ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਸ਼੍ਰੀਉਦ੍ਧਵ ਉਵਾਚ। ਅਹੋ ਯੂਯਂ ਸ੍ਮ ਪੂਰ੍ਣਾਰ੍ਥਾ ਭਵਤ੍ਯੋ ਲੋਕਪੂਜਿਤਾਃ। ਵਾਸੁਦੇਵੇ ਭਗਵਤਿ ਯਾਸਾਮਿਤ੍ਯਰ੍ਪਿਤਂ ਮਨਃ

ਸ਼੍ਰੀ ਉਧਵ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਵਾਹ, ਤੁਸੀਂ ਤਾਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਪੂਰਨ ਹੋ ਤੇ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿਚ ਸਤਿਕਾਰ ਜੋਗ ਹੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਮਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।

ਦਾਨਵ੍ਰਤਤਪੋਹੋਮ ਜਪਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਸਂਯਮੈਃ। ਸ਼੍ਰੇਯੋਭਿਰ੍ਵਿਵਿਧੈਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੈਃ ਕृष੍ਣੇ ਭਕ੍ਤਿਰ੍ਹਿ ਸਾਧ੍ਯਤੇ

ਨੇਕ ਨੀਤੀਆਂ, ਤਪ, ਹੋਮ, ਜਪ, ਪਾਠ, ਸਿਆਮ ਤੇ ਹੋਰ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ, ਸੱਚੀ ਭਗਤੀ ਤਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਹੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਭਗਵਤ੍ਯੁਤ੍ਤਮਃਸ਼੍ਲੋਕੇ ਭਵਤੀਭਿਰਨੁਤ੍ਤਮਾ। ਭਕ੍ਤਿਃ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਿਤਾ ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਮੁਨੀਨਾਮਪਿ ਦੁਰ੍ਲਭਾ

ਤੁਸੀਂ ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ, ਉੱਚੀ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਲਈ ਉਹ ਚੋਟੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਜਗਾਈ ਹੈ ਜੋ ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।

ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਪਤੀਨ੍ਦੇਹਾਨ੍ਸ੍ਵਜਨਾਨ੍ਭਵਨਾਨਿ ਚ। ਹਿਤ੍ਵਾਵृਣੀਤ ਯੂਯਂ ਯਤ੍ਕृष੍ਣਾਖ੍ਯਂ ਪੁਰੁषਂ ਪਰਮ੍

ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ, ਪਤੀ, ਸਰੀਰ, ਸੱਜਣ-ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਤੇ ਘਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਉਹ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਚੁਣ ਲਿਆ ਜਿਸਦਾ ਨਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਹੈ।

ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਭਾਵੋऽਧਿਕृਤੋ ਭਵਤੀਨਾਮਧੋਕ੍ਸ਼ਜੇ। ਵਿਰਹੇਣ ਮਹਾਭਾਗਾ ਮਹਾਨ੍ਮੇऽਨੁਗ੍ਰਹਃ ਕृਤਃ

ਤੁਸੀਂ ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਭੂ ਤੋਂ ਵਿਛੋੜੇ ਵਿਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੀਨ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਵੱਡਾ ਉਪਕਾਰ ਹੋਇਆ।

ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਪ੍ਰਿਯਸਨ੍ਦੇਸ਼ੋ ਭਵਤੀਨਾਂ ਸੁਖਾਵਹਃ। ਯਮਾਦਾਯਾਗਤੋ ਭਦ੍ਰਾ ਅਹਂ ਭਰ੍ਤੂ ਰਹਸ੍ਕਰਃ

ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਪਤੀ ਵੱਲੋਂ ਆਇਆ ਸੁਖਦਾਇਕ ਸੁਨੇਹਾ ਸੁਣੋ, ਜੋ ਮੈਂ ਲੁਕ-ਚੁਪ ਕੇ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਲਿਆਇਆ ਹਾਂ।

ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ। ਭਵਤੀਨਾਂ ਵਿਯੋਗੋ ਮੇ ਨ ਹਿ ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਨਾ ਕ੍ਵਚਿਤ੍। ਯਥਾ ਭੂਤਾਨਿ ਭੂਤੇषੁ ਖਂ ਵਾਯ੍ਵਗ੍ਨਿਰ੍ਜਲਂ ਮਹੀ । ਤਥਾਹਂ ਚ ਮਨਃਪ੍ਰਾਣ ਭੂਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਗੁਣਾਸ਼੍ਰਯਃ

ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮੇਰਾ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਵਿਛੋੜਾ ਕਦੇ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਹਰ ਜੀਵ ਵਿਚ ਮੌਜੂਦ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਅਕਾਸ਼, ਹਵਾ, ਅੱਗ, ਪਾਣੀ ਤੇ ਧਰਤੀ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਅਜਿਹੇ ਹੀ ਮੈਂ ਮਨ, ਸਾਹ, ਤੱਤ, ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਵਿਚ ਆਧਾਰ ਵਾਂਗ ਹਾਂ।

ਆਤ੍ਮਨ੍ਯੇਵਾਤ੍ਮਨਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸृਜੇ ਹਨ੍ਮ੍ਯਨੁਪਾਲਯੇ। ਆਤ੍ਮਮਾਯਾਨੁਭਾਵੇਨ ਭੂਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਗੁਣਾਤ੍ਮਨਾ

ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ, ਆਪਣੀ ਹੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ, ਤੱਤਾਂ, ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਰੂਪ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ, ਮਾਰਦਾ ਤੇ ਸੰਭਾਲਦਾ ਹਾਂ।

ਆਤ੍ਮਾ ਜ੍ਞਾਨਮਯਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧੋ ਵ੍ਯਤਿਰਿਕ੍ਤੋऽਗੁਣਾਨ੍ਵਯਃ। ਸੁषੁਪ੍ਤਿਸ੍ਵਪ੍ਨਜਾਗ੍ਰਦ੍ਭਿਰ੍ਮਾਯਾਵृਤ੍ਤਿਭਿਰੀਯਤੇ

ਆਤਮਾ ਗਿਆਨ ਰੂਪ, ਪਵਿੱਤਰ, ਵੱਖਰਾ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਪਰ ਮਾਇਆ ਦੀ ਲੀਲਾ ਨਾਲ ਉਹ ਸੁੱਤੇ, ਸੁਪਨੇ ਤੇ ਜਾਗਣ ਵਾਲੇ ਹਾਲਤਾਂ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਦਿਸਦਾ ਹੈ।

ਯੇਨੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਰ੍ਥਾਨ੍ਧ੍ਯਾਯੇਤ ਮृषਾ ਸ੍ਵਪ੍ਨਵਦੁਤ੍ਥਿਤਃ। ਤਨ੍ਨਿਰੁਨ੍ਧ੍ਯਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣਿ ਵਿਨਿਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਪਦ੍ਯਤ

ਜਿਸ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਨੂੰ ਸੋਚਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੁਪਨੇ ਵਾਂਗ ਝੂਠੇ ਉੱਠਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ, ਸਦਾ ਜਾਗਦੇ ਤੇ ਸਥਿਰ ਰਹਿਣ।

ਏਤਦਨ੍ਤਃ ਸਮਾਮ੍ਨਾਯੋ ਯੋਗਃ ਸਾਙ੍ਖ੍ਯਂ ਮਨੀषਿਣਾਮ੍। ਤ੍ਯਾਗਸ੍ਤਪੋ ਦਮਃ ਸਤ੍ਯਂ ਸਮੁਦ੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਇਵਾਪਗਾਃ

ਇਹੀ ਅੰਦਰੂਨੀ ਉਪਦੇਸ਼, ਗਿਆਨ ਤੇ ਜੋਗ ਹੈ ਜੋ ਸਮਝਦਾਰਾਂ ਲਈ ਹੈ—ਵਿਰਾਗ, ਤਪ, ਸੈਂਯਮ ਤੇ ਸਚਾਈ, ਜਿਵੇਂ ਨਦੀਆਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ।

ਯਤ੍ਤ੍ਵਹਂ ਭਵਤੀਨਾਂ ਵੈ ਦੂਰੇ ਵਰ੍ਤੇ ਪ੍ਰਿਯੋ ਦृਸ਼ਾਮ੍। ਮਨਸਃ ਸਨ੍ਨਿਕਰ੍षਾਰ੍ਥਂ ਮਦਨੁਧ੍ਯਾਨਕਾਮ੍ਯਯਾ

ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ, ਤੁਹਾਡਾ ਪਿਆਰਾ, ਦੂਰ ਦਿਸਦਾ ਹਾਂ, ਇਹ ਤਾਂ ਇਸ ਲਈ ਹੈ ਕਿ ਤੁਹਾਡਾ ਮਨ ਮੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵੱਲ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਹਰ ਵੇਲੇ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਰਹੋ।

ਯਥਾ ਦੂਰਚਰੇ ਪ੍ਰੇष੍ਠੇ ਮਨ ਆਵਿਸ਼੍ਯ ਵਰ੍ਤਤੇ। ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਚ ਨ ਤਥਾ ਚੇਤਃ ਸਨ੍ਨਿਕृष੍ਟੇऽਕ੍ਸ਼ਿਗੋਚਰੇ

ਜਿਵੇਂ ਪਿਆਰਾ ਦੂਰ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਮਨ ਉਸ ਵੱਲ ਹੀ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਨੇੜੇ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਅੱਗੇ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਔਰਤਾਂ ਦਾ ਮਨ ਇੰਨਾ ਲੱਗਦਾ ਨਹੀਂ।

ਮਯ੍ਯਾਵੇਸ਼੍ਯ ਮਨਃ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਂ ਵਿਮੁਕ੍ਤਾਸ਼ੇषਵृਤ੍ਤਿ ਯਤ੍। ਅਨੁਸ੍ਮਰਨ੍ਤ੍ਯੋ ਮਾਂ ਨਿਤ੍ਯਮਚਿਰਾਨ੍ਮਾਮੁਪੈष੍ਯਥ

ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਪੂਰਾ ਮਨ ਮੇਰੇ ਵਿਚ ਲਾ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਹੋਰ ਵਿਆਪਾਰਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਸਦਾ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਰਹੋਗੇ, ਤਾਂ ਜਲਦੀ ਹੀ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਵੋਗੇ।

ਯਾ ਮਯਾ ਕ੍ਰੀਡਤਾ ਰਾਤ੍ਰ੍ਯਾਂ ਵਨੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਵ੍ਰਜ ਆਸ੍ਥਿਤਾਃ। ਅਲਬ੍ਧਰਾਸਾਃ ਕਲ੍ਯਾਣ੍ਯੋ ਮਾਪੁਰ੍ਮਦ੍ਵੀਰ੍ਯਚਿਨ੍ਤਯਾ

ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਰਾਸ ਵਿਚ ਨਾ ਆ ਸਕੀਆਂ, ਉਹ ਵੀ ਮੇਰੇ ਵੱਡੇ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦਿਆਂ ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਪਾ ਲਿਆ।

ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੁਕ ਉਵਾਚ। ਏਵਂ ਪ੍ਰਿਯਤਮਾਦਿष੍ਟਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਵ੍ਰਜਯੋषਿਤਃ। ਤਾ ਊਚੁਰੁਦ੍ਧਵਂ ਪ੍ਰੀਤਾਸ੍ਤਤ੍ਸਨ੍ਦੇਸ਼ਾਗਤਸ੍ਮृਤੀਃ

ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਦੋਂ ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਵੱਲੋਂ ਆਇਆ ਇਹ ਸੁਨੇਹਾ ਸੁਣਿਆ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਸੁਨੇਹਾ ਯਾਦ ਕਰਦੀਆਂ, ਉਧਵ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਈਆਂ।

ਗੋਪ੍ਯ ਊਚੁਃ। ਦਿष੍ਟ੍ਯਾਹਿਤੋ ਹਤਃ ਕਂਸੋ ਯਦੂਨਾਂ ਸਾਨੁਗੋऽਘਕृਤ੍। ਦਿष੍ਟ੍ਯਾਪ੍ਤੈਰ੍ਲਬ੍ਧਸਰ੍ਵਾਰ੍ਥੈਃ ਕੁਸ਼ਲ੍ਯਾਸ੍ਤੇऽਚ੍ਯੁਤੋऽਧੁਨਾ

ਗੋਪੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ, ਯਾਦਵਾਂ ਦਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਤੇ ਪਾਪੀ ਕਂਸ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ, ਅਚੁਤ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਸਫਲ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੈ।

ਕਚ੍ਚਿਦ੍ਗਦਾਗ੍ਰਜਃ ਸੌਮ੍ਯ ਕਰੋਤਿ ਪੁਰਯੋषਿਤਾਮ੍। ਪ੍ਰੀਤਿਂ ਨਃ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਸਵ੍ਰੀਡ ਹਾਸੋਦਾਰੇਕ੍ਸ਼ਣਾਰ੍ਚਿਤਃ

ਸੱਜਣ, ਕੀ ਗਦਾ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ, ਜੋ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰ ਭਰੇ, ਲਜਜਤ ਭਰੇ, ਹੱਸਦੇ ਨੈਨਾ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ?

ਕਥਂ ਰਤਿਵਿਸ਼ੇषਜ੍ਞਃ ਪ੍ਰਿਯਸ਼੍ਚ ਪੁਰਯੋषਿਤਾਮ੍। ਨਾਨੁਬਧ੍ਯੇਤ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯੈਰ੍ਵਿਭ੍ਰਮੈਸ਼੍ਚਾਨੁਭਾਜਿਤਃ

ਜੋ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਭੇਦ ਜਾਣਦਾ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਤੇ ਖੇਡਾਂ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਨ ਫਸ ਜਾਂਦਾ ਹੋਵੇਗਾ?

ਅਪਿ ਸ੍ਮਰਤਿ ਨਃ ਸਾਧੋ ਗੋਵਿਨ੍ਦਃ ਪ੍ਰਸ੍ਤੁਤੇ ਕ੍ਵਚਿਤ੍। ਗੋष੍ਠਿਮਧ੍ਯੇ ਪੁਰਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਮ੍ਗ੍ਰਾਮ੍ਯਾਃ ਸ੍ਵੈਰਕਥਾਨ੍ਤਰੇ

ਸੱਜਣ, ਕੀ ਗੋਵਿੰਦ ਕਦੇ ਕਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵਿਚ ਬੈਠਿਆਂ, ਅਸੀਂ ਪਿੰਡ ਵਾਲੀਆਂ ਨੂੰ, ਆਪਣੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਵਿਚ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ?

ਤਾਃ ਕਿਂ ਨਿਸ਼ਾਃ ਸ੍ਮਰਤਿ ਯਾਸੁ ਤਦਾ ਪ੍ਰਿਯਾਭਿਰ੍। ਵृਨ੍ਦਾਵਨੇ ਕੁਮੁਦਕੁਨ੍ਦਸ਼ਸ਼ਾਙ੍ਕਰਮ੍ਯੇ। ਰੇਮੇ ਕ੍ਵਣਚ੍ਚਰਣਨੂਪੁਰਰਾਸਗੋष੍ਠ੍ਯਾਮ੍। ਅਸ੍ਮਾਭਿਰੀਡਿਤਮਨੋਜ੍ਞਕਥਃ ਕਦਾਚਿਤ੍

ਕੀ ਉਹ ਰਾਤਾਂ ਯਾਦ ਨੇ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੀਆਂ ਨਾਲ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਿੱਚ, ਕਵਲ, ਚੰਬੇ ਅਤੇ ਚੰਦਨੀ ਵਿਚ, ਘੁੰਘਰੂਆਂ ਦੀ ਝੰਕਾਰ ਵਾਲੀ ਰਾਸ-ਲੀਲਾ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਸਾਨੂੰ ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਮੋਹ ਲੈਂਦਾ ਸੀ?

ਅਪ੍ਯੇष੍ਯਤੀਹ ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹਸ੍ਤਪ੍ਤਾਃ ਸ੍ਵਕृਤਯਾ ਸ਼ੁਚਾ। ਸਞ੍ਜੀਵਯਨ੍ਨੁ ਨੋ ਗਾਤ੍ਰੈਰ੍ਯਥੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵਨਮਮ੍ਬੁਦੈਃ

ਕੀ ਦਾਸਾਰ੍ਹਾ ਵੰਸ਼ੀ ਉਹ ਇੱਥੇ ਵਾਪਸ ਆਵੇਗਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਕਰਤੂਤਾਂ ਦੀ ਚੁਭਨ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ ਜੀਉਂਦਾ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਮੀਂਹ ਪਾ ਕੇ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਤਾਜ਼ਗੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ?

ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਕृष੍ਣ ਇਹਾਯਾਤਿ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਰਾਜ੍ਯੋ ਹਤਾਹਿਤਃ। ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਕਨ੍ਯਾ ਉਦ੍ਵਾਹ੍ਯ ਪ੍ਰੀਤਃ ਸਰ੍ਵਸੁਹृਦ੍ਵृਤਃ

ਕਿਸ ਲਈ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਇੱਥੇ ਆਵੇ, ਜਦ ਉਹ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਪਾ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਮਾਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਰਾਜਕੁਮਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੈ?

ਕਿਮਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ਵਨੌਕੋਭਿਰਨ੍ਯਾਭਿਰ੍ਵਾ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਸ਼੍ਰੀਪਤੇਰਾਪ੍ਤਕਾਮਸ੍ਯ ਕ੍ਰਿਯੇਤਾਰ੍ਥਃ ਕृਤਾਤ੍ਮਨਃ

ਅਸੀਂ ਜੰਗਲ ਵਾਸੀਆਂ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਵੀ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਲੱਖਮੀਪਤੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਪੂਰਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ?

ਪਰਂ ਸੌਖ੍ਯਂ ਹਿ ਨੈਰਾਸ਼੍ਯਂ ਸ੍ਵੈਰਿਣ੍ਯਪ੍ਯਾਹ ਪਿਙ੍ਗਲਾ। ਤਜ੍ਜਾਨਤੀਨਾਂ ਨਃ ਕृष੍ਣੇ ਤਥਾਪ੍ਯਾਸ਼ਾ ਦੁਰਤ੍ਯਯਾ

ਅਸਲ ਸੁਖ ਤਾਂ ਉਮੀਦ ਛੱਡਣ ਵਿੱਚ ਹੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਿੰਗਲਾ ਨੇ ਕਿਹਾ ਸੀ; ਪਰ ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ ਵੀ, ਸਾਡੀ ਆਸ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਉੱਤੇ ਛੱਡਣੀ ਔਖੀ ਹੈ।

ਕ ਉਤ੍ਸਹੇਤ ਸਨ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤੁਮੁਤ੍ਤਮਃਸ਼੍ਲੋਕਸਂਵਿਦਮ੍। ਅਨਿਚ੍ਛਤੋऽਪਿ ਯਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰੀਰਙ੍ਗਾਨ੍ਨ ਚ੍ਯਵਤੇ ਕ੍ਵਚਿਤ੍

ਉਹ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਛੱਡਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਕੌਣ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਮਨ ਨਾ ਵੀ ਕਰੇ, ਜਦ ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਕਦੇ ਵੀ ਉਸ ਤੋਂ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ?

ਸਰਿਚ੍ਛੈਲਵਨੋਦ੍ਦੇਸ਼ਾ ਗਾਵੋ ਵੇਣੁਰਵਾ ਇਮੇ। ਸਙ੍ਕਰ੍षਣਸਹਾਯੇਨ ਕृष੍ਣੇਨਾਚਰਿਤਾਃ ਪ੍ਰਭੋ

ਇਹ ਦਰਿਆ, ਪਹਾੜ, ਜੰਗਲ, ਗਾਂਵਾਂ ਤੇ ਵਾਂਸਲੀ ਦੀ ਧੁਨ—ਇਹ ਸਭ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਗੁਜ਼ਰੇ ਹਨ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।

ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ ਸ੍ਮਾਰਯਨ੍ਤਿ ਨਨ੍ਦਗੋਪਸੁਤਂ ਬਤ। ਸ਼੍ਰੀਨਿਕੇਤੈਸ੍ਤਤ੍ਪਦਕੈਰ੍ਵਿਸ੍ਮਰ੍ਤੁਂ ਨੈਵ ਸ਼ਕ੍ਨੁਮਃ

ਲੱਖਮੀ ਦੇ ਮੰਦਰ ਸਾਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨੰਦ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਯਾਦ ਦਿਵਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਕਰਕੇ ਅਸੀਂ ਉਹਨੂੰ ਭੁੱਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।

ਗਤ੍ਯਾ ਲਲਿਤਯੋਦਾਰ ਹਾਸਲੀਲਾਵਲੋਕਨੈਃ। ਮਾਧ੍ਵ੍ਯਾ ਗਿਰਾ ਹृਤਧਿਯਃ ਕਥਂ ਤਂ ਵਿਸ੍ਮਰਾਮ ਹੇ

ਉਸ ਦੀ ਨਜ਼ਾਕਤ ਭਰੀ ਚਾਲ, ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਹਾਸਾ, ਖੇਡੀਆਂ ਨਿਗਾਹਾਂ ਤੇ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਉਹ ਸਾਡਾ ਮਨ ਲੈ ਗਿਆ—ਅਸੀਂ ਉਹਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਭੁੱਲ ਸਕਦੇ ਹਾਂ?