ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਨਾਰਦਾਤ੍ ਤਦੁਪਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਵਾਰ੍ਤਾਂ ਬਦ੍ਧਸ੍ਯ ਕਰ੍ਮ ਚ । ਪ੍ਰਯਯੁਃ ਸ਼ੋਣਿਤਪੁਰਂ ਵृष੍ਣਯਃ ਕृष੍ਣਦੈਵਤਾਃ

ਨਾਰਦ ਜੀ ਤੋਂ ਅਨਿਰੁੱਧ ਦੇ ਕੈਦ ਹੋਣ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਤੇ ਹੋਈਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਮਾਲਕ ਮੰਨਣ ਵਾਲੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਲੋਕ ਸ਼ੋਣਿਤਪੁਰ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਏ।

ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨੋ ਯੁਯੁਧਾਨਸ਼੍ਚ ਗਦਃ ਸਾਮ੍ਬੋऽਥ ਸਾਰਣਃ । ਨਨ੍ਦੋਪਨਨ੍ਦਭਦ੍ਰਾਦ੍ਯਾ ਰਾਮਕृष੍ਣਾਨੁਵਰ੍ਤਿਨਃ

ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ, ਯੁਯੁਧਾਨ, ਗਦ, ਸਾਂਬ, ਸਾਰਣ, ਨੰਦ, ਉਪਨੰਦ, ਭਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ, ਜੋ ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਸਾਥੀ ਸਨ, ਉਹ ਵੀ ਚਲ ਪਏ।

ਅਕ੍ਸ਼ੌਹਿਣੀਭਿਰ੍ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਭਿਃ ਸਮੇਤਾਃ ਸਰ੍ਵਤੋ ਦਿਸ਼ਮ੍ । ਰੁਰੁਧੁਰ੍ਬਾਣਨਗਰਂ ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍ ਸਾਤ੍ਵਤਰ੍षਭਾਃ

ਬਾਰਾਂ ਵੱਡੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਲੈ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਸਾਤਵਤਾਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ ਬਾਣਾ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ।

ਭਜ੍ਯਮਾਨਪੁਰੋਦ੍ਯਾਨ ਪ੍ਰਾਕਾਰਾਟ੍ਟਾਲਗੋਪੁਰਮ੍ । ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਮਾਣੋ ਰੁषਾਵਿष੍ਟਃ ਤੁਲ੍ਯਸੈਨ੍ਯੋऽਭਿਨਿਰ੍ਯਯੌ

ਜਦ ਬਾਣਾ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਸਦੇ ਬਾਗ, ਕਿਲ੍ਹੇ, ਮਹਿਲ ਤੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤਬਾਹ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਬਰਾਬਰ ਦੀ ਫੌਜ ਲੈ ਕੇ ਬਾਹਰ ਆ ਗਿਆ।

ਬਾਣਾਰ੍ਥੇ ਭਗਵਾਨ੍ ਰੁਦ੍ਰਃ ਸਸੁਤਃ ਪ੍ਰਮਥੈਰ੍ਵृਤਃ । ਆਰੁਹ੍ਯ ਨਨ੍ਦਿਵृषਭਂ ਯੁਯੁਧੇ ਰਾਮਕृष੍ਣਯੋਃ

ਬਾਣਾ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਭਗਵਾਨ ਰੁਦਰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਪ੍ਰਮਥ ਗਣਾਂ ਸਮੇਤ ਨੰਦੀ ਬੈਲ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨਾਲ ਲੜਨ ਆਏ।

ਆਸੀਤ੍ ਸੁਤੁਮੁਲਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਅਦ੍‌ਭੁਤਂ ਰੋਮਹਰ੍षਣਮ੍ । ਕृष੍ਣਸ਼ਙ੍ਕਰਯੋ ਰਾਜਨ੍ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨਗੁਹਯੋਰਪਿ

ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਥੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਵਿਚ, ਤੇ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਤੇ ਗੁਹਾ ਵਿਚ ਵੀ, ਬੜਾ ਹੀ ਭਿਆਨਕ, ਅਚੰਭੇ ਭਰਿਆ ਤੇ ਰੋਆਂ ਖੜੇ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਜੰਗ ਹੋਇਆ।

ਕੁਮ੍ਭਾਣ੍ਡਕੂਪਕਰ੍ਣਾਭ੍ਯਾਂ ਬਲੇਨ ਸਹ ਸਂਯੁਗਃ । ਸਾਮ੍ਬਸ੍ਯ ਬਾਣਪੁਤ੍ਰੇਣ ਬਾਣੇਨ ਸਹ ਸਾਤ੍ਯਕੇਃ

ਕੁੰਭਾਂਡ ਤੇ ਕੂਪਕਰਨ ਨੇ ਬਲਰਾਮ ਨਾਲ, ਸਾਂਬ ਨੇ ਬਾਣਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ, ਤੇ ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਨੇ ਬਾਣਾ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕੀਤੀ।

ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਯਃ ਸੁਰਾਧੀਸ਼ਾ ਮੁਨਯਃ ਸਿਦ੍ਧਚਾਰਣਾਃ । ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਪ੍ਸਰਸੋ ਯਕ੍ਸ਼ਾ ਵਿਮਾਨੈਰ੍ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਾਗਮਨ੍

ਬ੍ਰਹਮਾ, ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ, ਸਿੱਧ, ਚਾਰਣ, ਗੰਧਰਵ, ਅਪਸਰਾ ਤੇ ਯਕਸ਼ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਵਿਮਾਨਾਂ 'ਚ ਇਹ ਜੰਗ ਵੇਖਣ ਆ ਗਏ।

ਸ਼ਙ੍ਕਰਾਨੁਚਰਾਨ੍ ਸ਼ੌਰਿਃ ਭੂਤਪ੍ਰਮਥਗੁਹ੍ਯਕਾਨ੍ । ਡਾਕਿਨੀਰ੍ਯਾਤੁਧਾਨਾਂਸ਼੍ਚ ਵੇਤਾਲਾਨ੍ ਸਵਿਨਾਯਕਾਨ੍

ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ — ਭੂਤ, ਪ੍ਰਮਥ, ਗੁਹ੍ਯਕ, ਡਾਕਣੀਆਂ, ਰਾਖਸ਼ ਤੇ ਵਿਨਾਇਕ — ਸਾਰੇ ਭਜਾ ਦਿੱਤੇ।

ਪ੍ਰੇਤਮਾਤृਪਿਸ਼ਾਚਾਂਸ਼੍ਚ ਕੁष੍ਮਾਣ੍ਡਾਨ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ । ਦ੍ਰਾਵਯਾਮਾਸ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਗ੍ਰੈਃ ਸ਼ਰੈਃ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਧਨੁਸ਼੍ਚ੍ਯੁਤੈਃ

ਉਹਨੇ ਪ੍ਰੇਤ, ਮਾਤਾ, ਪਿਸਾਚ, ਕੁਸ਼ਮਾਂਡ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਰਾਖਸ਼ ਵੀ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਨਿਕਲੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭਜਾ ਦਿੱਤੇ।

ਪृਥਗ੍ਵਿਧਾਨਿ ਪ੍ਰਾਯੁਙ੍ਕ੍ਤ ਪਿਣਾਕ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਸ਼ਾਙ੍‌ਰ੍ਗਿਣੇ । ਪ੍ਰਤ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰੈਃ ਸ਼ਮਯਾਮਾਸ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਪਾਣਿਰਵਿਸ੍ਮਿਤਃ

ਪਿਨਾਕ ਧਾਰੀ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਉੱਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਸਤਰ ਸੁੱਟੇ, ਪਰ ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਾਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਬਿਲਕੁਲ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅਸਤਰਾਂ ਨਾਲ ਰੋਕ ਲਿਆ।

ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਸ੍ਤ੍ਰਸ੍ਯ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਵਾਯਵ੍ਯਸ੍ਯ ਚ ਪਾਰ੍ਵਤਮ੍ । ਆਗ੍ਨੇਯਸ੍ਯ ਚ ਪਾਰ੍ਜਨ੍ਯਂ ਨੈਜਂ ਪਾਸ਼ੁਪਤਸ੍ਯ ਚ

ਉਸਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾਸਤਰ ਦਾ ਮੁਕਾਬਲਾ ਆਪਣੇ ਬ੍ਰਹਮਾਸਤਰ ਨਾਲ, ਵਾਯਵ ਅਸਤਰ ਦਾ ਪਾਰਵਤ ਅਸਤਰ ਨਾਲ, ਅੱਗ ਵਾਲੇ ਅਸਤਰ ਦਾ ਬਾਦਲ ਵਾਲੇ ਅਸਤਰ ਨਾਲ, ਤੇ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਅਸਤਰ ਦਾ ਆਪਣੇ ਹੀ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਕੀਤਾ।

ਮੋਹਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਗਿਰਿਸ਼ਂ ਜृਮ੍ਭਣਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਜृਮ੍ਭਿਤਮ੍ । ਬਾਣਸ੍ਯ ਪृਤਨਾਂ ਸ਼ੌਰਿਃ ਜਘਾਨਾਸਿਗਦੇषੁਭਿਃ

ਫਿਰ, ਜਦ ਗਿਰਿਸ਼ਾ ਨੂੰ ਜੰਭਣ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਮੋਹਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਸ਼ੌਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਤਲਵਾਰ, ਗਦਾ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬਾਣਾ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸੁੱਟਿਆ।

ਸ੍ਕਨ੍ਦਃ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨਬਾਣੌਘੈਃ ਅਰ੍ਦ੍ਯਮਾਨਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ । ਅਸृਗ੍ ਵਿਮੁਞ੍ਚਨ੍ ਗਾਤ੍ਰੇਭ੍ਯਃ ਸ਼ਿਖਿਨਾਪਕ੍ਰਮਦ੍ ਰਣਾਤ੍

ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵੱਧ ਤੋਂ ਵੱਧ ਬਾਰਿਸ਼ ਨਾਲ ਸਕੰਦ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਘਾਇਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸਦੇ ਅੰਗਾਂ ਤੋਂ ਖੂਨ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਤੇ ਮੋਰਧਜਾ ਹੋ ਕੇ ਜੰਗ ਤੋਂ ਹਟ ਗਿਆ।

ਕੁਮ੍ਭਾਣ੍ਡਃ ਕੂਪਕਰ੍ਣਸ਼੍ਚ ਪੇਤਤੁਰ੍ਮੁषਲਾਰ੍ਦਿਤੌ । ਦੁਦ੍ਰੁਵੁਸ੍ਤਦਨੀਕਨਿ ਹਤਨਾਥਾਨਿ ਸਰ੍ਵਤਃ

ਕੁੰਭਾਂਡ ਤੇ ਕੂਪਕਰਨ, ਹਲ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਡਿੱਗ ਪਏ; ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਫੌਜ, ਜਿਹੜੀ ਹੁਣ ਮੁਖੀ ਰਹਿਤ ਸੀ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਪਈ।

ਵਿਸ਼ੀਰ੍ਯਮਾਣਂ ਸ੍ਵਬਲਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਬਾਣੋऽਤ੍ਯਮਰ੍षਣਃ । ਕृष੍ਣਂ ਅਭ੍ਯਦ੍ਰਵਤ੍ ਸਂਖ੍ਯੇ ਰਥੀ ਹਿਤ੍ਵੈਵ ਸਾਤ੍ਯਕਿਮ੍

ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਟੁੱਟਦਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਬਾਣਾ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।

ਧਨੂਂष੍ਯਾਕृष੍ਯ ਯੁਗਪਦ੍ ਬਾਣਃ ਪਞ੍ਚਸ਼ਤਾਨਿ ਵੈ । ਏਕੈਕਸ੍ਮਿਨ੍ ਸ਼ਰੌ ਦ੍ਵੌ ਦ੍ਵੌ ਸਨ੍ਦਧੇ ਰਣਦੁਰ੍ਮਦਃ

ਬਾਣਾ, ਜੰਗ ਦੇ ਜੋਸ਼ ਵਿਚ ਪਾਗਲ ਹੋ ਕੇ, ਇਕੋ ਵਾਰੀ ਪੰਜ ਸੌ ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣ ਕੇ, ਹਰ ਇਕ ਤੇ ਦੋ-ਦੋ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਸੁੱਟਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।

ਤਾਨਿ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਭਗਵਾਨ੍ ਧਨੂਂਸਿ ਯੁਗਪਦ੍ਧਰਿਃ । ਸਾਰਥਿਂ ਰਥਮਸ਼੍ਵਾਂਸ਼੍ਚ ਹਤ੍ਵਾ ਸ਼ਙ੍ਖਮਪੂਰਯਤ੍

ਭਗਵਾਨ ਹਰੀ ਨੇ ਇਕ ਵਾਰ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੋੜ ਦਿੱਤੇ, ਸਾਰਥੀ, ਰਥ ਤੇ ਘੋੜੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਫਿਰ ਆਪਣਾ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਇਆ।

ਤਨ੍ਮਾਤਾ ਕੋਟਰਾ ਨਾਮ ਨਗ੍ਨਾ ਮਕ੍ਤਸ਼ਿਰੋਰੁਹਾ । ਪੁਰੋऽਵਤਸ੍ਥੇ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਪ੍ਰਾਣਰਿਰਕ੍ਸ਼ਯਾ

ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਕੋਟਰਾ ਸੀ, ਨੰਗੀ ਤੇ ਖੁਲੀਆਂ ਵੱਲਾਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਜਾਨ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਖੜੀ ਹੋਈ।

ਤਤਸ੍ਤਿਰ੍ਯਙ੍‌ਮੁਖੋ ਨਗ੍ਨਾਂ ਅਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਨ੍ ਗਦਾਗ੍ਰਜਃ । ਬਾਣਸ਼੍ਚ ਤਾਵਦ੍ ਵਿਰਥਃ ਛਿਨ੍ਨਧਨ੍ਵਾਵਿਸ਼ਤ੍ ਪੁਰਮ੍

ਫਿਰ ਗਦਾਗ੍ਰਜ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਪਾਸੇ ਕਰ ਲਿਆ ਤੇ ਨੰਗੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ। ਬਾਣਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਰਥ ਨਹੀਂ ਸੀ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਟੁੱਟ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ।

ਵਿਦ੍ਰਾਵਿਤੇ ਭੂਤਗਣੇ ਜ੍ਵਰਸ੍ਤੁ ਤ੍ਰੀਸ਼ਿਰਾਸ੍ਤ੍ਰਿਪਾਤ੍ । ਅਭ੍ਯਧਾਵਤ ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹਂ ਦਹਨ੍ਨਿਵ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼

ਜਦ ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਟੋਲ ਭੱਜ ਗਏ, ਤਿੰਨ ਸਿਰਾਂ ਤੇ ਤਿੰਨ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲਾ ਜ਼ਵਰਾ ਦਾਸਾਰਹ ਵੰਸ਼ੀ ਦੇ ਵੱਲ ਐਸਾ ਦੌੜਿਆ ਜਿਵੇਂ ਦਸ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।

ਅਥ ਨਾਰਾਯਣਃ ਦੇਵਃ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵ੍ਯਸृਜਜ੍ਜ੍ਵਰਮ੍ । ਮਾਹੇਸ਼੍ਵਰੋ ਵੈष੍ਣਵਸ਼੍ਚ ਯੁਯੁਧਾਤੇ ਜ੍ਵਰਾਵੁਭੌ

ਫਿਰ, ਨਾਰਾਇਣ ਦੇਵ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਆਪਣਾ ਜ਼ਵਰਾ ਛੱਡਿਆ। ਮਾਹੇਸ਼ਵਰ ਤੇ ਵਿਸ਼ਣੁ ਦੇ ਜ਼ਵਰੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਲੜ ਪਏ।

ਮਾਹੇਸ਼੍ਵਰਃ ਸਮਾਕ੍ਰਨ੍ਦਨ੍ ਵੈष੍ਣਵੇਨ ਬਲਾਰ੍ਦਿਤਃ । ਅਲਬ੍ਧ੍ਵਾਭਯਮਨ੍ਯਤ੍ਰ ਭੀਤੋ ਮਾਹੇਸ਼੍ਵਰੋ ਜ੍ਵਰਃ । ਸ਼ਰਣਾਰ੍ਥੀ ਹृषੀਕੇਸ਼ਂ ਤੁष੍ਟਾਵ ਪ੍ਰਯਤਾਞ੍ਜਲਿਃ

ਮਾਹੇਸ਼ਵਰ ਜ਼ਵਰਾ ਵਿਸ਼ਣੁ ਦੇ ਜ਼ਵਰੇ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ ਚੀਖ ਪਿਆ। ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਆਸਰਾ ਨਾ ਮਿਲਿਆ, ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰੀ।

ਜ੍ਵਰ ਉਵਾਚ - ( ਮਿਸ਼੍ਰ ) ਨਮਾਮਿ ਤ੍ਵਾਨਨ੍ਤਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਪਰੇਸ਼ਂ ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਾਨਂ ਕੇਵਲਂ ਜ੍ਞਪ੍ਤਿਮਾਤ੍ਰਮ੍ । ਵਿਸ਼੍ਵੋਤ੍ਪਤ੍ਤਿਸ੍ਥਾਨਸਂਰੋਧਹੇਤੁਂ ਯਤ੍ਤਦ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲਿਙ੍ਗਂ ਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤਮ੍

ਜ਼ਵਰਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਅਨੰਤ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ, ਸਿਰਫ਼ ਗਿਆਨ ਹੀ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ, ਟਿਕਾਊ ਤੇ ਨਾਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਾਂਤ ਬ੍ਰਹਮ, ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ।

ਕਾਲੋ ਦੈਵਂ ਕਰ੍ਮ ਜੀਵਃ ਸ੍ਵਭਾਵੋ ਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਾਣ ਆਤ੍ਮਾ ਵਿਕਾਰਃ । ਤਤ੍ਸਙ੍ਘਾਤੋ ਬੀਜਰੋਹਪ੍ਰਵਾਹਃ ਤ੍ਵਨ੍ਮਾਯੈषਾ ਤਨ੍ਨਿषੇਧਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇ

ਕਾਲ, ਭਾਗ, ਕਰਮ, ਜੀਵ, ਸੁਭਾਵ, ਪਦਾਰਥ, ਖੇਤਰ, ਪ੍ਰਾਣ, ਆਤਮਾ ਤੇ ਬਦਲਾਅ — ਇਹ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ, ਬੀਜ ਤੇ ਅੰਕੁਰ ਦੀ ਧਾਰਾ, ਤੇਰੀ ਮਾਇਆ ਹੈ; ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਨਾਸ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।

ਨਾਨਾਭਾਵੈਰ੍ਲੀਲਯੈਵੋਪਪਨ੍ਨੈਃ ਦੇਵਾਨ੍ ਸਾਧੂਨ੍ ਲੋਕਸੇਤੂਨ੍ਬਿਭਰ੍षਿ । ਹਂਸ੍ਯੁਨ੍ਮਾਰ੍ਗਾਨ੍ ਹਿਂਸਯਾ ਵਰ੍ਤਮਾਨਾਨ੍ ਜਨ੍ਮੈਤਤ੍ਤੇ ਭਾਰਹਾਰਾਯ ਭੂਮੇਃ

ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਲੀਲਾ ਨਾਲ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ, ਸਾਧੂਆਂ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪੁਲਾਂ ਨੂੰ ਸਹਾਰਦਾ ਹੈਂ; ਜੋ ਗਲਤ ਰਾਹ ਤੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਿੰਸਾ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈਂ; ਤੇਰਾ ਜਨਮ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਘਟਾਉਣ ਲਈ ਹੈ।

ਤਪ੍ਤੋऽਹਂ ਤੇ ਤੇਜਸਾ ਦੁਃਸਹੇਨ ਸ਼ਾਨ੍ਤੋਗ੍ਰੇਣਾਤ੍ਯੁਲ੍ਬਣੇਨ ਜ੍ਵਰੇਣ । ਤਾਵਤ੍ਤਾਪੋ ਦੇਹਿਨਾਂ ਤੇऽਙ੍‌ਘ੍ਰਿਮੂਲਂ ਨੋ ਸੇਵੇਰਨ੍ ਯਾਵਦਾਸ਼ਾਨੁਬਦ੍ਧਾਃ

ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਅਸਹਿਣਸ਼ੀਲ, ਤਿੱਖੀ ਤੇ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਜ਼ਵਰੇ ਨਾਲ ਸੜ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਜਦ ਤਕ ਲੋਕ ਆਸ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਜੜ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪੂਜਦੇ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪੀੜਾ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।

ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ - ( ਅਨੁष੍ਟੁਪ੍ ) ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋऽਸ੍ਮਿ ਵ੍ਯੇਤੁ ਤੇ ਮਜ੍ਜ੍ਵਰਾਦ੍‌ਭਯਮ੍ । ਯੋ ਨੌ ਸ੍ਮਰਤਿ ਸਂਵਾਦਂ ਤਸ੍ਯ ਤ੍ਵਨ੍ਨ ਭਵੇਦ੍‌ਭਯਮ੍

ਸ਼੍ਰੀ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ, ਮੈਂ ਤੈਥੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ; ਤੇਰਾ ਜ਼ਵਰੇ ਤੋਂ ਡਰ ਮੁਕ ਜਾਵੇ। ਜੋ ਸਾਡੀ ਗੱਲਬਾਤ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰੇਗਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਤੈਥੋਂ ਡਰ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ।

ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋऽਚ੍ਯੁਤਮਾਨਮ੍ਯ ਗਤੋ ਮਾਹੇਸ਼੍ਵਰੋ ਜ੍ਵਰਃ । ਬਾਣਸ੍ਤੁ ਰਥਮਾਰੂਢਃ ਪ੍ਰਾਗਾਦ੍ਯੋਤ੍ਸ੍ਯਞ੍ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਾਹੇਸ਼ਵਰ ਦਾ ਜ਼ਵਰਾ ਅਚ੍ਯੁਤ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਬਾਣਾ, ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਜਨਾਰਦਨ ਨਾਲ ਲੜਨ ਲਈ ਆ ਗਿਆ।