ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਸ਼੍ਵੋ ਭਾਵਿਨਿ ਤ੍ਵਮਜਿਤੋਦ੍ਵਹਨੇ ਵਿਦਰ੍ਭਾਨ੍। ਗੁਪ੍ਤਃ ਸਮੇਤ੍ਯ ਪृਤਨਾਪਤਿਭਿਃ ਪਰੀਤਃ। ਨਿਰ੍ਮਥ੍ਯ ਚੈਦ੍ਯਮਗਧੇਨ੍ਦ੍ਰ ਬਲਂ ਪ੍ਰਸਹ੍ਯ। ਮਾਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ ਵਿਧਿਨੋਦ੍ਵਹ ਵੀਰ੍ਯਸ਼ੁਲ੍ਕਾਮ੍

ਹੇ ਅਜਿੱਤ, ਕੱਲ੍ਹ ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਵਿਦਰਭ ਵਿੱਚ ਮੇਰਾ ਵਿਆਹ ਕਰਨ ਆਵੇਂ, ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਦੇ ਸਰਦਾਰਾਂ ਨਾਲ ਲੁਕ ਕੇ ਆ, ਤੇ ਚੇਦੀ ਤੇ ਮਗਧ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਹਰਾਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਲੈ ਜਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰਾ ਵਿਆਹ ਤਾਂ ਵਿਰਤਾ ਦੇ ਮੁੱਲ ਤੇ ਹੋਣਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਖਸ ਰੀਤ ਹੈ।

ਅਨ੍ਤਃਪੁਰਾਨ੍ਤਰਚਰੀਮਨਿਹਤ੍ਯ ਬਨ੍ਧੂਨ੍। ਤ੍ਵਾਮੁਦ੍ਵਹੇ ਕਥਮਿਤਿ ਪ੍ਰਵਦਾਮ੍ਯੁਪਾਯਮ੍। ਪੂਰ੍ਵੇਦ੍ਯੁਰਸ੍ਤਿ ਮਹਤੀ ਕੁਲਦੇਵਯਾਤ੍ਰਾ। ਯਸ੍ਯਾਂ ਬਹਿਰ੍ਨਵਵਧੂਰ੍ਗਿਰਿਜਾਮੁਪੇਯਾਤ੍

ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਸੋਚ ਆਵੇ ਕਿ ਮੈਂ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੀ ਹਾਂ ਤੇ ਮੇਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਪਾਅ ਦੱਸਦੀ ਹਾਂ: ਵਿਆਹ ਤੋਂ ਇਕ ਦਿਨ ਪਹਿਲਾਂ ਸਾਡੇ ਘਰ ਦੀ ਕੁਲ-ਦੇਵੀ ਦੀ ਵੱਡੀ ਯਾਤਰਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਨਵੀਂ ਵਧੂ ਗਿਰਿਜਾ ਮਾਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਲਈ ਬਾਹਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਯਸ੍ਯਾਙ੍ਘ੍ਰਿਪਙ੍ਕਜਰਜਃਸ੍ਨਪਨਂ ਮਹਾਨ੍ਤੋ। ਵਾਞ੍ਛਨ੍ਤ੍ਯੁਮਾਪਤਿਰਿਵਾਤ੍ਮਤਮੋऽਪਹਤ੍ਯੈ। ਯਰ੍ਹ੍ਯਮ੍ਬੁਜਾਕ੍ਸ਼ ਨ ਲਭੇਯ ਭਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਂ। ਜਹ੍ਯਾਮਸੂਨ੍ਵ੍ਰਤਕृਸ਼ਾਨ੍ਸ਼ਤਜਨ੍ਮਭਿਃ ਸ੍ਯਾਤ੍

ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਮਲ-ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਮਨੁੱਖ ਨ੍ਹਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਉਮਾ-ਪਤੀ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰਲੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਕਮਲ-ਨੇਤਰ, ਜੇ ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾ ਮਿਲੀ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਇਹ ਜੀਵਨ, ਜੋ ਵਰਤਾਂ ਕਰ-ਕਰ ਕੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਸੌ ਜਨਮਾਂ ਤੱਕ ਵੀ ਛੱਡ ਦੇਵਾਂ।

ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ ਉਵਾਚ। ਇਤ੍ਯੇਤੇ ਗੁਹ੍ਯਸਨ੍ਦੇਸ਼ਾ ਯਦੁਦੇਵ ਮਯਾ ਹृਤਾਃ। ਵਿਮृਸ਼੍ਯ ਕਰ੍ਤੁਂ ਯਚ੍ਚਾਤ੍ਰ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਤਦਨਨ੍ਤਰਮ੍

ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਐਸੇ ਹੀ ਇਹ ਗੁਪਤ ਸੁਨੇਹੇ ਮੈਂ ਯਾਦਵ ਕੁੜੀ ਵਲੋਂ ਲਿਆਇਆ ਹਾਂ। ਹੁਣ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰ ਕਿ ਇੱਥੇ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਜੋ ਠੀਕ ਲੱਗੇ, ਉਹ ਕਰ।

ਅਥ ਤ੍ਰਿਪਞ੍ਚਾਸ਼ਤ੍ਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ 10.53 ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੁਕ ਉਵਾਚ। ਵੈਦਰ੍ਭ੍ਯਾਃ ਸ ਤੁ ਸਨ੍ਦੇਸ਼ਂ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਯਦੁਨਨ੍ਦਨਃ। ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਪਾਣਿਨਾ ਪਾਣਿਂ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍

ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਦੋਂ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਵਿਦਰਭ ਦੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਦਾ ਸੁਨੇਹਾ ਸੁਣਿਆ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਹੱਸ ਪਿਆ ਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲਿਆ।

ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ। ਤਥਾਹਮਪਿ ਤਚ੍ਚਿਤ੍ਤੋ ਨਿਦ੍ਰਾਂ ਚ ਨ ਲਭੇ ਨਿਸ਼ਿ। ਵੇਦਾਹਮ੍ਰੁਕ੍ਮਿਣਾ ਦ੍ਵੇषਾਨ੍ਮਮੋਦ੍ਵਾਹੋ ਨਿਵਾਰਿਤਃ

ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮੈਂ ਵੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਨੀਂਦ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਵੀ ਉਸ ਉੱਤੇ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ ਕਿ ਰੁਕਮੀਣੀ ਦਾ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਉਸ ਦੇ ਭਰਾ ਨੇ ਵੈਰ ਕਰਕੇ ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।

ਤਾਮਾਨਯਿष੍ਯ ਉਨ੍ਮਥ੍ਯ ਰਾਜਨ੍ਯਾਪਸਦਾਨ੍ਮृਧੇ। ਮਤ੍ਪਰਾਮਨਵਦ੍ਯਾਙ੍ਗੀ ਮੇਧਸੋऽਗ੍ਨਿਸ਼ਿਖਾਮਿਵ

ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਨਿਓਲ਼ੀ ਹੈ ਤੇ ਜਿਸ ਦਾ ਰੂਪ ਨਿਰਵਿਗਨ ਹੈ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਜੰਗ ਕਰਕੇ ਲਿਆ ਆਵਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਦੀ ਲੌ ਨੂੰ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ।

ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੁਕ ਉਵਾਚ। ਉਦ੍ਵਾਹਰ੍ਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਰੁਕ੍ਮਿਣ੍ਯਾ ਮਧੁਸੂਦਨਃ। ਰਥਃ ਸਂਯੁਜ੍ਯਤਾਮਾਸ਼ੁ ਦਾਰੁਕੇਤ੍ਯਾਹ ਸਾਰਥਿਮ੍

ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਦੋਂ ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੇ ਰੁਕਮੀਣੀ ਦੇ ਵਿਆਹ ਦਾ ਸ਼ੁਭ ਸਮਾਂ ਜਾਣ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਦਾਰੁਕਾ, ਰਥ ਜਲਦੀ ਜੋੜ।'

ਸ ਚਾਸ਼੍ਵੈਃ ਸ਼ੈਬ੍ਯਸੁਗ੍ਰੀਵ ਮੇਘਪੁष੍ਪਬਲਾਹਕੈਃ। ਯੁਕ੍ਤਂ ਰਥਮੁਪਾਨੀਯ ਤਸ੍ਥੌ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਰਗ੍ਰਤਃ

ਉਹ ਸਾਰਥੀ ਚਾਰ ਘੋੜਿਆਂ — ਸ਼ੈਬ੍ਯ, ਸੁਗਰੀਵ, ਮੇਘਪੁਸ਼ਪ ਤੇ ਬਲਾਹਕ — ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਰਥ ਲੈ ਆਇਆ ਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।

ਆਰੁਹ੍ਯ ਸ੍ਯਨ੍ਦਨਂ ਸ਼ੌਰਿਰ੍ਦ੍ਵਿਜਮਾਰੋਪ੍ਯ ਤੂਰ੍ਣਗੈਃ। ਆਨਰ੍ਤਾਦੇਕਰਾਤ੍ਰੇਣ ਵਿਦਰ੍ਭਾਨਗਮਦ੍ਧਯੈਃ

ਸ਼ੌਰੀ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਵੀ ਚੜ੍ਹਾ ਲਿਆ, ਤੇ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਇਕ ਰਾਤ ਵਿੱਚ ਹੀ ਆਨਰਟ ਤੋਂ ਵਿਦਰਭ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।

ਰਾਜਾ ਸ ਕੁਣ੍ਡਿਨਪਤਿਃ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਨੇਹਵਸ਼ਾਨੁਗਃ। ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲਾਯ ਸ੍ਵਾਂ ਕਨ੍ਯਾਂ ਦਾਸ੍ਯਨ੍ਕਰ੍ਮਾਣ੍ਯਕਾਰਯਤ੍

ਕੁੰਡਿਨ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੀ ਧੀ ਦਾ ਵਿਆਹ ਸ਼ਿਸੁਪਾਲ ਨਾਲ ਕਰਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀਆਂ ਕਰਵਾਈਆਂ।

ਪੁਰਂ ਸਮ੍ਮृष੍ਟਸਂਸਿਕ੍ਤ ਮਾਰ੍ਗਰਥ੍ਯਾਚਤੁष੍ਪਥਮ੍। ਚਿਤ੍ਰਧ੍ਵਜਪਤਾਕਾਭਿਸ੍ਤੋਰਣੈਃ ਸਮਲਙ੍ਕृਤਮ੍

ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਰਸਤੇ, ਗਲੀਆਂ ਤੇ ਚੌਰਾਹੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਫ਼ ਕਰਕੇ, ਉੱਤੇ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੀਆਂ ਝੰਡੀਆਂ, ਪਤਾਕਾਵਾਂ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਲਗਾ ਕੇ ਸੋਹਣੇ ਕੀਤੇ ਗਏ।

ਸ੍ਰਗ੍ਗਨ੍ਧਮਾਲ੍ਯਾਭਰਣੈਰ੍ਵਿਰਜੋऽਮ੍ਬਰਭੂषਿਤੈਃ। ਜੁष੍ਟਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਪੁਰੁषੈਃ ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ ਗृਹੈਰਗੁਰੁਧੂਪਿਤੈਃ

ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਚਿੱਟੇ ਕਪੜੇ ਪਾਏ ਹੋਏ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਖੁਸ਼ਬੂਦਾਰ ਗਜਰੇ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਮਰਦਾਂ ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਘਰ ਵੀ ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਅਗਰ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਰਚੇ ਹੋਏ ਸਨ।

ਪਿਤॄਨ੍ਦੇਵਾਨ੍ਸਮਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਵਿਪ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਵਿਧਿਵਨ੍ਨृਪ। ਭੋਜਯਿਤ੍ਵਾ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਵਾਚਯਾਮਾਸ ਮਙ੍ਗਲਮ੍

ਰਾਜੇ ਨੇ ਪਿਤਰਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਖਵਾਇਆ ਤੇ ਮੰਗਲਾਚਾਰ ਵੀ ਪੜ੍ਹਵਾਇਆ।

ਸੁਸ੍ਨਾਤਾਂ ਸੁਦਤੀਂ ਕਨ੍ਯਾਂ ਕृਤਕੌਤੁਕਮਙ੍ਗਲਾਮ੍। ਆਹਤਾਂਸ਼ੁਕਯੁਗ੍ਮੇਨ ਭੂषਿਤਾਂ ਭੂषਣੋਤ੍ਤਮੈਃ

ਉਹ ਸੋਹਣੀ ਕੁੜੀ, ਜੋ ਤਾਜ਼ਾ ਨ੍ਹਾਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਸੁਹਾਗ ਦੀ ਰਸਮ ਲਈ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਚੰਗੀਆਂ ਚਾਦਰਾਂ ਪਾਈਆਂ ਹੋਈਆਂ ਤੇ ਵਧੀਆ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।

ਚਕ੍ਰੁਃ ਸਾਮਰ੍ਗ੍ਯਜੁਰ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਵਧ੍ਵਾ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ। ਪੁਰੋਹਿਤੋऽਥਰ੍ਵਵਿਦ੍ਵੈ ਜੁਹਾਵ ਗ੍ਰਹਸ਼ਾਨ੍ਤਯੇ

ਉੱਚ ਪਦਵੀ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਵਧੂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਸਾਮ, ਰਿਗ ਤੇ ਯਜੁਰ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਰਸਮਾਂ ਕੀਤੀਆਂ। ਮੁੱਖ ਪੁਰੋਹਿਤ, ਜੋ ਅਥਰਵ ਵੇਦ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਨੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ ਹਵਨ ਕੀਤਾ।

ਹਿਰਣ੍ਯਰੂਪ੍ਯ ਵਾਸਾਂਸਿ ਤਿਲਾਂਸ਼੍ਚ ਗੁਡਮਿਸ਼੍ਰਿਤਾਨ੍। ਪ੍ਰਾਦਾਦ੍ਧੇਨੂਸ਼੍ਚ ਵਿਪ੍ਰੇਭ੍ਯੋ ਰਾਜਾ ਵਿਧਿਵਿਦਾਂ ਵਰਃ

ਰਸਮਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਰੀਤ ਨਿਭਾਉਣ ਵਾਲੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਸੋਨਾ, ਚਾਂਦੀ, ਕੱਪੜੇ, ਗੁੜ ਮਿਲੇ ਤਿਲ ਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀਆਂ।

ਏਵਂ ਚੇਦਿਪਤੀ ਰਾਜਾ ਦਮਘੋषਃ ਸੁਤਾਯ ਵੈ। ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਮਨ੍ਤ੍ਰਜ੍ਞੈਃ ਸਰ੍ਵਮਭ੍ਯੁਦਯੋਚਿਤਮ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦਮਘੋਸ਼ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਲਈ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਲੋਕਾਂ ਰਾਹੀਂ ਸਭ ਕੁਝ ਸੁਖ-ਚੜ੍ਹਦੀ ਲਈ ਕਰਵਾਇਆ।

ਮਦਚ੍ਯੁਦ੍ਭਿਰ੍ਗਜਾਨੀਕੈਃ ਸ੍ਯਨ੍ਦਨੈਰ੍ਹੇਮਮਾਲਿਭਿਃ। ਪਤ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਵਸਙ੍ਕੁਲੈਃ ਸੈਨ੍ਯੈਃ ਪਰੀਤਃ ਕੁਣ੍ਡਿਨਂ ਯਯੌ

ਮਸਤ ਹਾਥੀਆਂ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਰਥਾਂ ਅਤੇ ਪੈਦਲ ਤੇ ਘੋੜਸਵਾਰ ਫੌਜਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਉਹ ਕੁੰਡਿਨਾ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਿਆ।

ਤਂ ਵੈ ਵਿਦਰ੍ਭਾਧਿਪਤਿਃ ਸਮਭ੍ਯੇਤ੍ਯਾਭਿਪੂਜ੍ਯ ਚ। ਨਿਵੇਸ਼ਯਾਮਾਸ ਮੁਦਾ ਕਲ੍ਪਿਤਾਨ੍ਯਨਿਵੇਸ਼ਨੇ

ਵਿਦਰਭ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਉਸਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕੀਤੀ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਉਸਨੂੰ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਮਹਿਲ ਵਿਚ ਵਸਾਇਆ।

ਤਤ੍ਰ ਸ਼ਾਲ੍ਵੋ ਜਰਾਸਨ੍ਧੋ ਦਨ੍ਤਵਕ੍ਤ੍ਰੋ ਵਿਦੂਰਥਃ। ਆਜਗ੍ਮੁਸ਼੍ਚੈਦ੍ਯਪਕ੍ਸ਼ੀਯਾਃ ਪੌਣ੍ਡ੍ਰਕਾਦ੍ਯਾਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ

ਉਥੇ ਸ਼ਾਲਵ, ਜਰਾਸੰਧ, ਦੰਤਵਕ੍ਰ, ਵਿਦੂਰਥ ਤੇ ਚੇਦੀ, ਪੌਂਡਰ ਆਦਿਕ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਥੀ ਵੀ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।

ਕृष੍ਣਰਾਮਦ੍ਵਿषੋ ਯਤ੍ਤਾਃ ਕਨ੍ਯਾਂ ਚੈਦ੍ਯਾਯ ਸਾਧਿਤੁਮ੍। ਯਦ੍ਯਾਗਤ੍ਯ ਹਰੇਤ੍ਕृष੍ਣੋ ਰਾਮਾਦ੍ਯੈਰ੍ਯਦੁਭਿਰ੍ਵृਤਃ

ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਰਾਮ ਦੇ ਵੈਰੀ, ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਲਈ ਕੁੜੀ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਦਾ ਪੱਕਾ ਮਨ ਬਣਾਕੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਤਾਂ ਜੋ ਜੇਕਰ ਯਾਦਵਾਂ ਸਮੇਤ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਆਇਆ ਤਾਂ ਲੜ ਸਕਣ।

ਯੋਤ੍ਸ੍ਯਾਮਃ ਸਂਹਤਾਸ੍ਤੇਨ ਇਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮਾਨਸਾਃ। ਆਜਗ੍ਮੁਰ੍ਭੂਭੁਜਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਮਗ੍ਰਬਲਵਾਹਨਾਃ

ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਆਪਣੀਆਂ ਪੂਰੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਤੇ ਸਵਾਰੀਆਂ ਸਮੇਤ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਪੱਕਾ ਨਿਸ਼ਚਾ ਸੀ ਕਿ ਉਸ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰਾਂਗੇ।

ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਤਦ੍ਭਗਵਾਨ੍ਰਾਮੋ ਵਿਪਕ੍ਸ਼ੀਯ ਨृਪੋਦ੍ਯਮਮ੍। ਕृष੍ਣਂ ਚੈਕਂ ਗਤਂ ਹਰ੍ਤੁਂ ਕਨ੍ਯਾਂ ਕਲਹਸ਼ਙ੍ਕਿਤਃ

ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਕਿ ਵੈਰੀ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਇਹ ਉੱਦਮ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਪ੍ਰਭੂ ਰਾਮ ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ ਪੈ ਗਿਆ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਕੁੜੀ ਲੈਣ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਝਗੜਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਬਲੇਨ ਮਹਤਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਭ੍ਰਾਤृਸ੍ਨੇਹਪਰਿਪ੍ਲੁਤਃ। ਤ੍ਵਰਿਤਃ ਕੁਣ੍ਡਿਨਂ ਪ੍ਰਾਗਾਦ੍ਗਜਾਸ਼੍ਵਰਥਪਤ੍ਤਿਭਿਃ

ਭਰਾ ਲਈ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਉਹ ਵੱਡੀ ਫੌਜ, ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥਾਂ ਤੇ ਪੈਦਲ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਸਮੇਤ ਜਲਦੀ ਕੁੰਡਿਨਾ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਿਆ।

ਭੀष੍ਮਕਨ੍ਯਾ ਵਰਾਰੋਹਾ ਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤ੍ਯਾਗਮਨਂ ਹਰੇਃ। ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਪਤ੍ਤਿਮਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੀ ਦ੍ਵਿਜਸ੍ਯਾਚਿਨ੍ਤਯਤ੍ਤਦਾ

ਭੀਸ਼ਮਕ ਦੀ ਕੁੜੀ, ਜੋ ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਉੱਚੀ ਸੋਚ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਹਰੀ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੀ ਰਹੀ। ਪਰ ਜਦ ਕੋਈ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਨਾ ਮਿਲੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਗੱਲ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਈ।

ਅਹੋ ਤ੍ਰਿਯਾਮਾਨ੍ਤਰਿਤ ਉਦ੍ਵਾਹੋ ਮੇऽਲ੍ਪਰਾਧਸਃ। ਨਾਗਚ੍ਛਤ੍ਯਰਵਿਨ੍ਦਾਕ੍ਸ਼ੋ ਨਾਹਂ ਵੇਦ੍ਮ੍ਯਤ੍ਰ ਕਾਰਣਮ੍। ਸੋऽਪਿ ਨਾਵਰ੍ਤਤੇऽਦ੍ਯਾਪਿ ਮਤ੍ਸਨ੍ਦੇਸ਼ਹਰੋ ਦ੍ਵਿਜਃ

ਹਾਏ, ਮੇਰੀ ਵਿਆਹ ਦੀ ਰਸਮ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਲੰਘ ਗਈਆਂ, ਜਦ ਕਿ ਮੇਰੀ ਕੋਈ ਗਲਤੀ ਨਹੀਂ। ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਆਇਆ, ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਕਾਰਨ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪਤਾ। ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੇਰਾ ਸੁਨੇਹਾ ਲੈ ਕੇ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਅਜੇ ਤੱਕ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਇਆ।

ਅਪਿ ਮਯ੍ਯਨਵਦ੍ਯਾਤ੍ਮਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਿਞ੍ਚਿਜ੍ਜੁਗੁਪ੍ਸਿਤਮ੍। ਮਤ੍ਪਾਣਿਗ੍ਰਹਣੇ ਨੂਨਂ ਨਾਯਾਤਿ ਹਿ ਕृਤੋਦ੍ਯਮਃ

ਸ਼ਾਇਦ, ਉਸ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਨੇ ਮੇਰੇ ਵਿਚ ਕੋਈ ਅਉਗੁਣ ਵੇਖ ਲਿਆ ਹੋਵੇ, ਇਸ ਲਈ ਹੁਣ ਉਹ ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਫੜਨ ਲਈ, ਜਦ ਕਿ ਉਹ ਪੱਕਾ ਮਨ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਨਹੀਂ ਆ ਰਿਹਾ।

ਦੁਰ੍ਭਗਾਯਾ ਨ ਮੇ ਧਾਤਾ ਨਾਨੁਕੂਲੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਦੇਵੀ ਵਾ ਵਿਮੁਖੀ ਗੌਰੀ ਰੁਦ੍ਰਾਣੀ ਗਿਰਿਜਾ ਸਤੀ

ਮੇਰੀ ਕਿਸਮਤ ਮਾੜੀ ਹੈ; ਮੇਰਾ ਰਚਣਹਾਰ ਮੇਰੇ ਹੱਕ ਵਿਚ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਵੱਡੇ ਮਾਹਾਦੇਵ, ਨਾ ਹੀ ਗੌਰੀ, ਰੁਦਰਾਣੀ, ਗਿਰਿਜਾ ਜਾਂ ਸਤੀ ਮੇਰੇ ਪੱਖ ਵਿਚ ਹਨ।