਕਤੀ ਕਰੇਗੀ।

ਆਰ੍ਦ੍ਰਂ ਸ਼ੁष੍ਕਂ ਲਘੁ ਸ੍ਥੂਲਂ ਵਾਙ੍‌ਮਨਃ ਕਰ੍ਮਭਿਃ ਕृਤਮ੍ । ਸ਼੍ਰਵਣਂ ਵਿਦਹੇਤ੍ਪਾਪਂ ਪਾਵਕਂ ਸਮਿਧੋ ਯਥਾ

ਚਾਹੇ ਗੀਲਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਸੁੱਕਾ, ਹਲਕਾ ਜਾਂ ਭਾਰੀ, ਬੋਲ, ਮਨ ਜਾਂ ਕਰਮ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ, ਸੁਣਨਾ ਪਾਪ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਲੱਕੜ ਨੂੰ ਸਾੜਦੀ ਹੈ।

ਅਸ੍ਮਿਨ੍ ਵੈ ਭਾਰਤੇ ਵਰ੍षੇ ਸੂਰਿਭਿਃ ਦੇਵਸਂਸਦਿ । ਅਕਥਾਸ਼੍ਰਾਵਿਣਾਂ ਪੁਂਸਾਂ ਨਿष੍ਫਲਂ ਜਨ੍ਮ ਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍

ਭਾਰਤ ਦੇਸ ਵਿੱਚ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਅਤੇ ਦੇਵਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਥਾ ਨਹੀਂ ਸੁਣੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਜਨਮ ਵਿਅਰਥ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਕਿਂ ਮੋਹਤੋ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤੇਨ ਸੁਪੁष੍ਟੇਨ ਬਲੀਯਸਾ । ਅਧ੍ਰੁਵੇਣ ਸ਼ਰੀਰੇਣ ਸ਼ੁਕਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਕਥਾਂ ਵਿਨਾ

ਮੋਹ ਵਿਚ ਪਿਆ ਹੋਇਆ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਲਿਆ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ, ਪਰ ਅਸਥਿਰ ਸਰੀਰ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਰੱਖਣ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ?

ਅਸ੍ਥਿਸ੍ਤਮ੍ਭਂ ਸ੍ਨਾਯੁਬਦ੍ਧਂ ਮਾਂਸਸ਼ੋਣਿਤਲੇਪਿਤਮ੍ । ਚਰ੍ਮਾਵਨਦ੍ਧਂ ਦੁਰ੍ਗਨ੍ਧਂ ਪਾਤ੍ਰਂ ਮੂਤ੍ਰਪੁਰੀषਯੋਃ

ਹੱਡੀਆਂ ਦਾ ਢਾਂਚਾ, ਨਸਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ, ਮਾਸ ਤੇ ਖੂਨ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ, ਚਮੜੀ ਨਾਲ ਢਕਿਆ, ਬਦਬੂਦਾਰ, ਮੂਤਰ ਤੇ ਗੂ ਦਾ ਪਾਤਰ।

ਜਰਾਸ਼ੋਕਵਿਪਾਕਾਰ੍ਤਂ ਰੋਗਮਨ੍ਦਿਰਮਾਤੁਰਮ੍ । ਦੂष੍ਪੂਰਂ ਦੁਰ੍ਧਰਂ ਦੁष੍ਟਂ ਸਦੋषਂ ਕ੍ਸ਼ਣਭਂਗੁਰਮ੍

ਬੁਢਾਪਾ, ਦੁੱਖ ਤੇ ਕਰਮ ਦੇ ਫਲ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਰੋਗਾਂ ਦਾ ਘਰ, ਸਹਿਣਾ ਔਖਾ, ਭਰਨਾ ਔਖਾ, ਖਰਾਬ, ਦੋਸ਼ੀ, ਤੇ ਪਲ ਵਿੱਚ ਨਾਸ ਹੋਣ ਵਾਲਾ।

ਕृਮਿਵਿਡ੍ ਭਸ੍ਮ ਸਂਜ੍ਞਾਨ੍ਤਂ ਸ਼ਰੀਰਂ ਇਤਿ ਵਰ੍ਣਿਤਮ੍ । ਅਸ੍ਥਿਰੇਣ ਸ੍ਥਿਰਂ ਕਰ੍ਮ ਕੁਤੋऽਯਂ ਸਾਧਯੇਤ੍ ਨ ਹਿ

ਇਹ ਸਰੀਰ ਆਖਰ ਵਿੱਚ ਕੀੜੇ, ਗੰਦ ਤੇ ਰਾਖ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਅਸਥਿਰ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਕੀਤੇ ਅਸਥਿਰ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਕਦੇ ਵੀ ਸਥਿਰਤਾ ਨਹੀਂ ਆ ਸਕਦੀ।

ਯਤ੍ਪ੍ਰਾਤਃ ਸਂਸ੍ਕृਤਂ ਚਾਨ੍ਨਂ ਸਾਯਂ ਤਚ੍ਚ ਵਿਨਸ਼੍ਯਤਿ । ਤਦੀਯਰਸਸਮ੍ਪੁष੍ਟੇ ਕਾਯੇ ਕਾ ਨਾਮ ਨਿਤ੍ਯਤਾ

ਜੋ ਅੰਨ ਸਵੇਰੇ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਾਮ ਤੱਕ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਐਸੇ ਅੰਨ ਨਾਲ ਪਾਲੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਕਿਹੜੀ ਸਥਿਰਤਾ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ?

ਸਪ੍ਤਾਹਸ਼੍ਰਵਣਾਤ੍ ਲੋਕੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਨਿਕਟੇ ਹਰਿਃ । ਅਤੋ ਦੋषਨਿਵृਤ੍ਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਏਤਦ੍ ਏਵ ਹਿ ਸਾਧਨਮ੍

ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਲੋਕ ਵਿਚ ਹਰੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਦੋਸ਼ਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਇਹੀ ਸਾਧਨਾ ਹੈ।

ਬੁਦ੍‌ਬੁਦਾ ਇਵ ਤੋਯੇषੁ ਮਸ਼ਕਾ ਇਵ ਜਨ੍ਤੁषੁ । ਜਾਯਨ੍ਤੇ ਮਰਣਾਯੈਵ ਕਥਾਸ਼੍ਰਵਣਵਰ੍ਜਿਤਾਃ

ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਬੁਬੁਲੇ, ਜਿਵੇਂ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਮੱਖੀਆਂ, ਜੋ ਕਥਾ ਨਹੀਂ ਸੁਣਦੇ, ਉਹ ਸਿਰਫ ਮਰਨ ਲਈ ਹੀ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।

ਜਡਸ੍ਯ ਸ਼ੁष੍ਕਵਂਸ਼ਸ੍ਯ ਯਤ੍ਰ ਗ੍ਰਨ੍ਥਿਵਿਭੇਦਨਮ੍ । ਚਿਤ੍ਰਂ ਕਿਮੁ ਤਦਾ ਚਿਤ੍ਤ ਗ੍ਰਨ੍ਥਿਭੇਦਃ ਕਥਾਸ਼੍ਰਵਾਤ੍

ਜਿੱਥੇ ਸੁੱਕੇ ਬਾਂਸ ਦੀ ਗਠੜੀ ਟੁੱਟੇ, ਉਹ ਅਜੀਬ ਹੈ; ਪਰ ਕਥਾ ਸੁਣ ਕੇ ਮਨ ਦੀ ਗਠੜੀ ਟੁੱਟਣਾ ਇਸ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕਰਾਮਾਤੀ ਹੈ।

ਭਿਦ੍ਯਤੇ ਹृਦਯਗ੍ਰਨ੍ਥਿਃ ਛਿਦ੍ਯਨ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਸਂਸ਼ਯਾਃ । ਕ੍ਸ਼ੀਯਨ੍ਤੇ ਚਾਸ੍ਯ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਸਪ੍ਤਾਹਸ਼੍ਰਵਣੇ ਕृਤੇ

ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਮਨ ਦੀ ਗਠੜੀ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਕਰਮ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਸਂਸਾਰਕਰ੍ਦਮਾਲੇਪ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲਨਪਟੀਯਸਿ । ਕਥਾਤੀਰ੍ਥੇ ਸ੍ਥਿਤੇ ਚਿਤ੍ਤੇ ਮੁਕ੍ਤਿਰੇਵ ਬੁਧੈਃ ਸ੍ਮृਤਾ

ਜਦੋਂ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਦੇ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਟਿਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮੈਲ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਧੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਇਸ ਨੂੰ ਹੀ ਮੁਕਤੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ।

ਏਵਂ ਬ੍ਰੁਵਤਿ ਵੈ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਵਿਮਾਨਂ ਆਗਮਤ੍ ਤਦਾ । ਵੈਕੁਣ੍ਠਵਾਸਿਭਿਰ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਪ੍ਰਸ੍ਫੁਰਤ੍ ਦੀਪ੍ਤਿਮਣ੍ਡਲਮ੍

ਉਸ ਸਮੇਂ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਇਹ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਇੱਕ ਅਸਮਾਨੀ ਰਥ ਆ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵੈਕੁੰਠ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇਜ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਭੇਜੇ ਵਿਮਾਨਂ ਧੁਨ੍ਧੁਲੀਸੁਤਃ । ਵਿਮਾਨੇ ਵੈष੍ਣਵਾਨ੍ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਗੋਕਰ੍ਣੋ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍

ਸਭ ਦੇਖ ਰਹੇ ਸਨ, ਧੁੰਦੁਲੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਾਈ ਕੀਤੀ; ਰਥ ਵਿੱਚ ਵੈਸ਼ਣਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਗੋਕਰਣ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ।

ਗੋਕਰ੍ਣ ਉਵਾਚ - ਅਤ੍ਰੈਵ ਬਹਵਃ ਸਨ੍ਤਿ ਸ਼੍ਰੋਤਾਰੋ ਮਮ ਨਿਰ੍ਮਲਾਃ । ਆਨੀਤਾਨਿ ਵਿਮਾਨਾਨਿ ਨ ਤੇषਾਂ ਯੁਗਪਤ੍ਕੁਤਃ

ਗੋਕਰਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇੱਥੇ ਮੇਰੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸੁਣਨ ਵਾਲੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ; ਫਿਰ ਸਭ ਲਈ ਰਥ ਇਕੱਠੇ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਆਏ?

ਸ਼੍ਰਵਣਂ ਸਮਭਾਗੇਨ ਸਰ੍ਵੇषਾਮਿਹ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ । ਫਲਭੇਦਃ ਕੁਤੋ ਜਾਤਃ ਪ੍ਰਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤੁ ਹਰਿਪ੍ਰਿਯਾਃ

ਇੱਥੇ ਸਭ ਨੇ ਬਰਾਬਰ ਹੀ ਸੁਣਿਆ, ਫਿਰ ਫਲ ਵਿੱਚ ਫਰਕ ਕਿਉਂ ਆ ਗਿਆ? ਹਰੀ ਦੇ ਭਗਤ ਇਸ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਨ।

ਹਰਿਦਾਸਾ ਊਚੁਃ - ਸ਼੍ਰਵਣਸ੍ਯ ਵਿਭੇਦੇਨ ਫਲਭੇਦੋऽਤ੍ਰ ਸਂਸ੍ਥਿਤਃ । ਸ਼੍ਰਵਣਂ ਤੁ ਕृਤਂ ਸਰ੍ਵੈਃ ਨ ਤਥਾ ਮਨਨਂ ਕृਤਮ੍ । ਫਲਭੇਦੋਸ੍ਤਤੋ ਜਾਤੋ ਭਜਨਾਦਪਿ ਮਾਨਦ

ਹਰੀ ਦੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇੱਥੇ ਫਲ ਦਾ ਫਰਕ ਸੁਣਨ ਦੇ ਫਰਕ ਕਰਕੇ ਆਇਆ ਹੈ; ਸਭ ਨੇ ਸੁਣਿਆ, ਪਰ ਮਨਨ (ਚਿੰਤਨ) ਵਧੀਆ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਭਜਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਫਲ ਦਾ ਫਰਕ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਆਦਰਯੋਗ।

ਸਪ੍ਤਰਾਤ੍ਰਂ ਉਪੋषੈਵ ਪ੍ਰੇਤੇਨ ਸ਼੍ਰਵਣਂ ਕृਤਮ੍ । ਮਨਨਾਦਿ ਤਥਾ ਤੇਨ ਸ੍ਥਿਰਚਿਤ੍ਤੇ ਕृਤਂ ਭृਸ਼ਮ੍

ਉਹ ਪ੍ਰੇਤ ਨੇ ਸੱਤ ਰਾਤਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਸੁਣਿਆ, ਤੇ ਮਨਨ-ਚਿੰਤਨ ਕਰਕੇ ਮਨ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਟਿਕਾਇਆ।