ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਤਿਰ੍ਯਕ੍ ਚੇਦਾਗਤੋ ਗਰ੍ਭਃ ਤਦਾ ਮੇ ਮਰਣਂ ਭਵੇਤ੍ । ਪ੍ਰਸੂਤੌ ਦਾਰੁਣਂ ਦੁਃਖਂ ਸੁਕੁਮਾਰੀ ਕਥਂ ਸਹੇ

'ਜੇ ਬੱਚਾ ਤਿਰਛਾ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਮਰ ਜਾਵਾਂਗੀ; ਜਣਮ ਦੇ ਸਮੇਂ ਬਹੁਤ ਦਰਦ ਹੁੰਦਾ ਹੈ—ਮੈਂ, ਜੋ ਨਾਜੁਕ ਹਾਂ, ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਸਹਿ ਸਕਾਂਗੀ?'

ਮਨ੍ਦਾਯਾਂ ਮਯਿ ਸਰ੍ਵਸ੍ਵਂ ਨਨਾਨ੍ਦਾ ਸਂਹਰੇਤ੍ ਤਦਾ । ਸਤ੍ਯਸ਼ੌਚਾਦਿਨਿਯਮੋ ਦੁਰਾਰਾਧ੍ਯਃ ਸ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ

'ਜੇ ਮੈਂ ਆਲਸੀ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਸੌਤ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਲੈ ਲਵੇਗੀ; ਸਚ, ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਆਦਿ ਨਿਯਮ ਪੂਰੇ ਕਰਨਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਦਿਸਦਾ ਹੈ।'

ਲਾਲਨੇ ਪਾਲਨੇ ਦੁਃਖਂ ਪ੍ਰਸੂਤਾਯਾਸ਼੍ਚ ਵਰ੍ਤਤੇ । ਵਨ੍ਧ੍ਯਾ ਵਾ ਵਿਧਵਾ ਨਾਰੀ ਸੁਖਿਨੀ ਚੇਤਿ ਮੇ ਮਤਿਃ

'ਬੱਚੇ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਤੇ ਪਾਲਣ ਵਿੱਚ ਦੁੱਖ ਹੈ, ਜਣਮ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਵੀ ਕਲੇਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ, ਵੰਢੀ ਜਾਂ ਵਿਧਵਾ ਔਰਤ ਹੀ ਸੁਖੀ ਹੈ।'

ਏਵਂ ਕੁਤਰ੍ਕਯੋਗੇਨ ਤਤ੍ਫਲਂ ਨੈਵ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍ । ਪਤ੍ਯਾ ਪृष੍ਟਂ ਫਲਂ ਭੁਕ੍ਤਂ ਭੁਕ੍ਤਂ ਚੇਤਿ ਤਯੇਰਿਤਮ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਲਤ ਸੋਚ ਨਾਲ, ਉਹ ਨੇ ਫਲ ਨਹੀਂ ਖਾਇਆ; ਪਤੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਖਾ ਲਿਆ, ਮੈਂ ਖਾ ਲਿਆ।'

ਏਕਦਾ ਭਗਿਨੀ ਤਸ੍ਯਾਃ ਤਦ੍‌ਗृਹਃ ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਯਾऽऽਗਤਾ । ਤਦਗ੍ਰੇ ਕਥਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਚਿਨ੍ਤੇਯਂ ਮਹਤੀ ਹਿ ਮੇ

ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਉਸ ਦੀ ਛੋਟੀ ਭੈਣ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਆਈ; ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਉਹ ਨੇ ਸਾਰਾ ਦੱਸਿਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਨੂੰ ਵੱਡੀ ਚਿੰਤਾ ਹੈ।'

ਦੁਰ੍ਬਲਾ ਤੇਨ ਦੁਃਖੇਨ ਹ੍ਯਨੁਜੇ ਕਰਵਾਣਿ ਕਿਮ੍ । ਸਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਮਮ ਗਰ੍ਭੋਸ੍ਤਿ ਤਂ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਪ੍ਰਸੂਤਿਤਃ

'ਇਸ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਮੈਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਈ ਹਾਂ—ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ, ਭੈਣ?' ਉਹ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੇਰੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਬੱਚਾ ਹੈ; ਜਣਮ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮੈਂ ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਦੇ ਦਿਆਂਗੀ।'

ਤਾਵਤ੍ਕਾਲਂ ਸਗਰ੍ਭੇਵ ਗੁਪ੍ਤਾ ਤਿष੍ਠ ਗृਹੇ ਸੁਖਮ੍ । ਵਿਤ੍ਤਂ ਤ੍ਵਂ ਮਤ੍ਪਤੇਰ੍ਯਚ੍ਛ ਸ ਤੇ ਦਾਸ੍ਯਤਿ ਬਾਲਕਮ੍

'ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਘਰ ਵਿੱਚ ਗਰਭਵਤੀ ਬਣ ਕੇ ਰਹਿ ਤੇ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾ; ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਕੁਝ ਦੌਲਤ ਦੇ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਬੱਚਾ ਦੇਵੇਗਾ।'

षਣ੍ਮਾਸਿਕੋ ਮृਤੋ ਬਾਲ ਇਤਿ ਲੋਕੋ ਵਦਿष੍ਯਤਿ । ਤਂ ਬਾਲਂ ਪੋषਯਿष੍ਯਾਮਿ ਨਿਤ੍ਯਮਾਗਤ੍ਯ ਤੇ ਗृਹੇ

'ਲੋਕ ਕਹਿ ਦੇਣਗੇ ਕਿ ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਬੱਚਾ ਮਰ ਗਿਆ; ਮੈਂ ਰੋਜ਼ ਤੇਰੇ ਘਰ ਆ ਕੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਪਾਲਾਂਗੀ।'

ਫਲਮਰ੍ਪਯ ਧੇਨ੍ਵੈ ਤ੍ਵਂ ਪਰੀਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਤੁ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍ । ਤਤ੍ ਤਦ੍ ਆਚਰਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਤਥੈਵ ਸ੍ਤ੍ਰੀਸ੍ਵਭਾਵਤਃ

'ਹੁਣ, ਪਰਖ ਲਈ, ਫਲ ਗਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦੇ; ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਸੁਭਾਵ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਹੋਇਆ ਹੈ।'

ਅਥ ਕਾਲੇਨ ਸਾ ਨਾਰੀ ਪ੍ਰਸੂਤਾ ਬਾਲਕਂ ਤਦਾ । ਆਨੀਯ ਜਨਕੋ ਬਾਲਂ ਰਹਸ੍ਯੇ ਧੁਨ੍ਧੁਲੀਂ ਦਦੌ

ਫਿਰ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਔਰਤ ਨੇ ਪੁੱਤਰ ਜਣਿਆ; ਪਿਤਾ ਨੇ ਬੱਚਾ ਲਿਆ ਤੇ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਧੁੰਧੁਲੀ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।

ਤਯਾ ਚ ਕਥਿਤਂ ਭਰ੍ਤ੍ਰੇ ਪ੍ਰਸੂਤਃ ਸੁਖਮਰ੍ਭਕਃ । ਲੋਕਸ੍ਯ ਸੁਖਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਂ ਆਤ੍ਮਦੇਵ ਪ੍ਰਜੋਦਯਾਤ੍

ਉਹ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਸਿਹਤਮੰਦ ਪੁੱਤਰ ਜਣਿਆ ਹੈ; ਆਤਮਦੇਵ ਨੇ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ, ਇਸ ਨਾਲ ਸਭ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਈ ਹੈ।'

ਦਦੌ ਦਾਨਂ ਦ੍ਵਿਜਾਤਿਭ੍ਯੋ ਜਾਤਕਰ੍ਮ ਵਿਧਾਯ ਚ । ਗੀਤਵਾਦਿਤ੍ਰਘੋषੋऽਭੂਤ੍ ਤਦ੍‌ਦ੍ਵਾਰਂ ਮਂਗਲਂ ਬਹੁ

ਉਹ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਜਣਮ ਦੀ ਰਸਮ ਕੀਤੀ; ਘਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਤੇ ਬਹੁਤ ਮੰਗਲ ਗੀਤ ਤੇ ਵਾਜਾ-ਗੀਤ ਹੋਏ।

ਭਰ੍ਤੁਰਗ੍ਰੇऽਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ੍ਤਨ੍ਯਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਕੁਚੇ ਮਮ । ਅਨ੍ਯਸ੍ਤਨ੍ਯੇਨ ਨਿਰ੍ਦੁਗ੍ਧਾ ਕਥਂ ਪੁष੍ਣਾਮਿ ਬਾਲਕਮ੍

ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਖਿਆ, 'ਮੇਰੇ ਛਾਤੀ ਵਿੱਚ ਦੁੱਧ ਨਹੀਂ ਹੈ; ਕੋਈ ਹੋਰ ਇਸ ਦੁੱਧ ਨੂੰ ਪੀ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਪਾਲ ਸਕਦੀ ਹਾਂ?'

ਮਤ੍ਸ੍ਵਸੁਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਸੂਤਾਯਾ ਮृਤੋ ਬਾਲਸ੍ਤੁ ਵਰ੍ਤਤੇ । ਤਾਮਾਕਾਰ੍ਯ ਗृਹੇ ਰਕ੍ਸ਼ ਸਾ ਤੇऽਰ੍ਭਂ ਪੋषਯਿष੍ਯਤਿ

ਮੇਰੀ ਸਹੇਲੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਬੱਚਾ ਜੰਮਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਬੱਚਾ ਮਰ ਗਿਆ ਹੈ; ਉਸ ਨੂੰ ਘਰ ਲਿਆ ਕੇ ਰੱਖੋ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਪਾਲ ਦੇਵੇਗੀ।

ਪਤਿਨਾ ਤਤ੍ਕृਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਪੁਤ੍ਰਰਕ੍ਸ਼ਣਹੇਤਵੇ । ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਧੁਨ੍ਧੁਕਾਰੀਤਿ ਨਾਮ ਮਾਤ੍ਰਾ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਨ੍

ਪਤੀ ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਕੀਤਾ; ਮਾਂ ਨੇ ਬੱਚੇ ਦਾ ਨਾਮ ਧੁੰਦੁਕਾਰੀ ਰੱਖਿਆ।

ਤ੍ਰਿਮਾਸੇ ਨਿਰ੍ਗਤੇ ਚਾਥ ਸਾ ਧੇਨੁਃ ਸੁषੁਵੇऽਰ੍ਭਕਮ੍ । ਸਰ੍ਵਾਂਗਸੁਨ੍ਦਰਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਨਿਰ੍ਮਲਂ ਕਨਕਪ੍ਰਭਮ੍

ਤਿੰਨ ਮਹੀਨੇ ਬੀਤ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਗਾਂ ਨੇ ਇਕ ਬੱਚਾ ਜੰਮਿਆ—ਜੋ ਹਰ ਪਾਸੇ ਸੁੰਦਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗਾ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਫ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।

ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਤੁ ਸਂਸ੍ਕਾਰਾਨ੍ ਸ੍ਵਯਮਾਦਧੇ । ਮਤ੍ਵਾ‌ऽऽਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਜਨਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਸਮਾਗਤਾਃ

ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰੇ; ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਇਹ ਅਜੀਬ ਸਮਝ ਕੇ, ਵੇਖਣ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।

ਭਾਗ੍ਯੋਦਯੋऽਧੁਨਾ ਜਾਤ ਆਤ੍ਮਦੇਵਸ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯਤ । ਧੇਨ੍ਵਾ ਬਾਲਃ ਪ੍ਰਸੂਤਸ੍ਤੁ ਦੇਵਰੂਪੀਤਿ ਕੌਤੁਕਮ੍

ਹੁਣ ਆਤਮਦੇਵ ਲਈ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਆਈ ਹੈ: ਗਾਂ ਤੋਂ ਬੱਚਾ ਜੰਮਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਰੂਪ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਇਹ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਹੈ।

ਨ ਜ੍ਞਾਤਂ ਤਦ੍‍ਰਹਸ੍ਯਂ ਤੁ ਕੇਨਾਪਿ ਵਿਧਿਯੋਗਤਃ । ਗੋਕਰ੍ਣਂ ਤਂ ਸੁਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਗੋਕਰ੍ਣਂ ਨਾਮ ਚਾਕਰੋਤ੍

ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਰਾਜ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪਤਾ ਨਾ ਚਲਿਆ; ਬੱਚੇ ਦੇ ਗਾਂ ਵਰਗੇ ਕੰਨ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਗੋਕਰਨ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ।

ਕਿਯਤ੍ਕਾਲੇਨ ਤੌ ਜਾਤੌ ਤਰੁਣੌ ਤਨਯਾਵੁਭੌ । ਗੋਕਰ੍ਣਃ ਪਣ੍ਡਿਤੋ ਜ੍ਞਾਨੀ ਧੁਨ੍ਧੁਕਾਰੀ ਮਹਾਖਲਃ

ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਦੋਵੇਂ ਪੁੱਤਰ ਜਵਾਨ ਹੋ ਗਏ; ਗੋਕਰਨ ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਪੰਡਿਤ ਬਣ ਗਿਆ, ਧੁੰਦੁਕਾਰੀ ਬਹੁਤ ਹੀ ਬੁਰਾ ਹੋ ਗਿਆ।

ਸ੍ਨਾਨਸ਼ੌਚਕ੍ਰਿਯਾਹੀਨੋ ਦੁਰ੍ਭਕ੍ਸ਼ੀ ਕ੍ਰੋਧਵਰ੍ਜਿਤਃ । ਦੁष੍ਪਰਿਗ੍ਰਹਕਰ੍ਤਾ ਚ ਸ਼ਵਹਸ੍ਤੇਨ ਭੋਜਨਮ੍

ਉਹ ਨ੍ਹਾਉਣ ਤੇ ਸਫਾਈ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਸੀ, ਗਲਤ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ, ਗੁੱਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਗਲਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਚੀਜ਼ਾਂ ਲੈਂਦਾ, ਅਤੇ ਮੁਰਦਿਆਂ ਵਾਲੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ।

ਚੌਰਃ ਸਰ੍ਵਜਨਦ੍ਵੇषੀ ਪਰਵੇਸ਼੍ਮਪ੍ਰਦੀਪਕਃ । ਲਾਲਨਾਯਾਰ੍ਭਕਾਨ੍ ਧृਤ੍ਵਾ ਸਦ੍ਯਃ ਕੂਪੇ ਨ੍ਯਪਾਤਯਤ੍

ਉਹ ਚੋਰ ਸੀ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਫਰਤ ਕਰਦਾ, ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗ ਲਾ ਦਿੰਦਾ, ਅਤੇ ਖੇਡਣ ਲਈ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਤੁਰੰਤ ਕੂਏ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੰਦਾ।

ਹਿਂਸਕਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਧਾਰੀ ਚ ਦੀਨਾਨ੍ਧਾਨਾਂ ਪ੍ਰਪੀਡਕਃ । ਚਾਣ੍ਡਾਲਾਭਿਰਤੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪਾਸ਼ਹਸ੍ਤਃ ਸ਼੍ਵਸਂਗਤਃ

ਉਹ ਹਿੰਸਕ ਸੀ, ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕਦਾ, ਗਰੀਬਾਂ ਤੇ ਅੰਨ੍ਹਿਆਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੰਡਾਲਾਂ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦਾ, ਫਾਂਸੀ ਪਕੜਦਾ, ਤੇ ਕੁੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਕਰਦਾ।

ਤੇਨ ਵੇਸ਼੍ਯਾਕੁਸਂਗੇਨ ਪਿਤ੍ਰ੍ਯਂ ਵਿਤ੍ਤਂ ਤੁ ਨਾਸ਼ਿਤਮ੍ । ਏਕਦਾ ਪਿਤਰੌ ਤਾਡ੍ਯ ਪਾਤ੍ਰਾਣਿ ਸ੍ਵਯਮਾਹਰਤ੍

ਵੈਸ਼ਿਆਵਾਂ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਕਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਪਿਤਾ-ਪੁਰਖਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਗਵਾ ਦਿੱਤੀ; ਇਕ ਵਾਰੀ ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਲੈ ਗਿਆ।

ਤਤ੍ਪਿਤਾ ਕृਪਣਃ ਪ੍ਰੋਚ੍ਚੈਃ ਧਨਹੀਨੋ ਰੁਰੋਦ ਹ । ਵਧ੍ਯਤਵਂ ਤੁ ਸਮੀਚੀਨਂ ਕੁਪੁਤ੍ਰੋ ਦੁਃਖਦਾਯਕਃ

ਉਸ ਦਾ ਮਾੜਾ ਪਿਤਾ, ਹੁਣ ਧਨ-ਹੀਣ ਹੋ ਕੇ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਰੋਇਆ, 'ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕੁਪੁੱਤਰ ਜੋ ਦੁੱਖ ਦੇਂਦਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਹੀ ਠੀਕ ਹੈ।'

ਕ੍ਵ ਤਿष੍ਠਾਮਿ ਕ੍ਵ ਗਚ੍ਛਾਮਿ ਕੋ ਮੇ ਦੁਃਖਂ ਵ੍ਯਪੋਹਯੇਤ੍ । ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ ਤ੍ਯਜਾਮਿ ਦੁਃਖੇਨ ਹਾ ਕष੍ਟਂ ਮਮ ਸਂਸ੍ਥਿਤਮ੍

'ਮੈਂ ਕਿੱਥੇ ਰਹਾਂ, ਕਿੱਥੇ ਜਾਵਾਂ, ਮੇਰਾ ਦੁੱਖ ਕੌਣ ਦੂਰ ਕਰੇਗਾ? ਮੈਂ ਇਸ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਛੱਡ ਦੇਵਾਂਗਾ—ਹਾਏ, ਮੇਰੀ ਹਾਲਤ ਕਿੰਨੀ ਮਾੜੀ ਹੋ ਗਈ!'

ਤਦਾਨੀਂ ਤੁ ਸਮਾਗਤ੍ਯ ਗੋਕਰ੍ਣੋ ਜ੍ਞਾਨਸਂਯੁਤਃ । ਬੋਧਯਾਮਾਸ ਜਨਕਂ ਵੈਰਾਗ੍ਯਂ ਪਰਿਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍

ਉਸ ਵੇਲੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਗੋਕਰਨ ਆਇਆ ਅਤੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ, ਵੈਰਾਗ ਦਾ ਰਾਹ ਦਿਖਾਇਆ।

ਅਸਾਰਃ ਖਲੁ ਸਂਸਾਰੋ ਦੁਃਖਰੂਪੀ ਵਿਮੋਹਕਃ । ਸੁਤਃ ਕਸ੍ਯ ਧਨਂ ਕਸ੍ਯ ਸ੍ਨੇਹਵਾਨ੍ ਜ੍ਵਲਤੇऽਨਿਸ਼ਮ੍

ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ ਅਰਥਹੀਣ, ਦੁੱਖਾਂ ਭਰਿਆ ਅਤੇ ਭਟਕਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਕਿਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਕਿਸ ਦੀ ਦੌਲਤ, ਕਿਸ ਦਾ ਪਿਆਰ ਸਦਾ ਸੱਚਮੁੱਚ ਸੜਦਾ ਹੈ?

ਨ ਚੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸੁਖਂ ਕਿਂਚਿਤ੍ ਨ ਸੁਖਂ ਚਕ੍ਰਵਰ੍ਤਿਨਃ । ਸੁਖਮਸ੍ਤਿ ਵਿਰਕ੍ਤਸ੍ਯ ਮੁਨੇਃ ਏਕਾਨ੍ਤਜੀਵਿਨਃ

ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਵੀ ਕੋਈ ਸੁਖ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ; ਸੁਖ ਤਾਂ ਕੇਵਲ ਵੈਰਾਗੀ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਹੈ ਜੋ ਇਕੱਲਾ ਜੀਵਨ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ।