ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਅਕ੍ਰੂਰ ਉਵਾਚ - ਭੋ ਭੋ ਵੈਚਿਤ੍ਰਵੀਰ੍ਯ ਤ੍ਵਂ ਕੁਰੂਣਾਂ ਕੀਰ੍ਤਿਵਰ੍ਧਨ । ਭ੍ਰਾਤਰ੍ਯੁਪਰਤੇ ਪਾਣ੍ਡੌ ਅਧੁਨਾऽऽਸਨਮਾਸ੍ਥਿਤਃ

ਅਕਰੂਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਵੈਚਿਤ੍ਰਵੀਰਯ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ, ਜੋ ਕੁਰਵਾਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹੋ, ਹੁਣ ਜਦੋਂ ਤੇਰਾ ਭਰਾ ਪਾਂਡੂ ਚਲਿਆ ਗਿਆ, ਤੂੰ ਰਾਜਗੱਦੀ ਤੇ ਬੈਠਿਆ ਹੈਂ।

ਧਰ੍ਮੇਣ ਪਾਲਯਨ੍ ਉਰ੍ਵੀਂ ਪ੍ਰਜਾਃ ਸ਼ੀਲੇਨ ਰਞ੍ਜਯਨ੍ । ਵਰ੍ਤਮਾਨਃ ਸਮਃ ਸ੍ਵੇषੁ ਸ਼੍ਰੇਯਃ ਕੀਰ੍ਤਿਮਵਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ

ਜੇ ਤੂੰ ਧਰਮ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜ ਕਰੇਂ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਚੰਗੇ ਸੁਭਾਅ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਕਰੇਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਸਮਾਨ ਰਹੇਂ, ਤਾਂ ਤੈਨੂੰ ਚੰਗੀ ਇੱਜ਼ਤ ਤੇ ਭਲਾਈ ਮਿਲੇਗੀ।

ਅਨ੍ਯਥਾ ਤ੍ਵਾਚਰਁਲ੍ਲੋਕੇ ਗਰ੍ਹਿਤੋ ਯਾਸ੍ਯਸੇ ਤਮਃ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਮਤ੍ਵੇ ਵਰ੍ਤਸ੍ਵ ਪਾਣ੍ਡਵੇष੍ਵਾਤ੍ਮਜੇषੁ ਚ

ਜੇ ਤੂੰ ਹੋਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵਰਤਾਅ ਕਰੇਂ, ਤਾਂ ਲੋਕ ਤੈਨੂੰ ਨਿੰਦਣਗੇ ਤੇ ਤੂੰ ਅੰਧਕਾਰ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਜਾਵੇਂਗਾ; ਇਸ ਲਈ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਸਮਾਨ ਰਹੀਂ।

ਨੇਹ ਚਾਤ੍ਯਨ੍ਤਸਂਵਾਸਃ ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍ ਕੇਨਚਿਤ੍ ਸਹ । ਰਾਜਨ੍ ਸ੍ਵੇਨਾਪਿ ਦੇਹੇਨ ਕਿਮੁ ਜਾਯਾਤ੍ਮਜਾਦਿਭਿਃ

ਹੇ ਰਾਜਨ, ਇਸ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਕਿਸੇ ਦਾ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਸਦਾ ਲਈ ਸਾਥ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ—even ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਫਿਰ ਪਤਨੀ, ਪੁੱਤਰ ਆਦਿਕਾ ਤਾਂ ਸਵਾਲ ਹੀ ਨਹੀਂ।

ਏਕਃ ਪ੍ਰਸੂਯਤੇ ਜਨ੍ਤੁਃ ਏਕ ਏਵ ਪ੍ਰਲੀਯਤੇ । ਏਕੋऽਨੁਭੁਙ੍‌ਕ੍ਤੇ ਸੁਕृਤਂ ਏਕ ਏਵ ਚ ਦੁष੍ਕृਤਮ੍

ਜੀਵ ਇਕੱਲਾ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਤੇ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਮਰਦਾ ਹੈ; ਆਪਣੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਵੀ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਭੋਗਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮਾੜੇ ਕੰਮਾਂ ਦਾ ਵੀ।

ਅਧਰ੍ਮੋਪਚਿਤਂ ਵਿਤ੍ਤਂ ਹਰਨ੍ਤ੍ਯਨ੍ਯੇऽਲ੍ਪਮੇਧਸਃ । ਸਮ੍ਭੋਜਨੀਯਾਪਦੇਸ਼ੈਃ ਜਲਾਨੀਵ ਜਲੌਕਸਃ

ਜੋ ਦੌਲਤ ਅਧਰਮ ਨਾਲ ਇਕੱਠੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਹੋਰ ਮੂਰਖ ਲੋਕ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਜਲੌਕਾਂ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਦੋਸਤੀ ਦੇ ਨਾਂ ਤੇ ਚੁੰਘ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ।

ਪੁष੍ਣਾਤਿ ਯਾਨਧਰ੍ਮੇਣ ਸ੍ਵਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਤਮਪਣ੍ਡਿਤਮ੍ । ਤੇऽਕृਤਾਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਹਿਣ੍ਵਨ੍ਤਿ ਪ੍ਰਾਣਾ ਰਾਯਃ ਸੁਤਾਦਯਃ

ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਬਿਨਾ ਸਮਝੇ, ਅਧਰਮ ਨਾਲ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਪਰਵਰਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਉਸਦੀ ਜਿੰਦ, ਦੌਲਤ, ਪੁੱਤਰ ਆਦਿ, ਸਭ ਅਧੂਰੇ ਛੱਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਸ੍ਵਯਂ ਕਿਲ੍ਬਿषਮਾਦਾਯ ਤੈਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤੋ ਨਾਰ੍ਥਕੋਵਿਦਃ । ਅਸਿਦ੍ਧਾਰ੍ਥੋ ਵਿਸ਼ਤ੍ਯਨ੍ਧਂ ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਵਿਮੁਖਸ੍ਤਮਃ

ਜੋ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਪਾਪ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਜਿਸ ਲਈ ਉਹ ਦੌਲਤ ਦੀ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਉਹ ਅਸਫਲ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਤੋਂ ਹਟ ਕੇ, ਅੰਧਕਾਰ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਤਸ੍ਮਾਲ੍ਲੋਕਮਿਮਂ ਰਾਜਨ੍ ਸ੍ਵਪ੍ਨਮਾਯਾਮਨੋਰਥਮ੍ । ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯਾਯਮ੍ਯਾਤ੍ਮਨਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸਮਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤੋ ਭਵ ਪ੍ਰਭੋ

ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਸੁਪਨਾ, ਮੋਹ ਤੇ ਮਨ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰੋਂ ਪਛਾਣ, ਤੇ ਸਮਦਰਸ਼ੀ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਰਹਿ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।

ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰ ਉਵਾਚ - ਯਥਾ ਵਦਤਿ ਕਲ੍ਯਾਣੀਂ ਵਾਚਂ ਦਾਨਪਤੇ ਭਵਾਨ੍ । ਤਥਾਨਯਾ ਨ ਤृਪ੍ਯਾਮਿ ਮਰ੍ਤ੍ਯਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਯਥਾਮृਤਮ੍

ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਦਾਨ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਇਹ ਚੰਗੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਆਖਦਾ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਕਦੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਮਾਨਵ ਨੂੰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਮਿਲਣ ਤੇ ਵੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।

ਤਥਾਪਿ ਸੂਨृਤਾ ਸੌਮ੍ਯ ਹृਦਿ ਨ ਸ੍ਥੀਯਤੇ ਚਲੇ । ਪੁਤ੍ਰਾਨੁਰਾਗਵਿषਮੇ ਵਿਦ੍ਯੁਤ੍ ਸੌਦਾਮਨੀ ਯਥਾ

ਫਿਰ ਵੀ, ਪਿਆਰੇ, ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਥਿਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ, ਜਦੋਂ ਮਨ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਦੇ ਜ਼ਹਿਰ ਨਾਲ ਬੇਚੈਨ ਹੋਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਬਿਜਲੀ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਠਹਿਰਦੀ ਨਹੀਂ।

ਈਸ਼੍ਵਰਸ੍ਯ ਵਿਧਿਂ ਕੋ ਨੁ ਵਿਧੁਨੋਤ੍ਯਨ੍ਯਥਾ ਪੁਮਾਨ੍ । ਭੂਮੇਰ੍ਭਾਰਾਵਤਾਰਾਯ ਯੋऽਵਤੀਰ੍ਣੋ ਯਦੋਃ ਕੁਲੇ

ਭਲਾ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਰਜ਼ਾ ਨੂੰ ਕੌਣ ਉਲਟ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜਿਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾਉਣ ਲਈ ਯਦੁ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਕੌਣ ਰੋਕ ਸਕਦਾ ਹੈ?

( ਵਸਂਤਤਿਲਕਾ ) ਯੋ ਦੁਰ੍ਵਿਮਰ੍ਸ਼ਪਥਯਾ ਨਿਜਮਾਯਯੇਦਂ ਸृष੍ਟ੍ਵਾ ਗੁਣਾਨ੍ ਵਿਭਜਤੇ ਤਦਨੁਪ੍ਰਵਿष੍ਟਃ । ਤਸ੍ਮੈ ਨਮੋ ਦੁਰਵਬੋਧਵਿਹਾਰਤਨ੍ਤ੍ਰ ਸਂਸਾਰਚਕ੍ਰਗਤਯੇ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਾਯ

ਜੋ ਆਪਣੀ ਅਦਭੁਤ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਇਹ ਜਗਤ ਰਚਦਾ ਹੈ, ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਵੰਡਦਾ ਹੈ ਤੇ ਫਿਰ ਆਪ ਹੀ ਉਸ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਅਪਾਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੀ ਲੀਲਾ ਸਮਝ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ ਤੇ ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।

ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੁਕ ਉਵਾਚ - ( ਅਨੁष੍ਟੁਪ੍ ) ਇਤ੍ਯਭਿਪ੍ਰੇਤ੍ਯ ਨृਪਤੇਃ ਅਭਿਪ੍ਰਾਯਂ ਸ ਯਾਦਵਃ । ਸੁਹृਦ੍‌ਭਿਃ ਸਮਨੁਜ੍ਞਾਤਃ ਪੁਨਰ੍ਯਦੁਪੁਰੀਮਗਾਤ੍

ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਯਾਦਵ ਨੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਮੰਨਤ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਦੋਸਤਾਂ ਵਲੋਂ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ ਉਪਰੰਤ, ਮੁੜ ਕੇ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।

ਸ਼ਸ਼ਂਸ ਰਾਮਕृष੍ਣਾਭ੍ਯਾਂ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਵਿਚੇष੍ਟਿਤਮ੍ । ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ ਪ੍ਰਤਿ ਕੌਰਵ੍ਯ ਯਦਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰੇषਿਤਃ ਸ੍ਵਯਮ੍

ਉਸ ਨੇ ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਵਲੋਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਸਾਰੀ ਕਾਰਵਾਈ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਸ ਲਈ ਉਹ ਆਪ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।

ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍‍ਭਾਗਵਤੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣੇ ਪਾਰਮਹਂਸ੍ਯਾਂ ਸਂਹਿਤਾਯਾਂ ਦਸ਼ਮਸ੍ਕਨ੍ਧੇ ਪੂਰ੍ਵਾਰ੍ਧੇ ਏਕੋਨਪਞ੍ਚਾਸ਼ੋऽਧ੍ਯਾਯਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਰਮ ਹੰਸਾਂ ਲਈ ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤ ਮਹਾ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਭਾਗ ਦਾ ਉਨੰਜਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਇਆ।

ਰਾਮਕृष੍ਣਯੋਰ੍ਜਰਾਸਨ੍ਧੇਨ ਸਹ ਯੁਦ੍ਧਂ, ਦ੍ਵਾਰਕਾਦੁਰ੍ਗਨਿਰ੍ਮਾਣਂਚ - ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੁਕ ਉਵਾਚ। ਅਸ੍ਤਿਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਕਂਸਸ੍ਯ ਮਹਿष੍ਯੌ ਭਰਤਰ੍षਭ। ਮृਤੇ ਭਰ੍ਤਰਿ ਦੁਃਖਾਰ੍ਤੇ ਈਯਤੁਃ ਸ੍ਮ ਪਿਤੁਰ੍ਗृਹਾਨ੍

ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਕਂਸ ਦੀਆਂ ਦੋ ਰਾਣੀਆਂ, ਅਸਤੀ ਤੇ ਪ੍ਰਾਪਤੀ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਮੌਤ ਤੇ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਪਿਉ ਦੇ ਘਰ ਚਲੀਆਂ ਗਈਆਂ।

ਪਿਤ੍ਰੇ ਮਗਧਰਾਜਾਯ ਜਰਾਸਨ੍ਧਾਯ ਦੁਃਖਿਤੇ। ਵੇਦਯਾਂ ਚਕ੍ਰਤੁਃ ਸਰ੍ਵਮਾਤ੍ਮਵੈਧਵ੍ਯਕਾਰਣਮ੍

ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਉ, ਮਗਧ ਦੇ ਰਾਜੇ ਜਰਾਸੰਧ, ਜੋ ਦੁਖੀ ਸੀ, ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਵਿਧਵਾ ਹੋਣ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾ ਦਿੱਤੀ।

ਸ ਤਦਪ੍ਰਿਯਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਸ਼ੋਕਾਮਰ੍षਯੁਤੋ ਨृਪ। ਅਯਾਦਵੀਂ ਮਹੀਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਚਕ੍ਰੇ ਪਰਮਮੁਦ੍ਯਮਮ੍

ਉਹ ਦੁਖਦਾਈ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਜਰਾਸੰਧ ਗਮ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਤੇ ਯਾਦਵਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਲਈ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਲਾ ਦਿੱਤੀ।

ਅਕ੍ਸ਼ੌਹਿਣੀਭਿਰ੍ਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਾ ਤਿਸृਭਿਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਂਵृਤਃ। ਯਦੁਰਾਜਧਾਨੀਂ ਮਥੁਰਾਂ ਨ੍ਯਰੁਧਤ੍ਸਰ੍ਵਤੋ ਦਿਸ਼ਮ੍

ਵੀਹ ਅਕਸ਼ੌਹਣੀਆਂ ਤੇ ਤਿੰਨ ਹੋਰ ਫੌਜਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਯਾਦਵਾਂ ਦੀ ਰਾਜਧਾਨੀ ਮਥੁਰਾ ਨੂੰ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੋਂ ਘੇਰ ਲਿਆ।

ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤਦ੍ਬਲਂ ਕृष੍ਣ ਉਦ੍ਵੇਲਮਿਵ ਸਾਗਰਮ੍। ਸ੍ਵਪੁਰਂ ਤੇਨ ਸਂਰੁਦ੍ਧਂ ਸ੍ਵਜਨਂ ਚ ਭਯਾਕੁਲਮ੍

ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਫੌਜ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਚੜ੍ਹਦੀ ਵੇਖੀ, ਆਪਣਾ ਸ਼ਹਿਰ ਘਿਰਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕ ਡਰੇ ਹੋਏ ਵੇਖੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੋਚ ਵਿਚ ਪੈ ਗਿਆ।

ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਭਗਵਾਨ੍ਹਰਿਃ ਕਾਰਣਮਾਨੁषਃ। ਤਦ੍ਦੇਸ਼ਕਾਲਾਨੁਗੁਣਂ ਸ੍ਵਾਵਤਾਰਪ੍ਰਯੋਜਨਮ੍

ਪ੍ਰਭੂ ਹਰੀ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਏ ਸਨ, ਸਮੇਂ, ਥਾਂ ਤੇ ਹਾਲਾਤ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਆਪਣੇ ਅਵਤਾਰ ਦਾ ਮਕਸਦ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਏ।

ਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਬਲਂ ਹ੍ਯੇਤਦ੍ਭੁਵਿ ਭਾਰਂ ਸਮਾਹਿਤਮ੍। ਮਾਗਧੇਨ ਸਮਾਨੀਤਂ ਵਸ਼੍ਯਾਨਾਂ ਸਰ੍ਵਭੂਭੁਜਾਮ੍

ਮੈਂ ਇਹ ਫੌਜ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਭਾਰ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ ਤੇ ਮਗਧ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵਲੋਂ ਸਾਰੇ ਜਿੱਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਤੋਂ ਇਕੱਠੀ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਨਾਸ ਕਰਾਂਗਾ।

ਅਕ੍ਸ਼ੌਹਿਣੀਭਿਃ ਸਙ੍ਖ੍ਯਾਤਂ ਭਟਾਸ਼੍ਵਰਥਕੁਞ੍ਜਰੈਃ। ਮਾਗਧਸ੍ਤੁ ਨ ਹਨ੍ਤਵ੍ਯੋ ਭੂਯਃ ਕਰ੍ਤਾ ਬਲੋਦ੍ਯਮਮ੍

ਫੌਜਾਂ, ਜੋ ਅਕਸ਼ੌਹਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਗਿਣੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿਪਾਹੀ, ਘੋੜੇ, ਰਥ ਤੇ ਹਾਥੀ ਹਨ, ਉਹ ਤਾਂ ਮਾਰੀਆਂ ਜਾਣਗੀਆਂ, ਪਰ ਮਗਧ ਦਾ ਰਾਜਾ ਨਹੀਂ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਫਿਰ ਫੌਜ ਇਕੱਠੀ ਕਰ ਲਵੇਗਾ।

ਏਤਦਰ੍ਥੋऽਵਤਾਰੋऽਯਂ ਭੂਭਾਰਹਰਣਾਯ ਮੇ। ਸਂਰਕ੍ਸ਼ਣਾਯ ਸਾਧੂਨਾਂ ਕृਤੋऽਨ੍ਯੇषਾਂ ਵਧਾਯ ਚ

ਮੇਰਾ ਇਹ ਅਵਤਾਰ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾਉਣ, ਭਲੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਲਈ ਹੋਇਆ ਹੈ।

ਅਨ੍ਯੋऽਪਿ ਧਰ੍ਮਰਕ੍ਸ਼ਾਯੈ ਦੇਹਃ ਸਂਭ੍ਰਿਯਤੇ ਮਯਾ। ਵਿਰਾਮਾਯਾਪ੍ਯਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਕਾਲੇ ਪ੍ਰਭਵਤਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍

ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਮੈਂ ਹੋਰ ਰੂਪ ਵੀ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਜਦੋਂ ਕਦੇ ਅਧਰਮ ਵਧ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲਈ ਆਉਂਦਾ ਹਾਂ।

ਏਵਂ ਧ੍ਯਾਯਤਿ ਗੋਵਿਨ੍ਦ ਆਕਾਸ਼ਾਤ੍ਸੂਰ੍ਯਵਰ੍ਚਸੌ। ਰਥਾਵੁਪਸ੍ਥਿਤੌ ਸਦ੍ਯਃ ਸਸੂਤੌ ਸਪਰਿਚ੍ਛਦੌ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੋਵਿੰਦ ਜੀ ਸੋਚ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਅਚਾਨਕ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਸੂਰਜ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ ਦੋ ਰਥ, ਸਾਰਥੀਆਂ ਤੇ ਸਾਰਾ ਸਮਾਨ ਸਮੇਤ, ਉਤਰੇ।

ਆਯੁਧਾਨਿ ਚ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਪੁਰਾਣਾਨਿ ਯਦृਚ੍ਛਯਾ। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾਨਿ ਹृषੀਕੇਸ਼ਃ ਸਙ੍ਕਰ੍षਣਮਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍

ਅਤੇ ਕੁਝ ਪੁਰਾਣੇ ਤੇ ਦਿਵਯ ਅਸਤਰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਆ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਨੇ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।

ਪਸ਼੍ਯਾਰ੍ਯ ਵ੍ਯਸਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਯਦੂਨਾਂ ਤ੍ਵਾਵਤਾਂ ਪ੍ਰਭੋ। ਏष ਤੇ ਰਥ ਆਯਾਤੋ ਦਯਿਤਾਨ੍ਯਾਯੁਧਾਨਿ ਚ

ਵੱਡੇ ਜੀ, ਯਾਦਵਾਂ ਉੱਤੇ ਆਈ ਇਹ ਮੁਸੀਬਤ ਵੇਖੋ। ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਡਾ ਰਥ ਤੇ ਪਿਆਰੇ ਹਥਿਆਰ ਇੱਥੇ ਆ ਗਏ ਹਨ।