ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਤਮੇਕਦਾ ਮਣਿਂ ਕਣ੍ਠੇ ਪ੍ਰਤਿਮੁਚ੍ਯ ਮਹਾਪ੍ਰਭਮ੍। ਪ੍ਰਸੇਨੋ ਹਯਮਾਰੁਹ੍ਯ ਮृਗਾਯਾਂ ਵ੍ਯਚਰਦ੍ਵਨੇ

ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਪ੍ਰਸੇਨ ਨੇ ਚਮਕਦਾਰ ਮਣੀ ਗਲੇ ਪਾ ਕੇ, ਘੋੜੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰਨ ਗਿਆ।

ਪ੍ਰਸੇਨਂ ਸਹਯਂ ਹਤ੍ਵਾ ਮਣਿਮਾਚ੍ਛਿਦ੍ਯ ਕੇਸ਼ਰੀ। ਗਿਰਿਂ ਵਿਸ਼ਨ੍ਜਾਮ੍ਬਵਤਾ ਨਿਹਤੋ ਮਣਿਮਿਚ੍ਛਤਾ

ਇੱਕ ਸਿੰਘ ਨੇ ਪ੍ਰਸੇਨ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਮਣੀ ਲੈ ਲਈ ਅਤੇ ਪਹਾੜੀ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉਥੇ, ਜਾਮਵੰਤ ਨੇ, ਮਣੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।

ਸੋऽਪਿ ਚਕ੍ਰੇ ਕੁਮਾਰਸ੍ਯ ਮਣਿਂ ਕ੍ਰੀਡਨਕਂ ਬਿਲੇ। ਅਪਸ਼੍ਯਨ੍ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਭ੍ਰਾਤਾ ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ੍ਪਰ੍ਯਤਪ੍ਯਤ

ਉਸ ਨੇ ਵੀ ਮਣੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਖਿਡੌਨਾ ਬਣਾਕੇ ਗੁਫਾ ਵਿਚ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖਿਆ, ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।

ਪ੍ਰਾਯਃ ਕृष੍ਣੇਨ ਨਿਹਤੋ ਮਣਿਗ੍ਰੀਵੋ ਵਨਂ ਗਤਃ। ਭ੍ਰਾਤਾ ਮਮੇਤਿ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕਰ੍ਣੇ ਕਰ੍ਣੇऽਜਪਨ੍ਜਨਾਃ

ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਮਣੀ ਵਾਲਾ ਭਰਾ ਸ਼ਾਇਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਤੇ ਜੰਗਲ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਉਸ ਦਾ ਭਰਾ ਹੁਣ ਮੇਰਾ ਹੈ।' ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਲੋਕ ਚੁਪ ਚੁਪ ਕਰਕੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਕੰਨ ਵਿਚ ਇਹ ਗੱਲ ਫੁਸਫੁਸਾਉਣ ਲੱਗੇ।

ਭਗਵਾਂਸ੍ਤਦੁਪਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯ ਦੁਰ੍ਯਸ਼ੋ ਲਿਪ੍ਤਮਾਤ੍ਮਨਿ। ਮਾਰ੍ष੍ਟੁਂ ਪ੍ਰਸੇਨਪਦਵੀਮਨ੍ਵਪਦ੍ਯਤ ਨਾਗਰੈਃ

ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਜਦ ਆਪਣੇ ਨਾਮ ਉੱਤੇ ਬਦਨਾਮੀ ਸੁਣੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਾਫ ਕਰਨ ਲਈ ਨਗਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਪ੍ਰਸੇਨਾ ਦੀ ਪਗਡੰਡੀ ਉੱਤੇ ਚਲ ਪਿਆ।

ਹਤਂ ਪ੍ਰਸੇਨਂ ਅਸ਼੍ਵਂ ਚ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਕੇਸ਼ਰਿਣਾ ਵਨੇ। ਤਂ ਚਾਦ੍ਰਿ ਪृष੍ਠੇ ਨਿਹਤਮृਕ੍ਸ਼ੇਣ ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਜਨਾਃ

ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਪ੍ਰਸੇਨਾ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਘੋੜਾ ਸ਼ੇਰ ਵਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ। ਪਹਾੜ ਦੀ ਢਲਾਨ ਉੱਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸ਼ੇਰ ਨੂੰ ਭਾਲੂ ਵਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੀ ਵੇਖ ਲਿਆ।

ऋਕ੍ਸ਼ਰਾਜਬਿਲਂ ਭੀਮਮਨ੍ਧੇਨ ਤਮਸਾਵृਤਮ੍। ਏਕੋ ਵਿਵੇਸ਼ ਭਗਵਾਨਵਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਬਹਿਃ ਪ੍ਰਜਾਃ

ਭਾਲੂਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਗੁਫਾ, ਜੋ ਗੂੜ੍ਹੇ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਢਕੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਇਕੱਲੇ ਹੀ ਅੰਦਰ ਜਾ ਕੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਖੜਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।

ਤਤ੍ਰ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਣਿਪ੍ਰੇष੍ਠਂ ਬਾਲਕ੍ਰੀਡਨਕਂ ਕृਤਮ੍। ਹਰ੍ਤੁਂ ਕृਤਮਤਿਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਵਤਸ੍ਥੇऽਰ੍ਭਕਾਨ੍ਤਿਕੇ

ਉਥੇ, ਮਣੀ ਨੂੰ ਬੱਚੇ ਦੇ ਖਿਡੌਨੇ ਵਜੋਂ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਲੈਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ ਤੇ ਬੱਚੇ ਦੇ ਕੋਲ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।

ਤਮਪੂਰ੍ਵਂ ਨਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਧਾਤ੍ਰੀ ਚੁਕ੍ਰੋਸ਼ ਭੀਤਵਤ੍। ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾਭ੍ਯਦ੍ਰਵਤ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਜਾਮ੍ਬਵਾਨ੍ਬਲਿਨਾਂ ਵਰਃ

ਉਹ ਅਜਨਬੀ ਆਦਮੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਦਾਈ ਡਰ ਕੇ ਚੀਖ ਪਈ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਾਮਬਵਾਨ ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਦੌੜ ਆਇਆ।

ਸ ਵੈ ਭਗਵਤਾ ਤੇਨ ਯੁਯੁਧੇ ਸ੍ਵਾਮਿਨਾऽऽਤ੍ਮਨਃ। ਪੁਰੁषਂ ਪ੍ਰਾਕृਤਂ ਮਤ੍ਵਾ ਕੁਪਿਤੋ ਨਾਨੁਭਾਵਵਿਤ੍

ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਭਗਵਾਨ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਸ ਨੂੰ ਆਮ ਆਦਮੀ ਸਮਝ ਕੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਉਸ ਦੀ ਅਸਲ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣਿਆ।

ਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵਯੁਦ੍ਧਂ ਸੁਤੁਮੁਲਮੁਭਯੋਰ੍ਵਿਜਿਗੀषਤੋਃ। ਆਯੁਧਾਸ਼੍ਮਦ੍ਰੁਮੈਰ੍ਦੋਰ੍ਭਿਃ ਕ੍ਰਵ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਸ਼੍ਯੇਨਯੋਰਿਵ

ਦੋਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਦੁੰਦ ਲੜਾਈ ਹੋਈ। ਉਹ ਹਥਿਆਰ, ਪੱਥਰ, ਰੁੱਖ ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ, ਮਾਸ ਲਈ ਲੜਦੇ ਗਿੱਧਾਂ ਵਾਂਗ, ਲੜਦੇ ਰਹੇ।

ਆਸੀਤ੍ਤਦष੍ਟਾਵਿਂਸ਼ਾਹਮਿਤਰੇਤਰਮੁष੍ਟਿਭਿਃ। ਵਜ੍ਰਨਿष੍ਪੇषਪਰੁषੈਰਵਿਸ਼੍ਰਮਮਹਰ੍ਨਿਸ਼ਮ੍

ਅਠਾਈ ਦਿਨ ਤਕ, ਦਿਨ ਰਾਤ ਬਿਨਾ ਰੁਕਾਵਟ, ਉਹ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਸਖਤ ਮੁੱਕਿਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰਦੇ ਰਹੇ।

ਕृष੍ਣਮੁष੍ਟਿਵਿਨਿष੍ਪਾਤ ਨਿष੍ਪਿष੍ਟਾਙ੍ਗੋਰੁ ਬਨ੍ਧਨਃ। ਕ੍ਸ਼ੀਣਸਤ੍ਤ੍ਵਃ ਸ੍ਵਿਨ੍ਨਗਾਤ੍ਰਸ੍ਤਮਾਹਾਤੀਵ ਵਿਸ੍ਮਿਤਃ

ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਮੁੱਕਿਆਂ ਨਾਲ ਕੁੱਟੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਦੇ ਅੰਗ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਤਾਕਤ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ, ਸਰੀਰ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਜਾਮਬਵਾਨ ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।

ਜਾਨੇ ਤ੍ਵਾਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਪ੍ਰਾਣ ਓਜਃ ਸਹੋ ਬਲਮ੍। ਵਿष੍ਣੁਂ ਪੁਰਾਣਪੁਰੁषਂ ਪ੍ਰਭਵਿष੍ਣੁਮਧੀਸ਼੍ਵਰਮ੍

ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਜਿੰਦ, ਜੋਸ਼, ਤਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਪੁਰਾਣਾ ਪੁਰਖ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਤੇ ਸਰਵ-ਸੰਪੂਰਨ ਮਾਲਕ ਹੈਂ।

ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਵਿਸ਼੍ਵਸृਜਾਂ ਸ੍ਰष੍ਟਾ ਸृष੍ਟਾਨਾਮਪਿ ਯਚ੍ਚ ਸਤ੍। ਕਾਲਃ ਕਲਯਤਾਮੀਸ਼ਃ ਪਰ ਆਤ੍ਮਾ ਤਥਾਤ੍ਮਨਾਮ੍

ਤੂੰ ਸਿਰਜਣਹਾਰਾਂ ਦਾ ਵੀ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਹੈਂ, ਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਸਿਰਜਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਵਿਚ ਵੀ ਤੂੰ ਮੌਜੂਦ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਸਮਾਂ ਹੈਂ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਗਿਣਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਆਤਮਾ ਤੇ ਹਰ ਆਤਮਾ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੈਂ।

ਯਸ੍ਯੇषਦੁਤ੍ਕਲਿਤਰੋषਕਟਾਕ੍ਸ਼ਮੋਕ੍ਸ਼ੈਰ੍। ਵਰ੍ਤ੍ਮਾਦਿਸ਼ਤ੍ਕ੍ਸ਼ੁਭਿਤਨਕ੍ਰਤਿਮਿਙ੍ਗਲੋऽਬ੍ਧਿਃ । ਸੇਤੁਃ ਕृਤਃ ਸ੍ਵਯਸ਼ ਉਜ੍ਜ੍ਵਲਿਤਾ ਚ ਲਙ੍ਕਾ। ਰਕ੍ਸ਼ਃਸ਼ਿਰਾਂਸਿ ਭੁਵਿ ਪੇਤੁਰਿषੁਕ੍ਸ਼ਤਾਨਿ

ਜਿਸ ਦੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉਠੇ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਹਿਲ ਗਿਆ, ਰਾਹ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ, ਪੁਲ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ, ਲੰਕਾ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਚਮਕ ਉਠੀ, ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।

ਇਤਿ ਵਿਜ੍ਞਾਤਵਿਜ੍ਞਾਨਮृਕ੍ਸ਼ਰਾਜਾਨਮਚ੍ਯੁਤਃ। ਵ੍ਯਾਜਹਾਰ ਮਹਾਰਾਜ ਭਗਵਾਨ੍ਦੇਵਕੀਸੁਤਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਕੇ, ਭਾਲੂਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਅਚੁਤ ਤੇ ਦੇਵਕੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।

ਅਭਿਮृਸ਼੍ਯਾਰਵਿਨ੍ਦਾਕ੍ਸ਼ਃ ਪਾਣਿਨਾ ਸ਼ਂਕਰੇਣ ਤਮ੍। ਕृਪਯਾ ਪਰਯਾ ਭਕ੍ਤਂ ਮੇਘਗਮ੍ਭੀਰਯਾ ਗਿਰਾ

ਕੰਵਲ-ਆਖਾਂ ਵਾਲਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਛੂਹ ਕੇ, ਬਦਲੀ ਵਾਂਗ ਗੂੜ੍ਹੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ, ਆਪਣੇ ਭਗਤ ਨਾਲ ਵੱਡੀ ਦਇਆ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।

ਮਣਿਹੇਤੋਰਿਹ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਵਯਮृਕ੍ਸ਼ਪਤੇ ਬਿਲਮ੍। ਮਿਥ੍ਯਾਭਿਸ਼ਾਪਂ ਪ੍ਰਮृਜਨ੍ਨਾਤ੍ਮਨੋ ਮਣਿਨਾਮੁਨਾ

ਮਣੀ ਲਈ, ਹੇ ਭਾਲੂਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਗੁਫਾ ਵਿਚ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਲੱਗੇ ਝੂਠੇ ਦੋਸ਼ ਨੂੰ ਇਸ ਮਣੀ ਨਾਲ ਦੂਰ ਕਰ ਸਕਾਂ।

ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਸ੍ਵਾਂ ਦੁਹਿਤਰਂ ਕਨ੍ਯਾਂ ਜਾਮ੍ਬਵਤੀਂ ਮੁਦਾ। ਅਰ੍ਹਣਾਰ੍ਥਂ ਸ ਮਣਿਨਾ ਕृष੍ਣਾਯੋਪਜਹਾਰ ਹ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਾਮਬਵਾਨ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਧੀ ਜਾਮਬਵਤੀ ਤੇ ਮਣੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਸਨਮਾਨ ਵਜੋਂ ਦੇ ਦਿੱਤੀ।

ਅਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਿਰ੍ਗਮਂ ਸ਼ੌਰੇਃ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਸ੍ਯ ਬਿਲਂ ਜਨਾਃ। ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਹਾਨਿ ਦੁਃਖਿਤਾਃ ਸ੍ਵਪੁਰਂ ਯਯੁਃ

ਜਦ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਸ਼ੌਰੀ ਨੂੰ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਬਾਹਰ ਆਉਂਦੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਬਾਰਾਂ ਦਿਨ ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ ਰਹੇ ਤੇ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ।

ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਦੇਵਕੀ ਦੇਵੀ ਰੁਕ੍ਮਿਣ੍ਯਾਨਕਦੁਨ੍ਦੁਭਿਃ। ਸੁਹृਦੋ ਜ੍ਞਾਤਯੋऽਸ਼ੋਚਨ੍ਬਿਲਾਤ੍ਕृष੍ਣਮਨਿਰ੍ਗਤਮ੍

ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚੋਂ ਨਾ ਨਿਕਲਣ ਦੀ ਖਬਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਕੀ ਰਾਣੀ, ਰੁਕਮਣੀ, ਅਨਕਦੁੰਦੁਭੀ, ਦੋਸਤ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ—all ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਏ।

ਸਤ੍ਰਾਜਿਤਂ ਸ਼ਪਨ੍ਤਸ੍ਤੇ ਦੁਃਖਿਤਾ ਦ੍ਵਾਰਕੌਕਸਃ। ਉਪਤਸ੍ਥੁਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰ ਭਾਗਾਂ ਦੁਰ੍ਗਾਂ ਕृष੍ਣੋਪਲਬ੍ਧਯੇ

ਦੁਖੀ ਦਵਾਰਕਾ ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਨੂੰ ਕੋਸਿਆ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਖਬਰ ਲੈਣ ਲਈ ਚੰਦ੍ਰਭਾਗਾ, ਦੁਰਗਾ ਦੇਵੀ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਗਏ।

ਤੇषਾਂ ਤੁ ਦੇਵ੍ਯੁਪਸ੍ਥਾਨਾਤ੍ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਦਿष੍ਟਾਸ਼ਿषਾ ਸ ਚ। ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਬਭੂਵ ਸਿਦ੍ਧਾਰ੍ਥਃ ਸਦਾਰੋ ਹਰ੍षਯਨ੍ਹਰਿਃ

ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਫਿਰ ਹਰੀ ਆਪਣੇ ਮਨੋਰਥ ਸਫਲ ਕਰਕੇ, ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ ਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੱਤੀ।

ਉਪਲਭ੍ਯ ਹृषੀਕੇਸ਼ਂ ਮृਤਂ ਪੁਨਰਿਵਾਗਤਮ੍। ਸਹ ਪਤ੍ਨ੍ਯਾ ਮਣਿਗ੍ਰੀਵਂ ਸਰ੍ਵੇ ਜਾਤਮਹੋਤ੍ਸਵਾਃ

ਹਰਸ਼ੀਕੇਸ਼, ਮਣੀ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਤੇ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਮੌਤ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਆਇਆ ਹੋਵੇ, ਵੇਖ ਕੇ ਸਭ ਨੇ ਵੱਡਾ ਉਤਸਵ ਮਨਾਇਆ।

ਸਤ੍ਰਾਜਿਤਂ ਸਮਾਹੂਯ ਸਭਾਯਾਂ ਰਾਜਸਨ੍ਨਿਧੌ। ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਂ ਚਾਖ੍ਯਾਯ ਭਗਵਾਨ੍ਮਣਿਂ ਤਸ੍ਮੈ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍

ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਨੂੰ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਾ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਬੁਲਾਇਆ ਗਿਆ। ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਮਣੀ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦੀ ਗੱਲ ਦੱਸ ਕੇ ਉਹ ਮਣੀ ਉਸ ਨੂੰ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤੀ।

ਸ ਚਾਤਿਵ੍ਰੀਡਿਤੋ ਰਤ੍ਨਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾਵਾਙ੍ਮੁਖਸ੍ਤਤਃ। ਅਨੁਤਪ੍ਯਮਾਨੋ ਭਵਨਮਗਮਤ੍ਸ੍ਵੇਨ ਪਾਪ੍ਮਨਾ

ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਬਹੁਤ ਸ਼ਰਮਿੰਦਾ ਹੋ ਕੇ, ਮਣੀ ਲੈ ਕੇ, ਮੂੰਹ ਥੱਲੇ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਗਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਾਪ ਕਰਕੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋਇਆ।

ਸੋऽਨੁਧ੍ਯਾਯਂਸ੍ਤਦੇਵਾਘਂ ਬਲਵਦ੍ਵਿਗ੍ਰਹਾਕੁਲਃ। ਕਥਂ ਮृਜਾਮ੍ਯਾਤ੍ਮਰਜਃ ਪ੍ਰਸੀਦੇਦ੍ਵਾਚ੍ਯੁਤਃ ਕਥਮ੍

ਉਹ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਪਛਤਾਵੇ ਤੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਲੜਾਈ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ ਸੋਚਦਾ ਰਿਹਾ, 'ਕਿਵੇਂ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਪਾਪ ਧੋ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਅਚੁਤ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?'

ਕਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਾਧੁ ਮਹ੍ਯਂ ਸ੍ਯਾਨ੍ਨ ਸ਼ਪੇਦ੍ਵਾ ਜਨੋ ਯਥਾ। ਅਦੀਰ੍ਘਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਂ ਮੂਢਂ ਦ੍ਰਵਿਣਲੋਲੁਪਮ੍

'ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ ਕਿ ਲੋਕ ਮੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਸਮਝਣ, ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਛੋਟੇ, ਘਟੀਆ, ਮੂਰਖ ਤੇ ਧਨ-ਲੋਭੀ ਨਾ ਕਹਿਣ?'