ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਪਤ੍ਯੁਰ੍ਬਲਂ ਸ਼ਰਾਸਾਰੈਸ਼੍ਛਨ੍ਨਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸੁਮਧ੍ਯਮਾ। ਸਵ੍ਰੀਡਮੈਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤਦ੍ਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਭਯਵਿਹ੍ਵਲਲੋਚਨਾ

ਪਤਲੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ ਵਧੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਲਜਜਤ ਤੇ ਡਰ ਭਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਤੱਕਿਆ।

ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਭਗਵਾਨਾਹ ਮਾ ਸ੍ਮ ਭੈਰ੍ਵਾਮਲੋਚਨੇ। ਵਿਨਙ੍ਕ੍ਸ਼੍ਯਤ੍ਯਧੁਨੈਵੈਤਤ੍ਤਾਵਕੈਃ ਸ਼ਾਤ੍ਰਵਂ ਬਲਮ੍

ਭਗਵਾਨ ਹੱਸ ਕੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: 'ਡਰ ਨਾ, ਕਮਲ-ਅੱਖੀਏ, ਇਹ ਤੇਰੇ ਵਿਰੋਧੀ ਫੌਜ ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।'

ਤੇषਾਂ ਤਦ੍ਵਿਕ੍ਰਮਂ ਵੀਰਾ ਗਦਸਙ੍ਕਰ੍षਣਾਦਯਃ। ਅਮृष੍ਯਮਾਣਾ ਨਾਰਾਚੈਰ੍ਜਘ੍ਨੁਰ੍ਹਯਗਜਾਨ੍ਰਥਾਨ੍

ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕਦੇ, ਗਦਾ, ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਤੇ ਹੋਰ ਵਿਰ, ਲੋਹੇ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘੋੜਿਆਂ, ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਰਥਾਂ ਨੂੰ ਵੱਜਾ ਦਿੱਤਾ।

ਪੇਤੁਃ ਸ਼ਿਰਾਂਸਿ ਰਥਿਨਾਮਸ਼੍ਵਿਨਾਂ ਗਜਿਨਾਂ ਭੁਵਿ। ਸਕੁਣ੍ਡਲਕਿਰੀਟਾਨਿ ਸੋष੍ਣੀषਾਣਿ ਚ ਕੋਟਿਸ਼ਃ

ਰਥੀ, ਘੋੜਸਵਾਰ ਤੇ ਹਾਥੀ-ਚਾਲਕਾਂ ਦੇ ਸਿਰ, ਜੋ ਕੁੰਡਲ, ਮੋਰ ਪੱਗ ਤੇ ਤਾਜ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ 'ਚ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।

ਹਸ੍ਤਾਃ ਸਾਸਿਗਦੇष੍ਵਾਸਾਃ ਕਰਭਾ ਊਰਵੋऽਙ੍ਘ੍ਰਯਃ। ਅਸ਼੍ਵਾਸ਼੍ਵਤਰਨਾਗੋष੍ਟ੍ਰ ਖਰਮਰ੍ਤ੍ਯਸ਼ਿਰਾਂਸਿ ਚ

ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਹੱਥ, ਗਦਾ ਤੇ ਧਨੁਸ਼, ਹਾਥੀ, ران, ਪੈਰ, ਘੋੜੇ, ਖਚਰ, ਊਠ, ਬਲਦ, ਗਧੇ, ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਿਰ—

ਹਨ੍ਯਮਾਨਬਲਾਨੀਕਾ ਵृष੍ਣਿਭਿਰ੍ਜਯਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਭਿਃ। ਰਾਜਾਨੋ ਵਿਮੁਖਾ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਜਰਾਸਨ੍ਧਪੁਰਃਸਰਾਃ

ਜਦੋਂ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਨੇ ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਵੈਰੀ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਤਾਂ ਜਰਾਸੰਧ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ ਰਾਜੇ ਪਿੱਛੇ ਮੁੜ ਗਏ ਤੇ ਚਲੇ ਗਏ।

ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲਂ ਸਮਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਹृਤਦਾਰਮਿਵਾਤੁਰਮ੍। ਨष੍ਟਤ੍ਵਿषਂ ਗਤੋਤ੍ਸਾਹਂ ਸ਼ੁष੍ਯਦ੍ਵਦਨਮਬ੍ਰੁਵਨ੍

ਉਹ ਸ਼ਿਸੁਪਾਲ ਕੋਲ ਆਏ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਲੁੱਟੀ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੁਖੀ ਮਨੁੱਖ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਮਿਟ ਗਈ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ, ਮੂੰਹ ਸੁੱਕ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ।

ਭੋ ਭੋਃ ਪੁਰੁषਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਦੌਰ੍ਮਨਸ੍ਯਮਿਦਂ ਤ੍ਯਜ। ਨ ਪ੍ਰਿਯਾਪ੍ਰਿਯਯੋ ਰਾਜਨ੍ਨਿष੍ਠਾ ਦੇਹਿषੁ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ

ਓਹੋ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਇਹ ਦੁਖ ਛੱਡ ਦੇ! ਰਾਜੇ, ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ ਸਦਾ ਲਈ ਖੁਸ਼ੀ ਜਾਂ ਦੁਖ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ।

ਯਥਾ ਦਾਰੁਮਯੀ ਯੋषਿਤ੍ਨृਤ੍ਯਤੇ ਕੁਹਕੇਚ੍ਛਯਾ। ਏਵਮੀਸ਼੍ਵਰਤਨ੍ਤ੍ਰੋऽਯਮੀਹਤੇ ਸੁਖਦੁਃਖਯੋਃ

ਜਿਵੇਂ ਲੱਕੜ ਦੀ ਪਤਲੀ ਜਾਦੂਗਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਨੱਚਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਜੀਵ ਸੁਖ ਤੇ ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਸ਼ੌਰੇਃ ਸਪ੍ਤਦਸ਼ਾਹਂ ਵੈ ਸਂਯੁਗਾਨਿ ਪਰਾਜਿਤਃ। ਤ੍ਰਯੋਵਿਂਸ਼ਤਿਭਿਃ ਸੈਨ੍ਯੈਰ੍ਜਿਗ੍ਯੇ ਏਕਮਹਂ ਪਰਮ੍

ਮੈਂ ਸੌਰੀ ਨਾਲ ਸਤਾਰਾਂ ਦਿਨ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਾਰਿਆ, ਪਰ ਅਠਾਰਵੀਂ ਦਿਨ ਤੇ ਤੈਈ ਫੌਜਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ।

ਤਥਾਪ੍ਯਹਂ ਨ ਸ਼ੋਚਾਮਿ ਨ ਪ੍ਰਹृष੍ਯਾਮਿ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍। ਕਾਲੇਨ ਦੈਵਯੁਕ੍ਤੇਨ ਜਾਨਨ੍ਵਿਦ੍ਰਾਵਿਤਂ ਜਗਤ੍

ਫਿਰ ਵੀ, ਮੈਂ ਕਦੇ ਨਾ ਦੁਖੀ ਹੁੰਦਾ, ਨਾ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਂਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਸੰਸਾਰ ਸਮੇਂ ਤੇ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਹਥ ਵਸ਼ ਚੱਲਦਾ ਹੈ।

ਅਧੁਨਾਪਿ ਵਯਂ ਸਰ੍ਵੇ ਵੀਰਯੂਥਪਯੂਥਪਾਃ। ਪਰਾਜਿਤਾਃ ਫਲ੍ਗੁਤਨ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਯਦੁਭਿਃ ਕृष੍ਣਪਾਲਿਤੈਃ

ਹੁਣ ਵੀ, ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਵੱਡੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਯਾਦਵਾਂ ਵੱਲੋਂ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਹਨ, ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਹਾਰ ਗਏ ਹਾਂ।

ਰਿਪਵੋ ਜਿਗ੍ਯੁਰਧੁਨਾ ਕਾਲ ਆਤ੍ਮਾਨੁਸਾਰਿਣਿ। ਤਦਾ ਵਯਂ ਵਿਜੇष੍ਯਾਮੋ ਯਦਾ ਕਾਲਃ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਃ

ਹੁਣ ਵੈਰੀ ਜਿੱਤ ਗਏ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਮਾਂ ਆਪਣੀ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਸਮਾਂ ਸਾਡੀ ਪਾਸੇ ਆਵੇਗਾ, ਅਸੀਂ ਜਿੱਤਾਂਗੇ।

ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੁਕ ਉਵਾਚ। ਏਵਂ ਪ੍ਰਬੋਧਿਤੋ ਮਿਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚੈਦ੍ਯੋऽਗਾਤ੍ਸਾਨੁਗਃ ਪੁਰਮ੍। ਹਤਸ਼ੇषਾਃ ਪੁਨਸ੍ਤੇऽਪਿ ਯਯੁਃ ਸ੍ਵਂ ਸ੍ਵਂ ਪੁਰਂ ਨृਪਾਃ

ਸ਼੍ਰੀ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਦੋਸਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸੰਭਾਲੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ, ਤੇ ਹੋਰ ਬਚੇ ਹੋਏ ਰਾਜੇ ਵੀ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਮੁੜ ਗਏ।

ਰੁਕ੍ਮੀ ਤੁ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋਦ੍ਵਾਹਂ ਕृष੍ਣਦ੍ਵਿਡਸਹਨ੍ਸ੍ਵਸੁਃ। ਪृष੍ਠਤੋऽਨ੍ਵਗਮਤ੍ਕृष੍ਣਮਕ੍ਸ਼ੌਹਿਣ੍ਯਾ ਵृਤੋ ਬਲੀ

ਪਰ ਰੁਕਮੀ, ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਦੀ ਰਾਖਸ ਵਿਆਹ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕਿਆ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨਾਲ ਵੈਰ ਰੱਖ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਸ਼ਕਤੀਵਾਨ ਹੋ ਕੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲ ਪਿਆ।

ਰੁਕ੍ਮ੍ਯਮਰ੍षੀ ਸੁਸਂਰਬ੍ਧਃ ਸ਼ृਣ੍ਵਤਾਂ ਸਰ੍ਵਭੂਭੁਜਾਮ੍। ਪ੍ਰਤਿਜਜ੍ਞੇ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਦਂਸ਼ਿਤਃ ਸਸ਼ਰਾਸਨਃ

ਰੁਕਮੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਬਹੁਤ ਉਤਸ਼ਾਹਤ, ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਬਾਂਹਾਂ ਕੰਬਦੀਆਂ, ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ, ਵਚਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਅਹਤ੍ਵਾ ਸਮਰੇ ਕृष੍ਣਮਪ੍ਰਤ੍ਯੂਹ੍ਯ ਚ ਰੁਕ੍ਮਿਣੀਮ੍। ਕੁਣ੍ਡਿਨਂ ਨ ਪ੍ਰਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸਤ੍ਯਮੇਤਦ੍ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਵਃ

ਜੇਕਰ ਮੈਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਨਾ ਮਾਰਿਆ ਤੇ ਰੁਕਮੀਣੀ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਨਾ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਕੁੰਡਿਨਾ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਇਹ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੱਚ ਆਖਦਾ ਹਾਂ।

ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰਥਮਾਰੁਹ੍ਯ ਸਾਰਥਿਂ ਪ੍ਰਾਹ ਸਤ੍ਵਰਃ। ਚੋਦਯਾਸ਼੍ਵਾਨ੍ਯਤਃ ਕृष੍ਣਃ ਤਸ੍ਯ ਮੇ ਸਂਯੁਗਂ ਭਵੇਤ੍

ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ ਤੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਘੋੜੇ ਚਲਾਓ! ਮੈਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰਣ ਦਾ ਮੌਕਾ ਮਿਲੇ!'

ਅਦ੍ਯਾਹਂ ਨਿਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਗੋਪਾਲਸ੍ਯ ਸੁਦੁਰ੍ਮਤੇਃ। ਨੇष੍ਯੇ ਵੀਰ੍ਯਮਦਂ ਯੇਨ ਸ੍ਵਸਾ ਮੇ ਪ੍ਰਸਭਂ ਹृਤਾ

ਅੱਜ, ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਉਸ ਬੁਰੇ ਗੋਪਾਲ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਮਾਣ ਤੋੜਾਂਗਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਮੇਰੀ ਭੈਣ ਜਬਰ ਨਾਲ ਲੈ ਲਈ।

ਵਿਕਤ੍ਥਮਾਨਃ ਕੁਮਤਿਰੀਸ਼੍ਵਰਸ੍ਯਾਪ੍ਰਮਾਣਵਿਤ੍। ਰਥੇਨੈਕੇਨ ਗੋਵਿਨ੍ਦਂ ਤਿष੍ਠ ਤਿष੍ਠੇਤ੍ਯਥਾਹ੍ਵਯਤ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੱਡਾ-ਵੱਡਾ ਦਾਅਵਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਨਾ ਜਾਣਦੇ, ਉਹ ਇੱਕ ਰਥ ਨਾਲ ਗੋਵਿੰਦਾ ਨੂੰ ਲਲਕਾਰਦਾ, 'ਰੁਕੋ! ਰੁਕੋ!' ਆਖਦਾ ਹੈ।

ਧਨੁਰ੍ਵਿਕृष੍ਯ ਸੁਦृਢਂ ਜਘ੍ਨੇ ਕृष੍ਣਂ ਤ੍ਰਿਭਿਃ ਸ਼ਰੈਃ। ਆਹ ਚਾਤ੍ਰ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਤਿष੍ਠ ਯਦੂਨਾਂ ਕੁਲਪਾਂਸਨ

ਮਜ਼ਬੂਤ ਧਨੁਸ਼ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਤੀਰ ਮਾਰੇ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਇੱਕ ਪਲ ਰੁਕੋ, ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਕੁਲ ਦੀ ਬਦਨਾਮੀ!'

ਯਤ੍ਰ ਯਾਸਿ ਸ੍ਵਸਾਰਂ ਮੇ ਮੁषਿਤ੍ਵਾ ਧ੍ਵਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਵਦ੍ਧਵਿਃ। ਹਰਿष੍ਯੇऽਦ੍ਯ ਮਦਂ ਮਨ੍ਦ ਮਾਯਿਨਃ ਕੂਟਯੋਧਿਨਃ

ਤੂੰ ਕਿੱਥੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਮੇਰੀ ਭੈਣ ਨੂੰ ਚੋਰ ਵਾਂਗ ਲੈ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਗਿੱਧ ਯਜਨ ਦਾ ਭੋਜਨ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ? ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਮਾਣ ਤੋੜਾਂਗਾ, ਝੂਠੇ ਤੇ ਚਲਾਕ ਯੋਧੇ!

ਯਾਵਨ੍ਨ ਮੇ ਹਤੋ ਬਾਣੈਃ ਸ਼ਯੀਥਾ ਮੁਞ੍ਚ ਦਾਰਿਕਾਮ੍। ਸ੍ਮਯਨ੍ਕृष੍ਣੋ ਧਨੁਸ਼੍ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ षਡ੍ਭਿਰ੍ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਰੁਕ੍ਮਿਣਮ੍

ਜਦ ਤਕ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਕੇ ਡਿੱਗਾ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਤਦ ਤਕ ਇਸ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ। ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਰੁਕਮੀ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਛੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਵਿੱਝਿਆ।

ਅष੍ਟਭਿਸ਼੍ਚਤੁਰੋ ਵਾਹਾਨ੍ਦ੍ਵਾਭ੍ਯਾਂ ਸੂਤਂ ਧ੍ਵਜਂ ਤ੍ਰਿਭਿਃ। ਸ ਚਾਨ੍ਯਦ੍ਧਨੁਰਾਧਾਯ ਕृष੍ਣਂ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਪਞ੍ਚਭਿਃ

ਉਸ ਨੇ ਅੱਠ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਚਾਰ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ, ਦੋ ਨਾਲ ਰਥ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਨਾਲ ਝੰਡੇ ਨੂੰ ਵਿੱਝਿਆ। ਫਿਰ ਹੋਰ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ ਰੁਕਮੀ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਪੰਜ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਕੀਤਾ।

ਤੈਸ੍ਤਾਦਿਤਃ ਸ਼ਰੌਘੈਸ੍ਤੁ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਧਨੁਰਚ੍ਯੁਤਃ। ਪੁਨਰਨ੍ਯਦੁਪਾਦਤ੍ਤ ਤਦਪ੍ਯਚ੍ਛਿਨਦਵ੍ਯਯਃ

ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਨਾਲ ਘੇਰਿਆ ਗਿਆ, ਅਚੂਤ ਨੇ ਰੁਕਮੀ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਟੁੱਟ ਕੇ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਰੁਕਮੀ ਨੇ ਫਿਰ ਹੋਰ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਿਆ, ਪਰ ਅਵਿਨਾਸੀ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਹ ਵੀ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ।

ਪਰਿਘਂ ਪਟ੍ਟਿਸ਼ਂ ਸ਼ੂਲਂ ਚਰ੍ਮਾਸੀ ਸ਼ਕ੍ਤਿਤੋਮਰੌ। ਯਦ੍ਯਦਾਯੁਧਮਾਦਤ੍ਤ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਸੋऽਚ੍ਛਿਨਦ੍ਧਰਿਃ

ਰੁਕਮੀ ਜੋ ਵੀ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕਦਾ—ਗਦਾ, ਭਾਲਾ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ, ਢਾਲ ਤੇ ਤਲਵਾਰ, ਜੈਵਲਿਨ ਜਾਂ ਤੋਮਰ—ਹਰੀ ਨੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ।

ਤਤੋ ਰਥਾਦਵਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਖਡ੍ਗਪਾਣਿਰ੍ਜਿਘਾਂਸਯਾ। ਕृष੍ਣਮਭ੍ਯਦ੍ਰਵਤ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਪਤਙ੍ਗ ਇਵ ਪਾਵਕਮ੍

ਫਿਰ ਰਥ ਤੋਂ ਉੱਤਰ ਕੇ, ਤਲਵਾਰ ਹੱਥ ਵਿਚ ਲੈ ਕੇ ਤੇ ਮਾਰਨ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ, ਰੁਕਮੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪਤੰਗਾ ਅੱਗ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਤਸ੍ਯ ਚਾਪਤਤਃ ਖਡ੍ਗਂ ਤਿਲਸ਼ਸ਼੍ਚਰ੍ਮ ਚੇषੁਭਿਃ। ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾਸਿਮਾਦਦੇ ਤਿਗ੍ਮਂ ਰੁਕ੍ਮਿਣਂ ਹਨ੍ਤੁਮੁਦ੍ਯਤਃ

ਜਦ ਉਹ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਆਇਆ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਢਾਲ ਨੁੱਕਰ-ਨੁੱਕਰ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ ਤਲਵਾਰ ਕੱਢ ਕੇ, ਰੁਕਮੀ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।

ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭ੍ਰਾਤृਵਧੋਦ੍ਯੋਗਂ ਰੁਕ੍ਮਿਣੀ ਭਯਵਿਹ੍ਵਲਾ। ਪਤਿਤ੍ਵਾ ਪਾਦਯੋਰ੍ਭਰ੍ਤੁਰੁਵਾਚ ਕਰੁਣਂ ਸਤੀ

ਜਦ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਭਰਾ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਰੁਕਮਣੀ ਡਰ ਨਾਲ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ।