ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਤਿ ਪ੍ਰਹਸਿਤਂ ਸ਼ੌਰੇਰ੍ਜਲ੍ਪਿਤਂ ਚਾਰੁਵੀਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍ । ਗਤਿਂ ਪ੍ਰੇਮਪਰਿष੍ਵਙ੍ਗਂ ਸ੍ਮਰਨ੍ਤ੍ਯੋ ਰੁਰੁਦੁਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ ॥ 10.65.

ਸ਼ੌਰੀ ਦੇ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਬੋਲ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ, ਚਾਲ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਭਰੇ ਗਲੇ ਲਗਣ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਔਰਤਾਂ ਰੋ ਪਈਆਂ।

ਸਙ੍ਕਰ੍षਣਸ੍ਤਾਃ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਸਨ੍ਦੇਸ਼ੈਰ੍ਹृਦਯਂਗਮੈਃ । ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਯਾਮਾਸ ਭਗਵਾਨ੍ਨਾਨਾਨੁਨਯਕੋਵਿਦਃ ॥ 10.65.

ਭਗਵਾਨ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਜੀ, ਜੋ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਮਨਾਉਣ ਦੇ ਮਾਹਿਰ ਸਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਦੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਵਾਲੇ ਸੁਨੇਹਿਆਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦਿੱਤੀ।

ਦ੍ਵੌ ਮਾਸੌ ਤਤ੍ਰ ਚਾਵਾਤ੍ਸੀਨ੍ਮਧੁਂ ਮਾਧਵਂ ਏਵ ਚ । ਰਾਮਃ ਕ੍ਸ਼ਪਾਸੁ ਭਗਵਾਨ੍ ਗੋਪੀਨਾਂ ਰਤਿਮਾਵਹਨ੍ ॥ 10.65.

ਰਾਮ ਜੀ ਉੱਥੇ ਦੋ ਮਹੀਨੇ — ਮਧੁ ਅਤੇ ਮਾਧਵ — ਰਹੇ, ਅਤੇ ਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਗੋਪੀਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੱਤੀ।

ਪੂਰ੍ਣਚਨ੍ਦ੍ਰਕਲਾਮृष੍ਟੇ ਕੌਮੁਦੀਗਨ੍ਧਵਾਯੁਨਾ । ਯਮੁਨੋਪਵਨੇ ਰੇਮੇ ਸੇਵਿਤੇ ਸ੍ਤ੍ਰੀਗਣੈਰ੍ਵृਤਃ ॥ 10.65.

ਪੂਰਨ ਚੰਦ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ, ਕੌਮੁਦੀ ਦੇ ਸੁਗੰਧੀ ਹਵਾ ਨਾਲ, ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ, ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ, ਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਆਨੰਦ ਮਾਣਿਆ।

ਵਰੁਣਪ੍ਰੇषਿਤਾ ਦੇਵੀ ਵਾਰੁਣੀ ਵृਕ੍ਸ਼ਕੋਟਰਾਤ੍ । ਪਤਨ੍ਤੀ ਤਦ੍ਵਨਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸ੍ਵਗਨ੍ਧੇਨਾਧ੍ਯਵਾਸਯਤ੍ ॥ 10.65.

ਵਰੁਣ ਦੇ ਭੇਜੇ ਹੋਏ, ਵਾਰੁਣੀ ਦੇਵੀ ਇਕ ਰੁੱਖ ਦੇ ਖੋਹ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲੀ, ਤੇ ਜਦ ਉਹ ਥੱਲੇ ਆਈ, ਉਸ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਨੇ ਸਾਰੇ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੱਤਾ।

ਤਂ ਗਨ੍ਧਂ ਮਧੁਧਾਰਾਯਾ ਵਾਯੁਨੋਪਹृਤਂ ਬਲਃ । ਆਘ੍ਰਾਯੋਪਗਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਲਲਨਾਭਿਃ ਸਮਂ ਪਪੌ ॥ 10.65.

ਹਵਾ ਨਾਲ ਆਈ ਮਿੱਠੇ ਦੀ ਮਹਿਕ ਨੂੰ ਬਲਰਾਮ ਨੇ ਸੁੰਘਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਓਥੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਨਾਲ ਪੀਣ ਲੱਗਾ।

ਉਪਗੀਯਮਾਨੋ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਰ੍ਵਨਿਤਾਸ਼ੋਭਿਮਣ੍ਡਲੇ । ਰੇਮੇ ਕਰੇਣੁਯੂਥੇਸ਼ੋ ਮਾਹੇਨ੍ਦ੍ਰ ਇਵ ਵਾਰਣਃ ॥ 10.65.

ਗੰਧਰਵ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਸੁੰਦਰ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿਚ, ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਦਾ ਮਾਲਕ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਬਲਰਾਮ ਮੌਜ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਨੇਦੁਰ੍ਦੁਨ੍ਦੁਭਯੋ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਵਵृषੁਃ ਕੁਸੁਮੈਰ੍ਮੁਦਾ । ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾ ਮੁਨਯੋ ਰਾਮਂ ਤਦ੍ਵੀਰ੍ਯੈਰੀਡਿਰੇ ਤਦਾ ॥ 10.65.

ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਡੁੰਡੂਭੀਆਂ ਵੱਜੀਆਂ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਫੁੱਲ ਵਰ੍ਹੇ, ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਰਾਮ ਦੇ ਕਰਤਬਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।

ਉਪਗੀਯਮਾਨਚਰਿਤੋ ਵਨਿਤਾਭਿਰ੍ਹਲਾਯੁਧ । ਵਨੇषੁ ਵ੍ਯਚਰਤ੍ਕ੍ਸ਼ੀਵੋ ਮਦਵਿਹ੍ਵਲਲੋਚਨਃ ॥ 10.65.

ਜਦ ਔਰਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਵਿਰਤਾਂ ਗਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਹਲਾਯੁਧ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿਚ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ ਘੁੰਮਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਸਨ।

ਸ੍ਰਗ੍ਵ੍ਯੇਕਕੁਣ੍ਡਲੋ ਮਤ੍ਤੋ ਵੈਜਯਨ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਮਾਲਯਾ । ਬਿਭ੍ਰਤ੍ਸ੍ਮਿਤਮੁਖਾਮ੍ਭੋਜਂ ਸ੍ਵੇਦਪ੍ਰਾਲੇਯਭੂषਿਤਮ੍ ॥ 10.65.

ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਇਕ ਕੁੰਡਲ, ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਵੈਜਯੰਤੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨੀ, ਹੱਸਦੇ ਮੁਖ-ਕਮਲ ਤੇ ਪਸੀਨੇ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਨਾਲ ਸੋਭਾ ਪਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਸ ਆਜੁਹਾਵ ਯਮੁਨਾਂ ਜਲਕ੍ਰੀਡਾਰ੍ਥਮੀਸ਼੍ਵਰਃ । ਨਿਜਂ ਵਾਕ੍ਯਮਨਾਦृਤ੍ਯ ਮਤ੍ਤ ਇਤ੍ਯਾਪਗਾਂ ਬਲਃ ॥ 10.65.

ਇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਜਲ-ਖੇਡ ਲਈ ਯਮੁਨਾ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ, ਪਰ ਬਲਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਬੋਲ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਕੇ, ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ ਦਰਿਆ ਨੂੰ ਆਵਾਜ਼ ਦਿੱਤੀ।

ਅਨਾਗਤਾਂ ਹਲਾਗ੍ਰੇਣ ਕੁਪਿਤੋ ਵਿਚਕਰ੍ष ਹ । ਪਾਪੇ ਤ੍ਵਂ ਮਾਮਵਜ੍ਞਾਯ ਯਨ੍ਨਾਯਾਸਿ ਮਯਾਹੁਤਾ । ਨੇष੍ਯੇ ਤ੍ਵਾਂ ਲਾਙ੍ਗਲਾਗ੍ਰੇਣ ਸ਼ਤਧਾ ਕਾਮਚਾਰਿਣੀਮ੍ ॥ 10.65.

ਜਦ ਉਹ ਨਹੀਂ ਆਈ, ਬਲਰਾਮ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਲੰਗਲ ਦੇ ਅੱਗੇ ਨਾਲ ਯਮੁਨਾ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਲਿਆ। ਉਹ ਕਿਹਾ: 'ਏ ਪਾਪਣ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਕੇ ਨਹੀਂ ਆਈ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਲੰਗਲ ਦੇ ਅੱਗੇ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਤੂੰ ਜੋ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਫਿਰਦੀ ਹੈ।'

ਏਵਂ ਨਿਰ੍ਭਰ੍ਤ੍ਸਿਤਾ ਭੀਤਾ ਯਮੁਨਾ ਯਦੁਨਨ੍ਦਨਮ੍ । ਉਵਾਚ ਚਕਿਤਾ ਵਾਚਂ ਪਤਿਤਾ ਪਾਦਯੋਰ੍ਨृਪ ॥ 10.65.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਡਾਂਟ ਖਾ ਕੇ, ਡਰੀ ਹੋਈ ਯਮੁਨਾ ਯਦੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਤੇ ਡਿੱਗ ਕੇ, ਕੰਪਦੀ ਹੋਈ ਬੋਲੀ।

ਰਾਮ ਰਾਮ ਮਹਾਬਾਹੋ ਨ ਜਾਨੇ ਤਵ ਵਿਕ੍ਰਮਮ੍ । ਯਸ੍ਯੈਕਾਂਸ਼ੇਨ ਵਿਧृਤਾ ਜਗਤੀ ਜਗਤਃ ਪਤੇ ॥ 10.65.

ਰਾਮਾ, ਰਾਮਾ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀ, ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਇਕ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ।

ਪਰਂ ਭਾਵਂ ਭਗਵਤੋ ਭਗਵਨ੍ਮਾਮਜਾਨਤੀਮ੍ । ਮੋਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾਤ੍ਮਨ੍ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਾਂ ਭਕ੍ਤਵਤ੍ਸਲ ॥ 10.65.

ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਉੱਚੀ ਮਾਇਆ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀ, ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ। ਹੇ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਆਤਮਾ, ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਮਿਤਰ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਈ ਹਾਂ।

ਤਤੋ ਵ੍ਯਮੁਞ੍ਚਦ੍ਯਮੁਨਾਂ ਯਾਚਿਤੋ ਭਗਵਾਨ੍ ਬਲਃ । ਵਿਜਗਾਹ ਜਲਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਭਿਃ ਕਰੇਣੁਭਿਰਿਵੇਭਰਾਟ੍ ॥ 10.65.

ਫਿਰ, ਬੇਨਤੀ ਕਰਨ ਤੇ, ਭਗਵਾਨ ਬਲਰਾਮ ਨੇ ਯਮੁਨਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਾਂਗ ਨ੍ਹਾਇਆ।

ਕਾਮਂ ਵਿਹृਤ੍ਯ ਸਲਿਲਾਦੁਤ੍ਤੀਰ੍ਣਾਯਾਸੀਤਾਮ੍ਬਰੇ । ਭੂषਣਾਨਿ ਮਹਾਰ੍ਹਾਣਿ ਦਦੌ ਕਾਨ੍ਤਿਃ ਸ਼ੁਭਾਂ ਸ੍ਰਜਮ੍ ॥ 10.65.

ਮੌਜ ਮਸਤ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲਿਆ, ਤੇ ਖੁੱਲੀ ਹਵਾ ਵਿਚ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਗਹਿਣੇ ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਮਾਲਾ ਦਿੱਤੀ।

ਵਸਿਤ੍ਵਾ ਵਾਸਸੀ ਨੀਲੇ ਮਾਲਾਂ ਆਮੁਚ੍ਯ ਕਾਞ੍ਚਨੀਮ੍ । ਰੇਯੇ ਸ੍ਵਲਙ੍ਕृਤੋ ਲਿਪ੍ਤੋ ਮਾਹੇਨ੍ਦ੍ਰ ਇਵ ਵਾਰਣਃ ॥ 10.65.

ਨੀਲੇ ਕਪੜੇ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਉਹ ਸੋਹਣੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਹਾਥੀਆਂ ਵਿਚ ਰਿਹਾ।

ਅਦ੍ਯਾਪਿ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਰਾਜਨ੍ ਯਮੁਨਾਕृष੍ਟਵਰ੍ਤ੍ਮਨਾ । ਬਲਸ੍ਯਾਨਨ੍ਤਵੀਰ੍ਯਸ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਂ ਸੂਚਯਤੀਵ ਹਿ ॥ 10.65.

ਅਜੇ ਵੀ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਯਮੁਨਾ ਨੂੰ ਬਲਰਾਮ ਨੇ ਲੰਗਲ ਨਾਲ ਖਿੱਚ ਕੇ ਬਣਾਇਆ ਰਸਤਾ ਦਿਸਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਅਨੰਤ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ।

ਏਵਂ ਸਰ੍ਵਾ ਨਿਸ਼ਾ ਯਾਤਾ ਏਕੇਵ ਰਮਤੋ ਵ੍ਰਜੇ । ਰਾਮਸ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਚਿਤ੍ਤਸ੍ਯ ਮਾਧੁਰ੍ਯੈਰ੍ਵ੍ਰਜਯੋषਿਤਾਮ੍ ॥ 10.65.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੀ ਰਾਤ ਰਾਮ ਵ੍ਰਜ ਵਿੱਚ ਇਕੱਲਾ ਮੌਜ ਕਰਦਾ ਲੰਘੀ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਮਿੱਠਾਸ ਵਿਚ ਲਗਾ ਹੋਇਆ ਸੀ।

ਅਥ षਟ੍षष੍ਟਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ । ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੁਕ ਉਵਾਚ। ਨਨ੍ਦਵ੍ਰਜਂ ਗਤੇ ਰਾਮੇ ਕਰੂषਾਧਿਪਤਿਰ੍ਨृਪ। ਵਾਸੁਦੇਵੋऽਹਮਿਤ੍ਯਜ੍ਞੋ ਦੂਤਂ ਕृष੍ਣਾਯ ਪ੍ਰਾਹਿਣੋਤ੍

ਫਿਰ ਛਿਆਠਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਆਇਆ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦ ਰਾਮ ਨੰਦਵ੍ਰਜ ਚਲੇ ਗਏ, ਕਰੂਸ਼ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਦੂਤ ਭੇਜਿਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਹਾਂ।'

ਤ੍ਵਂ ਵਾਸੁਦੇਵੋ ਭਗਵਾਨਵਤੀਰ੍ਣੋ ਜਗਤ੍ਪਤਿਃ। ਇਤਿ ਪ੍ਰਸ੍ਤੋਭਿਤੋ ਬਾਲੈਰ੍ਮੇਨ ਆਤ੍ਮਾਨਮਚ੍ਯੁਤਮ੍

ਜਦ ਲੜਕਿਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਤੂੰ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਇਆ ਹੈਂ', ਤਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅਚਲ ਆਤਮਾ ਮੰਨਿਆ।

ਦੂਤਂ ਚ ਪ੍ਰਾਹਿਣੋਨ੍ਮਨ੍ਦਃ ਕृष੍ਣਾਯਾਵ੍ਯਕ੍ਤਵਰ੍ਤ੍ਮਨੇ। ਦ੍ਵਾਰਕਾਯਾਂ ਯਥਾ ਬਾਲੋ ਨृਪੋ ਬਾਲਕृਤੋऽਬੁਧਃ

ਭਟਕਿਆ ਹੋਇਆ ਰਾਜਾ, ਬਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਅਸਮਝ, ਦੂਤ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਪਾਸ ਭੇਜਿਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਦਾ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਬੱਚਾ ਦਵਾਰਕਾ ਵਿੱਚ ਦੂਜੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਦੂਤ ਭੇਜਦਾ ਹੈ।

ਦੂਤਸ੍ਤੁ ਦ੍ਵਾਰਕਾਮੇਤ੍ਯ ਸਭਾਯਾਮਾਸ੍ਥਿਤਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍। ਕृष੍ਣਂ ਕਮਲਪਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਰਾਜਸਨ੍ਦੇਸ਼ਮਬ੍ਰਵੀਤ੍

ਦੂਤ ਦਵਾਰਕਾ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਤੇ ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਦਾ ਸੁਨੇਹਾ ਸੁਣਾਇਆ।

ਵਾਸੁਦੇਵੋऽਵਤੀਰ੍ਣੋਹਮੇਕ ਏਵ ਨ ਚਾਪਰਃ। ਭੂਤਾਨਾਮਨੁਕਮ੍ਪਾਰ੍ਥਂ ਤ੍ਵਂ ਤੁ ਮਿਥ੍ਯਾਭਿਧਾਂ ਤ੍ਯਜ

“ਮੈਂ ਹੀ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦਾ ਅਵਤਾਰ ਹਾਂ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਝੂਠਾ ਦਾਅਵਾ ਛੱਡ ਦੇ।”

ਯਾਨਿ ਤ੍ਵਮਸ੍ਮਚ੍ਚਿਹ੍ਨਾਨਿ ਮੌਢ੍ਯਾਦ੍ਬਿਭਰ੍षਿ ਸਾਤ੍ਵਤ। ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵੈਹਿ ਮਾਂ ਤ੍ਵਂ ਸ਼ਰਣਂ ਨੋ ਚੇਦ੍ਦੇਹਿ ਮਮਾਹਵਮ੍

“ਜੋ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਤੂੰ ਮੇਰੀਆਂ ਮੂਰਖਤਾ ਨਾਲ ਪਹਿਨੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਛੱਡ ਦੇ। ਮੇਰੇ ਸ਼ਰਨ ਆ ਜਾ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕਰ।”

ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੁਕ ਉਵਾਚ। ਕਤ੍ਥਨਂ ਤਦੁਪਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਪੌਣ੍ਡ੍ਰਕਸ੍ਯਾਲ੍ਪਮੇਧਸਃ। ਉਗ੍ਰਸੇਨਾਦਯਃ ਸਭ੍ਯਾ ਉਚ੍ਚਕੈਰ੍ਜਹਸੁਸ੍ਤਦਾ

ਸ਼੍ਰੀ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਪੌਂਡਰਕ ਦੇ ਘਮੰਡ ਭਰੇ ਤੇ ਮੂਰਖ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਤੇ ਹੋਰ ਸਭਾ ਦੇ ਲੋਕ ਉੱਚੀ ਹਾਸੀ ਕਰ ਪਏ।

ਉਵਾਚ ਦੂਤਂ ਭਗਵਾਨ੍ਪਰਿਹਾਸਕਥਾਮਨੁ। ਉਤ੍ਸ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਮੂਢ ਚਿਹ੍ਨਾਨਿ ਯੈਸ੍ਤ੍ਵਮੇਵਂ ਵਿਕਤ੍ਥਸੇ

ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਮਜ਼ਾਕੀ ਗੱਲਾਂ ਕਰਕੇ ਦੂਤ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: “ਮੂਰਖ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਨਾਲ ਤੂੰ ਇਤਨਾ ਘਮੰਡ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਉਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਛੱਡ ਦੇਵਾਂਗਾ।”

ਮੁਖਂ ਤਦਪਿਧਾਯਾਜ੍ਞ ਕਙ੍ਕਗृਧ੍ਰਵਟੈਰ੍ਵृਤਃ। ਸ਼ਯਿष੍ਯਸੇ ਹਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਭਵਿਤਾ ਸ਼ਰਣਂ ਸ਼ੁਨਾਮ੍

“ਤੂੰ ਉਥੇ ਮਾਰਿਆ ਪਿਆ ਹੋਵੇਂਗਾ, ਤੇਰਾ ਮੂੰਹ ਢੱਕਿਆ ਹੋਵੇਗਾ, ਤੇਰੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਕਾਂ, ਗਿੱਧ ਤੇ ਗਿੱਟੇ ਹੋਣਗੇ; ਫਿਰ ਤੇਰੀ ਓਟ ਕੁੱਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇਗੀ।”