ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਸੁਸ੍ਨਾਤਾਂ ਸੁਦਤੀਂ ਕਨ੍ਯਾਂ ਕृਤਕੌਤੁਕਮਙ੍ਗਲਾਮ੍। ਆਹਤਾਂਸ਼ੁਕਯੁਗ੍ਮੇਨ ਭੂषਿਤਾਂ ਭੂषਣੋਤ੍ਤਮੈਃ

ਉਹ ਸੋਹਣੀ ਕੁੜੀ, ਜੋ ਤਾਜ਼ਾ ਨ੍ਹਾਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਸੁਹਾਗ ਦੀ ਰਸਮ ਲਈ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਚੰਗੀਆਂ ਚਾਦਰਾਂ ਪਾਈਆਂ ਹੋਈਆਂ ਤੇ ਵਧੀਆ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।

ਚਕ੍ਰੁਃ ਸਾਮਰ੍ਗ੍ਯਜੁਰ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਵਧ੍ਵਾ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ। ਪੁਰੋਹਿਤੋऽਥਰ੍ਵਵਿਦ੍ਵੈ ਜੁਹਾਵ ਗ੍ਰਹਸ਼ਾਨ੍ਤਯੇ

ਉੱਚ ਪਦਵੀ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਵਧੂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਸਾਮ, ਰਿਗ ਤੇ ਯਜੁਰ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਰਸਮਾਂ ਕੀਤੀਆਂ। ਮੁੱਖ ਪੁਰੋਹਿਤ, ਜੋ ਅਥਰਵ ਵੇਦ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਨੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ ਹਵਨ ਕੀਤਾ।

ਹਿਰਣ੍ਯਰੂਪ੍ਯ ਵਾਸਾਂਸਿ ਤਿਲਾਂਸ਼੍ਚ ਗੁਡਮਿਸ਼੍ਰਿਤਾਨ੍। ਪ੍ਰਾਦਾਦ੍ਧੇਨੂਸ਼੍ਚ ਵਿਪ੍ਰੇਭ੍ਯੋ ਰਾਜਾ ਵਿਧਿਵਿਦਾਂ ਵਰਃ

ਰਸਮਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਰੀਤ ਨਿਭਾਉਣ ਵਾਲੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਸੋਨਾ, ਚਾਂਦੀ, ਕੱਪੜੇ, ਗੁੜ ਮਿਲੇ ਤਿਲ ਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀਆਂ।

ਏਵਂ ਚੇਦਿਪਤੀ ਰਾਜਾ ਦਮਘੋषਃ ਸੁਤਾਯ ਵੈ। ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਮਨ੍ਤ੍ਰਜ੍ਞੈਃ ਸਰ੍ਵਮਭ੍ਯੁਦਯੋਚਿਤਮ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦਮਘੋਸ਼ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਲਈ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਲੋਕਾਂ ਰਾਹੀਂ ਸਭ ਕੁਝ ਸੁਖ-ਚੜ੍ਹਦੀ ਲਈ ਕਰਵਾਇਆ।

ਮਦਚ੍ਯੁਦ੍ਭਿਰ੍ਗਜਾਨੀਕੈਃ ਸ੍ਯਨ੍ਦਨੈਰ੍ਹੇਮਮਾਲਿਭਿਃ। ਪਤ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਵਸਙ੍ਕੁਲੈਃ ਸੈਨ੍ਯੈਃ ਪਰੀਤਃ ਕੁਣ੍ਡਿਨਂ ਯਯੌ

ਮਸਤ ਹਾਥੀਆਂ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਰਥਾਂ ਅਤੇ ਪੈਦਲ ਤੇ ਘੋੜਸਵਾਰ ਫੌਜਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਉਹ ਕੁੰਡਿਨਾ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਿਆ।

ਤਂ ਵੈ ਵਿਦਰ੍ਭਾਧਿਪਤਿਃ ਸਮਭ੍ਯੇਤ੍ਯਾਭਿਪੂਜ੍ਯ ਚ। ਨਿਵੇਸ਼ਯਾਮਾਸ ਮੁਦਾ ਕਲ੍ਪਿਤਾਨ੍ਯਨਿਵੇਸ਼ਨੇ

ਵਿਦਰਭ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਉਸਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕੀਤੀ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਉਸਨੂੰ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਮਹਿਲ ਵਿਚ ਵਸਾਇਆ।

ਤਤ੍ਰ ਸ਼ਾਲ੍ਵੋ ਜਰਾਸਨ੍ਧੋ ਦਨ੍ਤਵਕ੍ਤ੍ਰੋ ਵਿਦੂਰਥਃ। ਆਜਗ੍ਮੁਸ਼੍ਚੈਦ੍ਯਪਕ੍ਸ਼ੀਯਾਃ ਪੌਣ੍ਡ੍ਰਕਾਦ੍ਯਾਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ

ਉਥੇ ਸ਼ਾਲਵ, ਜਰਾਸੰਧ, ਦੰਤਵਕ੍ਰ, ਵਿਦੂਰਥ ਤੇ ਚੇਦੀ, ਪੌਂਡਰ ਆਦਿਕ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਥੀ ਵੀ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।

ਕृष੍ਣਰਾਮਦ੍ਵਿषੋ ਯਤ੍ਤਾਃ ਕਨ੍ਯਾਂ ਚੈਦ੍ਯਾਯ ਸਾਧਿਤੁਮ੍। ਯਦ੍ਯਾਗਤ੍ਯ ਹਰੇਤ੍ਕृष੍ਣੋ ਰਾਮਾਦ੍ਯੈਰ੍ਯਦੁਭਿਰ੍ਵृਤਃ

ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਰਾਮ ਦੇ ਵੈਰੀ, ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਲਈ ਕੁੜੀ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਦਾ ਪੱਕਾ ਮਨ ਬਣਾਕੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਤਾਂ ਜੋ ਜੇਕਰ ਯਾਦਵਾਂ ਸਮੇਤ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਆਇਆ ਤਾਂ ਲੜ ਸਕਣ।

ਯੋਤ੍ਸ੍ਯਾਮਃ ਸਂਹਤਾਸ੍ਤੇਨ ਇਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮਾਨਸਾਃ। ਆਜਗ੍ਮੁਰ੍ਭੂਭੁਜਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਮਗ੍ਰਬਲਵਾਹਨਾਃ

ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਆਪਣੀਆਂ ਪੂਰੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਤੇ ਸਵਾਰੀਆਂ ਸਮੇਤ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਪੱਕਾ ਨਿਸ਼ਚਾ ਸੀ ਕਿ ਉਸ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰਾਂਗੇ।

ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਤਦ੍ਭਗਵਾਨ੍ਰਾਮੋ ਵਿਪਕ੍ਸ਼ੀਯ ਨृਪੋਦ੍ਯਮਮ੍। ਕृष੍ਣਂ ਚੈਕਂ ਗਤਂ ਹਰ੍ਤੁਂ ਕਨ੍ਯਾਂ ਕਲਹਸ਼ਙ੍ਕਿਤਃ

ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਕਿ ਵੈਰੀ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਇਹ ਉੱਦਮ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਪ੍ਰਭੂ ਰਾਮ ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ ਪੈ ਗਿਆ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਕੁੜੀ ਲੈਣ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਝਗੜਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਬਲੇਨ ਮਹਤਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਭ੍ਰਾਤृਸ੍ਨੇਹਪਰਿਪ੍ਲੁਤਃ। ਤ੍ਵਰਿਤਃ ਕੁਣ੍ਡਿਨਂ ਪ੍ਰਾਗਾਦ੍ਗਜਾਸ਼੍ਵਰਥਪਤ੍ਤਿਭਿਃ

ਭਰਾ ਲਈ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਉਹ ਵੱਡੀ ਫੌਜ, ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥਾਂ ਤੇ ਪੈਦਲ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਸਮੇਤ ਜਲਦੀ ਕੁੰਡਿਨਾ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਿਆ।

ਭੀष੍ਮਕਨ੍ਯਾ ਵਰਾਰੋਹਾ ਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤ੍ਯਾਗਮਨਂ ਹਰੇਃ। ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਪਤ੍ਤਿਮਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੀ ਦ੍ਵਿਜਸ੍ਯਾਚਿਨ੍ਤਯਤ੍ਤਦਾ

ਭੀਸ਼ਮਕ ਦੀ ਕੁੜੀ, ਜੋ ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਉੱਚੀ ਸੋਚ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਹਰੀ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੀ ਰਹੀ। ਪਰ ਜਦ ਕੋਈ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਨਾ ਮਿਲੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਗੱਲ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਈ।

ਅਹੋ ਤ੍ਰਿਯਾਮਾਨ੍ਤਰਿਤ ਉਦ੍ਵਾਹੋ ਮੇऽਲ੍ਪਰਾਧਸਃ। ਨਾਗਚ੍ਛਤ੍ਯਰਵਿਨ੍ਦਾਕ੍ਸ਼ੋ ਨਾਹਂ ਵੇਦ੍ਮ੍ਯਤ੍ਰ ਕਾਰਣਮ੍। ਸੋऽਪਿ ਨਾਵਰ੍ਤਤੇऽਦ੍ਯਾਪਿ ਮਤ੍ਸਨ੍ਦੇਸ਼ਹਰੋ ਦ੍ਵਿਜਃ

ਹਾਏ, ਮੇਰੀ ਵਿਆਹ ਦੀ ਰਸਮ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਲੰਘ ਗਈਆਂ, ਜਦ ਕਿ ਮੇਰੀ ਕੋਈ ਗਲਤੀ ਨਹੀਂ। ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਆਇਆ, ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਕਾਰਨ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪਤਾ। ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੇਰਾ ਸੁਨੇਹਾ ਲੈ ਕੇ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਅਜੇ ਤੱਕ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਇਆ।

ਅਪਿ ਮਯ੍ਯਨਵਦ੍ਯਾਤ੍ਮਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਿਞ੍ਚਿਜ੍ਜੁਗੁਪ੍ਸਿਤਮ੍। ਮਤ੍ਪਾਣਿਗ੍ਰਹਣੇ ਨੂਨਂ ਨਾਯਾਤਿ ਹਿ ਕृਤੋਦ੍ਯਮਃ

ਸ਼ਾਇਦ, ਉਸ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਨੇ ਮੇਰੇ ਵਿਚ ਕੋਈ ਅਉਗੁਣ ਵੇਖ ਲਿਆ ਹੋਵੇ, ਇਸ ਲਈ ਹੁਣ ਉਹ ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਫੜਨ ਲਈ, ਜਦ ਕਿ ਉਹ ਪੱਕਾ ਮਨ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਨਹੀਂ ਆ ਰਿਹਾ।

ਦੁਰ੍ਭਗਾਯਾ ਨ ਮੇ ਧਾਤਾ ਨਾਨੁਕੂਲੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਦੇਵੀ ਵਾ ਵਿਮੁਖੀ ਗੌਰੀ ਰੁਦ੍ਰਾਣੀ ਗਿਰਿਜਾ ਸਤੀ

ਮੇਰੀ ਕਿਸਮਤ ਮਾੜੀ ਹੈ; ਮੇਰਾ ਰਚਣਹਾਰ ਮੇਰੇ ਹੱਕ ਵਿਚ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਵੱਡੇ ਮਾਹਾਦੇਵ, ਨਾ ਹੀ ਗੌਰੀ, ਰੁਦਰਾਣੀ, ਗਿਰਿਜਾ ਜਾਂ ਸਤੀ ਮੇਰੇ ਪੱਖ ਵਿਚ ਹਨ।

ਏਵਂ ਚਿਨ੍ਤਯਤੀ ਬਾਲਾ ਗੋਵਿਨ੍ਦਹृਤਮਾਨਸਾ। ਨ੍ਯਮੀਲਯਤ ਕਾਲਜ੍ਞਾ ਨੇਤ੍ਰੇ ਚਾਸ਼੍ਰੁਕਲਾਕੁਲੇ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚਦੀ ਹੋਈ ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਗੋਵਿੰਦ ਨੇ ਮੋਹ ਲਿਆ ਸੀ, ਸਮੇਂ ਦੀ ਸੋਚ ਵਿਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ, ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਬੰਦ ਕਰ ਗਈ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ।

ਏਵਂ ਵਧ੍ਵਾਃ ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤ੍ਯਾ ਗੋਵਿਨ੍ਦਾਗਮਨਂ ਨृਪ। ਵਾਮ ਊਰੁਰ੍ਭੁਜੋ ਨੇਤ੍ਰਮਸ੍ਫੁਰਨ੍ਪ੍ਰਿਯਭਾषਿਣਃ

ਜਦ ਵਧੂ ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਰਾਜਨ, ਉਸਦੀ ਖੱਬੀ ਰਾਣੀ, ਬਾਂਹ ਤੇ ਅੱਖ, ਜੋ ਸੁਭ bolਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸਨ, ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ।

ਅਥ ਕृष੍ਣਵਿਨਿਰ੍ਦਿष੍ਟਃ ਸ ਏਵ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਃ। ਅਨ੍ਤਃਪੁਰਚਰੀਂ ਦੇਵੀਂ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੀਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਹ

ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ, ਉਹੀ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਿਲ ਵਿਚ ਗਈ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।

ਸਾ ਤਂ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਵਦਨਮਵ੍ਯਗ੍ਰਾਤ੍ਮਗਤਿਂ ਸਤੀ। ਆਲਕ੍ਸ਼੍ਯ ਲਕ੍ਸ਼ਣਾਭਿਜ੍ਞਾ ਸਮਪृਚ੍ਛਚ੍ਛੁਚਿਸ੍ਮਿਤਾ

ਉਹ, ਜਿਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ ਮਨ ਪੂਰਨ ਤੌਰ ਤੇ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਸੀ, ਉਹ ਸਤਕਾਰੀ ਨਾਰੀ, ਜੋ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਪਛਾਣਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹੱਸਦੀ ਹੋਈ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੀ।

ਤਸ੍ਯਾ ਆਵੇਦਯਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਸ਼ਸ਼ਂਸ ਯਦੁਨਨ੍ਦਨਮ੍। ਉਕ੍ਤਂ ਚ ਸਤ੍ਯਵਚਨਮਾਤ੍ਮੋਪਨਯਨਂ ਪ੍ਰਤਿ

ਉਸ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਗੱਲ ਆਪਣੇ ਵਿਆਹ ਬਾਰੇ ਸੱਚੀ ਕਹੀ ਗਈ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਸੁਣਾ ਦਿੱਤੀ।

ਤਮਾਗਤਂ ਸਮਾਜ੍ਞਾਯ ਵੈਦਰ੍ਭੀ ਹृष੍ਟਮਾਨਸਾ। ਨ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੀ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਪ੍ਰਿਯਮਨ੍ਯਨ੍ਨਨਾਮ ਸਾ

ਜਦੋਂ ਵਿਦਰਭ ਦੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਉਹ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਵੇਖੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਉਸ ਲਈ ਹੋਰ ਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪਿਆਰਾ ਸੀ।

ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਦੁਹਿਤੁਰੁਦ੍ਵਾਹਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਣੋਤ੍ਸੁਕੌ। ਅਭ੍ਯਯਾਤ੍ਤੂਰ੍ਯਘੋषੇਣ ਰਾਮਕृष੍ਣੌ ਸਮਰ੍ਹਣੈਃ

ਜਦੋਂ ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਉਹ ਆ ਗਏ ਹਨ ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣੀ ਧੀ ਦੇ ਵਿਆਹ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਆਏ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਯੋਗ ਆਦਰ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਪਹੁੰਚੇ।

ਮਧੁਪਰ੍ਕਮੁਪਾਨੀਯ ਵਾਸਾਂਸਿ ਵਿਰਜਾਂਸਿ ਸਃ। ਉਪਾਯਨਾਨ੍ਯਭੀष੍ਟਾਨਿ ਵਿਧਿਵਤ੍ਸਮਪੂਜਯਤ੍

ਉਸ ਨੇ ਮਧੁ, ਦੁੱਧ, ਸੁਤੰਤਰ ਕੱਪੜੇ ਅਤੇ ਮਨ ਚਾਹੇ ਤੋਹਫੇ ਲੈ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।

ਤਯੋਰ੍ਨਿਵੇਸ਼ਨਂ ਸ਼੍ਰੀਮਦੁਪਾਕਲ੍ਪ੍ਯ ਮਹਾਮਤਿਃ। ਸਸੈਨ੍ਯਯੋਃ ਸਾਨੁਗਯੋਰਾਤਿਥ੍ਯਂ ਵਿਦਧੇ ਯਥਾ

ਉਸ ਬੁਧੀਮਾਨ ਨੇ ਦੋਹਾਂ ਲਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਫੌਜਾਂ ਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਸੋਹਣਾ ਮਕਾਨ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ, ਆਤਿਥ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ।

ਏਵਂ ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਸਮੇਤਾਨਾਂ ਯਥਾਵੀਰ੍ਯਂ ਯਥਾਵਯਃ। ਯਥਾਬਲਂ ਯਥਾਵਿਤ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵੈਃ ਕਾਮੈਃ ਸਮਰ੍ਹਯਤ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਰਾਜੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਉਮਰ, ਜੋਰ ਤੇ ਦੌਲਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੱਛਿਤ ਚੀਜ਼ ਦੇ ਕੇ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ।

ਕृष੍ਣਮਾਗਤਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਵਿਦਰ੍ਭਪੁਰਵਾਸਿਨਃ। ਆਗਤ੍ਯ ਨੇਤ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਭਿਃ ਪਪੁਸ੍ਤਨ੍ਮੁਖਪਙ੍ਕਜਮ੍

ਜਦੋਂ ਵਿਦਰਭ ਦੇ ਵਸੀਆਂ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਆ ਗਏ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਆ ਕੇ, ਹੱਥ ਅੱਖਾਂ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਮੁਖ ਕਮਲ ਨੂੰ ਤੱਕਣ ਲੱਗ ਪਏ।

ਅਸ੍ਯੈਵ ਭਾਰ੍ਯਾ ਭਵਿਤੁਂ ਰੁਕ੍ਮਿਣ੍ਯਰ੍ਹਤਿ ਨਾਪਰਾ। ਅਸਾਵਪ੍ਯਨਵਦ੍ਯਾਤ੍ਮਾ ਭੈष੍ਮ੍ਯਾਃ ਸਮੁਚਿਤਃ ਪਤਿਃ

ਸਿਰਫ ਰੁਕਮਣੀ ਹੀ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹੋਣ ਯੋਗ ਹੈ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਵੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹੈ, ਭੀਸ਼ਮਾ ਦੀ ਧੀ ਲਈ ਠੀਕ ਵਰ ਹੈ।

ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ਸੁਚਰਿਤਂ ਯਨ੍ਨਸ੍ਤੇਨ ਤੁष੍ਟਸ੍ਤ੍ਰਿਲੋਕਕृਤ੍। ਅਨੁਗृਹ੍ਣਾਤੁ ਗृਹ੍ਣਾਤੁ ਵੈਦਰ੍ਭ੍ਯਾਃ ਪਾਣਿਮਚ੍ਯੁਤਃ

ਸਾਡੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਬਹੁਤ ਚੰਗੀ ਕਰਨੀ ਨਾਲ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈ, ਉਹ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਅਚਲ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਵਿਦਰਭ ਦੀ ਕੁੜੀ ਦਾ ਹੱਥ ਕਬੂਲ ਕਰੇ।

ਏਵਂ ਪ੍ਰੇਮਕਲਾਬਦ੍ਧਾ ਵਦਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਪੁਰੌਕਸਃ। ਕਨ੍ਯਾ ਚਾਨ੍ਤਃਪੁਰਾਤ੍ਪ੍ਰਾਗਾਦ੍ਭਟੈਰ੍ਗੁਪ੍ਤਾਮ੍ਬਿਕਾਲਯਮ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਿਆਰ ਦੀ ਡੋਰ ਨਾਲ ਬੱਝੇ ਹੋਏ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਤੇ ਕੁੜੀ, ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਿਲ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਅੰਬਿਕਾ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵੱਲ ਚਲੀ।