ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੁਕ ਉਵਾਚ। ਏਵਂ ਪ੍ਰਬੋਧਿਤੋ ਮਿਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚੈਦ੍ਯੋऽਗਾਤ੍ਸਾਨੁਗਃ ਪੁਰਮ੍। ਹਤਸ਼ੇषਾਃ ਪੁਨਸ੍ਤੇऽਪਿ ਯਯੁਃ ਸ੍ਵਂ ਸ੍ਵਂ ਪੁਰਂ ਨृਪਾਃ

ਸ਼੍ਰੀ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਦੋਸਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸੰਭਾਲੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ, ਤੇ ਹੋਰ ਬਚੇ ਹੋਏ ਰਾਜੇ ਵੀ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਮੁੜ ਗਏ।

ਰੁਕ੍ਮੀ ਤੁ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋਦ੍ਵਾਹਂ ਕृष੍ਣਦ੍ਵਿਡਸਹਨ੍ਸ੍ਵਸੁਃ। ਪृष੍ਠਤੋऽਨ੍ਵਗਮਤ੍ਕृष੍ਣਮਕ੍ਸ਼ੌਹਿਣ੍ਯਾ ਵृਤੋ ਬਲੀ

ਪਰ ਰੁਕਮੀ, ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਦੀ ਰਾਖਸ ਵਿਆਹ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕਿਆ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨਾਲ ਵੈਰ ਰੱਖ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਸ਼ਕਤੀਵਾਨ ਹੋ ਕੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲ ਪਿਆ।

ਰੁਕ੍ਮ੍ਯਮਰ੍षੀ ਸੁਸਂਰਬ੍ਧਃ ਸ਼ृਣ੍ਵਤਾਂ ਸਰ੍ਵਭੂਭੁਜਾਮ੍। ਪ੍ਰਤਿਜਜ੍ਞੇ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਦਂਸ਼ਿਤਃ ਸਸ਼ਰਾਸਨਃ

ਰੁਕਮੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਬਹੁਤ ਉਤਸ਼ਾਹਤ, ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਬਾਂਹਾਂ ਕੰਬਦੀਆਂ, ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ, ਵਚਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਅਹਤ੍ਵਾ ਸਮਰੇ ਕृष੍ਣਮਪ੍ਰਤ੍ਯੂਹ੍ਯ ਚ ਰੁਕ੍ਮਿਣੀਮ੍। ਕੁਣ੍ਡਿਨਂ ਨ ਪ੍ਰਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸਤ੍ਯਮੇਤਦ੍ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਵਃ

ਜੇਕਰ ਮੈਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਨਾ ਮਾਰਿਆ ਤੇ ਰੁਕਮੀਣੀ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਨਾ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਕੁੰਡਿਨਾ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਇਹ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੱਚ ਆਖਦਾ ਹਾਂ।

ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰਥਮਾਰੁਹ੍ਯ ਸਾਰਥਿਂ ਪ੍ਰਾਹ ਸਤ੍ਵਰਃ। ਚੋਦਯਾਸ਼੍ਵਾਨ੍ਯਤਃ ਕृष੍ਣਃ ਤਸ੍ਯ ਮੇ ਸਂਯੁਗਂ ਭਵੇਤ੍

ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ ਤੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਘੋੜੇ ਚਲਾਓ! ਮੈਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰਣ ਦਾ ਮੌਕਾ ਮਿਲੇ!'

ਅਦ੍ਯਾਹਂ ਨਿਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਗੋਪਾਲਸ੍ਯ ਸੁਦੁਰ੍ਮਤੇਃ। ਨੇष੍ਯੇ ਵੀਰ੍ਯਮਦਂ ਯੇਨ ਸ੍ਵਸਾ ਮੇ ਪ੍ਰਸਭਂ ਹृਤਾ

ਅੱਜ, ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਉਸ ਬੁਰੇ ਗੋਪਾਲ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਮਾਣ ਤੋੜਾਂਗਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਮੇਰੀ ਭੈਣ ਜਬਰ ਨਾਲ ਲੈ ਲਈ।

ਵਿਕਤ੍ਥਮਾਨਃ ਕੁਮਤਿਰੀਸ਼੍ਵਰਸ੍ਯਾਪ੍ਰਮਾਣਵਿਤ੍। ਰਥੇਨੈਕੇਨ ਗੋਵਿਨ੍ਦਂ ਤਿष੍ਠ ਤਿष੍ਠੇਤ੍ਯਥਾਹ੍ਵਯਤ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੱਡਾ-ਵੱਡਾ ਦਾਅਵਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਨਾ ਜਾਣਦੇ, ਉਹ ਇੱਕ ਰਥ ਨਾਲ ਗੋਵਿੰਦਾ ਨੂੰ ਲਲਕਾਰਦਾ, 'ਰੁਕੋ! ਰੁਕੋ!' ਆਖਦਾ ਹੈ।

ਧਨੁਰ੍ਵਿਕृष੍ਯ ਸੁਦृਢਂ ਜਘ੍ਨੇ ਕृष੍ਣਂ ਤ੍ਰਿਭਿਃ ਸ਼ਰੈਃ। ਆਹ ਚਾਤ੍ਰ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਤਿष੍ਠ ਯਦੂਨਾਂ ਕੁਲਪਾਂਸਨ

ਮਜ਼ਬੂਤ ਧਨੁਸ਼ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਤੀਰ ਮਾਰੇ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਇੱਕ ਪਲ ਰੁਕੋ, ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਕੁਲ ਦੀ ਬਦਨਾਮੀ!'

ਯਤ੍ਰ ਯਾਸਿ ਸ੍ਵਸਾਰਂ ਮੇ ਮੁषਿਤ੍ਵਾ ਧ੍ਵਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਵਦ੍ਧਵਿਃ। ਹਰਿष੍ਯੇऽਦ੍ਯ ਮਦਂ ਮਨ੍ਦ ਮਾਯਿਨਃ ਕੂਟਯੋਧਿਨਃ

ਤੂੰ ਕਿੱਥੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਮੇਰੀ ਭੈਣ ਨੂੰ ਚੋਰ ਵਾਂਗ ਲੈ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਗਿੱਧ ਯਜਨ ਦਾ ਭੋਜਨ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ? ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਮਾਣ ਤੋੜਾਂਗਾ, ਝੂਠੇ ਤੇ ਚਲਾਕ ਯੋਧੇ!

ਯਾਵਨ੍ਨ ਮੇ ਹਤੋ ਬਾਣੈਃ ਸ਼ਯੀਥਾ ਮੁਞ੍ਚ ਦਾਰਿਕਾਮ੍। ਸ੍ਮਯਨ੍ਕृष੍ਣੋ ਧਨੁਸ਼੍ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ षਡ੍ਭਿਰ੍ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਰੁਕ੍ਮਿਣਮ੍

ਜਦ ਤਕ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਕੇ ਡਿੱਗਾ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਤਦ ਤਕ ਇਸ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ। ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਰੁਕਮੀ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਛੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਵਿੱਝਿਆ।

ਅष੍ਟਭਿਸ਼੍ਚਤੁਰੋ ਵਾਹਾਨ੍ਦ੍ਵਾਭ੍ਯਾਂ ਸੂਤਂ ਧ੍ਵਜਂ ਤ੍ਰਿਭਿਃ। ਸ ਚਾਨ੍ਯਦ੍ਧਨੁਰਾਧਾਯ ਕृष੍ਣਂ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਪਞ੍ਚਭਿਃ

ਉਸ ਨੇ ਅੱਠ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਚਾਰ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ, ਦੋ ਨਾਲ ਰਥ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਨਾਲ ਝੰਡੇ ਨੂੰ ਵਿੱਝਿਆ। ਫਿਰ ਹੋਰ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ ਰੁਕਮੀ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਪੰਜ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਕੀਤਾ।

ਤੈਸ੍ਤਾਦਿਤਃ ਸ਼ਰੌਘੈਸ੍ਤੁ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਧਨੁਰਚ੍ਯੁਤਃ। ਪੁਨਰਨ੍ਯਦੁਪਾਦਤ੍ਤ ਤਦਪ੍ਯਚ੍ਛਿਨਦਵ੍ਯਯਃ

ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਨਾਲ ਘੇਰਿਆ ਗਿਆ, ਅਚੂਤ ਨੇ ਰੁਕਮੀ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਟੁੱਟ ਕੇ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਰੁਕਮੀ ਨੇ ਫਿਰ ਹੋਰ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਿਆ, ਪਰ ਅਵਿਨਾਸੀ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਹ ਵੀ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ।

ਪਰਿਘਂ ਪਟ੍ਟਿਸ਼ਂ ਸ਼ੂਲਂ ਚਰ੍ਮਾਸੀ ਸ਼ਕ੍ਤਿਤੋਮਰੌ। ਯਦ੍ਯਦਾਯੁਧਮਾਦਤ੍ਤ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਸੋऽਚ੍ਛਿਨਦ੍ਧਰਿਃ

ਰੁਕਮੀ ਜੋ ਵੀ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕਦਾ—ਗਦਾ, ਭਾਲਾ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ, ਢਾਲ ਤੇ ਤਲਵਾਰ, ਜੈਵਲਿਨ ਜਾਂ ਤੋਮਰ—ਹਰੀ ਨੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ।

ਤਤੋ ਰਥਾਦਵਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਖਡ੍ਗਪਾਣਿਰ੍ਜਿਘਾਂਸਯਾ। ਕृष੍ਣਮਭ੍ਯਦ੍ਰਵਤ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਪਤਙ੍ਗ ਇਵ ਪਾਵਕਮ੍

ਫਿਰ ਰਥ ਤੋਂ ਉੱਤਰ ਕੇ, ਤਲਵਾਰ ਹੱਥ ਵਿਚ ਲੈ ਕੇ ਤੇ ਮਾਰਨ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ, ਰੁਕਮੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪਤੰਗਾ ਅੱਗ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਤਸ੍ਯ ਚਾਪਤਤਃ ਖਡ੍ਗਂ ਤਿਲਸ਼ਸ਼੍ਚਰ੍ਮ ਚੇषੁਭਿਃ। ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾਸਿਮਾਦਦੇ ਤਿਗ੍ਮਂ ਰੁਕ੍ਮਿਣਂ ਹਨ੍ਤੁਮੁਦ੍ਯਤਃ

ਜਦ ਉਹ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਆਇਆ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਢਾਲ ਨੁੱਕਰ-ਨੁੱਕਰ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ ਤਲਵਾਰ ਕੱਢ ਕੇ, ਰੁਕਮੀ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।

ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭ੍ਰਾਤृਵਧੋਦ੍ਯੋਗਂ ਰੁਕ੍ਮਿਣੀ ਭਯਵਿਹ੍ਵਲਾ। ਪਤਿਤ੍ਵਾ ਪਾਦਯੋਰ੍ਭਰ੍ਤੁਰੁਵਾਚ ਕਰੁਣਂ ਸਤੀ

ਜਦ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਭਰਾ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਰੁਕਮਣੀ ਡਰ ਨਾਲ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ।

ਸ਼੍ਰੀਰੁਕ੍ਮਿਣ੍ਯੁਵਾਚ। ਯੋਗੇਸ਼੍ਵਰਾਪ੍ਰਮੇਯਾਤ੍ਮਨ੍ਦੇਵਦੇਵ ਜਗਤ੍ਪਤੇ। ਹਨ੍ਤੁਂ ਨਾਰ੍ਹਸਿ ਕਲ੍ਯਾਣ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਮੇ ਮਹਾਭੁਜ

ਸ਼੍ਰੀ ਰੁਕਮਣੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਯੋਗ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਅਣਗਣੇ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਸਦਾ ਭਲਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲੇ।

ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੁਕ ਉਵਾਚ। ਤਯਾ ਪਰਿਤ੍ਰਾਸਵਿਕਮ੍ਪਿਤਾਙ੍ਗਯਾ ਸ਼ੁਚਾਵਸ਼ੁष੍ਯਨ੍ਮੁਖਰੁਦ੍ਧਕਣ੍ਠਯਾ। ਕਾਤਰ੍ਯਵਿਸ੍ਰਂਸਿਤਹੇਮਮਾਲਯਾ ਗृਹੀਤਪਾਦਃ ਕਰੁਣੋ ਨ੍ਯਵਰ੍ਤਤ

ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਡਰ ਨਾਲ ਕੰਪਦੀ, ਦੁਖ ਵਿਚੋਂ ਮੂੰਹ ਸੁੱਕ ਗਿਆ, ਗਲੇ ਵਿਚ ਰੋਹ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਮਾਲਾ ਡਰ ਵਿਚ ਢਲਕ ਰਹੀ, ਉਹ ਪੈਰ ਫੜੀ ਹੋਈ ਸੀ; ਦਇਆ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਹਮਲਾ ਰੋਕ ਲਿਆ।

ਚੈਲੇਨ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਤਮਸਾਧੁਕਾਰਿਣਂ ਸਸ਼੍ਮਸ਼੍ਰੁਕੇਸ਼ਂ ਪ੍ਰਵਪਨ੍ਵ੍ਯਰੂਪਯਤ੍। ਤਾਵਨ੍ਮਮਰ੍ਦੁਃ ਪਰਸੈਨ੍ਯਮਦ੍ਭੁਤਂ ਯਦੁਪ੍ਰਵੀਰਾ ਨਲਿਨੀਂ ਯਥਾ ਗਜਾਃ

ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਉਸ ਮੰਦ ਕਰਤੂਤ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਦਾਡੀ ਤੇ ਵਾਲ ਮੂੰਡ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਅੰਗ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਯਾਦਵ ਵੀਰਾਂ ਨੇ ਵੈਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਐਸਾ ਮਾਰਿਆ ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਕਮਲ ਦੇ ਪੰਡ ਨੂੰ ਰੌਂਦੇ ਹਨ।

ਕृष੍ਣਾਨ੍ਤਿਕਮੁਪਵ੍ਰਜ੍ਯ ਦਦृਸ਼ੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਰੁਕ੍ਮਿਣਮ੍। ਤਥਾਭੂਤਂ ਹਤਪ੍ਰਾਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਙ੍ਕਰ੍षਣੋ ਵਿਭੁਃ। ਵਿਮੁਚ੍ਯ ਬਦ੍ਧਂ ਕਰੁਣੋ ਭਗਵਾਨ੍ਕृष੍ਣਮਬ੍ਰਵੀਤ੍

ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਰੁਕਮੀ ਨੂੰ ਐਸੇ ਹਾਲ ਵਿਚ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਮਰਨ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ। ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਜੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਦਇਆ ਨਾਲ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।

ਅਸਾਧ੍ਵਿਦਂ ਤ੍ਵਯਾ ਕृष੍ਣ ਕृਤਮਸ੍ਮਜ੍ਜੁਗੁਪ੍ਸਿਤਮ੍। ਵਪਨਂ ਸ਼੍ਮਸ਼੍ਰੁਕੇਸ਼ਾਨਾਂ ਵੈਰੂਪ੍ਯਂ ਸੁਹृਦੋ ਵਧਃ

ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜੋ ਤੂੰ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਲਈ ਠੀਕ ਨਹੀਂ—ਇਹ ਲਾਜ਼ਵਾਰ ਹੈ: ਦਾਡੀ ਤੇ ਵਾਲ ਮੂੰਡਣਾ, ਵਿਅੰਗ ਕਰਨਾ ਜਾਂ ਮਿੱਤਰ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ।

ਮੈਵਾਸ੍ਮਾਨ੍ਸਾਧ੍ਵ੍ਯਸੂਯੇਥਾ ਭ੍ਰਾਤੁਰ੍ਵੈਰੂਪ੍ਯਚਿਨ੍ਤਯਾ। ਸੁਖਦੁਃਖਦੋ ਨ ਚਾਨ੍ਯੋऽਸ੍ਤਿ ਯਤਃ ਸ੍ਵਕृਤਭੁਕ੍ਪੁਮਾਨ੍

ਇਹ ਸਧਾਰਣ ਨਾਰੀ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੀ ਵਿਅੰਗਤਾ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰਕੇ ਸਾਨੂੰ ਦੋਸ਼ੀ ਨਾ ਸਮਝੇ। ਕਿਉਂਕਿ ਸੁਖ ਤੇ ਦੁਖ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੇ—ਹਰ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।

ਬਨ੍ਧੁਰ੍ਵਧਾਰ੍ਹਦੋषੋऽਪਿ ਨ ਬਨ੍ਧੋਰ੍ਵਧਮਰ੍ਹਤਿ। ਤ੍ਯਾਜ੍ਯਃ ਸ੍ਵੇਨੈਵ ਦੋषੇਣ ਹਤਃ ਕਿਂ ਹਨ੍ਯਤੇ ਪੁਨਃ

ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਹੈ, ਪਰ ਕਿਸੇ ਆਪਣੇ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ। ਜੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਰਤੂਤਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਉਸਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਮਾਰਣ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ?

ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਣਾਮਯਂ ਧਰ੍ਮਃ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਵਿਨਿਰ੍ਮਿਤਃ। ਭ੍ਰਾਤਾਪਿ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਹਨ੍ਯਾਦ੍ਯੇਨ ਘੋਰਤਮਸ੍ਤਤਃ

ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਲਈ ਇਹ ਧਰਮ ਹੈ, ਜੋ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਬਣਾਇਆ—ਭਰਾ ਵੀ ਭਰਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਕੋਈ ਭਿਆਨਕ ਗੱਲ ਨਹੀਂ।

ਰਾਜ੍ਯਸ੍ਯ ਭੂਮੇਰ੍ਵਿਤ੍ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋ ਮਾਨਸ੍ਯ ਤੇਜਸਃ। ਮਾਨਿਨੋऽਨ੍ਯਸ੍ਯ ਵਾ ਹੇਤੋਃ ਸ਼੍ਰੀਮਦਾਨ੍ਧਾਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪਨ੍ਤਿ ਹਿ

ਰਾਜ, ਜਮੀਨ, ਦੌਲਤ, ਔਰਤਾਂ, ਮਾਣ, ਜਾਂ ਤਾਕਤ ਲਈ, ਅਹੰਕਾਰ ਵਿਚ ਅੰਨ੍ਹੇ ਹੋ ਕੇ, ਲੋਕ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ—even ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ—ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।

ਤਵੇਯਂ ਵਿषਮਾ ਬੁਦ੍ਧਿਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤੇषੁ ਦੁਰ੍ਹृਦਾਮ੍। ਯਨ੍ਮਨ੍ਯਸੇ ਸਦਾਭਦ੍ਰਂ ਸੁਹृਦਾਂ ਭਦ੍ਰਮਜ੍ਞਵਤ੍

ਤੇਰੀ ਸੋਚ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਕਠੋਰ ਹੈ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਮੰਦ ਮਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ। ਤੂੰ ਸਦਾ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਨੂੰ ਹੀ ਸਭ ਲਈ ਭਲਾਈ ਸਮਝਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਅਣਜਾਣ ਹੋਣ।

ਆਤ੍ਮਮੋਹੋ ਨृਣਾਮੇਵ ਕਲ੍ਪਤੇ ਦੇਵਮਾਯਯਾ। ਸੁਹृਦ੍ਦੁਰ੍ਹृਦੁਦਾਸੀਨ ਇਤਿ ਦੇਹਾਤ੍ਮਮਾਨਿਨਾਮ੍

ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਭਟਕਾਵਾ ਮਾਇਆ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਦੇਹ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸਮਝਦੇ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਮਿੱਤਰ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੈਰੀ, ਤੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਅਜਾਣਾ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।

ਏਕ ਏਵ ਪਰੋ ਹ੍ਯਾਤ੍ਮਾ ਸਰ੍ਵੇषਾਮਪਿ ਦੇਹਿਨਾਮ੍। ਨਾਨੇਵ ਗृਹ੍ਯਤੇ ਮੂਢੈਰ੍ਯਥਾ ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ਯਥਾ ਨਭਃ

ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਇਕੋ ਇਕ ਸਰਵੋਤਮ ਆਤਮਾ ਹੈ; ਮੂਰਖ ਲੋਕ ਉਸਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਰੋਸ਼ਨੀ ਜਾਂ ਅਸਮਾਨ ਵੰਡਿਆ ਹੋਇਆ ਦਿਸਦਾ ਹੈ।

ਦੇਹ ਆਦ੍ਯਨ੍ਤਵਾਨੇष ਦ੍ਰਵ੍ਯਪ੍ਰਾਣਗੁਣਾਤ੍ਮਕਃ। ਆਤ੍ਮਨ੍ਯਵਿਦ੍ਯਯਾ ਕॢਪ੍ਤਃ ਸਂਸਾਰਯਤਿ ਦੇਹਿਨਮ੍

ਇਹ ਸਰੀਰ, ਜਿਸਦਾ ਆਰੰਭ ਤੇ ਅੰਤ ਹੈ, ਪਦਾਰਥ, ਪ੍ਰਾਣ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਅਗਿਆਨ ਨਾਲ ਆਤਮਾ 'ਤੇ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਇਹ ਜੀਵ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਭਟਕਾਉਂਦਾ ਹੈ।