ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਏਵਂ ਵ੍ਯਵਸਿਤੋ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ੍ਸ੍ਵਸੁਤਾਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍। ਮਣਿਂ ਚ ਸ੍ਵਯਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਕृष੍ਣਾਯੋਪਜਹਾਰ ਹ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਨ ਵਿੱਚ ਨਿਸਚਾ ਕਰਕੇ, ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸੁਧਰਮ ਧੀ ਤੇ ਮਣੀ ਖੁਦ ਲੈ ਕੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕੀਤੀ।

ਤਾਂ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾਂ ਭਗਵਾਨੁਪਯੇਮੇ ਯਥਾਵਿਧਿ। ਬਹੁਭਿਰ੍ਯਾਚਿਤਾਂ ਸ਼ੀਲ ਰੂਪੌਦਾਰ੍ਯਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤਾਮ੍

ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਸਤਯਭਾਮਾ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਲੋਕ ਉਸ ਦੇ ਚਰਿਤਰ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੇ ਉੱਚ ਗੁਣਾਂ ਕਰਕੇ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਆਹ ਲਿਆ।

ਭਗਵਾਨਾਹ ਨ ਮਣਿਂ ਪ੍ਰਤੀਚ੍ਛਾਮੋ ਵਯਂ ਨृਪ। ਤਵਾਸ੍ਤਾਂ ਦੇਵਭਕ੍ਤਸ੍ਯ ਵਯਂ ਚ ਫਲਭਾਗਿਨਃ

ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਅਸੀਂ ਮਣੀ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ, ਰਾਜਾ। ਇਹ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਹੀ ਰਹੇ, ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਭਗਤ ਹੈਂ; ਅਸੀਂ ਵੀ ਇਸ ਦੇ ਫਲਾਂ ਵਿੱਚ ਹਿੱਸਾ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ।'

ਕਾਲਿਨ੍ਦੀਮਿਤ੍ਰਵਿਨ੍ਦਾਸਤ੍ਯਾਭਦ੍ਰਾਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਾਦੀਨਾਂ ਪਾਣਿਗ੍ਰਹਣਮ੍। ਅਥਾष੍ਟਪਞ੍ਚਾਸ਼ਤ੍ਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ 10.58 ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੁਕ ਉਵਾਚ। ਏਕਦਾ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਪ੍ਰਤੀਤਾਨ੍ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ। ਇਨ੍ਦ੍ਰਪ੍ਰਸ੍ਥਂ ਗਤਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਯੁਯੁਧਾਨਾਦਿਭਿਰ੍ਵृਤਃ

ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਕ ਵਾਰੀ, ਯੁਯੁਧਾਨ ਆਦਿ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਇੰਦਰਪ੍ਰਸਥ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਗਿਆ।

ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਮਾਗਤਂ ਪਾਰ੍ਥਾ ਮੁਕੁਨ੍ਦਮਖਿਲੇਸ਼੍ਵਰਮ੍। ਉਤ੍ਤਸ੍ਥੁਰ੍ਯੁਗਪਦ੍ਵੀਰਾਃ ਪ੍ਰਾਣਾ ਮੁਖ੍ਯਮਿਵਾਗਤਮ੍

ਮੁਕੁੰਦ, ਸਭ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਵਿਰੋਧੀ ਪੁੱਤਰ ਇਕਠੇ ਉਠ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਜਿਵੇਂ ਜਿੰਦ ਆ ਗਈ ਹੋਵੇ।

ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯਾਚ੍ਯੁਤਂ ਵੀਰਾ ਅਙ੍ਗਸਙ੍ਗਹਤੈਨਸਃ। ਸਾਨੁਰਾਗਸ੍ਮਿਤਂ ਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਮੁਦਂ ਯਯੁਃ

ਅਚੁਤ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਵਿਰੋਧੀ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਭੁਲਾ ਗਏ। ਉਸ ਦਾ ਪਿਆਰ ਭਰਿਆ, ਹੱਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।

ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਸ੍ਯ ਭੀਮਸ੍ਯ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਾਦਾਭਿਵਨ੍ਦਨਮ੍। ਫਾਲ੍ਗੁਨਂ ਪਰਿਰਭ੍ਯਾਥ ਯਮਾਭ੍ਯਾਂ ਚਾਭਿਵਨ੍ਦਿਤਃ

ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਤੇ ਭੀਮ ਦੇ ਪੈਰ ਛੁਹ ਕੇ, ਉਹ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਤੇ ਯਮਲਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ।

ਪਰਮਾਸਨ ਆਸੀਨਂ ਕृष੍ਣਾ ਕृष੍ਣਮਨਿਨ੍ਦਿਤਾ। ਨਵੋਢਾ ਵ੍ਰੀਡਿਤਾ ਕਿਞ੍ਚਿਚ੍ਛਨੈਰੇਤ੍ਯਾਭ੍ਯਵਨ੍ਦਤ

ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਨਵੀਂ ਵਿਆਹੀ ਹੋਈ ਤੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਲਜਜੀ, ਆਹਿਸਤਾ ਆ ਕੇ, ਮੁੱਖ ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।

ਤਥੈਵ ਸਾਤ੍ਯਕਿਃ ਪਾਰ੍ਥੈਃ ਪੂਜਿਤਸ਼੍ਚਾਭਿਵਨ੍ਦਿਤਃ। ਨਿषਸਾਦਾਸਨੇऽਨ੍ਯੇ ਚ ਪੂਜਿਤਾਃ ਪਰ੍ਯੁਪਾਸਤ

ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਨੂੰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਆ ਕੇ ਆਪਣੀ ਸੀਟ ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਹੋਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵੀ ਆਦਰ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਵੀ ਨੇੜੇ ਆ ਕੇ ਬੈਠ ਗਏ।

ਪृਥਾਮ੍ਸਮਾਗਤ੍ਯ ਕृਤਾਭਿਵਾਦਨਸ੍ਤਯਾਤਿਹਾਰ੍ਦਾਰ੍ਦ੍ਰ ਦृਸ਼ਾਭਿਰਮ੍ਭਿਤਃ। ਆਪृष੍ਟਵਾਂਸ੍ਤਾਂ ਕੁਸ਼ਲਂ ਸਹਸ੍ਨੁषਾਂ ਪਿਤृष੍ਵਸਾਰਮ੍ਪਰਿਪृष੍ਟਬਾਨ੍ਧਵਃ

ਉਹ ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਕੋਲ ਆਇਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਵੱਡੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਆਂਸੂ ਲਿਆ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਕੁੰਤੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀ, ਭੈਣ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੀ ਖੈਰ-ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਪੁੱਛੀ।

ਤਮਾਹ ਪ੍ਰੇਮਵੈਕ੍ਲਵ੍ਯ ਰੁਦ੍ਧਕਣ੍ਠਾਸ਼੍ਰੁਲੋਚਨਾ। ਸ੍ਮਰਨ੍ਤੀ ਤਾਨ੍ਬਹੂਨ੍ਕ੍ਲੇਸ਼ਾਨ੍ਕ੍ਲੇਸ਼ਾਪਾਯਾਤ੍ਮਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍

ਕੁੰਤੀ ਨੇ, ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਅਤੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਤਮ-ਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਅਤੇ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਆਂਸੂ ਲਿਆ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।

ਤਦੈਵ ਕੁਸ਼ਲਂ ਨੋऽਭੂਤ੍ਸਨਾਥਾਸ੍ਤੇ ਕृਤਾ ਵਯਮ੍। ਜ੍ਞਾਤੀਨ੍ਨਃ ਸ੍ਮਰਤਾ ਕृष੍ਣ ਭ੍ਰਾਤਾ ਮੇ ਪ੍ਰੇषਿਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ

ਸਾਡੀ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਤਾਂ ਉਸ ਵੇਲੇ ਆਈ, ਜਦੋਂ ਸਾਨੂੰ ਰਖਵਾਲਾ ਮਿਲਿਆ। ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਮੇਰਾ ਭਰਾ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।

ਨ ਤੇऽਸ੍ਤਿ ਸ੍ਵਪਰਭ੍ਰਾਨ੍ਤਿਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਸੁਹृਦਾਤ੍ਮਨਃ। ਤਥਾਪਿ ਸ੍ਮਰਤਾਂ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤ੍ਕ੍ਲੇਸ਼ਾਨ੍ਹਂਸਿ ਹृਦਿ ਸ੍ਥਿਤਃ

ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਦੋਸਤ ਤੇ ਆਤਮਾ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਲਈ 'ਆਪਣੇ-ਪਰਾਏ' ਦੀ ਕੋਈ ਭੁੱਲ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ ਵੀ, ਜੋ ਤੇਰੀ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਰਹਿ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।

ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ ਉਵਾਚ। ਕਿਂ ਨ ਆਚਰਿਤਂ ਸ਼੍ਰੇਯੋ ਨ ਵੇਦਾਹਮਧੀਸ਼੍ਵਰ। ਯੋਗੇਸ਼੍ਵਰਾਣਾਂ ਦੁਰ੍ਦਰ੍ਸ਼ੋ ਯਨ੍ਨੋ ਦृष੍ਟਃ ਕੁਮੇਧਸਾਮ੍

ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਅਸੀਂ ਕਿਹੜਾ ਭਲਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ? ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ, ਜੋ ਯੋਗੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵਿਰਲੇ ਹੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਸਾਨੂੰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਥੋੜੀ ਹੈ, ਮਿਲ ਗਿਆ।

ਇਤਿ ਵੈ ਵਾਰ੍षਿਕਾਨ੍ਮਾਸਾਨ੍ਰਾਜ੍ਞਾ ਸੋऽਭ੍ਯਰ੍ਥਿਤਃ ਸੁਖਮ੍। ਜਨਯਨ੍ਨਯਨਾਨਨ੍ਦਮਿਨ੍ਦ੍ਰਪ੍ਰਸ੍ਥੌਕਸਾਂ ਵਿਭੁਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ ਦੀ ਬੇਨਤੀ 'ਤੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਕਈ ਮਹੀਨੇ ਇੰਦਰਪ੍ਰਸਥ ਵਿਚ ਰਿਹਾ, ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ।

ਏਕਦਾ ਰਥਮਾਰੁਹ੍ਯ ਵਿਜਯੋ ਵਾਨਰਧ੍ਵਜਮ੍। ਗਾਣ੍ਡੀਵਂ ਧਨੁਰਾਦਾਯ ਤੂਣੌ ਚਾਕ੍ਸ਼ਯਸਾਯਕੌ

ਇੱਕ ਵਾਰ, ਅਰਜੁਨ, ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਹਨੁਮਾਨ ਦੇ ਝੰਡੇ ਵਾਲਾ ਰਥ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਗਾਂਡੀਵ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਅਖ਼ਤਮ ਤੀਰ-ਭਰਿਆ ਤੂਣੀ ਲੈ ਲਿਆ।

ਸਾਕਂ ਕृष੍ਣੇਨ ਸਨ੍ਨਦ੍ਧੋ ਵਿਹਰ੍ਤੁਂ ਵਿਪਿਨਂ ਮਹਤ੍। ਬਹੁਵ੍ਯਾਲਮृਗਾਕੀਰ੍ਣਂ ਪ੍ਰਾਵਿਸ਼ਤ੍ਪਰਵੀਰਹਾ

ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਜੰਗਲ, ਜਿੱਥੇ ਕਈ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਸਨ, ਮਨੋਰੰਜਨ ਲਈ ਗਿਆ। ਉਹ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।

ਤਤ੍ਰਾਵਿਧ੍ਯਚ੍ਛਰੈਰ੍ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਾਨ੍ਸ਼ੂਕਰਾਨ੍ਮਹਿषਾਨ੍ਰੁਰੂਨ੍। ਸ਼ਰਭਾਨ੍ਗਵਯਾਨ੍ਖਡ੍ਗਾਨ੍ਹਰਿਣਾਨ੍ਸ਼ਸ਼ਸ਼ਲ੍ਲਕਾਨ੍

ਉਥੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬਾਘ, ਸੂਰ, ਮਹਿਸ਼, ਰੂ, ਸਰਭ, ਜੰਗਲੀ ਬਲਦ, ਗੈਂਡੇ, ਹਿਰਣ, ਖਰਗੋਸ਼ ਤੇ ਸੂਈ ਵਾਲੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ।

ਤਾਨ੍ਨਿਨ੍ਯੁਃ ਕਿਙ੍ਕਰਾ ਰਾਜ੍ਞੇ ਮੇਧ੍ਯਾਨ੍ਪਰ੍ਵਣ੍ਯੁਪਾਗਤੇ। ਤृਟ੍ਪਰੀਤਃ ਪਰਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਬਿਭਤ੍ਸੁਰ੍ਯਮੁਨਾਮਗਾਤ੍

ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਜਾਨਵਰ ਸੇਵਕਾਂ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਤਿਉਹਾਰ ਦੇ ਸਮੇਂ ਲਿਆ ਦਿੱਤੇ। ਪਿਆਸ ਤੇ ਥਕਾਵਟ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਅਰਜੁਨ ਯਮੁਨਾ ਨਦੀ ਵੱਲ ਗਿਆ।

ਤਤ੍ਰੋਪਸ੍ਪृਸ਼੍ਯ ਵਿਸ਼ਦਂ ਪੀਤ੍ਵਾ ਵਾਰਿ ਮਹਾਰਥੌ। ਕृष੍ਣੌ ਦਦृਸ਼ਤੁਃ ਕਨ੍ਯਾਂ ਚਰਨ੍ਤੀਂ ਚਾਰੁਦਰ੍ਸ਼ਨਾਮ੍

ਉਥੇ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਕਰਕੇ ਤੇ ਸਾਫ਼ ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ, ਦੋ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਅਰਜੁਨ, ਨੇੜੇ ਹੀ ਇਕ ਸੋਹਣੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਘੁੰਮਦੀ ਹੋਈ ਵੇਖਿਆ।

ਤਾਮਾਸਾਦ੍ਯ ਵਰਾਰੋਹਾਂ ਸੁਦ੍ਵਿਜਾਂ ਰੁਚਿਰਾਨਨਾਮ੍। ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਪ੍ਰੇषਿਤਃ ਸਖ੍ਯਾ ਫਾਲ੍ਗੁਨਃ ਪ੍ਰਮਦੋਤ੍ਤਮਾਮ੍

ਉਸ ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਉੱਚੀ ਕੁੜੀ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ, ਆਪਣੇ ਦੋਸਤ ਵੱਲੋਂ ਭੇਜਿਆ, ਉਸ ਵਧੀਆ ਨਾਰੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗਾ।

ਕਾ ਤ੍ਵਂ ਕਸ੍ਯਾਸਿ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣਿ ਕੁਤੋ ਵਾ ਕਿਂ ਚਿਕੀਰ੍षਸਿ। ਮਨ੍ਯੇ ਤ੍ਵਾਂ ਪਤਿਮਿਚ੍ਛਨ੍ਤੀਂ ਸਰ੍ਵਂ ਕਥਯ ਸ਼ੋਭਨੇ

ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਹੇ ਪਤਲੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ? ਤੂੰ ਕਿਸ ਦੀ ਧੀ ਹੈਂ, ਕਿੱਥੋਂ ਆਈ ਹੈਂ, ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ? ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਪਤੀ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ। ਹੇ ਸੋਹਣੀ, ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ।

ਸ਼੍ਰੀਕਾਲਿਨ੍ਦ੍ਯੁਵਾਚ। ਅਹਂ ਦੇਵਸ੍ਯ ਸਵਿਤੁਰ੍ਦੁਹਿਤਾ ਪਤਿਮਿਚ੍ਛਤੀ। ਵਿष੍ਣੁਂ ਵਰੇਣ੍ਯਂ ਵਰਦਂ ਤਪਃ ਪਰਮਮਾਸ੍ਥਿਤਃ

ਸ਼੍ਰੀ ਕਾਲਿੰਦੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੈਂ ਸੂਰਜ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਧੀ ਹਾਂ, ਪਤੀ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਵੱਡਾ ਤਪ ਕਰ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪਤੀ ਬਣਾਉਣ ਲਈ।

ਨਾਨ੍ਯਂ ਪਤਿਂ ਵृਣੇ ਵੀਰ ਤਮृਤੇ ਸ਼੍ਰੀਨਿਕੇਤਨਮ੍। ਤੁष੍ਯਤਾਂ ਮੇ ਸ ਭਗਵਾਨ੍ਮੁਕੁਨ੍ਦੋऽਨਾਥਸਂਸ਼੍ਰਯਃ

ਮੈਂ ਉਸ ਸ਼੍ਰੀ ਦੇ ਆਸਰੇ ਵਾਲੇ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪਤੀ ਨਹੀਂ ਚੁਣਦੀ। ਉਹ ਮੁਕੁੰਦ, ਜੋ ਬੇਸਹਾਰਿਆਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਰਾਜ਼ੀ ਹੋਵੇ।

ਕਾਲਿਨ੍ਦੀਤਿ ਸਮਾਖ੍ਯਾਤਾ ਵਸਾਮਿ ਯਮੁਨਾਜਲੇ। ਨਿਰ੍ਮਿਤੇ ਭਵਨੇ ਪਿਤ੍ਰਾ ਯਾਵਦਚ੍ਯੁਤਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍

ਕਾਲਿੰਦੀ ਨਾਮ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿਚ, ਪਿਤਾ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਏ ਮਹਿਲ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੀ ਹਾਂ, ਜਦ ਤਕ ਅਚਲ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਨਹੀਂ ਹੋ ਜਾਂਦਾ।

ਤਥਾਵਦਦ੍ਗੁਡਾਕੇਸ਼ੋ ਵਾਸੁਦੇਵਾਯ ਸੋऽਪਿ ਤਾਮ੍। ਰਥਮਾਰੋਪ੍ਯ ਤਦ੍ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਧਰ੍ਮਰਾਜਮੁਪਾਗਮਤ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ। ਉਹ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਸ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਕੋਲ ਲੈ ਗਿਆ।

ਯਦੈਵ ਕृष੍ਣਃ ਸਨ੍ਦਿष੍ਟਃ ਪਾਰ੍ਥਾਨਾਂ ਪਰਮਾਦ੍ਭੁਤਮ੍। ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਨਗਰਂ ਵਿਚਿਤ੍ਰਂ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ

ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਲਈ ਅਜੋਬੀ ਨਗਰੀ ਬਣਵਾਉਣੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨਾਲ ਵੱਡੀ ਚਮਤਕਾਰੀ ਨਗਰੀ ਤਿਆਰ ਕਰਵਾਈ।

ਭਗਵਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਨਿਵਸਨ੍ਸ੍ਵਾਨਾਂ ਪ੍ਰਿਯਚਿਕੀਰ੍षਯਾ। ਅਗ੍ਨਯੇ ਖਾਣ੍ਡਵਂ ਦਾਤੁਮਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯਾਥ ਸਾਰਥਿਃ

ਭਗਵਾਨ ਜੀ ਉਥੇ ਆਪਣੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਰਹਿ ਰਹੇ ਸਨ। ਫਿਰ ਉਹ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਰਥੀ ਬਣ ਕੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਖਾਂਡਵ ਜੰਗਲ ਦੇਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ।

ਸੋऽਗ੍ਨਿਸ੍ਤੁष੍ਟੋ ਧਨੁਰਦਾਦ੍ਧ੍ਯਾਨ੍ਸ਼੍ਵੇਤਾਨ੍ਰਥਂ ਨृਪ। ਅਰ੍ਜੁਨਾਯਾਕ੍ਸ਼ਯੌ ਤੂਣੌ ਵਰ੍ਮ ਚਾਭੇਦ੍ਯਮਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ

ਹੇ ਰਾਜਨ! ਅੱਗ ਦੇਵਤਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਧਨੁਸ਼, ਚਿੱਟੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲਾ ਰਥ, ਦੋ ਨਾ ਮੁੱਕਣ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਤਰਕਸ਼, ਅਟੱਲ ਕਵਚ ਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਅਸਤਰਾਂ ਦੀ ਦਾਤ ਦਿੱਤੀ।