ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਮਲ੍ਲਿਕਾਦਾਮਭਿਃ ਪੁष੍ਪੈਰ੍ਦ੍ਵਿਰੇਫਕੁਲਨਾਦਿਤੇ। ਜਾਲਰਨ੍ਧ੍ਰਪ੍ਰਵਿष੍ਟੈਸ਼੍ਚ ਗੋਭਿਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਸੋऽਮਲੈਃ

ਮੱਲਿਕਾ ਦੇ ਹਾਰਾਂ, ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਭੰਵਰਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ, ਜਾਲੀ ਵਾਲੀਆਂ ਖਿੜਕੀਆਂ ਰਾਹੀਂ ਚੰਨਣ ਦੀ ਸੁੱਚੀ ਚਾਨਣ ਆ ਰਹੀ ਸੀ।

ਪਾਰਿਜਾਤਵਨਾਮੋਦ ਵਾਯੁਨੋਦ੍ਯਾਨਸ਼ਾਲਿਨਾ। ਧੂਪੈਰਗੁਰੁਜੈ ਰਾਜਨ੍ਜਾਲਰਨ੍ਧ੍ਰਵਿਨਿਰ੍ਗਤੈਃ

ਪਾਰਜਾਤ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਦੀ ਮਹਿਕ ਵਾਲੀ ਹਵਾ, ਬਾਗਾਂ ਦੀ ਰੌਣਕ, ਤੇ ਅਗਰ ਦੀ ਧੂਪ ਜਾਲੀਆਂ ਰਾਹੀਂ ਵਗ ਰਹੀ ਸੀ।

ਪਯਃਫੇਨਨਿਭੇ ਸ਼ੁਭ੍ਰੇ ਪਰ੍ਯਙ੍ਕੇ ਕਸ਼ਿਪੂਤ੍ਤਮੇ। ਉਪਤਸ੍ਥੇ ਸੁਖਾਸੀਨਂ ਜਗਤਾਮੀਸ਼੍ਵਰਂ ਪਤਿਮ੍

ਦੁੱਧ ਦੇ ਫੇਣ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟੇ ਤੇ ਉੱਤਮ ਵਿਛੌਨੇ ਉੱਤੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ, ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਦੀ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ।

ਵਾਲਵ੍ਯਜਨਮਾਦਾਯ ਰਤ੍ਨਦਣ੍ਡਂ ਸਖੀਕਰਾਤ੍। ਤੇਨ ਵੀਜਯਤੀ ਦੇਵੀ ਉਪਾਸਾਂਚਕ੍ਰ ਈਸ਼੍ਵਰਮ੍

ਸਖੀ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਰਤਨ ਦੀ ਲੱਕੜ ਵਾਲਾ ਚਾਮਰ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਦੇਵੀ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਪੱਖਾ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ।

ਸੋਪਾਚ੍ਯੁਤਂ ਕ੍ਵਣਯਤੀ ਮਣਿਨੂਪੁਰਾਭ੍ਯਾਂ। ਰੇਜੇऽਙ੍ਗੁਲੀਯਵਲਯਵ੍ਯਜਨਾਗ੍ਰਹਸ੍ਤਾ। ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਨ੍ਤਗੂਢਕੁਚਕੁਙ੍ਕੁਮਸ਼ੋਣਹਾਰ। ਭਾਸਾ ਨਿਤਮ੍ਬਧृਤਯਾ ਚ ਪਰਾਰ੍ਧ੍ਯਕਾਞ੍ਚ੍ਯਾ

ਜਦ ਉਹ ਅਚ੍ਯੁਤ ਦੇ ਕੋਲ ਚੱਲੀ, ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿਚ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਪਾਜੇਬਾਂ ਬਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਹੱਥਾਂ ਵਿਚ ਅੰਗੂਠੀਆਂ, ਚੂੜੀਆਂ ਤੇ ਪੱਖਾ ਸੀ। ਕਪੜੇ ਹੇਠ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਕੁੰਗੂ ਦੇ ਰੰਗ ਨਾਲ ਰੰਗਿਆ ਹਾਰ ਤੇ ਕਮਰ 'ਤੇ ਕੀਮਤੀ ਕੰਚਨੀ ਉਸ ਦੀ ਸੋਭਾ ਵਧਾ ਰਹੀ ਸੀ।

ਤਾਂ ਰੂਪਿਣੀਂ ਸ਼੍ਰੀਯਮਨਨ੍ਯਗਤਿਂ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ। ਯਾ ਲੀਲਯਾ ਧृਤਤਨੋਰਨੁਰੂਪਰੂਪਾ। ਪ੍ਰੀਤਃ ਸ੍ਮਯਨ੍ਨਲਕਕੁਣ੍ਡਲਨਿष੍ਕਕਣ੍ਠ। ਵਕ੍ਤ੍ਰੋਲ੍ਲਸਤ੍ਸ੍ਮਿਤਸੁਧਾਂ ਹਰਿਰਾਬਭਾषੇ

ਉਸ ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਲੱਖਮੀ ਵਾਲੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਜੋ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਵਰਗੀ ਹੀ ਸੋਹਣੀ ਦੇਹ ਧਾਰ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਹਰੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਘੁੰਘਰਾਲੇ ਵਾਲ, ਕੰਨ ਵਾਲੇ, ਚਮਕਦੇ ਹਾਰ ਤੇ ਮਿੱਠੀ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਬੜੀ ਪ੍ਰੀਤ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ।

ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ। ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੀਪ੍ਸਿਤਾ ਭੂਪੈਰ੍ਲੋਕਪਾਲਵਿਭੂਤਿਭਿਃ। ਮਹਾਨੁਭਾਵੈਃ ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭੀ ਰੂਪੌਦਾਰ੍ਯਬਲੋਰ੍ਜਿਤੈਃ

ਭਗਵਾਨ ਨੇ فرمایا: ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ, ਤੈਨੂੰ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਚਾਹਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ, ਦੌਲਤ, ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ, ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਦਿਲ ਤੇ ਬਲ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ।

ਤਾਨ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਨਰ੍ਥਿਨੋ ਹਿਤ੍ਵਾ ਚੈਦ੍ਯਾਦੀਨ੍ਸ੍ਮਰਦੁਰ੍ਮਦਾਨ੍। ਦਤ੍ਤਾ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਸ੍ਵਪਿਤ੍ਰਾ ਚ ਕਸ੍ਮਾਨ੍ਨੋ ਵਵृषੇऽਸਮਾਨ੍

ਉਹ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਜੋ ਤੇਰੇ ਹੱਥ ਮੰਗਣ ਆਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਭਰਾ ਤੇ ਪਿਉ ਨੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਤੂੰ ਸ਼ੀਸ਼ੁਪਾਲ ਵਰਗੇ ਅਹੰਕਾਰੀ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਜੋੜ ਦਾ ਕੋਈ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਚੁਣਿਆ?

ਰਾਜਭ੍ਯੋ ਬਿਭ੍ਯਤਃ ਸੁਭ੍ਰੁ ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਾਨ੍। ਬਲਵਦ੍ਭਿਃ ਕृਤਦ੍ਵੇषਾਨ੍ਪ੍ਰਾਯਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤਨृਪਾਸਨਾਨ੍

ਸੋਹਣੀ ਭੌਂਹ ਵਾਲੀਏ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲੱਭਿਆ, ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵੱਡੇ ਬਲਵਾਨਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਲਿਆ, ਉਹ ਰਾਜਸੀ ਥਾਂ ਵੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ।

ਅਸ੍ਪष੍ਟਵਰ੍ਤ੍ਮਨਾਮ੍ਪੁਂਸਾਮਲੋਕਪਥਮੀਯੁषਾਮ੍। ਆਸ੍ਥਿਤਾਃ ਪਦਵੀਂ ਸੁਭ੍ਰੁ ਪ੍ਰਾਯਃ ਸੀਦਨ੍ਤਿ ਯੋषਿਤਃ

ਸੋਹਣੀ ਭੌਂਹ ਵਾਲੀਏ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਮਰਦਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰਸਤਾ ਸਾਫ਼ ਨਹੀਂ, ਜਿਹੜੇ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਰਾਹ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਖ਼ਸਰ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।

ਨਿष੍ਕਿਞ੍ਚਨਾ ਵਯਂ ਸ਼ਸ਼੍ਵਨ੍ਨਿष੍ਕਿਞ੍ਚਨਜਨਪ੍ਰਿਯਾਃ। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪ੍ਰਾਯੇਣ ਨ ਹ੍ਯਾਢ੍ਯਾ ਮਾਂ ਭਜਨ੍ਤਿ ਸੁਮਧ੍ਯਮੇ

ਅਸੀਂ ਸਦਾ ਹੀ ਨਿਰਧਨ ਹਾਂ, ਤੇ ਨਿਰਧਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਪਿਆਰੇ ਹਾਂ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀਏ, ਅਮੀਰ ਔਰਤਾਂ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਚੁਣਦੀਆਂ।

ਯਯੋਰਾਤ੍ਮਸਮਂ ਵਿਤ੍ਤਂ ਜਨ੍ਮੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਾਕृਤਿਰ੍ਭਵਃ। ਤਯੋਰ੍ਵਿਵਾਹੋ ਮੈਤ੍ਰੀ ਚ ਨੋਤ੍ਤਮਾਧਮਯੋਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍

ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ, ਜਨਮ, ਰੁਤਬਾ, ਰੂਪ ਤੇ ਹਾਲਤ ਇਕੋ ਜਿਹੀ ਹੋਵੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਵਿਆਹ ਤੇ ਦੋਸਤੀ ਠੀਕ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਵੱਡੇ ਤੇ ਛੋਟੇ ਵਿਚ ਕਦੇ ਨਹੀਂ।

ਵੈਦਰ੍ਭ੍ਯੇਤਦਵਿਜ੍ਞਾਯ ਤ੍ਵਯਾ ਦੀਰ੍ਘਸਮੀਕ੍ਸ਼ਯਾ। ਵृਤਾ ਵਯਂ ਗੁਣੈਰ੍ਹੀਨਾ ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਭਿਃ ਸ਼੍ਲਾਘਿਤਾ ਮੁਧਾ

ਵੈਦਰਭੀ ਰਾਣੀਏ, ਤੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਨਾ ਸਮਝ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਚੁਣ ਲਿਆ, ਜਿਹੜਾ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹਾਂ, ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਫ਼ਕ਼ੀਰਾਂ ਨੇ ਵਿਅਰਥ ਹੀ ਵਧਾਇਆ।

ਅਥਾਤ੍ਮਨੋऽਨੁਰੂਪਂ ਵੈ ਭਜਸ੍ਵ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਰ੍षਭਮ੍। ਯੇਨ ਤ੍ਵਮਾਸ਼ਿषਃ ਸਤ੍ਯਾ ਇਹਾਮੁਤ੍ਰ ਚ ਲਪ੍ਸ੍ਯਸੇ

ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਜੋੜ ਦੇ ਕਿਸੇ ਵੱਡੇ ਯੋਧੇ ਨਾਲ ਨਾਤਾ ਜੋੜ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਲੋਕ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿਚ ਸੱਚੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲੇ।

ਚੈਦ੍ਯਸ਼ਾਲ੍ਵਜਰਾਸਨ੍ਧ ਦਨ੍ਤਵਕ੍ਤ੍ਰਾਦਯੋ ਨृਪਾਃ। ਮਮ ਦ੍ਵਿषਨ੍ਤਿ ਵਾਮੋਰੁ ਰੁਕ੍ਮੀ ਚਾਪਿ ਤਵਾਗ੍ਰਜਃ

ਸ਼ੀਸ਼ੁਪਾਲ, ਸ਼ਾਲਵ, ਜਰਾਸੰਧ, ਦੰਤਵਕ੍ਰ ਤੇ ਹੋਰ ਰਾਜੇ, ਸੁੰਦਰ ਜੰਘਾਂ ਵਾਲੀਏ, ਮੇਰੇ ਵੈਰੀ ਹਨ, ਤੇ ਤੇਰਾ ਵੱਡਾ ਭਰਾ ਰੁਕਮੀ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ।

ਤੇषਾਂ ਵੀਰ੍ਯਮਦਾਨ੍ਧਾਨਾਂ ਦृਪ੍ਤਾਨਾਂ ਸ੍ਮਯਨੁਤ੍ਤਯੇ। ਆਨਿਤਾਸਿ ਮਯਾ ਭਦ੍ਰੇ ਤੇਜੋਪਹਰਤਾ ਸਤਾਮ੍

ਭਲੀਏ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਇਸ ਲਈ ਲਿਆਇਆ ਕਿ ਉਹ ਰਾਜੇ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਬਲ ਦੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਅੰਨੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਾਣ ਤੋੜ ਸਕਾਂ, ਤੇ ਚੰਗਿਆਂ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਹੰਕਾਰਤਾ ਘਟਾ ਸਕਾਂ।

ਉਦਾਸੀਨਾ ਵਯਂ ਨੂਨਂ ਨ ਸ੍ਤ੍ਰ੍ਯਪਤ੍ਯਾਰ੍ਥਕਾਮੁਕਾਃ। ਆਤ੍ਮਲਬ੍ਧ੍ਯਾਸ੍ਮਹੇ ਪੂਰ੍ਣਾ ਗੇਹਯੋਰ੍ਜ੍ਯੋਤਿਰਕ੍ਰਿਯਾਃ

ਸੱਚਮੁੱਚ, ਮੈਂ ਉਦਾਸੀਨ ਹਾਂ, ਨ ਤੈਣੂੰ, ਨ ਪੁੱਤਰ, ਨ ਹੋਰ ਸੁਖ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਪੂਰਾ ਹਾਂ, ਮੇਰਾ ਘਰ ਤਾਂ ਬਿਨਾ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਾਲੀ ਰਸਮ ਵਰਗਾ ਹੈ।

ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੁਕ ਉਵਾਚ। ਏਤਾਵਦੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭਗਵਾਨਾਤ੍ਮਾਨਂ ਵਲ੍ਲਭਾਮਿਵ। ਮਨ੍ਯਮਾਨਾਮਵਿਸ਼੍ਲੇषਾਤ੍ਤਦ੍ਦਰ੍ਪਘ੍ਨ ਉਪਾਰਮਤ੍

ਸ਼੍ਰੀ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦੇ ਸਨ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਮਾਣ ਵੀ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।

ਇਤਿ ਤ੍ਰਿਲੋਕੇਸ਼ਪਤੇਸ੍ਤਦਾਤ੍ਮਨਃ ਪ੍ਰਿਯਸ੍ਯ ਦੇਵ੍ਯਸ਼੍ਰੁਤਪੂਰ੍ਵਮਪ੍ਰਿਯਮ੍। ਆਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯ ਭੀਤਾ ਹृਦਿ ਜਾਤਵੇਪਥੁਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਾਂ ਦੁਰਨ੍ਤਾਂ ਰੁਦਤੀ ਜਗਾਮ ਹ

ਜਦੋਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਾ ਸੁਣੀਆਂ ਕਠੋਰ ਗੱਲਾਂ ਆਖੀਆਂ, ਤਾਂ ਰਾਣੀ ਡਰ ਗਈ, ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਅਤੁੱਟ ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਕੇ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਈ।

ਪਦਾ ਸੁਜਾਤੇਨ ਨਖਾਰੁਣਸ਼੍ਰਿਯਾ ਭੁਵਂ ਲਿਖਨ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਰੁਭਿਰਞ੍ਜਨਾਸਿਤੈਃ। ਆਸਿਞ੍ਚਤੀ ਕੁਙ੍ਕੁਮਰੂषਿਤੌ ਸ੍ਤਨੌ ਤਸ੍ਥਾਵਧੋਮੁਖ੍ਯਤਿਦੁਃਖਰੁਦ੍ਧਵਾਕ੍

ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੋਹਣੇ ਪੈਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਲਾਲ ਨਖਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਸੀ, ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਲਕੀਰਾਂ ਪਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਕਾਜਲ ਨਾਲ ਰੋਣ ਕਰਕੇ ਹੰਝੂ ਵਗ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਕੇਸਰ ਲੱਗੇ ਸਤਨ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ, ਬੋਲ ਵੀ ਨਾ ਕੱਢ ਸਕੀ।

ਤਸ੍ਯਾਃ ਸੁਦੁਃਖਭਯਸ਼ੋਕਵਿਨष੍ਟਬੁਦ੍ਧੇਰ੍। ਹਸ੍ਤਾਚ੍ਛ੍ਲਥਦ੍ਵਲਯਤੋ ਵ੍ਯਜਨਂ ਪਪਾਤ। ਦੇਹਸ਼੍ਚ ਵਿਕ੍ਲਵਧਿਯਃ ਸਹਸੈਵ ਮੁਹ੍ਯਨ੍। ਰਮ੍ਭੇਵ ਵਾਯੁਵਿਹਤੋ ਪ੍ਰਵਿਕੀਰ੍ਯ ਕੇਸ਼ਾਨ੍

ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਜਦੋਂ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ, ਡਰ ਤੇ ਗ਼ਮ ਨੇ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚੋਂ ਕੰਗਣ ਢੀਲੇ ਹੋ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਪੱਖਾ ਵੀ ਹੱਥੋਂ ਛੁੱਟ ਗਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਤੇ ਮਨ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਉਹ ਅਚਾਨਕ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਕੇਲਾ ਦਾ ਰੁੱਖ ਹਵਾ ਨਾਲ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਵੀ ਖੁਲ ਗਏ।

ਤਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭਗਵਾਨ੍ਕृष੍ਣਃ ਪ੍ਰਿਯਾਯਾਃ ਪ੍ਰੇਮਬਨ੍ਧਨਮ੍। ਹਾਸ੍ਯਪ੍ਰੌਢਿਮਜਾਨਨ੍ਤ੍ਯਾਃ ਕਰੁਣਃ ਸੋऽਨ੍ਵਕਮ੍ਪਤ

ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਦੇ ਪਿਆਰ ਵਿਚ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਗਹਿਰੀ ਭਾਵਨਾ ਨੂੰ ਨਾ ਜਾਣਦੇ ਸਨ, ਦਿਲੋਂ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ।

ਪਰ੍ਯਙ੍ਕਾਦਵਰੁਹ੍ਯਾਸ਼ੁ ਤਾਮੁਤ੍ਥਾਪ੍ਯ ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਃ। ਕੇਸ਼ਾਨ੍ਸਮੁਹ੍ਯ ਤਦ੍ਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਾਮृਜਤ੍ਪਦ੍ਮਪਾਣਿਨਾ

ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਸਿੰਘਾਸਨ ਤੋਂ ਉਤਰੇ, ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ, ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਸਵਾਰੇ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਮੂੰਹ ਪੂੰਝਿਆ।

ਪ੍ਰਮृਜ੍ਯਾਸ਼੍ਰੁਕਲੇ ਨੇਤ੍ਰੇ ਸ੍ਤਨੌ ਚੋਪਹਤੌ ਸ਼ੁਚਾ। ਆਸ਼੍ਲਿष੍ਯ ਬਾਹੁਨਾ ਰਾਜਨਨਨ੍ਯਵਿषਯਾਂ ਸਤੀਮ੍

ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਹੰਝੂ ਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਸਤਨ ਪੂੰਝ ਕੇ, ਰਾਜਨ, ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬਾਂਹ ਨਾਲ ਲੈ ਲਿਆ, ਜੋ ਉਸ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵਲ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ ਸੀ।

ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਯਾਮਾਸ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਜ੍ਞਃ ਕृਪਯਾ ਕृਪਣਾਂ ਪ੍ਰਭੁਃ। ਹਾਸ੍ਯਪ੍ਰੌਢਿਭ੍ਰਮਚ੍ਚਿਤ੍ਤਾਮਤਦਰ੍ਹਾਂ ਸਤਾਂ ਗਤਿਃ

ਜੋ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦੇਣ ਦੀ ਸਮਝ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਦਇਆ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਚੁੱਪ ਕਰਾਇਆ। ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਹਾਸੇ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਕਰਕੇ ਭਟਕ ਗਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਐਸੇ ਦੁਖ ਦੀ ਹਕਦਾਰ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਓਟ ਬਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਦਿੱਤਾ।

ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ। ਮਾ ਮਾ ਵੈਦਰ੍ਭ੍ਯਸੂਯੇਥਾ ਜਾਨੇ ਤ੍ਵਾਂ ਮਤ੍ਪਰਾਯਣਾਮ੍। ਤ੍ਵਦ੍ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੋਤੁਕਾਮੇਨ ਕ੍ਸ਼੍ਵੇਲ੍ਯਾਚਰਿਤਮਙ੍ਗਨੇ

ਸ੍ਰੀ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਵਿਦਰਭ ਦੀ ਰਾਣੀ, ਤੂੰ ਗੁੱਸਾ ਨਾ ਕਰ। ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਹੀ ਸਮਰਪਿਤ ਹੈ। ਤੇਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਮਜ਼ਾਕ ਵਿੱਚ ਐਸਾ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਸੁੰਦਰੋ।

ਮੁਖਂ ਚ ਪ੍ਰੇਮਸਂਰਮ੍ਭ ਸ੍ਫੁਰਿਤਾਧਰਮੀਕ੍ਸ਼ਿਤੁਮ੍। ਕਟਾਕ੍ਸ਼ੇਪਾਰੁਣਾਪਾਙ੍ਗਂ ਸੁਨ੍ਦਰਭ੍ਰੁਕੁਟੀਤਟਮ੍

ਤੇਰਾ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸਦੇ ਹੋਂਠ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਵਿੱਚ ਕੰਬਦੇ ਹਨ, ਤੇਰੀਆਂ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ, ਤੇ ਤੇਰੀਆਂ ਸੁੰਦਰ ਭਵਾਂ ਦੀ ਵਕਰੀ ਲਕੀਰ।

ਅਯਂ ਹਿ ਪਰਮੋ ਲਾਭੋ ਗृਹੇषੁ ਗृਹਮੇਧਿਨਾਮ੍। ਯਨ੍ਨਰ੍ਮੈਰੀਯਤੇ ਯਾਮਃ ਪ੍ਰਿਯਯਾ ਭੀਰੁ ਭਾਮਿਨਿ

ਘਰਵਾਲਿਆਂ ਲਈ, ਡਰਪੋਕ ਤੇ ਸੋਹਣੀਏ, ਪਰਿਵਾਰਕ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੀਤਮ ਨਾਲ ਹਾਸ-ਮਜ਼ਾਕ ਵਿੱਚ ਸਮਾਂ ਗੁਜ਼ਾਰਿਆ ਜਾਵੇ।

ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੁਕ ਉਵਾਚ। ਸੈਵਂ ਭਗਵਤਾ ਰਾਜਨ੍ਵੈਦਰ੍ਭੀ ਪਰਿਸਾਨ੍ਤ੍ਵਿਤਾ। ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਪਰਿਹਾਸੋਕ੍ਤਿਂ ਪ੍ਰਿਯਤ੍ਯਾਗਭਯਂ ਜਹੌ

ਸ੍ਰੀ ਸ਼ੁਕ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਰਾਜਨ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਰੁਕਮਣੀ ਨੂੰ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦਿੱਤੀ। ਉਹ ਸਮਝ ਗਈ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਮਜ਼ਾਕ ਵਿਚ ਸਨ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਵਲੋਂ ਛੱਡੇ ਜਾਣ ਦਾ ਡਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।