ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਤਾਮਾਸਾਦ੍ਯ ਵਰਾਰੋਹਾਂ ਸੁਦ੍ਵਿਜਾਂ ਰੁਚਿਰਾਨਨਾਮ੍। ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਪ੍ਰੇषਿਤਃ ਸਖ੍ਯਾ ਫਾਲ੍ਗੁਨਃ ਪ੍ਰਮਦੋਤ੍ਤਮਾਮ੍

ਉਸ ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਉੱਚੀ ਕੁੜੀ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ, ਆਪਣੇ ਦੋਸਤ ਵੱਲੋਂ ਭੇਜਿਆ, ਉਸ ਵਧੀਆ ਨਾਰੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗਾ।

ਕਾ ਤ੍ਵਂ ਕਸ੍ਯਾਸਿ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣਿ ਕੁਤੋ ਵਾ ਕਿਂ ਚਿਕੀਰ੍षਸਿ। ਮਨ੍ਯੇ ਤ੍ਵਾਂ ਪਤਿਮਿਚ੍ਛਨ੍ਤੀਂ ਸਰ੍ਵਂ ਕਥਯ ਸ਼ੋਭਨੇ

ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਹੇ ਪਤਲੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ? ਤੂੰ ਕਿਸ ਦੀ ਧੀ ਹੈਂ, ਕਿੱਥੋਂ ਆਈ ਹੈਂ, ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ? ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਪਤੀ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ। ਹੇ ਸੋਹਣੀ, ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ।

ਸ਼੍ਰੀਕਾਲਿਨ੍ਦ੍ਯੁਵਾਚ। ਅਹਂ ਦੇਵਸ੍ਯ ਸਵਿਤੁਰ੍ਦੁਹਿਤਾ ਪਤਿਮਿਚ੍ਛਤੀ। ਵਿष੍ਣੁਂ ਵਰੇਣ੍ਯਂ ਵਰਦਂ ਤਪਃ ਪਰਮਮਾਸ੍ਥਿਤਃ

ਸ਼੍ਰੀ ਕਾਲਿੰਦੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੈਂ ਸੂਰਜ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਧੀ ਹਾਂ, ਪਤੀ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਵੱਡਾ ਤਪ ਕਰ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪਤੀ ਬਣਾਉਣ ਲਈ।

ਨਾਨ੍ਯਂ ਪਤਿਂ ਵृਣੇ ਵੀਰ ਤਮृਤੇ ਸ਼੍ਰੀਨਿਕੇਤਨਮ੍। ਤੁष੍ਯਤਾਂ ਮੇ ਸ ਭਗਵਾਨ੍ਮੁਕੁਨ੍ਦੋऽਨਾਥਸਂਸ਼੍ਰਯਃ

ਮੈਂ ਉਸ ਸ਼੍ਰੀ ਦੇ ਆਸਰੇ ਵਾਲੇ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪਤੀ ਨਹੀਂ ਚੁਣਦੀ। ਉਹ ਮੁਕੁੰਦ, ਜੋ ਬੇਸਹਾਰਿਆਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਰਾਜ਼ੀ ਹੋਵੇ।

ਕਾਲਿਨ੍ਦੀਤਿ ਸਮਾਖ੍ਯਾਤਾ ਵਸਾਮਿ ਯਮੁਨਾਜਲੇ। ਨਿਰ੍ਮਿਤੇ ਭਵਨੇ ਪਿਤ੍ਰਾ ਯਾਵਦਚ੍ਯੁਤਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍

ਕਾਲਿੰਦੀ ਨਾਮ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿਚ, ਪਿਤਾ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਏ ਮਹਿਲ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੀ ਹਾਂ, ਜਦ ਤਕ ਅਚਲ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਨਹੀਂ ਹੋ ਜਾਂਦਾ।

ਤਥਾਵਦਦ੍ਗੁਡਾਕੇਸ਼ੋ ਵਾਸੁਦੇਵਾਯ ਸੋऽਪਿ ਤਾਮ੍। ਰਥਮਾਰੋਪ੍ਯ ਤਦ੍ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਧਰ੍ਮਰਾਜਮੁਪਾਗਮਤ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ। ਉਹ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਸ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਕੋਲ ਲੈ ਗਿਆ।

ਯਦੈਵ ਕृष੍ਣਃ ਸਨ੍ਦਿष੍ਟਃ ਪਾਰ੍ਥਾਨਾਂ ਪਰਮਾਦ੍ਭੁਤਮ੍। ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਨਗਰਂ ਵਿਚਿਤ੍ਰਂ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ

ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਲਈ ਅਜੋਬੀ ਨਗਰੀ ਬਣਵਾਉਣੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨਾਲ ਵੱਡੀ ਚਮਤਕਾਰੀ ਨਗਰੀ ਤਿਆਰ ਕਰਵਾਈ।

ਭਗਵਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਨਿਵਸਨ੍ਸ੍ਵਾਨਾਂ ਪ੍ਰਿਯਚਿਕੀਰ੍षਯਾ। ਅਗ੍ਨਯੇ ਖਾਣ੍ਡਵਂ ਦਾਤੁਮਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯਾਥ ਸਾਰਥਿਃ

ਭਗਵਾਨ ਜੀ ਉਥੇ ਆਪਣੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਰਹਿ ਰਹੇ ਸਨ। ਫਿਰ ਉਹ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਰਥੀ ਬਣ ਕੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਖਾਂਡਵ ਜੰਗਲ ਦੇਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ।

ਸੋऽਗ੍ਨਿਸ੍ਤੁष੍ਟੋ ਧਨੁਰਦਾਦ੍ਧ੍ਯਾਨ੍ਸ਼੍ਵੇਤਾਨ੍ਰਥਂ ਨृਪ। ਅਰ੍ਜੁਨਾਯਾਕ੍ਸ਼ਯੌ ਤੂਣੌ ਵਰ੍ਮ ਚਾਭੇਦ੍ਯਮਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ

ਹੇ ਰਾਜਨ! ਅੱਗ ਦੇਵਤਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਧਨੁਸ਼, ਚਿੱਟੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲਾ ਰਥ, ਦੋ ਨਾ ਮੁੱਕਣ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਤਰਕਸ਼, ਅਟੱਲ ਕਵਚ ਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਅਸਤਰਾਂ ਦੀ ਦਾਤ ਦਿੱਤੀ।

ਮਯਸ਼੍ਚ ਮੋਚਿਤੋ ਵਹ੍ਨੇਃ ਸਭਾਂ ਸਖ੍ਯ ਉਪਾਹਰਤ੍। ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਯਾਸੀਜ੍ਜਲਸ੍ਥਲਦृਸ਼ਿਭ੍ਰਮਃ

ਅੱਗ ਤੋਂ ਬਚਾਏ ਹੋਏ ਮਾਇਆ ਨੇ ਦੋਸਤੀ ਦੇ ਨਾਤੇ ਇਕ ਵੱਡੀ ਸਭਾ ਭੇਟ ਵਜੋਂ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦੁਰਯੋਧਨ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ ਸਮਝ ਕੇ ਭੁੱਲ ਗਿਆ ਸੀ।

ਸ ਤੇਨ ਸਮਨੁਜ੍ਞਾਤਃ ਸੁਹृਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚਾਨੁਮੋਦਿਤਃ। ਆਯਯੌ ਦ੍ਵਾਰਕਾਂ ਭੂਯਃ ਸਾਤ੍ਯਕਿਪ੍ਰਮੁਖੈਰ੍ਵृਤਃ

ਉਸ ਦੀ ਆਗਿਆ ਤੇ ਦੋਸਤਾਂ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਆਦਿਕ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਮੁੜ ਦਵਾਰਕਾ ਵਲ ਚਲੇ ਗਏ।

ਅਥੋਪਯੇਮੇ ਕਾਲਿਨ੍ਦੀਂ ਸੁਪੁਣ੍ਯਰ੍ਤ੍ਵृਕ੍ਸ਼ ਊਰ੍ਜਿਤੇ। ਵਿਤਨ੍ਵਨ੍ਪਰਮਾਨਨ੍ਦਂ ਸ੍ਵਾਨਾਂ ਪਰਮਮਙ੍ਗਲਃ

ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਚੰਗੇ ਸਮੇਂ ਤੇ ਕਾਲਿੰਦੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਚੰਗਾ ਸੁਖ ਫੈਲ ਗਿਆ।

ਵਿਨ੍ਦ੍ਯਾਨੁਵਿਨ੍ਦ੍ਯਾਵਾਵਨ੍ਤ੍ਯੌ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਵਸ਼ਾਨੁਗੌ। ਸ੍ਵਯਂਵਰੇ ਸ੍ਵਭਗਿਨੀਂ ਕृष੍ਣੇ ਸਕ੍ਤਾਂ ਨ੍ਯषੇਧਤਾਮ੍

ਵਿੰਦਾ ਤੇ ਅਨੁਵਿੰਦਾ, ਜੋ ਅਵੰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਤੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੇ ਪੱਖਵਾਲੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਨੂੰ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨਾਲ ਲਗਾਅ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਸਵਯੰਵਰ ਵਿੱਚ ਪਤੀ ਚੁਣਨ ਤੋਂ ਰੋਕਿਆ।

ਰਾਜਾਧਿਦੇਵ੍ਯਾਸ੍ਤਨਯਾਂ ਮਿਤ੍ਰਵਿਨ੍ਦਾਂ ਪਿਤृष੍ਵਸੁਃ। ਪ੍ਰਸਹ੍ਯ ਹृਤਵਾਨ੍ਕृष੍ਣੋ ਰਾਜਨ੍ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਤਾਮ੍

ਹੇ ਰਾਜਨ! ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਭੈਣ ਦੀ ਧੀ ਮਿਤ੍ਰਵਿੰਦਾ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਲੈ ਲਿਆ।

ਨਗ੍ਨਜਿਨ੍ਨਾਮ ਕੌਸ਼ਲ੍ਯ ਆਸੀਦ੍ਰਾਜਾਤਿਧਾਰ੍ਮਿਕਃ। ਤਸ੍ਯ ਸਤ੍ਯਾਭਵਤ੍ਕਨ੍ਯਾ ਦੇਵੀ ਨਾਗ੍ਨਜਿਤੀ ਨृਪ

ਕੌਸ਼ਲ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨਗ੍ਨਜਿਤ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਧਰਮੀ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਧੀ ਸਤ੍ਯਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਨਗ੍ਨਜਿਤੀ ਵੀ ਆਖਦੇ ਸਨ।

ਨ ਤਾਂ ਸ਼ੇਕੁਰ੍ਨृਪਾ ਵੋਢੁਮਜਿਤ੍ਵਾ ਸਪ੍ਤਗੋਵृषਾਨ੍। ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਸ਼ृਙ੍ਗਾਨ੍ਸੁਦੁਰ੍ਧਰ੍षਾਨ੍ਵੀਰ੍ਯਗਨ੍ਧਾਸਹਾਨ੍ਖਲਾਨ੍

ਕੋਈ ਵੀ ਰਾਜਾ, ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਸੱਤ ਤੇਜ਼ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਜੰਗਲੀ ਤੇ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਸਾਂਡਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵਸ ਕਰਦਾ, ਉਸ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਿੱਤ ਸਕਦਾ ਸੀ।

ਤਾਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵृषਜਿਲ੍ਲਭ੍ਯਾਂ ਭਗਵਾਨ੍ਸਾਤ੍ਵਤਾਂ ਪਤਿਃ। ਜਗਾਮ ਕੌਸ਼ਲ੍ਯਪੁਰਂ ਸੈਨ੍ਯੇਨ ਮਹਤਾ ਵृਤਃ

ਜਦ ਭਗਵਾਨ, ਸਾਤ੍ਵਤਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਉਹ ਸਾਂਡਾਂ ਦੀ ਜਿੱਤ ਨਾਲ ਮਿਲ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਕੌਸ਼ਲ ਨਗਰ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।

ਸ ਕੋਸ਼ਲਪਤਿਃ ਪ੍ਰੀਤਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਤ੍ਥਾਨਾਸਨਾਦਿਭਿਃ। ਅਰ੍ਹਣੇਨਾਪਿ ਗੁਰੁਣਾ ਪੂਜਯਨ੍ਪ੍ਰਤਿਨਨ੍ਦਿਤਃ

ਕੌਸ਼ਲ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਕੇ, ਬੈਠਾਕ ਤੇ ਹੋਰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਵੱਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾਲ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ।

ਵਰਂ ਵਿਲੋਕ੍ਯਾਭਿਮਤਂ ਸਮਾਗਤਂ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਕਨ੍ਯਾ ਚਕਮੇ ਰਮਾਪਤਿਮ੍। ਭੂਯਾਦਯਂ ਮੇ ਪਤਿਰਾਸ਼ਿषੋऽਨਲਃ ਕਰੋਤੁ ਸਤ੍ਯਾ ਯਦਿ ਮੇ ਧृਤੋ ਵ੍ਰਤਃ

ਜਦ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨਪਸੰਦ ਵਰ ਆਇਆ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮੀਪਤੀ ਨੂੰ ਚਾਹਿਆ ਤੇ ਸੋਚਿਆ: 'ਜੇ ਮੇਰਾ ਵਰਤ ਸੱਚਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹੀ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਬਣੇ ਤੇ ਮੇਰੀਆਂ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋਣ।'

ਯਤ੍ਪਾਦਪਙ੍ਕਜਰਜਃ ਸ਼ਿਰਸਾ ਬਿਭਰ੍ਤਿ। ਸ਼੍ਰੀਰਬ੍ਜਜਃ ਸਗਿਰਿਸ਼ਃ ਸਹ ਲੋਕਪਾਲੈਃ । ਲੀਲਾਤਨੁਃ ਸ੍ਵਕृਤਸੇਤੁਪਰੀਪ੍ਸਯਾ ਯਃ। ਕਾਲੇऽਦਧਤ੍ਸ ਭਗਵਾਨ੍ਮਮ ਕੇਨ ਤੁष੍ਯੇਤ੍

ਜਿਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਲਕਸ਼ਮੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਪੂਲ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਭਗਵਾਨ ਮੇਰੇ ਵਰਗੇ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?

ਅਰ੍ਚਿਤਂ ਪੁਨਰਿਤ੍ਯਾਹ ਨਾਰਾਯਣ ਜਗਤ੍ਪਤੇ। ਆਤ੍ਮਾਨਨ੍ਦੇਨ ਪੂਰ੍ਣਸ੍ਯ ਕਰਵਾਣਿ ਕਿਮਲ੍ਪਕਃ

ਮੁੜ ਸਤਿਕਾਰ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਨਾਰਾਇਣ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ, ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: 'ਮੈਂ ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਸੁਖ ਵਿੱਚ ਪੂਰਾ ਹਾਂ, ਫਿਰ ਮੈਂ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ ਕੀ ਕਰਾਂ?'

ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੁਕ ਉਵਾਚ। ਤਮਾਹ ਭਗਵਾਨ੍ਹृष੍ਟਃ ਕृਤਾਸਨਪਰਿਗ੍ਰਹਃ। ਮੇਘਗਮ੍ਭੀਰਯਾ ਵਾਚਾ ਸਸ੍ਮਿਤਂ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨ

ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਭਗਵਾਨ ਜੀ, ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਆਸਨ ਸਵੀਕਾਰ ਕੇ, ਘੰਮਭੀਰ ਬਾਦਲ ਵਾਂਗ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ੀ ਨੂੰ ਬੋਲੇ।

ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ। ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਯਾਚ੍ਞਾ ਕਵਿਭਿਰ੍ਵਿਗਰ੍ਹਿਤਾ ਰਾਜਨ੍ਯਬਨ੍ਧੋਰ੍ਨਿਜਧਰ੍ਮਵਰ੍ਤਿਨਃ। ਤਥਾਪਿ ਯਾਚੇ ਤਵ ਸੌਹृਦੇਚ੍ਛਯਾ ਕਨ੍ਯਾਂ ਤ੍ਵਦੀਯਾਂ ਨ ਹਿ ਸ਼ੁਲ੍ਕਦਾ ਵਯਮ੍

ਭਗਵਾਨ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: 'ਹੇ ਰਾਜਨ! ਆਪਣਾ ਧਰਮ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਲਈ ਮੰਗਣਾ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਮੰਨਿਆ ਨਹੀਂ, ਫਿਰ ਵੀ ਤੇਰੀ ਦੋਸਤੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਧੀ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਅਸੀਂ ਕਦੇ ਵਿਆਹ ਲਈ ਦੌਲਤ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ।'

ਸ਼੍ਰੀਰਾਜੋਵਾਚ। ਕੋऽਨ੍ਯਸ੍ਤੇऽਭ੍ਯਧਿਕੋ ਨਾਥ ਕਨ੍ਯਾਵਰ ਇਹੇਪ੍ਸਿਤਃ। ਗੁਣੈਕਧਾਮ੍ਨੋ ਯਸ੍ਯਾਙ੍ਗੇ ਸ਼੍ਰੀਰ੍ਵਸਤ੍ਯਨਪਾਯਿਨੀ

ਰਾਜਾ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ: 'ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਹੋਰ ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਮੇਰੀ ਧੀ ਲਈ ਤੈਥੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਇੱਛਤ ਵਰ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਤੇਰੇ ਅੰਗਾਂ ਉੱਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ, ਜੋ ਕਦੇ ਵਿਛੁੜਦੀ ਨਹੀਂ, ਵੱਸਦੀ ਹੈ?'

ਕਿਨ੍ਤ੍ਵਸ੍ਮਾਭਿਃ ਕृਤਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਸਮਯਃ ਸਾਤ੍ਵਤਰ੍षਭ। ਪੁਂਸਾਂ ਵੀਰ੍ਯਪਰੀਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਕਨ੍ਯਾਵਰਪਰੀਪ੍ਸਯਾ

ਪਰ ਸਾਤਵਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਅਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਸੀ ਕਿ ਮੇਰੀ ਧੀ ਦੀ ਵਿਆਹੀ ਲਈ ਜੋ ਵੀਰ ਆਉਣਗੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਅਜ਼ਮਾਉਣ ਲਈ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਵਾਇਆ ਜਾਵੇਗਾ।

ਸਪ੍ਤੈਤੇ ਗੋਵृषਾ ਵੀਰ ਦੁਰ੍ਦਾਨ੍ਤਾ ਦੁਰਵਗ੍ਰਹਾਃ। ਏਤੈਰ੍ਭਗ੍ਨਾਃ ਸੁਬਹਵੋ ਭਿਨ੍ਨਗਾਤ੍ਰਾ ਨृਪਾਤ੍ਮਜਾਃ

ਏ ਵੀਰ, ਇਹ ਸੱਤ ਗਾਂਢਾਂ ਵਰਗੇ ਬਲਦ ਬਹੁਤ ਹੀ ਜੰਗਲੀ ਤੇ ਅਣਵੱਸ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬਹੁਤ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਹਨ।

ਯਦਿਮੇ ਨਿਗृਹੀਤਾਃ ਸ੍ਯੁਸ੍ਤ੍ਵਯੈਵ ਯਦੁਨਨ੍ਦਨ। ਵਰੋ ਭਵਾਨਭਿਮਤੋ ਦੁਹਿਤੁਰ੍ਮੇ ਸ਼੍ਰਿਯਃਪਤੇ

ਜੇ ਤੂੰ, ਯਾਦਵਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਨ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵੱਸ ਵਿਚ ਕਰ ਲੈਂਦਾ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਧੀ ਦਾ ਵਰ ਤੂੰ ਹੀ ਬਣੇਂਗਾ, ਹੇ ਲਕਸ਼ਮੀਪਤੀ।

ਏਵਂ ਸਮਯਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਪਰਿਕਰਂ ਪ੍ਰਭੁਃ। ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਸਪ੍ਤਧਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਨ੍ਯਗृਹ੍ਣਾਲ੍ਲੀਲਯੈਵ ਤਾਨ੍

ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵਸਤ੍ਰ ਕੱਸਿਆ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੱਤ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਅਤੇ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਬਲਦਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ।

ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਤਾਨ੍ਦਾਮਭਿਃ ਸ਼ੌਰਿਰ੍ਭਗ੍ਨਦਰ੍ਪਾਨ੍ਹਤੌਜਸਃ। ਵ੍ਯਕਰ੍षਲ੍ਲੀਲਯਾ ਬਦ੍ਧਾਨ੍ਬਾਲੋ ਦਾਰੁਮਯਾਨ੍ਯਥਾ

ਸ਼ੌਰੀ ਨੇ ਰੱਸੀਆਂ ਨਾਲ ਉਹ ਬਲਦ ਬੰਨ੍ਹ ਲਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਜੋਸ਼ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਐਵੇਂ ਖਿੱਚ ਲਿਆ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਬੱਚਾ ਲੱਕੜ ਦੇ ਖਿਲੌਣ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।