ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਭਟਾ ਆਵੇਦਯਾਞ੍ਚਕ੍ਰੂ ਰਾਜਂਸ੍ਤੇ ਦੁਹਿਤੁਰ੍ਵਯਮ੍ । ਵਿਚੇष੍ਟਿਤਂ ਲਕ੍ਸ਼ਯਾਮ ਕਨ੍ਯਾਯਾਃ ਕੁਲਦੂषਣਮ੍

ਰਾਖੀਦਾਰਾਂ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ: 'ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਧੀ ਦੇ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਗਲਤ ਵੇਖਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਪਰਿਵਾਰ ਲਈ ਸ਼ਰਮ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ।'

ਅਨਪਾਯਿਭਿਰਸ੍ਮਾਭਿਃ ਗੁਪ੍ਤਾਯਾਸ਼੍ਚ ਗृਹੇ ਪ੍ਰਭੋ । ਕਨ੍ਯਾਯਾ ਦੂषਣਂ ਪੁਮ੍ਭਿਃ ਦੁष੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯਾਯਾ ਨ ਵਿਦ੍ਮਹੇ

'ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਪਰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਕਿ ਇਹ ਕੁੜੀ, ਜਿਸ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣਾ ਔਖਾ ਸੀ, ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਸੇ ਮਰਦ ਨਾਲ ਮੈਲਾ ਹੋ ਗਈ।'

ਤਤਃ ਪ੍ਰਵ੍ਯਥਿਤੋ ਬਾਣੋ ਦੁਹਿਤੁਃ ਸ਼੍ਰੁਤਦੂषਣਃ । ਤ੍ਵਰਿਤਃ ਕਨ੍ਯਕਾਗਾਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋऽਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੀਦ੍ ਯਦੂਦ੍ਵਹਮ੍

ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਬਾਣਾ ਆਪਣੀ ਧੀ ਦੀ ਬੇਇੱਜ਼ਤੀ ਤੋਂ ਘਬਰਾਇਆ, ਤੇ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਕੁੜੀ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਉਸ ਨੇ ਯਾਦਵ ਕੁਲ ਦੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।

( ਮਿਸ਼੍ਰ ) ਕਾਮਾਤ੍ਮਜਂ ਤਂ ਭੁਵਨੈਕਸੁਨ੍ਦਰਂ ਸ਼੍ਯਾਮਂ ਪਿਸ਼ਙ੍ਗਾਮ੍ਬਰਮਮ੍ਬੁਜੇਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ । ਬृਹਦ੍‌ਭੁਜਂ ਕੁਣ੍ਡਲਕੁਨ੍ਤਲਤ੍ਵਿषਾ ਸ੍ਮਿਤਾਵਲੋਕੇਨ ਚ ਮਣ੍ਡਿਤਾਨਨਮ੍

ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਕਾਮ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣਾ ਸੀ, ਕਾਲਾ ਰੰਗ, ਪੀਲੇ ਕੱਪੜੇ, ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਚੌੜੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਕੰਨ ਵਿਚ ਕੁੰਡਲ ਤੇ ਘੁੰਘਰਾਲੇ ਵਾਲਾਂ ਦੀ ਚਮਕ, ਤੇ ਹੱਸਦੀਆਂ ਨਿਗਾਹਾਂ ਨਾਲ ਰੌਣਕ ਵਾਲਾ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖਿਆ।

ਦੀਵ੍ਯਨ੍ਤਮਕ੍ਸ਼ੈਃ ਪ੍ਰਿਯਯਾਭਿਨृਮ੍ਣਯਾ ਤਦਙ੍ਗਸਙ੍ਗਸ੍ਤਨਕੁਙ੍ਕੁਮਸ੍ਰਜਮ੍ । ਬਾਹ੍ਵੋਰ੍ਦਧਾਨਂ ਮਧੁਮਲ੍ਲਿਕਾਸ਼੍ਰਿਤਾਂ ਤਸ੍ਯਾਗ੍ਰ ਆਸੀਨਮਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵਿਸ੍ਮਿਤਃ

ਉਹ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੀਤਮ ਨਾਲ ਪਾਸੇ ਬੈਠਾ ਪਾਸੇ ਜੂਆ ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਤਨ ਦੇ ਕੁੰਕੁਮ ਨਾਲ ਰੰਗੀ ਮਾਲਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਮਧੁਮਲਤੀ ਦੀ ਮਾਲਾ ਫੜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਇਹ ਸਭ ਵੇਖ ਕੇ ਬਾਣਾ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਿਆ।

ਸ ਤਂ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਂ ਵृਤਮਾਤਤਾਯਿਭਿਃ ਭਟੈਰਨੀਕੈਰਵਲੋਕ੍ਯ ਮਾਧਵਃ । ਉਦ੍ਯਮ੍ਯ ਮੌਰ੍ਵਂ ਪਰਿਘਂ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤੋ ਯਥਾਨ੍ਤਕੋ ਦਣ੍ਡਧਰੋ ਜਿਘਾਂਸਯਾ

ਜਦ ਮਾਧਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਵੈਰੀ ਸੈਨਾ ਤੇ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਨੂੰ ਘੇਰਿਆ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਮੌਰਵ ਦੀ ਗਦਾ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਦੰਡ ਫੜ ਕੇ, ਮਾਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।

ਜਿਘृਕ੍ਸ਼ਯਾ ਤਾਨ੍ ਪਰਿਤਃ ਪ੍ਰਸਰ੍ਪਤਃ ਸ਼ੁਨੋ ਯਥਾ ਸ਼ੂਕਰਯੂਥਪੋऽਹਨਤ੍ । ਤੇ ਹਨ੍ਯਮਾਨਾ ਭਵਨਾਦ੍ ਵਿਨਿਰ੍ਗਤਾ ਨਿਰ੍ਭਿਨ੍ਨਮੂਰ੍ਧੋਰੁਭੁਜਾਃ ਪ੍ਰਦੁਦ੍ਰੁਵੁਃ

ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜਨ ਲਈ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਵਧੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਅਨਿਰੁੱਧ ਨੇ ਇਉਂ ਮਾਰਿਆ ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਕੁੱਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ। ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਉਹ ਲੋਕ, ਆਪਣੇ ਸਿਰ, رانਾਂ ਤੇ ਬਾਂਹਾਂ ਟੁੱਟੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਮਹਲ ਤੋਂ ਭੱਜ ਗਏ।

ਤਂ ਨਾਗਪਾਸ਼ੈਰ੍ਬਲਿਨਨ੍ਦਨੋ ਬਲੀ ਘ੍ਨਨ੍ਤਂ ਸ੍ਵਸੈਨ੍ਯਂ ਕੁਪਿਤੋ ਬਬਨ੍ਧ ਹ । ਊषਾ ਭृਸ਼ਂ ਸ਼ੋਕਵਿषਾਦਵਿਹ੍ਵਲਾ ਬਦ੍ਧਂ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯਾਸ਼੍ਰੁਕਲਾਕ੍ਸ਼੍ਯਰੌਦਿषੀਤ੍

ਫਿਰ ਬਾਣਾ ਦੇ ਬਲਵਾਨ ਪੁੱਤਰ ਨੇ, ਸੱਪਾਂ ਵਾਲੇ ਫੰਦੇ ਨਾਲ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਸੈਨਾ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਅਨਿਰੁੱਧ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ। ਊਸ਼ਾ, ਦੁੱਖ ਤੇ ਵਿਛੋੜੇ ਨਾਲ ਬੇਹਾਲ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਅੱਖਾਂ ਚੋਂ ਹੰਜੂ ਵਗਾਉਂਦੀ ਰੋ ਪਈ।

ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍‍ਭਾਗਵਤੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣੇ ਪਾਰਮਹਂਸ੍ਯਾਂ ਸਂਹਿਤਾਯਾਂ ਦਸ਼ਮਸ੍ਕਨ੍ਧੇ ਉਤ੍ਤਰਾਰ੍ਧੇ ਅਨਿਰੁਦ੍ਧਬਨ੍ਧੋ ਨਾਮ ਦ੍ਵਿषष੍ਟਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਂਪੁਰਾਣ 'ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤ' ਦੇ ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਭਾਗ ਵਿੱਚ 'ਅਨਿਰੁੱਧ ਦਾ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਜਾਣਾ' ਨਾਮਕ ਬਾਹਠਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਬਾਣਾਸੁਰਸਂਗ੍ਰਾਮਃ; ਤਤ੍ਰ ਮਾਹੇਸ਼੍ਵਰਜ੍ਵਰੇਣ ਮਾਹੇਸ਼੍ਵਰੇਣ ਚ ਕृਤਾ ਭਗਵਤ੍ ਸ੍ਤੁਤਿਃ - ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੁਕ ਉਵਾਚ - ( ਅਨੁष੍ਟੁਪ੍ ) ਅਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਚਾਨਿਰੁਦ੍ਧਂ ਤਦ੍‌ਬਨ੍ਧੂਨਾਂ ਚ ਭਾਰਤ । ਚਤ੍ਵਾਰੋ ਵਾਰ੍षਿਕਾ ਮਾਸਾ ਵ੍ਯਤੀਯੁਰਨੁਸ਼ੋਚਤਾਮ੍

ਸ਼੍ਰੀ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ — ਹੇ ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ੀ, ਜਦੋਂ ਅਨਿਰੁੱਧ ਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਅਣਮਿਲੇ ਰਹੇ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ ਗੁਜ਼ਰ ਗਏ, ਸਾਰੇ ਹੀ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਡੁੱਬੇ ਰਹੇ।

ਨਾਰਦਾਤ੍ ਤਦੁਪਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਵਾਰ੍ਤਾਂ ਬਦ੍ਧਸ੍ਯ ਕਰ੍ਮ ਚ । ਪ੍ਰਯਯੁਃ ਸ਼ੋਣਿਤਪੁਰਂ ਵृष੍ਣਯਃ ਕृष੍ਣਦੈਵਤਾਃ

ਨਾਰਦ ਜੀ ਤੋਂ ਅਨਿਰੁੱਧ ਦੇ ਕੈਦ ਹੋਣ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਤੇ ਹੋਈਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਮਾਲਕ ਮੰਨਣ ਵਾਲੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਲੋਕ ਸ਼ੋਣਿਤਪੁਰ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਏ।

ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨੋ ਯੁਯੁਧਾਨਸ਼੍ਚ ਗਦਃ ਸਾਮ੍ਬੋऽਥ ਸਾਰਣਃ । ਨਨ੍ਦੋਪਨਨ੍ਦਭਦ੍ਰਾਦ੍ਯਾ ਰਾਮਕृष੍ਣਾਨੁਵਰ੍ਤਿਨਃ

ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ, ਯੁਯੁਧਾਨ, ਗਦ, ਸਾਂਬ, ਸਾਰਣ, ਨੰਦ, ਉਪਨੰਦ, ਭਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ, ਜੋ ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਸਾਥੀ ਸਨ, ਉਹ ਵੀ ਚਲ ਪਏ।

ਅਕ੍ਸ਼ੌਹਿਣੀਭਿਰ੍ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਭਿਃ ਸਮੇਤਾਃ ਸਰ੍ਵਤੋ ਦਿਸ਼ਮ੍ । ਰੁਰੁਧੁਰ੍ਬਾਣਨਗਰਂ ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍ ਸਾਤ੍ਵਤਰ੍षਭਾਃ

ਬਾਰਾਂ ਵੱਡੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਲੈ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਸਾਤਵਤਾਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ ਬਾਣਾ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ।

ਭਜ੍ਯਮਾਨਪੁਰੋਦ੍ਯਾਨ ਪ੍ਰਾਕਾਰਾਟ੍ਟਾਲਗੋਪੁਰਮ੍ । ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਮਾਣੋ ਰੁषਾਵਿष੍ਟਃ ਤੁਲ੍ਯਸੈਨ੍ਯੋऽਭਿਨਿਰ੍ਯਯੌ

ਜਦ ਬਾਣਾ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਸਦੇ ਬਾਗ, ਕਿਲ੍ਹੇ, ਮਹਿਲ ਤੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤਬਾਹ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਬਰਾਬਰ ਦੀ ਫੌਜ ਲੈ ਕੇ ਬਾਹਰ ਆ ਗਿਆ।

ਬਾਣਾਰ੍ਥੇ ਭਗਵਾਨ੍ ਰੁਦ੍ਰਃ ਸਸੁਤਃ ਪ੍ਰਮਥੈਰ੍ਵृਤਃ । ਆਰੁਹ੍ਯ ਨਨ੍ਦਿਵृषਭਂ ਯੁਯੁਧੇ ਰਾਮਕृष੍ਣਯੋਃ

ਬਾਣਾ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਭਗਵਾਨ ਰੁਦਰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਪ੍ਰਮਥ ਗਣਾਂ ਸਮੇਤ ਨੰਦੀ ਬੈਲ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨਾਲ ਲੜਨ ਆਏ।

ਆਸੀਤ੍ ਸੁਤੁਮੁਲਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਅਦ੍‌ਭੁਤਂ ਰੋਮਹਰ੍षਣਮ੍ । ਕृष੍ਣਸ਼ਙ੍ਕਰਯੋ ਰਾਜਨ੍ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨਗੁਹਯੋਰਪਿ

ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਥੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਵਿਚ, ਤੇ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਤੇ ਗੁਹਾ ਵਿਚ ਵੀ, ਬੜਾ ਹੀ ਭਿਆਨਕ, ਅਚੰਭੇ ਭਰਿਆ ਤੇ ਰੋਆਂ ਖੜੇ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਜੰਗ ਹੋਇਆ।

ਕੁਮ੍ਭਾਣ੍ਡਕੂਪਕਰ੍ਣਾਭ੍ਯਾਂ ਬਲੇਨ ਸਹ ਸਂਯੁਗਃ । ਸਾਮ੍ਬਸ੍ਯ ਬਾਣਪੁਤ੍ਰੇਣ ਬਾਣੇਨ ਸਹ ਸਾਤ੍ਯਕੇਃ

ਕੁੰਭਾਂਡ ਤੇ ਕੂਪਕਰਨ ਨੇ ਬਲਰਾਮ ਨਾਲ, ਸਾਂਬ ਨੇ ਬਾਣਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ, ਤੇ ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਨੇ ਬਾਣਾ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕੀਤੀ।

ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਯਃ ਸੁਰਾਧੀਸ਼ਾ ਮੁਨਯਃ ਸਿਦ੍ਧਚਾਰਣਾਃ । ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਪ੍ਸਰਸੋ ਯਕ੍ਸ਼ਾ ਵਿਮਾਨੈਰ੍ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਾਗਮਨ੍

ਬ੍ਰਹਮਾ, ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ, ਸਿੱਧ, ਚਾਰਣ, ਗੰਧਰਵ, ਅਪਸਰਾ ਤੇ ਯਕਸ਼ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਵਿਮਾਨਾਂ 'ਚ ਇਹ ਜੰਗ ਵੇਖਣ ਆ ਗਏ।

ਸ਼ਙ੍ਕਰਾਨੁਚਰਾਨ੍ ਸ਼ੌਰਿਃ ਭੂਤਪ੍ਰਮਥਗੁਹ੍ਯਕਾਨ੍ । ਡਾਕਿਨੀਰ੍ਯਾਤੁਧਾਨਾਂਸ਼੍ਚ ਵੇਤਾਲਾਨ੍ ਸਵਿਨਾਯਕਾਨ੍

ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ — ਭੂਤ, ਪ੍ਰਮਥ, ਗੁਹ੍ਯਕ, ਡਾਕਣੀਆਂ, ਰਾਖਸ਼ ਤੇ ਵਿਨਾਇਕ — ਸਾਰੇ ਭਜਾ ਦਿੱਤੇ।

ਪ੍ਰੇਤਮਾਤृਪਿਸ਼ਾਚਾਂਸ਼੍ਚ ਕੁष੍ਮਾਣ੍ਡਾਨ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ । ਦ੍ਰਾਵਯਾਮਾਸ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਗ੍ਰੈਃ ਸ਼ਰੈਃ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਧਨੁਸ਼੍ਚ੍ਯੁਤੈਃ

ਉਹਨੇ ਪ੍ਰੇਤ, ਮਾਤਾ, ਪਿਸਾਚ, ਕੁਸ਼ਮਾਂਡ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਰਾਖਸ਼ ਵੀ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਨਿਕਲੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭਜਾ ਦਿੱਤੇ।

ਪृਥਗ੍ਵਿਧਾਨਿ ਪ੍ਰਾਯੁਙ੍ਕ੍ਤ ਪਿਣਾਕ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਸ਼ਾਙ੍‌ਰ੍ਗਿਣੇ । ਪ੍ਰਤ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰੈਃ ਸ਼ਮਯਾਮਾਸ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਪਾਣਿਰਵਿਸ੍ਮਿਤਃ

ਪਿਨਾਕ ਧਾਰੀ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਉੱਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਸਤਰ ਸੁੱਟੇ, ਪਰ ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਾਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਬਿਲਕੁਲ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅਸਤਰਾਂ ਨਾਲ ਰੋਕ ਲਿਆ।

ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਸ੍ਤ੍ਰਸ੍ਯ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਵਾਯਵ੍ਯਸ੍ਯ ਚ ਪਾਰ੍ਵਤਮ੍ । ਆਗ੍ਨੇਯਸ੍ਯ ਚ ਪਾਰ੍ਜਨ੍ਯਂ ਨੈਜਂ ਪਾਸ਼ੁਪਤਸ੍ਯ ਚ

ਉਸਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾਸਤਰ ਦਾ ਮੁਕਾਬਲਾ ਆਪਣੇ ਬ੍ਰਹਮਾਸਤਰ ਨਾਲ, ਵਾਯਵ ਅਸਤਰ ਦਾ ਪਾਰਵਤ ਅਸਤਰ ਨਾਲ, ਅੱਗ ਵਾਲੇ ਅਸਤਰ ਦਾ ਬਾਦਲ ਵਾਲੇ ਅਸਤਰ ਨਾਲ, ਤੇ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਅਸਤਰ ਦਾ ਆਪਣੇ ਹੀ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਕੀਤਾ।

ਮੋਹਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਗਿਰਿਸ਼ਂ ਜृਮ੍ਭਣਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਜृਮ੍ਭਿਤਮ੍ । ਬਾਣਸ੍ਯ ਪृਤਨਾਂ ਸ਼ੌਰਿਃ ਜਘਾਨਾਸਿਗਦੇषੁਭਿਃ

ਫਿਰ, ਜਦ ਗਿਰਿਸ਼ਾ ਨੂੰ ਜੰਭਣ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਮੋਹਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਸ਼ੌਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਤਲਵਾਰ, ਗਦਾ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬਾਣਾ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸੁੱਟਿਆ।

ਸ੍ਕਨ੍ਦਃ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨਬਾਣੌਘੈਃ ਅਰ੍ਦ੍ਯਮਾਨਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ । ਅਸृਗ੍ ਵਿਮੁਞ੍ਚਨ੍ ਗਾਤ੍ਰੇਭ੍ਯਃ ਸ਼ਿਖਿਨਾਪਕ੍ਰਮਦ੍ ਰਣਾਤ੍

ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵੱਧ ਤੋਂ ਵੱਧ ਬਾਰਿਸ਼ ਨਾਲ ਸਕੰਦ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਘਾਇਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸਦੇ ਅੰਗਾਂ ਤੋਂ ਖੂਨ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਤੇ ਮੋਰਧਜਾ ਹੋ ਕੇ ਜੰਗ ਤੋਂ ਹਟ ਗਿਆ।

ਕੁਮ੍ਭਾਣ੍ਡਃ ਕੂਪਕਰ੍ਣਸ਼੍ਚ ਪੇਤਤੁਰ੍ਮੁषਲਾਰ੍ਦਿਤੌ । ਦੁਦ੍ਰੁਵੁਸ੍ਤਦਨੀਕਨਿ ਹਤਨਾਥਾਨਿ ਸਰ੍ਵਤਃ

ਕੁੰਭਾਂਡ ਤੇ ਕੂਪਕਰਨ, ਹਲ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਡਿੱਗ ਪਏ; ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਫੌਜ, ਜਿਹੜੀ ਹੁਣ ਮੁਖੀ ਰਹਿਤ ਸੀ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਪਈ।

ਵਿਸ਼ੀਰ੍ਯਮਾਣਂ ਸ੍ਵਬਲਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਬਾਣੋऽਤ੍ਯਮਰ੍षਣਃ । ਕृष੍ਣਂ ਅਭ੍ਯਦ੍ਰਵਤ੍ ਸਂਖ੍ਯੇ ਰਥੀ ਹਿਤ੍ਵੈਵ ਸਾਤ੍ਯਕਿਮ੍

ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਟੁੱਟਦਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਬਾਣਾ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।

ਧਨੂਂष੍ਯਾਕृष੍ਯ ਯੁਗਪਦ੍ ਬਾਣਃ ਪਞ੍ਚਸ਼ਤਾਨਿ ਵੈ । ਏਕੈਕਸ੍ਮਿਨ੍ ਸ਼ਰੌ ਦ੍ਵੌ ਦ੍ਵੌ ਸਨ੍ਦਧੇ ਰਣਦੁਰ੍ਮਦਃ

ਬਾਣਾ, ਜੰਗ ਦੇ ਜੋਸ਼ ਵਿਚ ਪਾਗਲ ਹੋ ਕੇ, ਇਕੋ ਵਾਰੀ ਪੰਜ ਸੌ ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣ ਕੇ, ਹਰ ਇਕ ਤੇ ਦੋ-ਦੋ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਸੁੱਟਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।

ਤਾਨਿ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਭਗਵਾਨ੍ ਧਨੂਂਸਿ ਯੁਗਪਦ੍ਧਰਿਃ । ਸਾਰਥਿਂ ਰਥਮਸ਼੍ਵਾਂਸ਼੍ਚ ਹਤ੍ਵਾ ਸ਼ਙ੍ਖਮਪੂਰਯਤ੍

ਭਗਵਾਨ ਹਰੀ ਨੇ ਇਕ ਵਾਰ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੋੜ ਦਿੱਤੇ, ਸਾਰਥੀ, ਰਥ ਤੇ ਘੋੜੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਫਿਰ ਆਪਣਾ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਇਆ।

ਤਨ੍ਮਾਤਾ ਕੋਟਰਾ ਨਾਮ ਨਗ੍ਨਾ ਮਕ੍ਤਸ਼ਿਰੋਰੁਹਾ । ਪੁਰੋऽਵਤਸ੍ਥੇ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਪ੍ਰਾਣਰਿਰਕ੍ਸ਼ਯਾ

ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਕੋਟਰਾ ਸੀ, ਨੰਗੀ ਤੇ ਖੁਲੀਆਂ ਵੱਲਾਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਜਾਨ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਖੜੀ ਹੋਈ।