ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਬਲਂ ਤਦਙ੍ਗਾਰ੍ਣਵਦੁਰ੍ਗਭੈਰਵਂ ਦੁਰਨ੍ਤਪਾਰਂ ਮਗਧੇਨ੍ਦ੍ਰ ਪਾਲਿਤਮ੍। ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਪ੍ਰਣੀਤਂ ਵਸੁਦੇਵਪੁਤ੍ਰਯੋਰ੍ਵਿਕ੍ਰੀਡਿਤਂ ਤਜ੍ਜਗਦੀਸ਼ਯੋਃ ਪਰਮ੍

ਉਹ ਫੌਜ, ਜੋ ਅੱਗ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਮਗਧ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵੱਲੋਂ ਰੱਖੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਸੀ, ਵਸੁਦੇਵ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਖੇਡ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਹੈ।

ਸ੍ਥਿਤ੍ਯੁਦ੍ਭਵਾਨ੍ਤਂ ਭੁਵਨਤ੍ਰਯਸ੍ਯ ਯਃ। ਸਮੀਹਿਤੇऽਨਨ੍ਤਗੁਣਃ ਸ੍ਵਲੀਲਯਾ। ਨ ਤਸ੍ਯ ਚਿਤ੍ਰਂ ਪਰਪਕ੍ਸ਼ਨਿਗ੍ਰਹਸ੍। ਤਥਾਪਿ ਮਰ੍ਤ੍ਯਾਨੁਵਿਧਸ੍ਯ ਵਰ੍ਣ੍ਯਤੇ

ਜਿਸ ਦੀ ਅਣਗਿਣਤ ਖੂਬੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਲੀਲਾ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ, ਸੰਭਾਲ ਤੇ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਵਾਸਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣਾ ਕੋਈ ਵੱਡੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ ਵੀ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਸਮਝ ਲਈ ਇਹ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਜਗ੍ਰਾਹ ਵਿਰਥਂ ਰਾਮੋ ਜਰਾਸਨ੍ਧਂ ਮਹਾਬਲਮ੍। ਹਤਾਨੀਕਾਵਸ਼ਿष੍ਟਾਸੁਂ ਸਿਂਹਃ ਸਿਂਹਮਿਵੌਜਸਾ

ਜਦੋਂ ਜਰਾਸੰਧ ਦਾ ਰਥ ਟੁੱਟ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਮਾਰੀ ਗਈ, ਤਾਂ ਰਾਮ ਨੇ, ਉਹ ਚਾਹੇ ਕਿੰਨਾ ਵੀ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਐਸਾ ਫੜ ਲਿਆ ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਸਿੰਘ ਦੂਜੇ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਜਕੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਬਧ੍ਯਮਾਨਂ ਹਤਾਰਾਤਿਂ ਪਾਸ਼ੈਰ੍ਵਾਰੁਣਮਾਨੁषੈਃ। ਵਾਰਯਾਮਾਸ ਗੋਵਿਨ੍ਦਸ੍ਤੇਨ ਕਾਰ੍ਯਚਿਕੀਰ੍षਯਾ

ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖੀ ਤੇ ਵਾਰੁਣ ਰੱਸਿਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਹੋਈ, ਪਰ ਗੋਵਿੰਦ ਨੇ ਆਪਣੇ ਇਕ ਮਕਸਦ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।

ਸਾ ਮੁਕ੍ਤੋ ਲੋਕਨਾਥਾਭ੍ਯਾਂ ਵ੍ਰੀਡਿਤੋ ਵੀਰਸਮ੍ਮਤਃ। ਤਪਸੇ ਕृਤਸਙ੍ਕਲ੍ਪੋ ਵਾਰਿਤਃ ਪਥਿ ਰਾਜਭਿਃ

ਜਦੋਂ ਦੋਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਛੁਡਾਇਆ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਵੀਰਾਂ ਵਾਂਗ ਇੱਜ਼ਤਦਾਰ ਸੀ, ਪਰ ਸ਼ਰਮਿੰਦਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਤਪੱਸਿਆ ਦਾ ਪੱਕਾ ਨਿਸ਼ਚੈ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।

ਵਾਕ੍ਯੈਃ ਪਵਿਤ੍ਰਾਰ੍ਥਪਦੈਰ੍ਨਯਨੈਃ ਪ੍ਰਾਕृਤੈਰਪਿ। ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਬਨ੍ਧਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋऽਯਂ ਯਦੁਭਿਸ੍ਤੇ ਪਰਾਭਵਃ

ਯਾਦਵਾਂ ਵਲੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਅਰਥ ਵਾਲੇ ਬੋਲਾਂ ਅਤੇ ਆਮ ਨਿਗਾਹਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਇਹ ਹਾਰ ਉਸ ਦੇ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਆਈ।

ਹਤੇषੁ ਸਰ੍ਵਾਨੀਕੇषੁ ਨृਪੋ ਬਾਰ੍ਹਦ੍ਰਥਸ੍ਤਦਾ। ਉਪੇਕ੍ਸ਼ਿਤੋ ਭਗਵਤਾ ਮਗਧਾਨ੍ਦੁਰ੍ਮਨਾ ਯਯੌ

ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸੈਨਿਕ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਬਾਰਹਦਰਥ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਰਾਜਾ ਭਗਵਾਨ ਵਲੋਂ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਤੇ ਮਨ ਵਿਚ ਉਦਾਸ ਹੋ ਕੇ ਮਗਧ ਵਲ ਚਲਿਆ ਗਿਆ।

ਮੁਕੁਨ੍ਦੋऽਪ੍ਯਕ੍ਸ਼ਤਬਲੋ ਨਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਾਰਿਬਲਾਰ੍ਣਵਃ। ਵਿਕੀਰ੍ਯਮਾਣਃ ਕੁਸੁਮੈਸ੍ਤ੍ਰੀਦਸ਼ੈਰਨੁਮੋਦਿਤਃ

ਮੁਕੁੰਦ, ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਅਟੁੱਟ ਸੀ ਤੇ ਜਿਸ ਨੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੀ ਫੌਜਾਂ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਦੇਵਤੇ ਫੁੱਲ ਵਰਸਾ ਰਹੇ ਸਨ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।

ਮਾਥੁਰੈਰੁਪਸਙ੍ਗਮ੍ਯ ਵਿਜ੍ਵਰੈਰ੍ਮੁਦਿਤਾਤ੍ਮਭਿਃ। ਉਪਗੀਯਮਾਨਵਿਜਯਃ ਸੂਤਮਾਗਧਬਨ੍ਦਿਭਿਃ

ਮਥੁਰਾ ਦੇ ਲੋਕ, ਜੋ ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ, ਉਸ ਕੋਲ ਆਏ। ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ, ਮਗਧ ਦੇ ਗਾਇਕਾਂ ਤੇ ਭਟਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਜਿੱਤ ਦੇ ਗੀਤ ਗਾਏ।

ਸ਼ਙ੍ਖਦੁਨ੍ਦੁਭਯੋ ਨੇਦੁਰ੍ਭੇਰੀਤੂਰ੍ਯਾਣ੍ਯਨੇਕਸ਼ਃ। ਵੀਣਾਵੇਣੁਮृਦਙ੍ਗਾਨਿ ਪੁਰਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਤਿ ਪ੍ਰਭੌ

ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਭੂ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ, ਸ਼ੰਖ, ਡੂੰਡੂਭੀਆਂ, ਬੇਰੀਆਂ, ਤੂਰੀਆਂ, ਵੀਣਾ, ਵਾਂਸਲੀ ਤੇ ਮ੍ਰਿਦੰਗ ਵੱਜ ਰਹੇ ਸਨ।

ਸਿਕ੍ਤਮਾਰ੍ਗਾਂ ਹृष੍ਟਜਨਾਂ ਪਤਾਕਾਭਿਰਭ੍ਯਲਙ੍ਕृਤਾਮ੍। ਨਿਰ੍ਘੁष੍ਟਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਘੋषੇਣ ਕੌਤੁਕਾਬਦ੍ਧਤੋਰਣਾਮ੍

ਗਲੀਆਂ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛਿੜਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਲੋਕ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਵੇਦ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਤੋरणਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।

ਨਿਚੀਯਮਾਨੋ ਨਾਰੀਭਿਰ੍ਮਾਲ੍ਯਦਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ਤਾਙ੍ਕੁਰੈਃ। ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣਃ ਸਸ੍ਨੇਹਂ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯੁਤ੍ਕਲਿਤਲੋਚਨੈਃ

ਉਸ ਨੂੰ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਹਾਰ, ਦਹੀਂ ਤੇ ਅੰਕੁਰਾਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਤੱਕਦੀਆਂ ਰਹੀਆਂ।

ਆਯੋਧਨਗਤਂ ਵਿਤ੍ਤਮਨਨ੍ਤਂ ਵੀਰਭੂषਣਮ੍। ਯਦੁਰਾਜਾਯ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਮਾਹृਤਂ ਪ੍ਰਾਦਿਸ਼ਤ੍ਪ੍ਰਭੁਃ

ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਿਲੀ ਸਾਰੀ ਦੌਲਤ, ਜੋ ਬੇਅੰਤ ਸੀ ਤੇ ਵੱਡੇ ਵੀਰਾਂ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਲੈ ਆ ਕੇ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤੀ।

ਏਵਂ ਸਪ੍ਤਦਸ਼ਕृਤ੍ਵਸ੍ਤਾਵਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ੌਹਿਣੀਬਲਃ। ਯੁਯੁਧੇ ਮਾਗਧੋ ਰਾਜਾ ਯਦੁਭਿਃ ਕृष੍ਣਪਾਲਿਤੈਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਗਧ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸਤਾਰਾਂ ਵੱਡੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਨਾਲ ਕਈ ਵਾਰੀ ਯਾਦਵਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਸਨ, ਲੜਦਾ ਰਿਹਾ।

ਅਕ੍ਸ਼ਿਣ੍ਵਂਸ੍ਤਦ੍ਬਲਂ ਸਰ੍ਵਂ ਵृष੍ਣਯਃ ਕृष੍ਣਤੇਜਸਾ। ਹਤੇषੁ ਸ੍ਵੇष੍ਵਨੀਕੇषੁ ਤ੍ਯਕ੍ਤੋऽਗਾਦਰਿਭਿਰ੍ਨृਪਃ

ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੇ ਆਪਣੇ ਸੈਨਿਕ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਵਲੋਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਤੇ ਚਲਾ ਗਿਆ।

ਅष੍ਟਾਦਸ਼ਮ ਸਙ੍ਗ੍ਰਾਮ ਆਗਾਮਿਨਿ ਤਦਨ੍ਤਰਾ। ਨਾਰਦਪ੍ਰੇषਿਤੋ ਵੀਰੋ ਯਵਨਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਤ

ਅਠਾਰਵੀਂ ਲੜਾਈ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਉਸ ਵਿਚ ਨਾਰਦ ਵਲੋਂ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਯੋਧਾ, ਯਵਨ, ਆ ਗਿਆ।

ਰੁਰੋਧ ਮਥੁਰਾਮੇਤ੍ਯ ਤਿਸृਭਿਰ੍ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਕੋਟਿਭਿਃ। ਨृਲੋਕੇ ਚਾਪ੍ਰਤਿਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵੋ ਵृष੍ਣੀਨ੍ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾਤ੍ਮਸਮ੍ਮਿਤਾਨ੍

ਉਸ ਵਿਦੇਸੀ ਨੇ ਤਿੰਨ ਕਰੋੜ ਮਲੇਛ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨਾਲ ਮਥੁਰਾ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਉਹ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਬਾਰੇ ਸੁਣਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸਨ।

ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਚਿਨ੍ਤਯਤ੍ਕृष੍ਣਃ ਸਙ੍ਕਰ੍षਣ ਸਹਾਯਵਾਨ੍। ਅਹੋ ਯਦੂਨਾਂ ਵृਜਿਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਹ੍ਯੁਭਯਤੋ ਮਹਤ੍

ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਏ, 'ਹਾਏ, ਯਾਦਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦੋਹੀਂ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਆ ਗਈ ਹੈ।'

ਯਵਨੋऽਯਂ ਨਿਰੁਨ੍ਧੇऽਸ੍ਮਾਨਦ੍ਯ ਤਾਵਨ੍ਮਹਾਬਲਃ। ਮਾਗਧੋऽਪ੍ਯਦ੍ਯ ਵਾ ਸ਼੍ਵੋ ਵਾ ਪਰਸ਼੍ਵੋ ਵਾਗਮਿष੍ਯਤਿ

ਇਹ ਯਵਨ ਅੱਜ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਘੇਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਮਗਧ ਦਾ ਰਾਜਾ ਅੱਜ, ਕੱਲ ਜਾਂ ਪਰਸੋਂ ਆ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਆਵਯੋਃ ਯੁਧ੍ਯਤੋਰਸ੍ਯ ਯਦ੍ਯਾਗਨ੍ਤਾ ਜਰਾਸੁਤਃ। ਬਨ੍ਧੂਨ੍ਹਨਿष੍ਯਤ੍ਯਥ ਵਾ ਨੇष੍ਯਤੇ ਸ੍ਵਪੁਰਂ ਬਲੀ

ਜੇ ਅਸੀਂ ਦੋਵਾਂ ਲੜ ਰਹੇ ਹੋਈਏ ਤੇ ਜਰਾਸੰਧ ਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਡੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ ਜਾਂ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਲੈ ਜਾਵੇਗਾ।

ਤਸ੍ਮਾਦਦ੍ਯ ਵਿਧਾਸ੍ਯਾਮੋ ਦੁਰ੍ਗਂ ਦ੍ਵਿਪਦਦੁਰ੍ਗਮਮ੍। ਤਤ੍ਰ ਜ੍ਞਾਤੀਨ੍ਸਮਾਧਾਯ ਯਵਨਂ ਘਾਤਯਾਮਹੇ

ਇਸ ਲਈ ਅਸੀਂ ਅੱਜ ਇੱਕ ਐਸਾ ਕਿਲਾ ਬਣਾਵਾਂਗੇ, ਜਿੱਥੇ ਆਮ ਮਨੁੱਖ ਪਹੁੰਚ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ। ਉੱਥੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਜਣਿਆਂ ਨੂੰ ਰੱਖ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਯਵਨ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਾਂਗੇ।

ਇਤਿ ਸਮ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਭਗਵਾਨ੍ਦੁਰ੍ਗਂ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਯੋਜਨਮ੍। ਅਨ੍ਤਃਸਮੁਦ੍ਰੇ ਨਗਰਂ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਾਦ੍ਭੁਤਮਚੀਕਰਤ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਬਾਰਾਂ ਜੋਜਨ ਵੱਡਾ, ਅਜੀਬ ਤੇ ਅਚੰਭੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਕਿਲਾ ਬਣਾਇਆ।

ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਯਤ੍ਰ ਹਿ ਤ੍ਵਾष੍ਟ੍ਰਂ ਵਿਜ੍ਞਾਨਂ ਸ਼ਿਲ੍ਪਨੈਪੁਣਮ੍। ਰਥ੍ਯਾਚਤ੍ਵਰਵੀਥੀਭਿਰ੍ਯਥਾਵਾਸ੍ਤੁ ਵਿਨਿਰ੍ਮਿਤਮ੍

ਉਥੇ ਤਵਾਸ਼ਟਰ ਦੀ ਕਲਾ ਤੇ ਨਿਪੁੰਨਤਾ ਸਾਫ਼ ਦਿਸਦੀ ਸੀ, ਸੜਕਾਂ, ਚੌਕਾਂ ਤੇ ਗਲੀਆਂ ਸਾਰੀ ਵਾਸਤੂ ਅਨੁਸਾਰ ਬਣੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।

ਸੁਰਦ੍ਰੁਮਲਤੋਦ੍ਯਾਨ ਵਿਚਿਤ੍ਰੋਪਵਨਾਨ੍ਵਿਤਮ੍। ਹੇਮਸ਼ृਙ੍ਗੈਰ੍ਦਿਵਿਸ੍ਪृਗ੍ਭਿਃ ਸ੍ਫਟਿਕਾਟ੍ਟਾਲਗੋਪੁਰੈਃ

ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇਵਦਾਰੂਆਂ, ਸੁੰਦਰ ਬਾਗਾਂ, ਅਨੋਖੀਆਂ ਛਾਵਾਂ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਉੱਚੇ ਮਹਿਲਾਂ, ਸਫੈਦ ਪੱਥਰਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਤੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।

ਰਾਜਤਾਰਕੁਟੈਃ ਕੋष੍ਠੈਰ੍ਹੇਮਕੁਮ੍ਭੈਰਲਙ੍ਕृਤੈਃ। ਰਤ੍ਨਕੂਤੈਰ੍ਗृਹੈਰ੍ਹੇਮੈਰ੍ਮਹਾਮਾਰਕਤਸ੍ਥਲੈਃ

ਉਸ ਵਿੱਚ ਚਾਂਦੀ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਗੁੰਬਦ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਘੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਤਿਜੋਰੀਆਂ, ਹੀਰਿਆਂ ਵਾਲੇ ਘਰ ਤੇ ਵੱਡੇ ਪੰਨਾ ਪੱਥਰਾਂ ਦੇ ਚੌਬਾਰੇ ਸਨ।

ਵਾਸ੍ਤੋष੍ਪਤੀਨਾਂ ਚ ਗृਹੈਰ੍ਵਲ੍ਲਭੀਭਿਸ਼੍ਚ ਨਿਰ੍ਮਿਤਮ੍। ਚਾਤੁਰ੍ਵਰ੍ਣ੍ਯਜਨਾਕੀਰ੍ਣਂ ਯਦੁਦੇਵਗृਹੋਲ੍ਲਸਤ੍

ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਚੌਕਾਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਅਤੇ ਪ੍ਰੀਤਮਣੀਆਂ ਦੇ ਮਕਾਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਚਾਰ ਵਰਨਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਸੁਧਰ੍ਮਾਂ ਪਾਰਿਜਾਤਂ ਚ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਾਹਿਣੋਦ੍ਧਰੇਃ। ਯਤ੍ਰ ਚਾਵਸ੍ਥਿਤੋ ਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਮਰ੍ਤ੍ਯਧਰ੍ਮੈਰ੍ਨ ਯੁਜ੍ਯਤੇ

ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਥੇ ਸੁਧਰਮਾ ਸਭਾ ਤੇ ਪਾਰਜਾਤ ਰੁੱਖ ਭੇਜੇ, ਜਿਥੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਵੀ ਮੌਤ ਵਾਲੀਆਂ ਹੱਦਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ।

ਸ਼੍ਯਾਮੈਕਵਰ੍ਣਾਨ੍ਵਰੁਣੋ ਹਯਾਨ੍ਸ਼ੁਕ੍ਲਾਨ੍ਮਨੋਜਵਾਨ੍। ਅष੍ਟੌ ਨਿਧਿਪਤਿਃ ਕੋਸ਼ਾਨ੍ਲੋਕਪਾਲੋ ਨਿਜੋਦਯਾਨ੍

ਵਰੁਣ ਨੇ ਕਾਲੇ ਰੰਗ ਦੇ ਤੇ ਮਨ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਚਿੱਟੇ ਘੋੜੇ ਦਿੱਤੇ, ਖਜਾਨਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਅੱਠ ਖਜਾਨੇ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਦੌਲਤਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ।

ਯਦ੍ਯਦ੍ਭਗਵਤਾ ਦਤ੍ਤਮਾਧਿਪਤ੍ਯਂ ਸ੍ਵਸਿਦ੍ਧਯੇ। ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਰ੍ਪਯਾਮਾਸੁਰ੍ਹਰੌ ਭੂਮਿਗਤੇ ਨृਪ

ਜੋ ਕੁਝ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸਿੱਧੀ ਲਈ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਰੀ ਹਕੂਮਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਏ ਹਰੀ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਦੇ ਦਿੱਤੀ।