ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੁਕ ਉਵਾਚ। ਤਤਸ੍ਤਾਃ ਕृष੍ਣਸਨ੍ਦੇਸ਼ੈਰ੍ਵ੍ਯਪੇਤਵਿਰਹਜ੍ਵਰਾਃ। ਉਦ੍ਧਵਂ ਪੂਜਯਾਂਚਕ੍ਰੁਰ੍ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾਤ੍ਮਾਨਮਧੋਕ੍ਸ਼ਜਮ੍

ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਸੁਨੇਹਿਆਂ ਨਾਲ ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਮੁੱਕ ਗਈ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਦ੍ਧਵ ਦੀ ਆਦਰ-ਸਨਮਾਨ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ, ਉਹਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਰੂਪ ਜਾਣ ਕੇ।

ਉਵਾਸ ਕਤਿਚਿਨ੍ਮਾਸਾਨ੍ਗੋਪੀਨਾਂ ਵਿਨੁਦਨ੍ਸ਼ੁਚਃ। ਕृष੍ਣਲੀਲਾਕਥਾਂ ਗਾਯਨ੍ਰਮਯਾਮਾਸ ਗੋਕੁਲਮ੍

ਉਦ੍ਧਵ ਕੁਝ ਮਹੀਨੇ ਉਥੇ ਰਿਹਾ, ਗੋਪੀਆਂ ਦਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਗਾਂਦਾ ਤੇ ਗੋਕੁਲ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ।

ਯਾਵਨ੍ਤ੍ਯਹਾਨਿ ਨਨ੍ਦਸ੍ਯ ਵ੍ਰਜੇऽਵਾਤ੍ਸੀਤ੍ਸ ਉਦ੍ਧਵਃ। ਵ੍ਰਜੌਕਸਾਂ ਕ੍ਸ਼ਣਪ੍ਰਾਯਾਣ੍ਯਾਸਨ੍ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਵਾਰ੍ਤਯਾ

ਜਿੰਨੇ ਦਿਨ ਉਦ੍ਧਵ ਨੰਦ ਦੇ ਵ੍ਰਜ ਵਿੱਚ ਰਿਹਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵ੍ਰਜ ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਸਮਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀਆਂ ਖ਼ਬਰਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਪਲ ਵਾਂਗ ਲੰਘ ਗਿਆ।

ਸਰਿਦ੍ਵਨਗਿਰਿਦ੍ਰੋ ਣੀਰ੍ਵੀਕ੍ਸ਼ਨ੍ਕੁਸੁਮਿਤਾਨ੍ਦ੍ਰੁ ਮਾਨ੍। ਕृष੍ਣਂ ਸਂਸ੍ਮਾਰਯਨ੍ਰੇਮੇ ਹਰਿਦਾਸੋ ਵ੍ਰਜੌਕਸਾਮ੍

ਦਰਿਆ, ਜੰਗਲ ਤੇ ਫੁੱਲ ਲਾਏ ਰੁੱਖ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਦ੍ਧਵ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਯਾਦ ਆਈ ਤੇ ਉਹ ਵ੍ਰਜ ਵਾਸੀਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ।

ਦृष੍ਟ੍ਵੈਵਮਾਦਿ ਗੋਪੀਨਾਂ ਕृष੍ਣਾਵੇਸ਼ਾਤ੍ਮਵਿਕ੍ਲਵਮ੍। ਉਦ੍ਧਵਃ ਪਰਮਪ੍ਰੀਤਸ੍ਤਾ ਨਮਸ੍ਯਨ੍ਨਿਦਂ ਜਗੌ

ਗੋਪੀਆਂ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਤੇ ਮਨੋਂ ਬੇਖ਼ੁਦ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਦ੍ਧਵ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇਆ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਇਹ ਗਾਇਆ।

ਏਤਾਃ ਪਰਂ ਤਨੁਭृਤੋ ਭੁਵਿ ਗੋਪਵਧ੍ਵੋ। ਗੋਵਿਨ੍ਦ ਏਵ ਨਿਖਿਲਾਤ੍ਮਨਿ ਰੂਢਭਾਵਾਃ । ਵਾਞ੍ਛਨ੍ਤਿ ਯਦ੍ਭਵਭਿਯੋ ਮੁਨਯੋ ਵਯਂ ਚ। ਕਿਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਜਨ੍ਮਭਿਰਨਨ੍ਤਕਥਾਰਸਸ੍ਯ

ਇਹ ਗੋਪੀਆਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀਆਂ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਪਿਆਰ ਗੋਵਿੰਦ ਲਈ ਮਨ ਦੇ ਅੰਦਰੋਂ ਗਹਿਰਾ ਹੈ; ਮੁਨੀ, ਜੋ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਅਸੀਂ ਵੀ, ਐਸਾ ਭਗਤੀ ਪਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ—ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਾਂਗ ਜਨਮ ਲੈਣ ਨਾਲ ਕੀ ਮਿਲਦਾ, ਜੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਦਾ ਰਸ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ?

ਕ੍ਵੇਮਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋ ਵਨਚਰੀਰ੍ਵ੍ਯਭਿਚਾਰਦੁष੍ਟਾਃ। ਕृष੍ਣੇ ਕ੍ਵ ਚੈष ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਿ ਰੂਢਭਾਵਃ। ਨਨ੍ਵੀਸ਼੍ਵਰੋऽਨੁਭਜਤੋऽਵਿਦੁषੋऽਪਿ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਚ੍। ਛ੍ਰੇਯਸ੍ਤਨੋਤ੍ਯਗਦਰਾਜ ਇਵੋਪਯੁਕ੍ਤਃ

ਇਹ ਜੰਗਲ ਵਾਸਣੀਆਂ, ਜੋ ਕਈ ਵਾਰੀ ਪਾਪਾਂ ਨਾਲ ਭਟਕ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਲਈ ਇਹ ਉੱਚਾ ਪਿਆਰ—ਇਹ ਕਿੱਥੇ, ਤੇ ਉਹ ਕਿੱਥੇ? ਪਰ, ਜੋ ਵੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਿੱਧੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਅਣਜਾਣ ਹੀ ਹੋਣ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਕਿਰਪਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਸੇਵਕ ਨੂੰ ਇਨਾਮ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।

ਨਾਯਂ ਸ਼੍ਰਿਯੋऽਙ੍ਗ ਉ ਨਿਤਾਨ੍ਤਰਤੇਃ ਪ੍ਰਸਾਦਃ। ਸ੍ਵਰ੍ਯੋषਿਤਾਂ ਨਲਿਨਗਨ੍ਧਰੁਚਾਂ ਕੁਤੋऽਨ੍ਯਾਃ। ਰਾਸੋਤ੍ਸਵੇऽਸ੍ਯ ਭੁਜਦਣ੍ਡਗृਹੀਤਕਣ੍ਠ। ਲਬ੍ਧਾਸ਼ਿषਾਂ ਯ ਉਦਗਾਦ੍ਵ੍ਰਜਵਲ੍ਲਭੀਨਾਮ੍

ਹੇ ਮਿੱਤਰ, ਇਹ ਗਹਿਰੀ ਕਿਰਪਾ ਤਾਂ ਸੁਰਗ ਦੀਆਂ ਸੁੰਦਰੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਸੁਗੰਧ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ; ਇਹ ਤਾਂ ਰਾਸ-ਉਤਸਵ ਵਿੱਚ ਮਿਲੀ, ਜਦ ਉਹ ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਪਿਆਰੀਆਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ।

ਆਸਾਮਹੋ ਚਰਣਰੇਣੁਜੁषਾਮਹਂ ਸ੍ਯਾਂ। ਵृਨ੍ਦਾਵਨੇ ਕਿਮਪਿ ਗੁਲ੍ਮਲਤੌषਧੀਨਾਮ੍। ਯਾ ਦੁਸ੍ਤ੍ਯਜਂ ਸ੍ਵਜਨਮਾਰ੍ਯਪਥਂ ਚ ਹਿਤ੍ਵਾ। ਭੇਜੁਰ੍ਮੁਕੁਨ੍ਦਪਦਵੀਂ ਸ਼੍ਰੁਤਿਭਿਰ੍ਵਿਮृਗ੍ਯਾਮ੍

ਹਾਏ, ਕਿੰਨੀ ਵੱਡੀ ਖ਼ਾਹਿਸ਼ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਦੀਆਂ ਘਾਹ ਦੀਆਂ ਪੱਤੀਆਂ, ਬੂਟੀਆਂ ਜਾਂ ਲਤਾਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਇੱਕ ਬਣ ਜਾਵਾਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਮਿਲ ਜਾਵੇ ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਰੀਤ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਹ ਪਾਲਿਆ ਜੋ ਮੁਕੁੰਦ ਤੱਕ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਵੇਦ ਵੀ ਲੱਭਣ ਲਈ ਤਰਸਦੇ ਹਨ।

ਯਾ ਵੈ ਸ਼੍ਰਿਯਾਰ੍ਚਿਤਮਜਾਦਿਭਿਰਾਪ੍ਤਕਾਮੈਰ੍। ਯੋਗੇਸ਼੍ਵਰੈਰਪਿ ਯਦਾਤ੍ਮਨਿ ਰਾਸਗੋष੍ਠ੍ਯਾਮ੍। ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਤਦ੍ਭਗਵਤਃ ਚਰਣਾਰਵਿਨ੍ਦਂ। ਨ੍ਯਸ੍ਤਂ ਸ੍ਤਨੇषੁ ਵਿਜਹੁਃ ਪਰਿਰਭ੍ਯ ਤਾਪਮ੍

ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਚਰਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ—ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਸਦੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਤੇ ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਯੋਗੀ ਵੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਜੋ ਰਾਸ ਨਚ ਦੀ ਆਤਮਾ ਹੈ—ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰ ਲਏ।

ਵਨ੍ਦੇ ਨਨ੍ਦਵ੍ਰਜਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਪਾਦਰੇਣੁਮਭੀਕ੍ਸ਼੍ਣਸ਼ਃ। ਯਾਸਾਂ ਹਰਿਕਥੋਦ੍ਗੀਤਂ ਪੁਨਾਤਿ ਭੁਵਨਤ੍ਰਯਮ੍

ਮੈਂ ਨੰਦ ਦੇ ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਰਿ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਉਣ ਨਾਲ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੁਕ ਉਵਾਚ। ਅਥ ਗੋਪੀਰਨੁਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਯਸ਼ੋਦਾਂ ਨਨ੍ਦਮੇਵ ਚ। ਗੋਪਾਨਾਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹੋ ਯਾਸ੍ਯਨ੍ਨਾਰੁਰੁਹੇ ਰਥਮ੍

ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਫਿਰ, ਗੋਪੀਆਂ, ਯਸ਼ੋਦਾ, ਨੰਦ ਅਤੇ ਹੋਰ ਗਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਉਦ੍ਧਵ ਜੀ ਰਵਾਨਾ ਹੋਣ ਲੱਗੇ ਤੇ ਆਪਣੀ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ।

ਤਂ ਨਿਰ੍ਗਤਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਨਾਨੋਪਾਯਨਪਾਣਯਃ। ਨਨ੍ਦਾਦਯੋऽਨੁਰਾਗੇਣ ਪ੍ਰਾਵੋਚਨ੍ਨਸ਼੍ਰੁਲੋਚਨਾਃ

ਜਦ ਉਹ ਨਿਕਲਣ ਲੱਗੇ, ਨੰਦ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਖ ਵੱਖ ਤੋਹਫੇ ਲੈ ਕੇ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ ਭਰ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਆਏ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ।

ਮਨਸੋ ਵृਤ੍ਤਯੋ ਨਃ ਸ੍ਯੁਃ ਕृष੍ਣ ਪਾਦਾਮ੍ਬੁਜਾਸ਼੍ਰਯਾਃ। ਵਾਚੋऽਭਿਧਾਯਿਨੀਰ੍ਨਾਮ੍ਨਾਂ ਕਾਯਸ੍ਤਤ੍ਪ੍ਰਹ੍ਵਣਾਦਿषੁ

ਸਾਡਾ ਮਨ ਸਦਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਕਮਲ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹੇ, ਸਾਡੀ ਜ਼ੁਬਾਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਹੀ ਉਚਾਰੇ, ਤੇ ਸਾਡਾ ਸਰੀਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਨਿਵੇ ਰਹੇ।

ਕਰ੍ਮਭਿਰ੍ਭ੍ਰਾਮ੍ਯਮਾਣਾਨਾਂ ਯਤ੍ਰ ਕ੍ਵਾਪੀਸ਼੍ਵਰੇਚ੍ਛਯਾ। ਮਙ੍ਗਲਾਚਰਿਤੈਰ੍ਦਾਨੈ ਰਤਿਰ੍ਨਃ ਕृष੍ਣ ਈਸ਼੍ਵਰੇ

ਚਾਹੇ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਰਜ਼ਾ ਅਨੁਸਾਰ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਭੇਜਿਆ ਜਾਵੇ, ਸਾਡਾ ਪਿਆਰ ਤੇ ਭਗਤੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪ੍ਰਭੂ ਲਈ ਸਦਾ ਕਾਇਮ ਰਹੇ, ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਤੇ ਦਾਨ ਦੇ ਨਾਲ।

ਏਵਂ ਸਭਾਜਿਤੋ ਗੋਪੈਃ ਕृष੍ਣਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਨਰਾਧਿਪ। ਉਦ੍ਧਵਃ ਪੁਨਰਾਗਚ੍ਛਨ੍ਮਥੁਰਾਂ ਕृष੍ਣਪਾਲਿਤਾਮ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਵਾਲਿਆਂ ਵਲੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਆਦਰ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਦ੍ਧਵ ਜੀ ਮੁੜ ਕੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਾਲੀ ਮਥੁਰਾ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।

ਕृष੍ਣਾਯ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯਾਹ ਭਕ੍ਤ੍ਯੁਦ੍ਰੇ ਕਂ ਵ੍ਰਜੌਕਸਾਮ੍। ਵਸੁਦੇਵਾਯ ਰਾਮਾਯ ਰਾਜ੍ਞੇ ਚੋਪਾਯਨਾਨ੍ਯਦਾਤ੍

ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਭਾਵ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਵਸੁਦੇਵ, ਰਾਮ ਤੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਤੋਹਫੇ ਭੇਟ ਕੀਤੇ।

ਭਗਵਤਾਕੁਬ੍ਜਾਮਨੋਰਥਪੂਰ੍ਤਿਃ; ਅਕ੍ਰੂਰਗृਹਂ ਗਤ੍ਵਾ ਪਾਣ੍ਡਵਸਮਾਚਾਰਜ੍ਞਾਨਾਯ ਅਕ੍ਰੂਰਸ੍ਯ ਹਸ੍ਤਿਨਾਪੁਰ ਪ੍ਰਤਿ ਪ੍ਰਸ੍ਥਾਨਂਚ - ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੁਕ ਉਵਾਚ - ( ਅਨੁष੍ਟੁਪ੍ ) ਅਥ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਭਗਵਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਸਰ੍ਵਦਰ੍ਸ਼ਨਃ । ਸੈਰਨ੍ਧ੍ਰ੍ਯਾਃ ਕਾਮਤਪ੍ਤਾਯਾਃ ਪ੍ਰਿਯਮਿਚ੍ਛਨ੍ ਗृਹਂ ਯਯੌ

ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਫਿਰ, ਸਭ ਦੀ ਆਤਮਾ ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਸੈਰੰਧਰੀ (ਕੁਬਜਾ) ਦੀ ਇੱਛਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ, ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਜਾ ਪਹੁੰਚੇ।

ਮਹਾਰ੍ਹੋਪਸ੍ਕਰੈਰਾਢ੍ਯਂ ਕਾਮੋਪਾਯੋਪਬृਂਹਿਤਮ੍ । ਮੁਕ੍ਤਾਦਾਮਪਤਾਕਾਭਿਃ ਵਿਤਾਨਸ਼ਯਨਾਸਨੈਃ । ਧੂਪੈਃ ਸੁਰਭਿਭਿਰ੍ਦੀਪੈਃ ਸ੍ਰਗ੍ ਗਨ੍ਧੈਰਪਿ ਮਣ੍ਡਿਤਮ੍

ਉਸ ਦਾ ਘਰ ਵਧੀਆ ਸਾਜ਼ੋ-ਸਾਮਾਨ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਸੁਖ-ਸੁਵਿਧਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਮੋਤੀ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਝੰਡੀਆਂ, ਛਤਰੀਆਂ, ਸੁੰਦਰ ਖੱਟਾਂ ਤੇ ਅਸਨ, ਸੁਗੰਧੀ ਧੂਪ, ਚਮਕਦਾਰ ਦੀਵੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਇਤਰ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।

( ਮਿਸ਼੍ਰ ) ਗृਹਂ ਤਮਾਯਾਨ੍ਤਮਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਾਸਨਾਤ੍ ਸਦ੍ਯਃ ਸਮੁਤ੍ਥਾਯ ਹਿ ਜਾਤਸਮ੍ਭ੍ਰਮਾ । ਯਥੋਪਸਙ੍‌ਗਮ੍ਯ ਸਖੀਭਿਰਚ੍ਯੁਤਂ ਸਭਾਜਯਾਮਾਸ ਸਤ੍-ਆਸਨਾਦਿਭਿਃ

ਜਦ ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਆਏ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੀ ਜਗ੍ਹਾ ਤੋਂ ਉੱਠੀ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਘਬਰਾਈ ਹੋਈ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਿਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਅਚ੍ਯੁਤ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਅਸਨ ਤੇ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੇ ਕੇ।

ਤਥੋਦ੍ਧਵਃ ਸਾਧੁਤਯਾਭਿਪੂਜਿਤੋ ਨ੍ਯषੀਦਦੁਰ੍ਵ੍ਯਾਮਭਿਮृਸ਼੍ਯ ਚਾਸਨਮ੍ । ਕृष੍ਣੋऽਪਿ ਤੂਰ੍ਣਂ ਸ਼ਯਨਂ ਮਹਾਧਨਂ ਵਿਵੇਸ਼ ਲੋਕਾਚਰਿਤਾਨ੍ਯਨੁਵ੍ਰਤਃ

ਉਦ੍ਧਵ ਨੂੰ ਵੀ ਪੂਰੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਬੁਲਾਇਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਅਸਨ ਨੂੰ ਹੱਥ ਲਾ ਕੇ ਬੈਠ ਗਿਆ; ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵੀ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਸੋਹਣੇ ਖੱਟ ਤੇ ਚਲੇ ਗਏ।

ਸਾ ਮਜ੍ਜਨਾਲੇਪਦੁਕੂਲਭੂषਣ ਸ੍ਰਗ੍ਗਨ੍ਧਤਾਮ੍ਬੂਲਸੁਧਾਸਵਾਦਿਭਿਃ । ਪ੍ਰਸਾਧਿਤਾਤ੍ਮੋਪਸਸਾਰ ਮਾਧਵਂ ਸਵ੍ਰੀਡਲੀਲੋਤ੍ਸ੍ਮਿਤਵਿਭ੍ਰਮੇਕ੍ਸ਼ਿਤੈਃ

ਉਹ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਚੰਗੇ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਕੱਪੜੇ ਤੇ ਗਹਿਣੇ ਪਾ ਕੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਇਤਰ ਲਾ ਕੇ, ਪਾਨ ਚਬਾ ਕੇ, ਮਾਧਵ ਕੋਲ ਆਈ, ਸ਼ਰਮਾਈ ਹੋਈ, ਪਰ ਖਿੜੀ ਹੋਈ ਮੁਸਕਾਨ ਤੇ ਤਿਰਛੀਆਂ ਨਿਗਾਹਾਂ ਨਾਲ।

ਆਹੂਯ ਕਾਨ੍ਤਾਂ ਨਵਸਙ੍‌ਗਮਹ੍ਰਿਯਾ ਵਿਸ਼ਙ੍‌ਕਿਤਾਂ ਕਙ੍‌ਕਣਭੂषਿਤੇ ਕਰੇ । ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਸ਼ਯ੍ਯਾਮਧਿਵੇਸ਼੍ਯ ਰਾਮਯਾ ਰੇਮੇऽਨੁਲੇਪਾਰ੍ਪਣਪੁਣ੍ਯਲੇਸ਼ਯਾ

ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰੀ ਮਿਲਣ ਕਰਕੇ ਸ਼ਰਮਾਈ ਹੋਈ ਤੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਹਿਚਕਚਾਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਜਿਸਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਚੂੜੀਆਂ ਸਨ, ਬੁਲਾਇਆ। ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਖੱਟ ਤੇ ਬਿਠਾਇਆ ਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਭਾਗ ਨਾਲ, ਜਿਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਚੰਦਨ ਲਾਇਆ ਸੀ।

( ਵਸਂਤਤਿਲਕਾ ) ਸਾਨਙ੍‌ਗਤਪ੍ਤਕੁਚਯੋਰੁਰਸਸ੍ਤਥਾਕ੍ਸ਼੍ਣੋਃ ਜਿਘ੍ਰਨ੍ਤ੍ਯਨਨ੍ਤਚਰਣੇਨ ਰੁਜੋ ਮृਜਨ੍ਤੀ । ਦੋਰ੍ਭ੍ਯਾਂ ਸ੍ਤਨਾਨ੍ਤਰਗਤਂ ਪਰਿਰਭ੍ਯ ਕਾਨ੍ਤਮ੍ ਆਨਨ੍ਦਮੂਰ੍ਤਿਮਜਹਾਦਤਿਦੀਰ੍ਘਤਾਪਮ੍

ਉਸਦੇ ਸਿਨੇ ਤੇ ਦਿਲ ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਨਾਲ ਸੜ ਰਹੇ ਸਨ, ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਲੋਚ ਸੀ। ਉਹ ਉਸਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਮਹਿਕ ਲੈ ਰਹੀ ਸੀ, ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਪੀੜ ਦੂਰ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਤੇ ਸਿਨੇ ਵਿਚ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਚੰਘਲ ਪਾ ਕੇ, ਆਨੰਦ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਲੰਮਾ ਦੁੱਖ ਮੁਕਾ ਲਿਆ।

( ਅਨੁष੍ਟੁਪ੍ ) ਸੈਵਂ ਕੈਵਲ੍ਯਨਾਥਂ ਤਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਦੁष੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਅਙ੍‌ਗਰਾਗਾਰ੍ਪਣੇਨਾਹੋ ਦੁਰ੍ਭਗੇਦਮਯਾਚਤ

ਜਦ ਉਹ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਵਾਲੇ, ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਪਾ ਗਈ, ਤਾਂ ਉਹ, ਆਪਣੇ ਮਾੜੇ ਭਾਗ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਸ ਨੂੰ ਚੰਦਨ ਲਾ ਕੇ ਇੱਕ ਵਰ ਮੰਗਣ ਲੱਗ ਪਈ।

ਆਹੋष੍ਯਤਾਮਿਹ ਪ੍ਰੇष੍ਠ ਦਿਨਾਨਿ ਕਤਿਚਿਨ੍ਮਯਾ । ਰਮਸ੍ਵ ਨੋਤ੍ਸਹੇ ਤ੍ਯਕ੍ਤੁਂ ਸਙ੍‌ਗਂ ਤੇऽਮ੍ਬੁਰੁਹੇਕ੍ਸ਼ਣ

"ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਕੁਝ ਦਿਨ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਰਹੇ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਏ। ਹੇ ਕਮਲ-ਨੈਨਾ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵਿਛੋੜੇ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ।"

ਤਸ੍ਯੈ ਕਾਮਵਰਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਮਾਨਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਮਾਨਦਃ । ਸਹੋਦ੍ਧਵੇਨ ਸਰ੍ਵੇਸ਼ਃ ਸ੍ਵਧਾਮਾਗਮਦਰ੍ਚਿਤਮ੍

ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਤੇ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਕਰਕੇ, ਸਭ ਨੂੰ ਮਾਣ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਉਧਵ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਵਿੱਤਰ ਧਾਮ ਵੱਲ ਪਰਤ ਗਏ।

ਦੁਰਾਰ੍ਧ੍ਯਂ ਸਮਾਰਾਧ੍ਯ ਵਿष੍ਣੁਂ ਸਰ੍ਵੇਸ਼੍ਵਰੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਯੋ ਵृਣੀਤੇ ਮਨੋਗ੍ਰਾਹ੍ਯਂ ਅਸਤ੍ਤ੍ਵਾਤ੍ ਕੁਮਨੀष੍ਯਸੌ

ਜੋ ਕੋਈ ਵੱਡੀ ਭਗਤੀ ਕਰਕੇ ਸਭ ਦੇ ਮਾਲਕ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਫਿਰ ਮਨ ਚਾਹੀਦਾ ਵਰ ਮੰਗ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜੇ ਉਹ ਚੰਗਿਆਈ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਅਕਲੋਂ ਕੱਚਾ ਹੈ।

ਅਕ੍ਰੂਰਭਵਨਂ ਕृष੍ਣਃ ਸਹਰਾਮੋਦ੍ਧਵਃ ਪ੍ਰਭੁਃ । ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ ਚਿਕੀਰ੍षਯਨ੍ ਪ੍ਰਾਗਾਦ੍ ਅਕ੍ਰੂਰਪ੍ਰੀਯਕਾਮ੍ਯਯਾ

ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ, ਰਾਮ ਤੇ ਉਧਵ ਦੇ ਨਾਲ, ਕੁਝ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ ਤੇ ਅਕਰੂਰ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਅਕਰੂਰ ਦੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚੇ।