ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਜਾਨੇ ਤ੍ਵਾਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਪ੍ਰਾਣ ਓਜਃ ਸਹੋ ਬਲਮ੍। ਵਿष੍ਣੁਂ ਪੁਰਾਣਪੁਰੁषਂ ਪ੍ਰਭਵਿष੍ਣੁਮਧੀਸ਼੍ਵਰਮ੍

ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਜਿੰਦ, ਜੋਸ਼, ਤਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਪੁਰਾਣਾ ਪੁਰਖ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਤੇ ਸਰਵ-ਸੰਪੂਰਨ ਮਾਲਕ ਹੈਂ।

ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਵਿਸ਼੍ਵਸृਜਾਂ ਸ੍ਰष੍ਟਾ ਸृष੍ਟਾਨਾਮਪਿ ਯਚ੍ਚ ਸਤ੍। ਕਾਲਃ ਕਲਯਤਾਮੀਸ਼ਃ ਪਰ ਆਤ੍ਮਾ ਤਥਾਤ੍ਮਨਾਮ੍

ਤੂੰ ਸਿਰਜਣਹਾਰਾਂ ਦਾ ਵੀ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਹੈਂ, ਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਸਿਰਜਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਵਿਚ ਵੀ ਤੂੰ ਮੌਜੂਦ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਸਮਾਂ ਹੈਂ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਗਿਣਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਆਤਮਾ ਤੇ ਹਰ ਆਤਮਾ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੈਂ।

ਯਸ੍ਯੇषਦੁਤ੍ਕਲਿਤਰੋषਕਟਾਕ੍ਸ਼ਮੋਕ੍ਸ਼ੈਰ੍। ਵਰ੍ਤ੍ਮਾਦਿਸ਼ਤ੍ਕ੍ਸ਼ੁਭਿਤਨਕ੍ਰਤਿਮਿਙ੍ਗਲੋऽਬ੍ਧਿਃ । ਸੇਤੁਃ ਕृਤਃ ਸ੍ਵਯਸ਼ ਉਜ੍ਜ੍ਵਲਿਤਾ ਚ ਲਙ੍ਕਾ। ਰਕ੍ਸ਼ਃਸ਼ਿਰਾਂਸਿ ਭੁਵਿ ਪੇਤੁਰਿषੁਕ੍ਸ਼ਤਾਨਿ

ਜਿਸ ਦੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉਠੇ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਹਿਲ ਗਿਆ, ਰਾਹ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ, ਪੁਲ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ, ਲੰਕਾ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਚਮਕ ਉਠੀ, ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।

ਇਤਿ ਵਿਜ੍ਞਾਤਵਿਜ੍ਞਾਨਮृਕ੍ਸ਼ਰਾਜਾਨਮਚ੍ਯੁਤਃ। ਵ੍ਯਾਜਹਾਰ ਮਹਾਰਾਜ ਭਗਵਾਨ੍ਦੇਵਕੀਸੁਤਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਕੇ, ਭਾਲੂਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਅਚੁਤ ਤੇ ਦੇਵਕੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।

ਅਭਿਮृਸ਼੍ਯਾਰਵਿਨ੍ਦਾਕ੍ਸ਼ਃ ਪਾਣਿਨਾ ਸ਼ਂਕਰੇਣ ਤਮ੍। ਕृਪਯਾ ਪਰਯਾ ਭਕ੍ਤਂ ਮੇਘਗਮ੍ਭੀਰਯਾ ਗਿਰਾ

ਕੰਵਲ-ਆਖਾਂ ਵਾਲਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਛੂਹ ਕੇ, ਬਦਲੀ ਵਾਂਗ ਗੂੜ੍ਹੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ, ਆਪਣੇ ਭਗਤ ਨਾਲ ਵੱਡੀ ਦਇਆ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।

ਮਣਿਹੇਤੋਰਿਹ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਵਯਮृਕ੍ਸ਼ਪਤੇ ਬਿਲਮ੍। ਮਿਥ੍ਯਾਭਿਸ਼ਾਪਂ ਪ੍ਰਮृਜਨ੍ਨਾਤ੍ਮਨੋ ਮਣਿਨਾਮੁਨਾ

ਮਣੀ ਲਈ, ਹੇ ਭਾਲੂਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਗੁਫਾ ਵਿਚ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਲੱਗੇ ਝੂਠੇ ਦੋਸ਼ ਨੂੰ ਇਸ ਮਣੀ ਨਾਲ ਦੂਰ ਕਰ ਸਕਾਂ।

ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਸ੍ਵਾਂ ਦੁਹਿਤਰਂ ਕਨ੍ਯਾਂ ਜਾਮ੍ਬਵਤੀਂ ਮੁਦਾ। ਅਰ੍ਹਣਾਰ੍ਥਂ ਸ ਮਣਿਨਾ ਕृष੍ਣਾਯੋਪਜਹਾਰ ਹ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਾਮਬਵਾਨ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਧੀ ਜਾਮਬਵਤੀ ਤੇ ਮਣੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਸਨਮਾਨ ਵਜੋਂ ਦੇ ਦਿੱਤੀ।

ਅਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਿਰ੍ਗਮਂ ਸ਼ੌਰੇਃ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਸ੍ਯ ਬਿਲਂ ਜਨਾਃ। ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਹਾਨਿ ਦੁਃਖਿਤਾਃ ਸ੍ਵਪੁਰਂ ਯਯੁਃ

ਜਦ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਸ਼ੌਰੀ ਨੂੰ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਬਾਹਰ ਆਉਂਦੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਬਾਰਾਂ ਦਿਨ ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ ਰਹੇ ਤੇ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ।

ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਦੇਵਕੀ ਦੇਵੀ ਰੁਕ੍ਮਿਣ੍ਯਾਨਕਦੁਨ੍ਦੁਭਿਃ। ਸੁਹृਦੋ ਜ੍ਞਾਤਯੋऽਸ਼ੋਚਨ੍ਬਿਲਾਤ੍ਕृष੍ਣਮਨਿਰ੍ਗਤਮ੍

ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚੋਂ ਨਾ ਨਿਕਲਣ ਦੀ ਖਬਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਕੀ ਰਾਣੀ, ਰੁਕਮਣੀ, ਅਨਕਦੁੰਦੁਭੀ, ਦੋਸਤ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ—all ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਏ।

ਸਤ੍ਰਾਜਿਤਂ ਸ਼ਪਨ੍ਤਸ੍ਤੇ ਦੁਃਖਿਤਾ ਦ੍ਵਾਰਕੌਕਸਃ। ਉਪਤਸ੍ਥੁਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰ ਭਾਗਾਂ ਦੁਰ੍ਗਾਂ ਕृष੍ਣੋਪਲਬ੍ਧਯੇ

ਦੁਖੀ ਦਵਾਰਕਾ ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਨੂੰ ਕੋਸਿਆ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਖਬਰ ਲੈਣ ਲਈ ਚੰਦ੍ਰਭਾਗਾ, ਦੁਰਗਾ ਦੇਵੀ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਗਏ।

ਤੇषਾਂ ਤੁ ਦੇਵ੍ਯੁਪਸ੍ਥਾਨਾਤ੍ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਦਿष੍ਟਾਸ਼ਿषਾ ਸ ਚ। ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਬਭੂਵ ਸਿਦ੍ਧਾਰ੍ਥਃ ਸਦਾਰੋ ਹਰ੍षਯਨ੍ਹਰਿਃ

ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਫਿਰ ਹਰੀ ਆਪਣੇ ਮਨੋਰਥ ਸਫਲ ਕਰਕੇ, ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ ਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੱਤੀ।

ਉਪਲਭ੍ਯ ਹृषੀਕੇਸ਼ਂ ਮृਤਂ ਪੁਨਰਿਵਾਗਤਮ੍। ਸਹ ਪਤ੍ਨ੍ਯਾ ਮਣਿਗ੍ਰੀਵਂ ਸਰ੍ਵੇ ਜਾਤਮਹੋਤ੍ਸਵਾਃ

ਹਰਸ਼ੀਕੇਸ਼, ਮਣੀ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਤੇ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਮੌਤ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਆਇਆ ਹੋਵੇ, ਵੇਖ ਕੇ ਸਭ ਨੇ ਵੱਡਾ ਉਤਸਵ ਮਨਾਇਆ।

ਸਤ੍ਰਾਜਿਤਂ ਸਮਾਹੂਯ ਸਭਾਯਾਂ ਰਾਜਸਨ੍ਨਿਧੌ। ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਂ ਚਾਖ੍ਯਾਯ ਭਗਵਾਨ੍ਮਣਿਂ ਤਸ੍ਮੈ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍

ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਨੂੰ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਾ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਬੁਲਾਇਆ ਗਿਆ। ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਮਣੀ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦੀ ਗੱਲ ਦੱਸ ਕੇ ਉਹ ਮਣੀ ਉਸ ਨੂੰ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤੀ।

ਸ ਚਾਤਿਵ੍ਰੀਡਿਤੋ ਰਤ੍ਨਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾਵਾਙ੍ਮੁਖਸ੍ਤਤਃ। ਅਨੁਤਪ੍ਯਮਾਨੋ ਭਵਨਮਗਮਤ੍ਸ੍ਵੇਨ ਪਾਪ੍ਮਨਾ

ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਬਹੁਤ ਸ਼ਰਮਿੰਦਾ ਹੋ ਕੇ, ਮਣੀ ਲੈ ਕੇ, ਮੂੰਹ ਥੱਲੇ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਗਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਾਪ ਕਰਕੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋਇਆ।

ਸੋऽਨੁਧ੍ਯਾਯਂਸ੍ਤਦੇਵਾਘਂ ਬਲਵਦ੍ਵਿਗ੍ਰਹਾਕੁਲਃ। ਕਥਂ ਮृਜਾਮ੍ਯਾਤ੍ਮਰਜਃ ਪ੍ਰਸੀਦੇਦ੍ਵਾਚ੍ਯੁਤਃ ਕਥਮ੍

ਉਹ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਪਛਤਾਵੇ ਤੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਲੜਾਈ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ ਸੋਚਦਾ ਰਿਹਾ, 'ਕਿਵੇਂ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਪਾਪ ਧੋ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਅਚੁਤ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?'

ਕਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਾਧੁ ਮਹ੍ਯਂ ਸ੍ਯਾਨ੍ਨ ਸ਼ਪੇਦ੍ਵਾ ਜਨੋ ਯਥਾ। ਅਦੀਰ੍ਘਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਂ ਮੂਢਂ ਦ੍ਰਵਿਣਲੋਲੁਪਮ੍

'ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ ਕਿ ਲੋਕ ਮੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਸਮਝਣ, ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਛੋਟੇ, ਘਟੀਆ, ਮੂਰਖ ਤੇ ਧਨ-ਲੋਭੀ ਨਾ ਕਹਿਣ?'

ਦਾਸ੍ਯੇ ਦੁਹਿਤਰਂ ਤਸ੍ਮੈ ਸ੍ਤ੍ਰੀਰਤ੍ਨਂ ਰਤ੍ਨਮੇਵ ਚ। ਉਪਾਯੋऽਯਂ ਸਮੀਚੀਨਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਰ੍ਨ ਚਾਨ੍ਯਥਾ

'ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਧੀ, ਜੋ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਮਣੀ ਵਰਗੀ ਹੈ, ਤੇ ਮਣੀ ਵੀ ਦੇ ਦਿਆਂਗਾ। ਇਹੀ ਠੀਕ ਤਰੀਕਾ ਹੈ ਉਸ ਦੀ ਰੁਸ਼ੀ ਨੂੰ ਮਨਾਉਣ ਦਾ; ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਹੀਂ।'

ਏਵਂ ਵ੍ਯਵਸਿਤੋ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ੍ਸ੍ਵਸੁਤਾਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍। ਮਣਿਂ ਚ ਸ੍ਵਯਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਕृष੍ਣਾਯੋਪਜਹਾਰ ਹ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਨ ਵਿੱਚ ਨਿਸਚਾ ਕਰਕੇ, ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸੁਧਰਮ ਧੀ ਤੇ ਮਣੀ ਖੁਦ ਲੈ ਕੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕੀਤੀ।

ਤਾਂ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾਂ ਭਗਵਾਨੁਪਯੇਮੇ ਯਥਾਵਿਧਿ। ਬਹੁਭਿਰ੍ਯਾਚਿਤਾਂ ਸ਼ੀਲ ਰੂਪੌਦਾਰ੍ਯਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤਾਮ੍

ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਸਤਯਭਾਮਾ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਲੋਕ ਉਸ ਦੇ ਚਰਿਤਰ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੇ ਉੱਚ ਗੁਣਾਂ ਕਰਕੇ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਆਹ ਲਿਆ।

ਭਗਵਾਨਾਹ ਨ ਮਣਿਂ ਪ੍ਰਤੀਚ੍ਛਾਮੋ ਵਯਂ ਨृਪ। ਤਵਾਸ੍ਤਾਂ ਦੇਵਭਕ੍ਤਸ੍ਯ ਵਯਂ ਚ ਫਲਭਾਗਿਨਃ

ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਅਸੀਂ ਮਣੀ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ, ਰਾਜਾ। ਇਹ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਹੀ ਰਹੇ, ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਭਗਤ ਹੈਂ; ਅਸੀਂ ਵੀ ਇਸ ਦੇ ਫਲਾਂ ਵਿੱਚ ਹਿੱਸਾ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ।'

ਕਾਲਿਨ੍ਦੀਮਿਤ੍ਰਵਿਨ੍ਦਾਸਤ੍ਯਾਭਦ੍ਰਾਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਾਦੀਨਾਂ ਪਾਣਿਗ੍ਰਹਣਮ੍। ਅਥਾष੍ਟਪਞ੍ਚਾਸ਼ਤ੍ਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ 10.58 ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੁਕ ਉਵਾਚ। ਏਕਦਾ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਪ੍ਰਤੀਤਾਨ੍ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ। ਇਨ੍ਦ੍ਰਪ੍ਰਸ੍ਥਂ ਗਤਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਯੁਯੁਧਾਨਾਦਿਭਿਰ੍ਵृਤਃ

ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਕ ਵਾਰੀ, ਯੁਯੁਧਾਨ ਆਦਿ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਇੰਦਰਪ੍ਰਸਥ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਗਿਆ।

ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਮਾਗਤਂ ਪਾਰ੍ਥਾ ਮੁਕੁਨ੍ਦਮਖਿਲੇਸ਼੍ਵਰਮ੍। ਉਤ੍ਤਸ੍ਥੁਰ੍ਯੁਗਪਦ੍ਵੀਰਾਃ ਪ੍ਰਾਣਾ ਮੁਖ੍ਯਮਿਵਾਗਤਮ੍

ਮੁਕੁੰਦ, ਸਭ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਵਿਰੋਧੀ ਪੁੱਤਰ ਇਕਠੇ ਉਠ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਜਿਵੇਂ ਜਿੰਦ ਆ ਗਈ ਹੋਵੇ।

ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯਾਚ੍ਯੁਤਂ ਵੀਰਾ ਅਙ੍ਗਸਙ੍ਗਹਤੈਨਸਃ। ਸਾਨੁਰਾਗਸ੍ਮਿਤਂ ਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਮੁਦਂ ਯਯੁਃ

ਅਚੁਤ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਵਿਰੋਧੀ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਭੁਲਾ ਗਏ। ਉਸ ਦਾ ਪਿਆਰ ਭਰਿਆ, ਹੱਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।

ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਸ੍ਯ ਭੀਮਸ੍ਯ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਾਦਾਭਿਵਨ੍ਦਨਮ੍। ਫਾਲ੍ਗੁਨਂ ਪਰਿਰਭ੍ਯਾਥ ਯਮਾਭ੍ਯਾਂ ਚਾਭਿਵਨ੍ਦਿਤਃ

ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਤੇ ਭੀਮ ਦੇ ਪੈਰ ਛੁਹ ਕੇ, ਉਹ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਤੇ ਯਮਲਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ।

ਪਰਮਾਸਨ ਆਸੀਨਂ ਕृष੍ਣਾ ਕृष੍ਣਮਨਿਨ੍ਦਿਤਾ। ਨਵੋਢਾ ਵ੍ਰੀਡਿਤਾ ਕਿਞ੍ਚਿਚ੍ਛਨੈਰੇਤ੍ਯਾਭ੍ਯਵਨ੍ਦਤ

ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਨਵੀਂ ਵਿਆਹੀ ਹੋਈ ਤੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਲਜਜੀ, ਆਹਿਸਤਾ ਆ ਕੇ, ਮੁੱਖ ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।

ਤਥੈਵ ਸਾਤ੍ਯਕਿਃ ਪਾਰ੍ਥੈਃ ਪੂਜਿਤਸ਼੍ਚਾਭਿਵਨ੍ਦਿਤਃ। ਨਿषਸਾਦਾਸਨੇऽਨ੍ਯੇ ਚ ਪੂਜਿਤਾਃ ਪਰ੍ਯੁਪਾਸਤ

ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਨੂੰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਆ ਕੇ ਆਪਣੀ ਸੀਟ ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਹੋਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵੀ ਆਦਰ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਵੀ ਨੇੜੇ ਆ ਕੇ ਬੈਠ ਗਏ।

ਪृਥਾਮ੍ਸਮਾਗਤ੍ਯ ਕृਤਾਭਿਵਾਦਨਸ੍ਤਯਾਤਿਹਾਰ੍ਦਾਰ੍ਦ੍ਰ ਦृਸ਼ਾਭਿਰਮ੍ਭਿਤਃ। ਆਪृष੍ਟਵਾਂਸ੍ਤਾਂ ਕੁਸ਼ਲਂ ਸਹਸ੍ਨੁषਾਂ ਪਿਤृष੍ਵਸਾਰਮ੍ਪਰਿਪृष੍ਟਬਾਨ੍ਧਵਃ

ਉਹ ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਕੋਲ ਆਇਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਵੱਡੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਆਂਸੂ ਲਿਆ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਕੁੰਤੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀ, ਭੈਣ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੀ ਖੈਰ-ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਪੁੱਛੀ।

ਤਮਾਹ ਪ੍ਰੇਮਵੈਕ੍ਲਵ੍ਯ ਰੁਦ੍ਧਕਣ੍ਠਾਸ਼੍ਰੁਲੋਚਨਾ। ਸ੍ਮਰਨ੍ਤੀ ਤਾਨ੍ਬਹੂਨ੍ਕ੍ਲੇਸ਼ਾਨ੍ਕ੍ਲੇਸ਼ਾਪਾਯਾਤ੍ਮਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍

ਕੁੰਤੀ ਨੇ, ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਅਤੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਤਮ-ਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਅਤੇ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਆਂਸੂ ਲਿਆ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।

ਤਦੈਵ ਕੁਸ਼ਲਂ ਨੋऽਭੂਤ੍ਸਨਾਥਾਸ੍ਤੇ ਕृਤਾ ਵਯਮ੍। ਜ੍ਞਾਤੀਨ੍ਨਃ ਸ੍ਮਰਤਾ ਕृष੍ਣ ਭ੍ਰਾਤਾ ਮੇ ਪ੍ਰੇषਿਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ

ਸਾਡੀ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਤਾਂ ਉਸ ਵੇਲੇ ਆਈ, ਜਦੋਂ ਸਾਨੂੰ ਰਖਵਾਲਾ ਮਿਲਿਆ। ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਮੇਰਾ ਭਰਾ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।