ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ ਉਵਾਚ। ਕਿਂ ਨ ਆਚਰਿਤਂ ਸ਼੍ਰੇਯੋ ਨ ਵੇਦਾਹਮਧੀਸ਼੍ਵਰ। ਯੋਗੇਸ਼੍ਵਰਾਣਾਂ ਦੁਰ੍ਦਰ੍ਸ਼ੋ ਯਨ੍ਨੋ ਦृष੍ਟਃ ਕੁਮੇਧਸਾਮ੍

ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਅਸੀਂ ਕਿਹੜਾ ਭਲਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ? ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ, ਜੋ ਯੋਗੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵਿਰਲੇ ਹੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਸਾਨੂੰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਥੋੜੀ ਹੈ, ਮਿਲ ਗਿਆ।

ਇਤਿ ਵੈ ਵਾਰ੍षਿਕਾਨ੍ਮਾਸਾਨ੍ਰਾਜ੍ਞਾ ਸੋऽਭ੍ਯਰ੍ਥਿਤਃ ਸੁਖਮ੍। ਜਨਯਨ੍ਨਯਨਾਨਨ੍ਦਮਿਨ੍ਦ੍ਰਪ੍ਰਸ੍ਥੌਕਸਾਂ ਵਿਭੁਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ ਦੀ ਬੇਨਤੀ 'ਤੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਕਈ ਮਹੀਨੇ ਇੰਦਰਪ੍ਰਸਥ ਵਿਚ ਰਿਹਾ, ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ।

ਏਕਦਾ ਰਥਮਾਰੁਹ੍ਯ ਵਿਜਯੋ ਵਾਨਰਧ੍ਵਜਮ੍। ਗਾਣ੍ਡੀਵਂ ਧਨੁਰਾਦਾਯ ਤੂਣੌ ਚਾਕ੍ਸ਼ਯਸਾਯਕੌ

ਇੱਕ ਵਾਰ, ਅਰਜੁਨ, ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਹਨੁਮਾਨ ਦੇ ਝੰਡੇ ਵਾਲਾ ਰਥ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਗਾਂਡੀਵ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਅਖ਼ਤਮ ਤੀਰ-ਭਰਿਆ ਤੂਣੀ ਲੈ ਲਿਆ।

ਸਾਕਂ ਕृष੍ਣੇਨ ਸਨ੍ਨਦ੍ਧੋ ਵਿਹਰ੍ਤੁਂ ਵਿਪਿਨਂ ਮਹਤ੍। ਬਹੁਵ੍ਯਾਲਮृਗਾਕੀਰ੍ਣਂ ਪ੍ਰਾਵਿਸ਼ਤ੍ਪਰਵੀਰਹਾ

ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਜੰਗਲ, ਜਿੱਥੇ ਕਈ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਸਨ, ਮਨੋਰੰਜਨ ਲਈ ਗਿਆ। ਉਹ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।

ਤਤ੍ਰਾਵਿਧ੍ਯਚ੍ਛਰੈਰ੍ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਾਨ੍ਸ਼ੂਕਰਾਨ੍ਮਹਿषਾਨ੍ਰੁਰੂਨ੍। ਸ਼ਰਭਾਨ੍ਗਵਯਾਨ੍ਖਡ੍ਗਾਨ੍ਹਰਿਣਾਨ੍ਸ਼ਸ਼ਸ਼ਲ੍ਲਕਾਨ੍

ਉਥੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬਾਘ, ਸੂਰ, ਮਹਿਸ਼, ਰੂ, ਸਰਭ, ਜੰਗਲੀ ਬਲਦ, ਗੈਂਡੇ, ਹਿਰਣ, ਖਰਗੋਸ਼ ਤੇ ਸੂਈ ਵਾਲੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ।

ਤਾਨ੍ਨਿਨ੍ਯੁਃ ਕਿਙ੍ਕਰਾ ਰਾਜ੍ਞੇ ਮੇਧ੍ਯਾਨ੍ਪਰ੍ਵਣ੍ਯੁਪਾਗਤੇ। ਤृਟ੍ਪਰੀਤਃ ਪਰਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਬਿਭਤ੍ਸੁਰ੍ਯਮੁਨਾਮਗਾਤ੍

ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਜਾਨਵਰ ਸੇਵਕਾਂ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਤਿਉਹਾਰ ਦੇ ਸਮੇਂ ਲਿਆ ਦਿੱਤੇ। ਪਿਆਸ ਤੇ ਥਕਾਵਟ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਅਰਜੁਨ ਯਮੁਨਾ ਨਦੀ ਵੱਲ ਗਿਆ।

ਤਤ੍ਰੋਪਸ੍ਪृਸ਼੍ਯ ਵਿਸ਼ਦਂ ਪੀਤ੍ਵਾ ਵਾਰਿ ਮਹਾਰਥੌ। ਕृष੍ਣੌ ਦਦृਸ਼ਤੁਃ ਕਨ੍ਯਾਂ ਚਰਨ੍ਤੀਂ ਚਾਰੁਦਰ੍ਸ਼ਨਾਮ੍

ਉਥੇ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਕਰਕੇ ਤੇ ਸਾਫ਼ ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ, ਦੋ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਅਰਜੁਨ, ਨੇੜੇ ਹੀ ਇਕ ਸੋਹਣੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਘੁੰਮਦੀ ਹੋਈ ਵੇਖਿਆ।

ਤਾਮਾਸਾਦ੍ਯ ਵਰਾਰੋਹਾਂ ਸੁਦ੍ਵਿਜਾਂ ਰੁਚਿਰਾਨਨਾਮ੍। ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਪ੍ਰੇषਿਤਃ ਸਖ੍ਯਾ ਫਾਲ੍ਗੁਨਃ ਪ੍ਰਮਦੋਤ੍ਤਮਾਮ੍

ਉਸ ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਉੱਚੀ ਕੁੜੀ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ, ਆਪਣੇ ਦੋਸਤ ਵੱਲੋਂ ਭੇਜਿਆ, ਉਸ ਵਧੀਆ ਨਾਰੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗਾ।

ਕਾ ਤ੍ਵਂ ਕਸ੍ਯਾਸਿ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣਿ ਕੁਤੋ ਵਾ ਕਿਂ ਚਿਕੀਰ੍षਸਿ। ਮਨ੍ਯੇ ਤ੍ਵਾਂ ਪਤਿਮਿਚ੍ਛਨ੍ਤੀਂ ਸਰ੍ਵਂ ਕਥਯ ਸ਼ੋਭਨੇ

ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਹੇ ਪਤਲੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ? ਤੂੰ ਕਿਸ ਦੀ ਧੀ ਹੈਂ, ਕਿੱਥੋਂ ਆਈ ਹੈਂ, ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ? ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਪਤੀ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ। ਹੇ ਸੋਹਣੀ, ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ।

ਸ਼੍ਰੀਕਾਲਿਨ੍ਦ੍ਯੁਵਾਚ। ਅਹਂ ਦੇਵਸ੍ਯ ਸਵਿਤੁਰ੍ਦੁਹਿਤਾ ਪਤਿਮਿਚ੍ਛਤੀ। ਵਿष੍ਣੁਂ ਵਰੇਣ੍ਯਂ ਵਰਦਂ ਤਪਃ ਪਰਮਮਾਸ੍ਥਿਤਃ

ਸ਼੍ਰੀ ਕਾਲਿੰਦੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੈਂ ਸੂਰਜ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਧੀ ਹਾਂ, ਪਤੀ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਵੱਡਾ ਤਪ ਕਰ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪਤੀ ਬਣਾਉਣ ਲਈ।

ਨਾਨ੍ਯਂ ਪਤਿਂ ਵृਣੇ ਵੀਰ ਤਮृਤੇ ਸ਼੍ਰੀਨਿਕੇਤਨਮ੍। ਤੁष੍ਯਤਾਂ ਮੇ ਸ ਭਗਵਾਨ੍ਮੁਕੁਨ੍ਦੋऽਨਾਥਸਂਸ਼੍ਰਯਃ

ਮੈਂ ਉਸ ਸ਼੍ਰੀ ਦੇ ਆਸਰੇ ਵਾਲੇ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪਤੀ ਨਹੀਂ ਚੁਣਦੀ। ਉਹ ਮੁਕੁੰਦ, ਜੋ ਬੇਸਹਾਰਿਆਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਰਾਜ਼ੀ ਹੋਵੇ।

ਕਾਲਿਨ੍ਦੀਤਿ ਸਮਾਖ੍ਯਾਤਾ ਵਸਾਮਿ ਯਮੁਨਾਜਲੇ। ਨਿਰ੍ਮਿਤੇ ਭਵਨੇ ਪਿਤ੍ਰਾ ਯਾਵਦਚ੍ਯੁਤਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍

ਕਾਲਿੰਦੀ ਨਾਮ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿਚ, ਪਿਤਾ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਏ ਮਹਿਲ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੀ ਹਾਂ, ਜਦ ਤਕ ਅਚਲ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਨਹੀਂ ਹੋ ਜਾਂਦਾ।

ਤਥਾਵਦਦ੍ਗੁਡਾਕੇਸ਼ੋ ਵਾਸੁਦੇਵਾਯ ਸੋऽਪਿ ਤਾਮ੍। ਰਥਮਾਰੋਪ੍ਯ ਤਦ੍ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਧਰ੍ਮਰਾਜਮੁਪਾਗਮਤ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ। ਉਹ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਸ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਕੋਲ ਲੈ ਗਿਆ।

ਯਦੈਵ ਕृष੍ਣਃ ਸਨ੍ਦਿष੍ਟਃ ਪਾਰ੍ਥਾਨਾਂ ਪਰਮਾਦ੍ਭੁਤਮ੍। ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਨਗਰਂ ਵਿਚਿਤ੍ਰਂ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ

ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਲਈ ਅਜੋਬੀ ਨਗਰੀ ਬਣਵਾਉਣੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨਾਲ ਵੱਡੀ ਚਮਤਕਾਰੀ ਨਗਰੀ ਤਿਆਰ ਕਰਵਾਈ।

ਭਗਵਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਨਿਵਸਨ੍ਸ੍ਵਾਨਾਂ ਪ੍ਰਿਯਚਿਕੀਰ੍षਯਾ। ਅਗ੍ਨਯੇ ਖਾਣ੍ਡਵਂ ਦਾਤੁਮਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯਾਥ ਸਾਰਥਿਃ

ਭਗਵਾਨ ਜੀ ਉਥੇ ਆਪਣੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਰਹਿ ਰਹੇ ਸਨ। ਫਿਰ ਉਹ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਰਥੀ ਬਣ ਕੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਖਾਂਡਵ ਜੰਗਲ ਦੇਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ।

ਸੋऽਗ੍ਨਿਸ੍ਤੁष੍ਟੋ ਧਨੁਰਦਾਦ੍ਧ੍ਯਾਨ੍ਸ਼੍ਵੇਤਾਨ੍ਰਥਂ ਨृਪ। ਅਰ੍ਜੁਨਾਯਾਕ੍ਸ਼ਯੌ ਤੂਣੌ ਵਰ੍ਮ ਚਾਭੇਦ੍ਯਮਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ

ਹੇ ਰਾਜਨ! ਅੱਗ ਦੇਵਤਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਧਨੁਸ਼, ਚਿੱਟੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲਾ ਰਥ, ਦੋ ਨਾ ਮੁੱਕਣ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਤਰਕਸ਼, ਅਟੱਲ ਕਵਚ ਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਅਸਤਰਾਂ ਦੀ ਦਾਤ ਦਿੱਤੀ।

ਮਯਸ਼੍ਚ ਮੋਚਿਤੋ ਵਹ੍ਨੇਃ ਸਭਾਂ ਸਖ੍ਯ ਉਪਾਹਰਤ੍। ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਯਾਸੀਜ੍ਜਲਸ੍ਥਲਦृਸ਼ਿਭ੍ਰਮਃ

ਅੱਗ ਤੋਂ ਬਚਾਏ ਹੋਏ ਮਾਇਆ ਨੇ ਦੋਸਤੀ ਦੇ ਨਾਤੇ ਇਕ ਵੱਡੀ ਸਭਾ ਭੇਟ ਵਜੋਂ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦੁਰਯੋਧਨ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ ਸਮਝ ਕੇ ਭੁੱਲ ਗਿਆ ਸੀ।

ਸ ਤੇਨ ਸਮਨੁਜ੍ਞਾਤਃ ਸੁਹृਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚਾਨੁਮੋਦਿਤਃ। ਆਯਯੌ ਦ੍ਵਾਰਕਾਂ ਭੂਯਃ ਸਾਤ੍ਯਕਿਪ੍ਰਮੁਖੈਰ੍ਵृਤਃ

ਉਸ ਦੀ ਆਗਿਆ ਤੇ ਦੋਸਤਾਂ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਆਦਿਕ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਮੁੜ ਦਵਾਰਕਾ ਵਲ ਚਲੇ ਗਏ।

ਅਥੋਪਯੇਮੇ ਕਾਲਿਨ੍ਦੀਂ ਸੁਪੁਣ੍ਯਰ੍ਤ੍ਵृਕ੍ਸ਼ ਊਰ੍ਜਿਤੇ। ਵਿਤਨ੍ਵਨ੍ਪਰਮਾਨਨ੍ਦਂ ਸ੍ਵਾਨਾਂ ਪਰਮਮਙ੍ਗਲਃ

ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਚੰਗੇ ਸਮੇਂ ਤੇ ਕਾਲਿੰਦੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਚੰਗਾ ਸੁਖ ਫੈਲ ਗਿਆ।

ਵਿਨ੍ਦ੍ਯਾਨੁਵਿਨ੍ਦ੍ਯਾਵਾਵਨ੍ਤ੍ਯੌ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਵਸ਼ਾਨੁਗੌ। ਸ੍ਵਯਂਵਰੇ ਸ੍ਵਭਗਿਨੀਂ ਕृष੍ਣੇ ਸਕ੍ਤਾਂ ਨ੍ਯषੇਧਤਾਮ੍

ਵਿੰਦਾ ਤੇ ਅਨੁਵਿੰਦਾ, ਜੋ ਅਵੰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਤੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੇ ਪੱਖਵਾਲੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਨੂੰ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨਾਲ ਲਗਾਅ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਸਵਯੰਵਰ ਵਿੱਚ ਪਤੀ ਚੁਣਨ ਤੋਂ ਰੋਕਿਆ।

ਰਾਜਾਧਿਦੇਵ੍ਯਾਸ੍ਤਨਯਾਂ ਮਿਤ੍ਰਵਿਨ੍ਦਾਂ ਪਿਤृष੍ਵਸੁਃ। ਪ੍ਰਸਹ੍ਯ ਹृਤਵਾਨ੍ਕृष੍ਣੋ ਰਾਜਨ੍ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਤਾਮ੍

ਹੇ ਰਾਜਨ! ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਭੈਣ ਦੀ ਧੀ ਮਿਤ੍ਰਵਿੰਦਾ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਲੈ ਲਿਆ।

ਨਗ੍ਨਜਿਨ੍ਨਾਮ ਕੌਸ਼ਲ੍ਯ ਆਸੀਦ੍ਰਾਜਾਤਿਧਾਰ੍ਮਿਕਃ। ਤਸ੍ਯ ਸਤ੍ਯਾਭਵਤ੍ਕਨ੍ਯਾ ਦੇਵੀ ਨਾਗ੍ਨਜਿਤੀ ਨृਪ

ਕੌਸ਼ਲ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨਗ੍ਨਜਿਤ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਧਰਮੀ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਧੀ ਸਤ੍ਯਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਨਗ੍ਨਜਿਤੀ ਵੀ ਆਖਦੇ ਸਨ।

ਨ ਤਾਂ ਸ਼ੇਕੁਰ੍ਨृਪਾ ਵੋਢੁਮਜਿਤ੍ਵਾ ਸਪ੍ਤਗੋਵृषਾਨ੍। ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਸ਼ृਙ੍ਗਾਨ੍ਸੁਦੁਰ੍ਧਰ੍षਾਨ੍ਵੀਰ੍ਯਗਨ੍ਧਾਸਹਾਨ੍ਖਲਾਨ੍

ਕੋਈ ਵੀ ਰਾਜਾ, ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਸੱਤ ਤੇਜ਼ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਜੰਗਲੀ ਤੇ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਸਾਂਡਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵਸ ਕਰਦਾ, ਉਸ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਿੱਤ ਸਕਦਾ ਸੀ।

ਤਾਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵृषਜਿਲ੍ਲਭ੍ਯਾਂ ਭਗਵਾਨ੍ਸਾਤ੍ਵਤਾਂ ਪਤਿਃ। ਜਗਾਮ ਕੌਸ਼ਲ੍ਯਪੁਰਂ ਸੈਨ੍ਯੇਨ ਮਹਤਾ ਵृਤਃ

ਜਦ ਭਗਵਾਨ, ਸਾਤ੍ਵਤਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਉਹ ਸਾਂਡਾਂ ਦੀ ਜਿੱਤ ਨਾਲ ਮਿਲ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਕੌਸ਼ਲ ਨਗਰ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।

ਸ ਕੋਸ਼ਲਪਤਿਃ ਪ੍ਰੀਤਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਤ੍ਥਾਨਾਸਨਾਦਿਭਿਃ। ਅਰ੍ਹਣੇਨਾਪਿ ਗੁਰੁਣਾ ਪੂਜਯਨ੍ਪ੍ਰਤਿਨਨ੍ਦਿਤਃ

ਕੌਸ਼ਲ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਕੇ, ਬੈਠਾਕ ਤੇ ਹੋਰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਵੱਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾਲ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ।

ਵਰਂ ਵਿਲੋਕ੍ਯਾਭਿਮਤਂ ਸਮਾਗਤਂ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਕਨ੍ਯਾ ਚਕਮੇ ਰਮਾਪਤਿਮ੍। ਭੂਯਾਦਯਂ ਮੇ ਪਤਿਰਾਸ਼ਿषੋऽਨਲਃ ਕਰੋਤੁ ਸਤ੍ਯਾ ਯਦਿ ਮੇ ਧृਤੋ ਵ੍ਰਤਃ

ਜਦ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨਪਸੰਦ ਵਰ ਆਇਆ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮੀਪਤੀ ਨੂੰ ਚਾਹਿਆ ਤੇ ਸੋਚਿਆ: 'ਜੇ ਮੇਰਾ ਵਰਤ ਸੱਚਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹੀ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਬਣੇ ਤੇ ਮੇਰੀਆਂ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋਣ।'

ਯਤ੍ਪਾਦਪਙ੍ਕਜਰਜਃ ਸ਼ਿਰਸਾ ਬਿਭਰ੍ਤਿ। ਸ਼੍ਰੀਰਬ੍ਜਜਃ ਸਗਿਰਿਸ਼ਃ ਸਹ ਲੋਕਪਾਲੈਃ । ਲੀਲਾਤਨੁਃ ਸ੍ਵਕृਤਸੇਤੁਪਰੀਪ੍ਸਯਾ ਯਃ। ਕਾਲੇऽਦਧਤ੍ਸ ਭਗਵਾਨ੍ਮਮ ਕੇਨ ਤੁष੍ਯੇਤ੍

ਜਿਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਲਕਸ਼ਮੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਪੂਲ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਭਗਵਾਨ ਮੇਰੇ ਵਰਗੇ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?

ਅਰ੍ਚਿਤਂ ਪੁਨਰਿਤ੍ਯਾਹ ਨਾਰਾਯਣ ਜਗਤ੍ਪਤੇ। ਆਤ੍ਮਾਨਨ੍ਦੇਨ ਪੂਰ੍ਣਸ੍ਯ ਕਰਵਾਣਿ ਕਿਮਲ੍ਪਕਃ

ਮੁੜ ਸਤਿਕਾਰ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਨਾਰਾਇਣ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ, ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: 'ਮੈਂ ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਸੁਖ ਵਿੱਚ ਪੂਰਾ ਹਾਂ, ਫਿਰ ਮੈਂ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ ਕੀ ਕਰਾਂ?'

ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੁਕ ਉਵਾਚ। ਤਮਾਹ ਭਗਵਾਨ੍ਹृष੍ਟਃ ਕृਤਾਸਨਪਰਿਗ੍ਰਹਃ। ਮੇਘਗਮ੍ਭੀਰਯਾ ਵਾਚਾ ਸਸ੍ਮਿਤਂ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨ

ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਭਗਵਾਨ ਜੀ, ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਆਸਨ ਸਵੀਕਾਰ ਕੇ, ਘੰਮਭੀਰ ਬਾਦਲ ਵਾਂਗ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ੀ ਨੂੰ ਬੋਲੇ।