ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਵਨ੍ਦੇ ਨਨ੍ਦਵ੍ਰਜਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਪਾਦਰੇਣੁਮਭੀਕ੍ਸ਼੍ਣਸ਼ਃ। ਯਾਸਾਂ ਹਰਿਕਥੋਦ੍ਗੀਤਂ ਪੁਨਾਤਿ ਭੁਵਨਤ੍ਰਯਮ੍

ਮੈਂ ਨੰਦ ਦੇ ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਰਿ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਉਣ ਨਾਲ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੁਕ ਉਵਾਚ। ਅਥ ਗੋਪੀਰਨੁਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਯਸ਼ੋਦਾਂ ਨਨ੍ਦਮੇਵ ਚ। ਗੋਪਾਨਾਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹੋ ਯਾਸ੍ਯਨ੍ਨਾਰੁਰੁਹੇ ਰਥਮ੍

ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਫਿਰ, ਗੋਪੀਆਂ, ਯਸ਼ੋਦਾ, ਨੰਦ ਅਤੇ ਹੋਰ ਗਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਉਦ੍ਧਵ ਜੀ ਰਵਾਨਾ ਹੋਣ ਲੱਗੇ ਤੇ ਆਪਣੀ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ।

ਤਂ ਨਿਰ੍ਗਤਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਨਾਨੋਪਾਯਨਪਾਣਯਃ। ਨਨ੍ਦਾਦਯੋऽਨੁਰਾਗੇਣ ਪ੍ਰਾਵੋਚਨ੍ਨਸ਼੍ਰੁਲੋਚਨਾਃ

ਜਦ ਉਹ ਨਿਕਲਣ ਲੱਗੇ, ਨੰਦ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਖ ਵੱਖ ਤੋਹਫੇ ਲੈ ਕੇ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ ਭਰ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਆਏ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ।

ਮਨਸੋ ਵृਤ੍ਤਯੋ ਨਃ ਸ੍ਯੁਃ ਕृष੍ਣ ਪਾਦਾਮ੍ਬੁਜਾਸ਼੍ਰਯਾਃ। ਵਾਚੋऽਭਿਧਾਯਿਨੀਰ੍ਨਾਮ੍ਨਾਂ ਕਾਯਸ੍ਤਤ੍ਪ੍ਰਹ੍ਵਣਾਦਿषੁ

ਸਾਡਾ ਮਨ ਸਦਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਕਮਲ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹੇ, ਸਾਡੀ ਜ਼ੁਬਾਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਹੀ ਉਚਾਰੇ, ਤੇ ਸਾਡਾ ਸਰੀਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਨਿਵੇ ਰਹੇ।

ਕਰ੍ਮਭਿਰ੍ਭ੍ਰਾਮ੍ਯਮਾਣਾਨਾਂ ਯਤ੍ਰ ਕ੍ਵਾਪੀਸ਼੍ਵਰੇਚ੍ਛਯਾ। ਮਙ੍ਗਲਾਚਰਿਤੈਰ੍ਦਾਨੈ ਰਤਿਰ੍ਨਃ ਕृष੍ਣ ਈਸ਼੍ਵਰੇ

ਚਾਹੇ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਰਜ਼ਾ ਅਨੁਸਾਰ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਭੇਜਿਆ ਜਾਵੇ, ਸਾਡਾ ਪਿਆਰ ਤੇ ਭਗਤੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪ੍ਰਭੂ ਲਈ ਸਦਾ ਕਾਇਮ ਰਹੇ, ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਤੇ ਦਾਨ ਦੇ ਨਾਲ।

ਏਵਂ ਸਭਾਜਿਤੋ ਗੋਪੈਃ ਕृष੍ਣਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਨਰਾਧਿਪ। ਉਦ੍ਧਵਃ ਪੁਨਰਾਗਚ੍ਛਨ੍ਮਥੁਰਾਂ ਕृष੍ਣਪਾਲਿਤਾਮ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਵਾਲਿਆਂ ਵਲੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਆਦਰ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਦ੍ਧਵ ਜੀ ਮੁੜ ਕੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਾਲੀ ਮਥੁਰਾ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।

ਕृष੍ਣਾਯ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯਾਹ ਭਕ੍ਤ੍ਯੁਦ੍ਰੇ ਕਂ ਵ੍ਰਜੌਕਸਾਮ੍। ਵਸੁਦੇਵਾਯ ਰਾਮਾਯ ਰਾਜ੍ਞੇ ਚੋਪਾਯਨਾਨ੍ਯਦਾਤ੍

ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਭਾਵ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਵਸੁਦੇਵ, ਰਾਮ ਤੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਤੋਹਫੇ ਭੇਟ ਕੀਤੇ।

ਭਗਵਤਾਕੁਬ੍ਜਾਮਨੋਰਥਪੂਰ੍ਤਿਃ; ਅਕ੍ਰੂਰਗृਹਂ ਗਤ੍ਵਾ ਪਾਣ੍ਡਵਸਮਾਚਾਰਜ੍ਞਾਨਾਯ ਅਕ੍ਰੂਰਸ੍ਯ ਹਸ੍ਤਿਨਾਪੁਰ ਪ੍ਰਤਿ ਪ੍ਰਸ੍ਥਾਨਂਚ - ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੁਕ ਉਵਾਚ - ( ਅਨੁष੍ਟੁਪ੍ ) ਅਥ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਭਗਵਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਸਰ੍ਵਦਰ੍ਸ਼ਨਃ । ਸੈਰਨ੍ਧ੍ਰ੍ਯਾਃ ਕਾਮਤਪ੍ਤਾਯਾਃ ਪ੍ਰਿਯਮਿਚ੍ਛਨ੍ ਗृਹਂ ਯਯੌ

ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਫਿਰ, ਸਭ ਦੀ ਆਤਮਾ ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਸੈਰੰਧਰੀ (ਕੁਬਜਾ) ਦੀ ਇੱਛਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ, ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਜਾ ਪਹੁੰਚੇ।

ਮਹਾਰ੍ਹੋਪਸ੍ਕਰੈਰਾਢ੍ਯਂ ਕਾਮੋਪਾਯੋਪਬृਂਹਿਤਮ੍ । ਮੁਕ੍ਤਾਦਾਮਪਤਾਕਾਭਿਃ ਵਿਤਾਨਸ਼ਯਨਾਸਨੈਃ । ਧੂਪੈਃ ਸੁਰਭਿਭਿਰ੍ਦੀਪੈਃ ਸ੍ਰਗ੍ ਗਨ੍ਧੈਰਪਿ ਮਣ੍ਡਿਤਮ੍

ਉਸ ਦਾ ਘਰ ਵਧੀਆ ਸਾਜ਼ੋ-ਸਾਮਾਨ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਸੁਖ-ਸੁਵਿਧਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਮੋਤੀ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਝੰਡੀਆਂ, ਛਤਰੀਆਂ, ਸੁੰਦਰ ਖੱਟਾਂ ਤੇ ਅਸਨ, ਸੁਗੰਧੀ ਧੂਪ, ਚਮਕਦਾਰ ਦੀਵੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਇਤਰ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।

( ਮਿਸ਼੍ਰ ) ਗृਹਂ ਤਮਾਯਾਨ੍ਤਮਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਾਸਨਾਤ੍ ਸਦ੍ਯਃ ਸਮੁਤ੍ਥਾਯ ਹਿ ਜਾਤਸਮ੍ਭ੍ਰਮਾ । ਯਥੋਪਸਙ੍‌ਗਮ੍ਯ ਸਖੀਭਿਰਚ੍ਯੁਤਂ ਸਭਾਜਯਾਮਾਸ ਸਤ੍-ਆਸਨਾਦਿਭਿਃ

ਜਦ ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਆਏ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੀ ਜਗ੍ਹਾ ਤੋਂ ਉੱਠੀ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਘਬਰਾਈ ਹੋਈ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਿਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਅਚ੍ਯੁਤ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਅਸਨ ਤੇ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੇ ਕੇ।

ਤਥੋਦ੍ਧਵਃ ਸਾਧੁਤਯਾਭਿਪੂਜਿਤੋ ਨ੍ਯषੀਦਦੁਰ੍ਵ੍ਯਾਮਭਿਮृਸ਼੍ਯ ਚਾਸਨਮ੍ । ਕृष੍ਣੋऽਪਿ ਤੂਰ੍ਣਂ ਸ਼ਯਨਂ ਮਹਾਧਨਂ ਵਿਵੇਸ਼ ਲੋਕਾਚਰਿਤਾਨ੍ਯਨੁਵ੍ਰਤਃ

ਉਦ੍ਧਵ ਨੂੰ ਵੀ ਪੂਰੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਬੁਲਾਇਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਅਸਨ ਨੂੰ ਹੱਥ ਲਾ ਕੇ ਬੈਠ ਗਿਆ; ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵੀ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਸੋਹਣੇ ਖੱਟ ਤੇ ਚਲੇ ਗਏ।

ਸਾ ਮਜ੍ਜਨਾਲੇਪਦੁਕੂਲਭੂषਣ ਸ੍ਰਗ੍ਗਨ੍ਧਤਾਮ੍ਬੂਲਸੁਧਾਸਵਾਦਿਭਿਃ । ਪ੍ਰਸਾਧਿਤਾਤ੍ਮੋਪਸਸਾਰ ਮਾਧਵਂ ਸਵ੍ਰੀਡਲੀਲੋਤ੍ਸ੍ਮਿਤਵਿਭ੍ਰਮੇਕ੍ਸ਼ਿਤੈਃ

ਉਹ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਚੰਗੇ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਕੱਪੜੇ ਤੇ ਗਹਿਣੇ ਪਾ ਕੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਇਤਰ ਲਾ ਕੇ, ਪਾਨ ਚਬਾ ਕੇ, ਮਾਧਵ ਕੋਲ ਆਈ, ਸ਼ਰਮਾਈ ਹੋਈ, ਪਰ ਖਿੜੀ ਹੋਈ ਮੁਸਕਾਨ ਤੇ ਤਿਰਛੀਆਂ ਨਿਗਾਹਾਂ ਨਾਲ।

ਆਹੂਯ ਕਾਨ੍ਤਾਂ ਨਵਸਙ੍‌ਗਮਹ੍ਰਿਯਾ ਵਿਸ਼ਙ੍‌ਕਿਤਾਂ ਕਙ੍‌ਕਣਭੂषਿਤੇ ਕਰੇ । ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਸ਼ਯ੍ਯਾਮਧਿਵੇਸ਼੍ਯ ਰਾਮਯਾ ਰੇਮੇऽਨੁਲੇਪਾਰ੍ਪਣਪੁਣ੍ਯਲੇਸ਼ਯਾ

ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰੀ ਮਿਲਣ ਕਰਕੇ ਸ਼ਰਮਾਈ ਹੋਈ ਤੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਹਿਚਕਚਾਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਜਿਸਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਚੂੜੀਆਂ ਸਨ, ਬੁਲਾਇਆ। ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਖੱਟ ਤੇ ਬਿਠਾਇਆ ਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਭਾਗ ਨਾਲ, ਜਿਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਚੰਦਨ ਲਾਇਆ ਸੀ।

( ਵਸਂਤਤਿਲਕਾ ) ਸਾਨਙ੍‌ਗਤਪ੍ਤਕੁਚਯੋਰੁਰਸਸ੍ਤਥਾਕ੍ਸ਼੍ਣੋਃ ਜਿਘ੍ਰਨ੍ਤ੍ਯਨਨ੍ਤਚਰਣੇਨ ਰੁਜੋ ਮृਜਨ੍ਤੀ । ਦੋਰ੍ਭ੍ਯਾਂ ਸ੍ਤਨਾਨ੍ਤਰਗਤਂ ਪਰਿਰਭ੍ਯ ਕਾਨ੍ਤਮ੍ ਆਨਨ੍ਦਮੂਰ੍ਤਿਮਜਹਾਦਤਿਦੀਰ੍ਘਤਾਪਮ੍

ਉਸਦੇ ਸਿਨੇ ਤੇ ਦਿਲ ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਨਾਲ ਸੜ ਰਹੇ ਸਨ, ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਲੋਚ ਸੀ। ਉਹ ਉਸਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਮਹਿਕ ਲੈ ਰਹੀ ਸੀ, ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਪੀੜ ਦੂਰ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਤੇ ਸਿਨੇ ਵਿਚ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਚੰਘਲ ਪਾ ਕੇ, ਆਨੰਦ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਲੰਮਾ ਦੁੱਖ ਮੁਕਾ ਲਿਆ।

( ਅਨੁष੍ਟੁਪ੍ ) ਸੈਵਂ ਕੈਵਲ੍ਯਨਾਥਂ ਤਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਦੁष੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਅਙ੍‌ਗਰਾਗਾਰ੍ਪਣੇਨਾਹੋ ਦੁਰ੍ਭਗੇਦਮਯਾਚਤ

ਜਦ ਉਹ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਵਾਲੇ, ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਪਾ ਗਈ, ਤਾਂ ਉਹ, ਆਪਣੇ ਮਾੜੇ ਭਾਗ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਸ ਨੂੰ ਚੰਦਨ ਲਾ ਕੇ ਇੱਕ ਵਰ ਮੰਗਣ ਲੱਗ ਪਈ।

ਆਹੋष੍ਯਤਾਮਿਹ ਪ੍ਰੇष੍ਠ ਦਿਨਾਨਿ ਕਤਿਚਿਨ੍ਮਯਾ । ਰਮਸ੍ਵ ਨੋਤ੍ਸਹੇ ਤ੍ਯਕ੍ਤੁਂ ਸਙ੍‌ਗਂ ਤੇऽਮ੍ਬੁਰੁਹੇਕ੍ਸ਼ਣ

"ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਕੁਝ ਦਿਨ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਰਹੇ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਏ। ਹੇ ਕਮਲ-ਨੈਨਾ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵਿਛੋੜੇ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ।"

ਤਸ੍ਯੈ ਕਾਮਵਰਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਮਾਨਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਮਾਨਦਃ । ਸਹੋਦ੍ਧਵੇਨ ਸਰ੍ਵੇਸ਼ਃ ਸ੍ਵਧਾਮਾਗਮਦਰ੍ਚਿਤਮ੍

ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਤੇ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਕਰਕੇ, ਸਭ ਨੂੰ ਮਾਣ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਉਧਵ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਵਿੱਤਰ ਧਾਮ ਵੱਲ ਪਰਤ ਗਏ।

ਦੁਰਾਰ੍ਧ੍ਯਂ ਸਮਾਰਾਧ੍ਯ ਵਿष੍ਣੁਂ ਸਰ੍ਵੇਸ਼੍ਵਰੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਯੋ ਵृਣੀਤੇ ਮਨੋਗ੍ਰਾਹ੍ਯਂ ਅਸਤ੍ਤ੍ਵਾਤ੍ ਕੁਮਨੀष੍ਯਸੌ

ਜੋ ਕੋਈ ਵੱਡੀ ਭਗਤੀ ਕਰਕੇ ਸਭ ਦੇ ਮਾਲਕ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਫਿਰ ਮਨ ਚਾਹੀਦਾ ਵਰ ਮੰਗ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜੇ ਉਹ ਚੰਗਿਆਈ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਅਕਲੋਂ ਕੱਚਾ ਹੈ।

ਅਕ੍ਰੂਰਭਵਨਂ ਕृष੍ਣਃ ਸਹਰਾਮੋਦ੍ਧਵਃ ਪ੍ਰਭੁਃ । ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ ਚਿਕੀਰ੍षਯਨ੍ ਪ੍ਰਾਗਾਦ੍ ਅਕ੍ਰੂਰਪ੍ਰੀਯਕਾਮ੍ਯਯਾ

ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ, ਰਾਮ ਤੇ ਉਧਵ ਦੇ ਨਾਲ, ਕੁਝ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ ਤੇ ਅਕਰੂਰ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਅਕਰੂਰ ਦੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚੇ।

ਸ ਤਾਨ੍ ਨਰਵਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਨ੍ ਆਰਾਤ੍ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸ੍ਵਬਾਨ੍ਧਵਾਨ੍ । ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਤ੍ਥਾਯ ਪ੍ਰਮੁਦਿਤਃ ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯਾਭਿਨਨ੍ਦ੍ਯ ਚ

ਅਕਰੂਰ ਨੇ ਦੂਰੋਂ ਹੀ ਆਪਣੇ ਵਧੀਆ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਠ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ।

ਨਨਾਮ ਕृष੍ਣਂ ਰਾਮਂ ਚ ਸ ਤੈਰਪ੍ਯਭਿਵਾਦਿਤਃ । ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਵਿਧਿਵਤ੍ ਕृਤਾਸਨਪਰਿਗ੍ਰਹਾਨ੍

ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਮਿਲੇ। ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਅਸਥਾਨ ਸੰਭਾਲ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਅਕਰੂਰ ਨੇ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।

ਪਾਦਾਵਨੇਜਨੀਰਾਪੋ ਧਾਰਯਨ੍ ਸ਼ਿਰਸਾ ਨृਪ । ਅਰ੍ਹਣੇਨਾਮ੍ਬਰੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯੈਃ ਗਨ੍ਧਸ੍ਰਗ੍ ਭੂषਣੋਤ੍ਤਮੈਃ

ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਧੋਣ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਰਾਜਨ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਕਪੜੇ, ਸੁਗੰਧਤ ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਵਧੀਆ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ।

ਅਰ੍ਚਿਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਰਸਾਨਮ੍ਯ ਪਾਦਾਵਙ੍‌ਕਗਤੌ ਮृਜਨ੍ । ਪ੍ਰਸ਼੍ਰਯਾਵਨਤੋऽਕ੍ਰੂਰਃ ਕृष੍ਣਰਾਮਾਵਭਾषਤ

ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਧੋ ਕੇ, ਅਕਰੂਰ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।

ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਪਾਪੋ ਹਤਃ ਕਂਸਃ ਸਾਨੁਗੋ ਵਾਮਿਦਂ ਕੁਲਮ੍ । ਭਵਦ੍‍ਭ੍ਯਾਮੁਦ੍‌ਧृਤਂ ਕृਚ੍ਛ੍ਰਾਦ੍ ਦੁਰਨ੍ਤਾਚ੍ਚ ਸਮੇਧਿਤਮ੍

ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ, ਦੁਸ਼ਟ ਕਂਸ ਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ, ਤੇ ਇਹ ਪਰਿਵਾਰ ਤੁਹਾਡੇ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਤੋਂ ਬਚ ਗਿਆ ਹੈ।

ਯੁਵਾਂ ਪ੍ਰਧਾਨਪੁਰੁषੌ ਜਗਦ੍‌ਧੇਤੂ ਜਗਨ੍ਮਯੌ । ਭਵਦ੍‍ਭ੍ਯਾਂ ਨ ਵਿਨਾ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ ਪਰਮਸ੍ਤਿ ਨ ਚਾਪਰਮ੍

ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਹੋ, ਜਗਤ ਦੇ ਕਾਰਨ ਤੇ ਸਰੂਪ ਹੋ। ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਨਾ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਹੈ, ਨਾ ਛੋਟਾ।

ਆਤ੍ਮਸृष੍ਟਮਿਦਂ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਅਨ੍ਵਾਵਿਸ਼੍ਯ ਸ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤਿਭਿਃ । ਈਯਤੇ ਬਹੁਧਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਸ਼੍ਰੁਤਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਗੋਚਰਮ੍

ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਬਣਾਇਆ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਵੱਸਦੇ ਹੋ ਤੇ ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਣ, ਜੋ ਸੁਣਨ ਤੇ ਵੇਖਣ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

( ਮਿਸ਼੍ਰ ) ਯਥਾ ਹਿ ਭੂਤੇषੁ ਚਰਾਚਰੇषੁ ਮਹ੍ਯਾਦਯੋ ਯੋਨਿषੁ ਭਾਨ੍ਤਿ ਨਾਨਾ । ਏਵਂ ਭਵਾਨ੍ਕੇਵਲ ਆਤ੍ਮਯੋਨਿषੁ ਆਤ੍ਮਾਤ੍ਮਤਨ੍ਤ੍ਰੋ ਬਹੁਧਾ ਵਿਭਾਤਿ

ਜਿਵੇਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਮੇਰੇ ਵਰਗੀਆਂ ਜੂਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਦਿਸਦੇ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹੋ ਕੇ, ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹੋ।

ਸृਜਸ੍ਯਥੋ ਲੁਮ੍ਪਸਿ ਪਾਸਿ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਰਜਸ੍ਤਮਃਸਤ੍ਤ੍ਵਗੁਣੈਃ ਸ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤਿਭਿਃ । ਨ ਬਧ੍ਯਸੇ ਤਦ੍‍ਗੁਣਕਰ੍ਮਭਿਰ੍ਵਾ ਜ੍ਞਾਨਾਤ੍ਮਨਸ੍ਤੇ ਕ੍ਵ ਚ ਬਨ੍ਧਹੇਤੁਃ

ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀਆਂ ਰਜ, ਤਮ ਤੇ ਸਤ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਬਣਾਉਂਦੇ, ਮਿਟਾਉਂਦੇ ਤੇ ਰੱਖਦੇ ਹੋ। ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਗੁਣਾਂ ਜਾਂ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਬੰਨ੍ਹਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਗਿਆਨ ਰੂਪ ਹੋ—ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਬੰਨ੍ਹਨ ਦਾ ਕੋਈ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ।

ਦੇਹਾਦ੍ਯੁਪਾਧੇਰਨਿਰੂਪਿਤਤ੍ਵਾਦ੍ ਭਵੋ ਨ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਨ ਭਿਦਾਤ੍ਮਨਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ । ਅਤੋ ਨ ਬਨ੍ਧਸ੍ਤਵ ਨੈਵ ਮੋਕ੍ਸ਼ਃ ਸ੍ਯਾਤਾਂ ਨਿਕਾਮਸ੍ਤ੍ਵਯਿ ਨੋऽਵਿਵੇਕਃ

ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਹਾਡਾ ਹੋਣਾ ਸਰੀਰ ਜਾਂ ਹੋਰ ਪਾਬੰਦੀਆਂ ਨਾਲ ਨਿਰਧਾਰਤ ਨਹੀਂ, ਇਸ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਸਿੱਧਾ ਵੱਖਰੇ ਨਹੀਂ ਹੋ। ਇਸ ਲਈ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਨਾ ਬੰਨ੍ਹਨ ਹੈ, ਨਾ ਮੁਕਤੀ—ਸਾਡੀ ਸਮਝ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਬਾਰੇ ਕਦੇ ਭੁੱਲ ਨਾ ਆਵੇ।