ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਸਿਕ੍ਤਮਾਰ੍ਗਾਂ ਹृष੍ਟਜਨਾਂ ਪਤਾਕਾਭਿਰਭ੍ਯਲਙ੍ਕृਤਾਮ੍। ਨਿਰ੍ਘੁष੍ਟਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਘੋषੇਣ ਕੌਤੁਕਾਬਦ੍ਧਤੋਰਣਾਮ੍

ਗਲੀਆਂ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛਿੜਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਲੋਕ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਵੇਦ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਤੋरणਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।

ਨਿਚੀਯਮਾਨੋ ਨਾਰੀਭਿਰ੍ਮਾਲ੍ਯਦਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ਤਾਙ੍ਕੁਰੈਃ। ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣਃ ਸਸ੍ਨੇਹਂ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯੁਤ੍ਕਲਿਤਲੋਚਨੈਃ

ਉਸ ਨੂੰ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਹਾਰ, ਦਹੀਂ ਤੇ ਅੰਕੁਰਾਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਤੱਕਦੀਆਂ ਰਹੀਆਂ।

ਆਯੋਧਨਗਤਂ ਵਿਤ੍ਤਮਨਨ੍ਤਂ ਵੀਰਭੂषਣਮ੍। ਯਦੁਰਾਜਾਯ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਮਾਹृਤਂ ਪ੍ਰਾਦਿਸ਼ਤ੍ਪ੍ਰਭੁਃ

ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਿਲੀ ਸਾਰੀ ਦੌਲਤ, ਜੋ ਬੇਅੰਤ ਸੀ ਤੇ ਵੱਡੇ ਵੀਰਾਂ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਲੈ ਆ ਕੇ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤੀ।

ਏਵਂ ਸਪ੍ਤਦਸ਼ਕृਤ੍ਵਸ੍ਤਾਵਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ੌਹਿਣੀਬਲਃ। ਯੁਯੁਧੇ ਮਾਗਧੋ ਰਾਜਾ ਯਦੁਭਿਃ ਕृष੍ਣਪਾਲਿਤੈਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਗਧ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸਤਾਰਾਂ ਵੱਡੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਨਾਲ ਕਈ ਵਾਰੀ ਯਾਦਵਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਸਨ, ਲੜਦਾ ਰਿਹਾ।

ਅਕ੍ਸ਼ਿਣ੍ਵਂਸ੍ਤਦ੍ਬਲਂ ਸਰ੍ਵਂ ਵृष੍ਣਯਃ ਕृष੍ਣਤੇਜਸਾ। ਹਤੇषੁ ਸ੍ਵੇष੍ਵਨੀਕੇषੁ ਤ੍ਯਕ੍ਤੋऽਗਾਦਰਿਭਿਰ੍ਨृਪਃ

ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੇ ਆਪਣੇ ਸੈਨਿਕ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਵਲੋਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਤੇ ਚਲਾ ਗਿਆ।

ਅष੍ਟਾਦਸ਼ਮ ਸਙ੍ਗ੍ਰਾਮ ਆਗਾਮਿਨਿ ਤਦਨ੍ਤਰਾ। ਨਾਰਦਪ੍ਰੇषਿਤੋ ਵੀਰੋ ਯਵਨਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਤ

ਅਠਾਰਵੀਂ ਲੜਾਈ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਉਸ ਵਿਚ ਨਾਰਦ ਵਲੋਂ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਯੋਧਾ, ਯਵਨ, ਆ ਗਿਆ।

ਰੁਰੋਧ ਮਥੁਰਾਮੇਤ੍ਯ ਤਿਸृਭਿਰ੍ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਕੋਟਿਭਿਃ। ਨृਲੋਕੇ ਚਾਪ੍ਰਤਿਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵੋ ਵृष੍ਣੀਨ੍ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾਤ੍ਮਸਮ੍ਮਿਤਾਨ੍

ਉਸ ਵਿਦੇਸੀ ਨੇ ਤਿੰਨ ਕਰੋੜ ਮਲੇਛ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨਾਲ ਮਥੁਰਾ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਉਹ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਬਾਰੇ ਸੁਣਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸਨ।

ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਚਿਨ੍ਤਯਤ੍ਕृष੍ਣਃ ਸਙ੍ਕਰ੍षਣ ਸਹਾਯਵਾਨ੍। ਅਹੋ ਯਦੂਨਾਂ ਵृਜਿਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਹ੍ਯੁਭਯਤੋ ਮਹਤ੍

ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਏ, 'ਹਾਏ, ਯਾਦਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦੋਹੀਂ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਆ ਗਈ ਹੈ।'

ਯਵਨੋऽਯਂ ਨਿਰੁਨ੍ਧੇऽਸ੍ਮਾਨਦ੍ਯ ਤਾਵਨ੍ਮਹਾਬਲਃ। ਮਾਗਧੋऽਪ੍ਯਦ੍ਯ ਵਾ ਸ਼੍ਵੋ ਵਾ ਪਰਸ਼੍ਵੋ ਵਾਗਮਿष੍ਯਤਿ

ਇਹ ਯਵਨ ਅੱਜ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਘੇਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਮਗਧ ਦਾ ਰਾਜਾ ਅੱਜ, ਕੱਲ ਜਾਂ ਪਰਸੋਂ ਆ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਆਵਯੋਃ ਯੁਧ੍ਯਤੋਰਸ੍ਯ ਯਦ੍ਯਾਗਨ੍ਤਾ ਜਰਾਸੁਤਃ। ਬਨ੍ਧੂਨ੍ਹਨਿष੍ਯਤ੍ਯਥ ਵਾ ਨੇष੍ਯਤੇ ਸ੍ਵਪੁਰਂ ਬਲੀ

ਜੇ ਅਸੀਂ ਦੋਵਾਂ ਲੜ ਰਹੇ ਹੋਈਏ ਤੇ ਜਰਾਸੰਧ ਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਡੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ ਜਾਂ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਲੈ ਜਾਵੇਗਾ।

ਤਸ੍ਮਾਦਦ੍ਯ ਵਿਧਾਸ੍ਯਾਮੋ ਦੁਰ੍ਗਂ ਦ੍ਵਿਪਦਦੁਰ੍ਗਮਮ੍। ਤਤ੍ਰ ਜ੍ਞਾਤੀਨ੍ਸਮਾਧਾਯ ਯਵਨਂ ਘਾਤਯਾਮਹੇ

ਇਸ ਲਈ ਅਸੀਂ ਅੱਜ ਇੱਕ ਐਸਾ ਕਿਲਾ ਬਣਾਵਾਂਗੇ, ਜਿੱਥੇ ਆਮ ਮਨੁੱਖ ਪਹੁੰਚ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ। ਉੱਥੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਜਣਿਆਂ ਨੂੰ ਰੱਖ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਯਵਨ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਾਂਗੇ।

ਇਤਿ ਸਮ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਭਗਵਾਨ੍ਦੁਰ੍ਗਂ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਯੋਜਨਮ੍। ਅਨ੍ਤਃਸਮੁਦ੍ਰੇ ਨਗਰਂ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਾਦ੍ਭੁਤਮਚੀਕਰਤ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਬਾਰਾਂ ਜੋਜਨ ਵੱਡਾ, ਅਜੀਬ ਤੇ ਅਚੰਭੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਕਿਲਾ ਬਣਾਇਆ।

ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਯਤ੍ਰ ਹਿ ਤ੍ਵਾष੍ਟ੍ਰਂ ਵਿਜ੍ਞਾਨਂ ਸ਼ਿਲ੍ਪਨੈਪੁਣਮ੍। ਰਥ੍ਯਾਚਤ੍ਵਰਵੀਥੀਭਿਰ੍ਯਥਾਵਾਸ੍ਤੁ ਵਿਨਿਰ੍ਮਿਤਮ੍

ਉਥੇ ਤਵਾਸ਼ਟਰ ਦੀ ਕਲਾ ਤੇ ਨਿਪੁੰਨਤਾ ਸਾਫ਼ ਦਿਸਦੀ ਸੀ, ਸੜਕਾਂ, ਚੌਕਾਂ ਤੇ ਗਲੀਆਂ ਸਾਰੀ ਵਾਸਤੂ ਅਨੁਸਾਰ ਬਣੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।

ਸੁਰਦ੍ਰੁਮਲਤੋਦ੍ਯਾਨ ਵਿਚਿਤ੍ਰੋਪਵਨਾਨ੍ਵਿਤਮ੍। ਹੇਮਸ਼ृਙ੍ਗੈਰ੍ਦਿਵਿਸ੍ਪृਗ੍ਭਿਃ ਸ੍ਫਟਿਕਾਟ੍ਟਾਲਗੋਪੁਰੈਃ

ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇਵਦਾਰੂਆਂ, ਸੁੰਦਰ ਬਾਗਾਂ, ਅਨੋਖੀਆਂ ਛਾਵਾਂ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਉੱਚੇ ਮਹਿਲਾਂ, ਸਫੈਦ ਪੱਥਰਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਤੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।

ਰਾਜਤਾਰਕੁਟੈਃ ਕੋष੍ਠੈਰ੍ਹੇਮਕੁਮ੍ਭੈਰਲਙ੍ਕृਤੈਃ। ਰਤ੍ਨਕੂਤੈਰ੍ਗृਹੈਰ੍ਹੇਮੈਰ੍ਮਹਾਮਾਰਕਤਸ੍ਥਲੈਃ

ਉਸ ਵਿੱਚ ਚਾਂਦੀ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਗੁੰਬਦ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਘੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਤਿਜੋਰੀਆਂ, ਹੀਰਿਆਂ ਵਾਲੇ ਘਰ ਤੇ ਵੱਡੇ ਪੰਨਾ ਪੱਥਰਾਂ ਦੇ ਚੌਬਾਰੇ ਸਨ।

ਵਾਸ੍ਤੋष੍ਪਤੀਨਾਂ ਚ ਗृਹੈਰ੍ਵਲ੍ਲਭੀਭਿਸ਼੍ਚ ਨਿਰ੍ਮਿਤਮ੍। ਚਾਤੁਰ੍ਵਰ੍ਣ੍ਯਜਨਾਕੀਰ੍ਣਂ ਯਦੁਦੇਵਗृਹੋਲ੍ਲਸਤ੍

ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਚੌਕਾਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਅਤੇ ਪ੍ਰੀਤਮਣੀਆਂ ਦੇ ਮਕਾਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਚਾਰ ਵਰਨਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਸੁਧਰ੍ਮਾਂ ਪਾਰਿਜਾਤਂ ਚ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਾਹਿਣੋਦ੍ਧਰੇਃ। ਯਤ੍ਰ ਚਾਵਸ੍ਥਿਤੋ ਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਮਰ੍ਤ੍ਯਧਰ੍ਮੈਰ੍ਨ ਯੁਜ੍ਯਤੇ

ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਥੇ ਸੁਧਰਮਾ ਸਭਾ ਤੇ ਪਾਰਜਾਤ ਰੁੱਖ ਭੇਜੇ, ਜਿਥੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਵੀ ਮੌਤ ਵਾਲੀਆਂ ਹੱਦਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ।

ਸ਼੍ਯਾਮੈਕਵਰ੍ਣਾਨ੍ਵਰੁਣੋ ਹਯਾਨ੍ਸ਼ੁਕ੍ਲਾਨ੍ਮਨੋਜਵਾਨ੍। ਅष੍ਟੌ ਨਿਧਿਪਤਿਃ ਕੋਸ਼ਾਨ੍ਲੋਕਪਾਲੋ ਨਿਜੋਦਯਾਨ੍

ਵਰੁਣ ਨੇ ਕਾਲੇ ਰੰਗ ਦੇ ਤੇ ਮਨ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਚਿੱਟੇ ਘੋੜੇ ਦਿੱਤੇ, ਖਜਾਨਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਅੱਠ ਖਜਾਨੇ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਦੌਲਤਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ।

ਯਦ੍ਯਦ੍ਭਗਵਤਾ ਦਤ੍ਤਮਾਧਿਪਤ੍ਯਂ ਸ੍ਵਸਿਦ੍ਧਯੇ। ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਰ੍ਪਯਾਮਾਸੁਰ੍ਹਰੌ ਭੂਮਿਗਤੇ ਨृਪ

ਜੋ ਕੁਝ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸਿੱਧੀ ਲਈ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਰੀ ਹਕੂਮਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਏ ਹਰੀ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਦੇ ਦਿੱਤੀ।

ਤਤ੍ਰ ਯੋਗਪ੍ਰਭਾਵੇਨ ਨੀਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਜਨਂ ਹਰਿਃ। ਪ੍ਰਜਾਪਾਲੇਨ ਰਾਮੇਣ ਕृष੍ਣਃ ਸਮਨੁਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤਃ। ਨਿਰ੍ਜਗਾਮ ਪੁਰਦ੍ਵਾਰਾਤ੍ਪਦ੍ਮਮਾਲੀ ਨਿਰਾਯੁਧਃ

ਉਥੇ ਹਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਯੋਗ ਬਲ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਗਿਆ, ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ ਰਾਮ ਨਾਲ ਸਲਾਹ ਕਰਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਾਈ ਹੋਈ ਤੇ ਨਿਰਅਸਤਰ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਿਆ।

ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੁਕ ਉਵਾਚ। ਤਂ ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਵਿਨਿष੍ਕ੍ਰਾਨ੍ਤਮੁਜ੍ਜਿਹਾਨਮਿਵੋਡੁਪਮ੍। ਦਰ੍ਸ਼ਨੀਯਤਮਂ ਸ਼੍ਯਾਮਂ ਪੀਤਕੌਸ਼ੇਯਵਾਸਸਮ੍

ਸ਼੍ਰੀ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਦ ਉਹ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਿਆ, ਚੜ੍ਹਦੇ ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣਾ, ਸ਼ਾਮੀ ਰੰਗ ਵਾਲਾ ਤੇ ਪੀਲੇ ਰੇਸ਼ਮੀ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾਏ ਹੋਏ—

ਸ਼੍ਰੀਵਤ੍ਸਵਕ੍ਸ਼ਸਂ ਭ੍ਰਾਜਤ੍ਕੌਸ੍ਤੁਭਾਮੁਕ੍ਤਕਨ੍ਧਰਮ੍। ਪृਥੁਦੀਰ੍ਘਚਤੁਰ੍ਬਾਹੁਂ ਨਵਕਞ੍ਜਾਰੁਣੇਕ੍ਸ਼ਣਮ੍

ਉਸਦੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ, ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਕੌਸਤੁਭ ਮਣੀ, ਚੌੜਾ, ਲੰਮਾ, ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਨਵੇਂ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ—

ਨਿਤ੍ਯਪ੍ਰਮੁਦਿਤਂ ਸ਼੍ਰੀਮਤ੍ਸੁਕਪੋਲਂ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤਮ੍। ਮੁਖਾਰਵਿਨ੍ਦਂ ਬਿਭ੍ਰਾਣਂ ਸ੍ਫੁਰਨ੍ਮਕਰਕੁਣ੍ਡਲਮ੍

ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼, ਚਮਕਦਾਰ, ਗੋਲ ਗਲ੍ਹਾਂ, ਸੁੱਚਾ ਹਾਸਾ, ਕਮਲ ਵਰਗਾ ਚਿਹਰਾ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਮਕਰਾਕਾਰ ਕੁੰਡਲ ਪਾਏ ਹੋਏ—

ਵਾਸੁਦੇਵੋ ਹ੍ਯਯਮਿਤਿ ਪੁਮਾਨ੍ਸ਼੍ਰੀਵਤ੍ਸਲਾਞ੍ਛਨਃ। ਚਤੁਰ੍ਭੁਜੋऽਰਵਿਨ੍ਦਾਕ੍ਸ਼ੋ ਵਨਮਾਲ੍ਯਤਿਸੁਨ੍ਦਰਃ

ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਵਾਸੁਦੇਵ ਹੈ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹੈ, ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਕਮਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਵਣਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣਾ।

ਲਕ੍ਸ਼ਣੈਰ੍ਨਾਰਦਪ੍ਰੋਕ੍ਤੈਰ੍ਨਾਨ੍ਯੋ ਭਵਿਤੁਮਰ੍ਹਤਿ। ਨਿਰਾਯੁਧਸ਼੍ਚਲਨ੍ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਯੋਤ੍ਸ੍ਯੇऽਨੇਨ ਨਿਰਾਯੁਧਃ

ਜਿਹੜੇ ਲੱਛਣ ਨਾਰਦ ਨੇ ਦੱਸੇ, ਉਹ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ; ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਨਿਰਅਸਤਰ ਪੈਦਲ ਆ ਰਿਹਾ, ਮੈਂ ਵੀ ਨਿਰਅਸਤਰ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਨਾਲ ਲੜਾਂਗਾ।

ਇਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਯਵਨਃ ਪ੍ਰਾਦ੍ਰਵਨ੍ਤਂ ਪਰਾਙ੍ਮੁਖਮ੍। ਅਨ੍ਵਧਾਵਜ੍ਜਿਘृਕ੍ਸ਼ੁਸ੍ਤਂ ਦੁਰਾਪਮਪਿ ਯੋਗਿਨਾਮ੍

ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ ਯਵਨ ਨੇ, ਉਹਨੂੰ ਫੜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜ ਪਾਈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਯੋਗੀਆਂ ਲਈ ਵੀ ਅਪਹੁੰਚ ਹੈ।

ਹਸ੍ਤਪ੍ਰਾਪ੍ਤਮਿਵਾਤ੍ਮਾਨਂ ਹਰਿਣਾ ਸ ਪਦੇ ਪਦੇ। ਨੀਤੋ ਦਰ੍ਸ਼ਯਤਾ ਦੂਰਂ ਯਵਨੇਸ਼ੋऽਦ੍ਰਿਕਨ੍ਦਰਮ੍

ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਹੱਥ ਨਾਲ ਫੜ ਸਕਦਾ ਹੋਵੇ, ਐਸਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਕਿ ਯਵਨ ਰਾਜਾ ਹਰ ਪੈਰ ਉੱਤੇ ਹਰੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਿਆ, ਜੋ ਦੂਰੋਂ ਹੀ ਆਪਣੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿੰਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਸਨੂੰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵੱਲ ਲੈ ਗਿਆ।

ਪਲਾਯਨਂ ਯਦੁਕੁਲੇ ਜਾਤਸ੍ਯ ਤਵ ਨੋਚਿਤਮ੍। ਇਤਿ ਕ੍ਸ਼ਿਪਨ੍ਨਨੁਗਤੋ ਨੈਨਂ ਪ੍ਰਾਪਾਹਤਾਸ਼ੁਭਃ

‘ਭੱਜਣਾ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਘਰ ਜੰਮੇ ਨੂੰ ਸੋਭਦਾ ਨਹੀਂ’—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਾਨਾ ਮਾਰਦਾ ਹੋਇਆ ਉਹ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਗਿਆ, ਪਰ ਮੰਦਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਉਸਨੂੰ ਫੜ ਨਾ ਸਕਿਆ।

ਏਵਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤੋऽਪਿ ਭਗਵਾਨ੍ਪ੍ਰਾਵਿਸ਼ਦ੍ਗਿਰਿਕਨ੍ਦਰਮ੍। ਸੋऽਪਿ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਸ੍ਤਤ੍ਰਾਨ੍ਯਂ ਸ਼ਯਾਨਂ ਦਦृਸ਼ੇ ਨਰਮ੍

ਇੰਝ ਤਾਨਾ ਸੁਣ ਕੇ ਵੀ, ਭਗਵਾਨ ਪਹਾੜ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਹ ਵੀ ਅੰਦਰ ਗਿਆ ਤੇ ਉਥੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।