ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਦਾਵਾਗ੍ਨੇਰ੍ਵਾਤਵਰ੍षਾਚ੍ਚ ਵृषਸਰ੍ਪਾਚ੍ਚ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾਃ। ਦੁਰਤ੍ਯਯੇਭ੍ਯੋ ਮृਤ੍ਯੁਭ੍ਯਃ ਕृष੍ਣੇਨ ਸੁਮਹਾਤ੍ਮਨਾ

ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਹੈ, ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਜੰਗਲ ਦੀ ਅੱਗ, ਤੂਫਾਨ, ਮੀਂਹ, ਜੰਗਲੀ ਸਾਂਡ, ਸੱਪ ਅਤੇ ਅਜਿਹੀਆਂ ਮੁਸ਼ਕਿਲਾਂ ਤੋਂ—ਮੌਤ ਤੋਂ ਵੀ—ਬਚਾਇਆ ਸੀ।

ਸ੍ਮਰਤਾਂ ਕृष੍ਣਵੀਰ੍ਯਾਣਿ ਲੀਲਾਪਾਙ੍ਗਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍। ਹਸਿਤਂ ਭਾषਿਤਂ ਚਾਙ੍ਗ ਸਰ੍ਵਾ ਨਃ ਸ਼ਿਥਿਲਾਃ ਕ੍ਰਿਯਾਃ

ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਵਿਰਲੇ ਕੰਮ, ਉਸ ਦੀ ਖੇਡ-ਭਰੀ ਨਜ਼ਰ, ਹਾਸਾ ਅਤੇ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਪਿਆਰੇ, ਤਾਂ ਸਾਡੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਕਰਤਾਂ ਢਿੱਲੀਆਂ ਪੈ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।

ਸਰਿਚ੍ਛੈਲਵਨੋਦ੍ਦੇਸ਼ਾਨ੍ਮੁਕੁਨ੍ਦਪਦਭੂषਿਤਾਨ੍। ਆਕ੍ਰੀਡਾਨੀਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣਾਨਾਂ ਮਨੋ ਯਾਤਿ ਤਦਾਤ੍ਮਤਾਮ੍

ਜਿੱਥੇ ਮੁਕੁੰਦ ਦੇ ਪੈਰ ਪਏ ਹਨ—ਨਦੀਆਂ, ਪਹਾੜ, ਜੰਗਲ—ਅਤੇ ਜਿੱਥੇ ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਖੇਡਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਉਥੇ ਹੀ ਸਾਡਾ ਮਨ ਲਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਮਨ੍ਯੇ ਕृष੍ਣਂ ਚ ਰਾਮਂ ਚ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਵਿਹ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮੌ। ਸੁਰਾਣਾਂ ਮਹਦਰ੍ਥਾਯ ਗਰ੍ਗਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਯਥਾ

ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਰਾਮ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਕਰਨ ਆਏ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਗਰਗ ਨੇ ਕਿਹਾ ਸੀ।

ਕਂਸਂ ਨਾਗਾਯੁਤਪ੍ਰਾਣਂ ਮਲ੍ਲੌ ਗਜਪਤਿਂ ਯਥਾ। ਅਵਧਿष੍ਟਾਂ ਲੀਲਯੈਵ ਪਸ਼ੂਨਿਵ ਮृਗਾਧਿਪਃ

ਕੰਸ, ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਥੀਆਂ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਮੱਲਾ, ਅਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ—ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੇਰ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ।

ਤਾਲਤ੍ਰਯਂ ਮਹਾਸਾਰਂ ਧਨੁਰ੍ਯष੍ਟਿਮਿਵੇਭਰਾਟ੍। ਬਭਞ੍ਜੈਕੇਨ ਹਸ੍ਤੇਨ ਸਪ੍ਤਾਹਮਦਧਾਦ੍ਗਿਰਿਮ੍

ਉਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਵੱਡੇ ਤਾਲ ਦੇ ਦਰਖ਼ਤ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਧਨੁਸ਼ ਵਾਂਗ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸਨ, ਇਕ ਹੱਥ ਨਾਲ ਤੋੜ ਦਿੱਤੇ, ਅਤੇ ਸੱਤ ਦਿਨ ਤੱਕ ਪਹਾੜ ਚੁੱਕਿਆ।

ਪ੍ਰਲਮ੍ਬੋ ਧੇਨੁਕੋऽਰਿष੍ਟਸ੍ਤृਣਾਵਰ੍ਤੋ ਬਕਾਦਯਃ। ਦੈਤ੍ਯਾਃ ਸੁਰਾਸੁਰਜਿਤੋ ਹਤਾ ਯੇਨੇਹ ਲੀਲਯਾ

ਪ੍ਰਲੰਬ, ਧੇਨੁਕ, ਅਰਿਸ਼ਟ, ਤ੍ਰਿਣਾਵਰਤ, ਬਕ ਅਤੇ ਹੋਰ—ਇਹ ਦੈਤ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਇੱਥੇ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ।

ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੁਕ ਉਵਾਚ। ਇਤਿ ਸਂਸ੍ਮृਤ੍ਯ ਸਂਸ੍ਮृਤ੍ਯ ਨਨ੍ਦਃ ਕृष੍ਣਾਨੁਰਕ੍ਤਧੀਃ। ਅਤ੍ਯੁਤ੍ਕਣ੍ਠੋऽਭਵਤ੍ਤੂष੍ਣੀਂ ਪ੍ਰੇਮਪ੍ਰਸਰਵਿਹ੍ਵਲਃ

ਸ਼ੁਕ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਨੰਦ ਦਾ ਮਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਲਹਿਰ ਨਾਲ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ।

ਯਸ਼ੋਦਾ ਵਰ੍ਣ੍ਯਮਾਨਾਨਿ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਚਰਿਤਾਨਿ ਚ। ਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਰੂਣ੍ਯਵਾਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੀਤ੍ਸ੍ਨੇਹਸ੍ਨੁਤਪਯੋਧਰਾ

ਯਸ਼ੋਦਾ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਦੇ ਕਰਤਬ ਸੁਣਦੀ ਸੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅੰਸੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦੀਆਂ, ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਗੀਲੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ।

ਤਯੋਰਿਤ੍ਥਂ ਭਗਵਤਿ ਕृष੍ਣੇ ਨਨ੍ਦਯਸ਼ੋਦਯੋਃ। ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯਾਨੁਰਾਗਂ ਪਰਮਂ ਨਨ੍ਦਮਾਹੋਦ੍ਧਵੋ ਮੁਦਾ

ਨੰਦ ਅਤੇ ਯਸ਼ੋਦਾ ਵਿਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਲਈ ਐਸਾ ਵੱਡਾ ਪਿਆਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਧਵ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਨੰਦ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।

ਸ਼੍ਰੀਉਦ੍ਧਵ ਉਵਾਚ। ਯੁਵਾਂ ਸ਼੍ਲਾਘ੍ਯਤਮੌ ਨੂਨਂ ਦੇਹਿਨਾਮਿਹ ਮਾਨਦ। ਨਾਰਾਯਣੇऽਖਿਲਗੁਰੌ ਯਤ੍ਕृਤਾ ਮਤਿਰੀਦृਸ਼ੀ

ਉਧਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਇੱਥੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੋ, ਮਾਣ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਹਾਡਾ ਮਨ ਨਾਰਾਇਣ, ਸਭ ਦਾ ਅਧਿਆਪਕ, ਉੱਤੇ ਇੰਨਾ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।

ਏਤੌ ਹਿ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਚ ਬੀਜਯੋਨੀ ਰਾਮੋ ਮੁਕੁਨ੍ਦਃ ਪੁਰੁषਃ ਪ੍ਰਧਾਨਮ੍। ਅਨ੍ਵੀਯ ਭੂਤੇषੁ ਵਿਲਕ੍ਸ਼ਣਸ੍ਯ ਜ੍ਞਾਨਸ੍ਯ ਚੇਸ਼ਾਤ ਇਮੌ ਪੁਰਾਣੌ

ਰਾਮ ਅਤੇ ਮੁਕੁੰਦ ਹੀ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਬੀਜ ਅਤੇ ਜਣਨੀ ਹਨ: ਪੁਰਖ ਅਤੇ ਮੂਲ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਪੁਰਾਣੇ ਮਾਲਕ ਹਨ, ਹੋਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਖਰੇ।

ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਜਨਃ ਪ੍ਰਾਣਵਿਯੋਗਕਾਲੇ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਸਮਾਵੇਸ਼੍ਯ ਮਨੋऽਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਮ੍। ਨਿਰ੍ਹृਤ੍ਯ ਕਰ੍ਮਾਸ਼ਯਮਾਸ਼ੁ ਯਾਤਿ ਪਰਾਂ ਗਤਿਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਮਯੋऽਰ੍ਕਵਰ੍ਣਃ

ਜਿਸ ਵਿਚ, ਮੌਤ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਕੋਈ ਮਨ—even ਜੇ ਅਸ਼ੁੱਧ ਹੋਵੇ—ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਲਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕਰਮ ਦੇ ਭੰਡਾਰ ਨੂੰ ਹਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ, ਬ੍ਰਹਮ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਉੱਚੀ ਰਹਿ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਭਵਨ੍ਤਾਵਖਿਲਾਤ੍ਮਹੇਤੌ ਨਾਰਾਯਣੇ ਕਾਰਣਮਰ੍ਤ੍ਯਮੂਰ੍ਤੌ। ਭਾਵਂ ਵਿਧਤ੍ਤਾਂ ਨਿਤਰਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨ੍ਕਿਂ ਵਾਵਸ਼ਿष੍ਟਂ ਯੁਵਯੋਃ ਸੁਕृਤ੍ਯਮ੍

ਜਿਸ ਨਾਰਾਇਣ ਵਿਚ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ ਅਤੇ ਸਭ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਮਾਨਵ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆਇਆ, ਤੁਸੀਂ ਦਿਲ ਲਾ ਲਿਆ ਹੈ, ਵੱਡੇ ਜੀਵੋ, ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਹੋਰ ਕੀ ਵੱਡਾ ਸੁਕਰਤ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?

ਆਗਮਿष੍ਯਤ੍ਯਦੀਰ੍ਘੇਣ ਕਾਲੇਨ ਵ੍ਰਜਮਚ੍ਯੁਤਃ। ਪ੍ਰਿਯਂ ਵਿਧਾਸ੍ਯਤੇ ਪਿਤ੍ਰੋਰ੍ਭਗਵਾਨ੍ਸਾਤ੍ਵਤਾਂ ਪਤਿਃ

ਥੋੜੇ ਸਮੇਂ ਵਿਚ, ਅਚੁਤ, ਸਾਤਵਤਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਵ੍ਰਜ ਆਵੇਗਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਵੇਗਾ।

ਹਤ੍ਵਾ ਕਂਸਂ ਰਙ੍ਗਮਧ੍ਯੇ ਪ੍ਰਤੀਪਂ ਸਰ੍ਵਸਾਤ੍ਵਤਾਮ੍। ਯਦਾਹ ਵਃ ਸਮਾਗਤ੍ਯ ਕृष੍ਣਃ ਸਤ੍ਯਂ ਕਰੋਤਿ ਤਤ੍

ਕੰਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਸਾਤਵਤਾਂ ਦਾ ਵੈਰੀ ਸੀ, ਅਖਾੜੇ ਵਿਚ ਮਾਰ ਕੇ, ਜੋ ਕੁਝ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਪੂਰਾ ਕਰੇਗਾ।

ਮਾ ਖਿਦ੍ਯਤਂ ਮਹਾਭਾਗੌ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਥਃ ਕृष੍ਣਮਨ੍ਤਿਕੇ। ਅਨ੍ਤਰ੍ਹृਦਿ ਸ ਭੂਤਾਨਾਮਾਸ੍ਤੇ ਜ੍ਯੋਤਿਰਿਵੈਧਸਿ

ਤੁਸੀਂ ਦੁਖੀ ਨਾ ਹੋਵੋ, ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਿਆਂ। ਤੁਸੀਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨੇੜੇ ਵੇਖੋਗੇ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਾਨਣ ਹੋਵੇ।

ਨ ਹ੍ਯਸ੍ਯਾਸ੍ਤਿ ਪ੍ਰਿਯਃ ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ਨਾਪ੍ਰਿਯੋ ਵਾਸ੍ਤ੍ਯਮਾਨਿਨਃ। ਨੋਤ੍ਤਮੋ ਨਾਧਮੋ ਵਾਪਿ ਸਮਾਨਸ੍ਯਾਸਮੋऽਪਿ ਵਾ

ਜੋ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਕੋਈ ਆਪਣਾ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਪਰਾਇਆ ਨਹੀਂ। ਨਾ ਕੋਈ ਵਧੀਆ, ਨਾ ਕੋਈ ਘੱਟ, ਨਾ ਕੋਈ ਬਰਾਬਰ, ਨਾ ਕੋਈ ਅਣ-ਬਰਾਬਰ। ਉਹ ਸਭ ਲਈ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਹੈ।

ਨ ਮਾਤਾ ਨ ਪਿਤਾ ਤਸ੍ਯ ਨ ਭਾਰ੍ਯਾ ਨ ਸੁਤਾਦਯਃ। ਨਾਤ੍ਮੀਯੋ ਨ ਪਰਸ਼੍ਚਾਪਿ ਨ ਦੇਹੋ ਜਨ੍ਮ ਏਵ ਚ

ਉਸ ਦੀ ਨਾ ਮਾਂ ਹੈ, ਨਾ ਪਿਤਾ, ਨਾ ਪਤਨੀ, ਨਾ ਪੁੱਤਰ ਆਦਿ। ਨਾ ਕੋਈ ਆਪਣਾ, ਨਾ ਕੋਈ ਪਰਾਇਆ, ਨਾ ਸਰੀਰ, ਨਾ ਜਨਮ।

ਨ ਚਾਸ੍ਯ ਕਰ੍ਮ ਵਾ ਲੋਕੇ ਸਦਸਨ੍ਮਿਸ਼੍ਰਯੋਨਿषੁ। ਕ੍ਰੀਡਾਰ੍ਥਂ ਸੋऽਪਿ ਸਾਧੂਨਾਂ ਪਰਿਤ੍ਰਾਣਾਯ ਕਲ੍ਪਤੇ

ਉਸ ਦਾ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਚੰਗੇ-ਮੰਦੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਕੋਈ ਹਿੱਸਾ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ ਵੀ, ਖੇਡ ਵਾਸਤੇ, ਉਹ ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਲਈ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।

ਸਤ੍ਤ੍ਵਂ ਰਜਸ੍ਤਮ ਇਤਿ ਭਜਤੇ ਨਿਰ੍ਗੁਣੋ ਗੁਣਾਨ੍। ਕ੍ਰੀਡਨ੍ਨਤੀਤੋऽਪਿ ਗੁਣੈਃ ਸृਜਤ੍ਯਵਨ੍ਹਨ੍ਤ੍ਯਜਃ

ਉਹ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਸਤ, ਰਜ, ਤਮ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਅਪਣਾਂਦਾ ਹੈ। ਖੇਡ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਹ ਜਨਮ ਲੈਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਰਚਦਾ, ਪਾਲਦਾ ਤੇ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਯਥਾ ਭ੍ਰਮਰਿਕਾਦृष੍ਟ੍ਯਾ ਭ੍ਰਾਮ੍ਯਤੀਵ ਮਹੀਯਤੇ। ਚਿਤ੍ਤੇ ਕਰ੍ਤਰਿ ਤਤ੍ਰਾਤ੍ਮਾ ਕਰ੍ਤੇਵਾਹਂਧਿਯਾ ਸ੍ਮृਤਃ

ਜਿਵੇਂ ਭੌਰੇ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਕੁਝ ਘੁੰਮਦਾ ਤੇ ਹਿਲਦਾ ਹੋਇਆ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕਰਤਾਪਣ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਕਰਤਾ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਯੁਵਯੋਰੇਵ ਨੈਵਾਯਮਾਤ੍ਮਜੋ ਭਗਵਾਨ੍ਹਰਿਃ। ਸਰ੍ਵੇषਾਮਾਤ੍ਮਜੋ ਹ੍ਯਾਤ੍ਮਾ ਪਿਤਾ ਮਾਤਾ ਸ ਈਸ਼੍ਵਰਃ

ਉਹ ਸਿਰਫ ਤੁਹਾਡਾ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਿਆਂ। ਹਰੀ ਸਭ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਆਤਮਾ, ਪਿਤਾ, ਮਾਂ ਤੇ ਸਰਤਾਜ ਹੈ।

ਦृष੍ਟਂ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਭੂਤਭਵਦ੍ਭਵਿष੍ਯਤ੍। ਸ੍ਥਾਸ੍ਨੁਸ਼੍ਚਰਿष੍ਣੁਰ੍ਮਹਦਲ੍ਪਕਂ ਚ। ਵਿਨਾਚ੍ਯੁਤਾਦ੍ਵਸ੍ਤੁਤਰਾਂ ਨ ਵਾਚ੍ਯਂ। ਸ ਏਵ ਸਰ੍ਵਂ ਪਰਮਾਤ੍ਮਭੂਤਃ

ਜੋ ਕੁਝ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਪੁਰਾਣਾ, ਨਵਾਂ ਜਾਂ ਆਉਣ ਵਾਲਾ, ਟਿਕਾ ਹੋਇਆ ਜਾਂ ਚਲਦਾ, ਵੱਡਾ ਜਾਂ ਛੋਟਾ—ਅਚਲ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਚਾਈ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਕੋਈ ਗੱਲ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਨਹੀਂ। ਉਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਆਤਮਾ।

ਏਵਂ ਨਿਸ਼ਾ ਸਾ ਬ੍ਰੁਵਤੋਰ੍ਵ੍ਯਤੀਤਾ ਨਨ੍ਦਸ੍ਯ ਕृष੍ਣਾਨੁਚਰਸ੍ਯ ਰਾਜਨ੍। ਗੋਪ੍ਯਃ ਸਮੁਤ੍ਥਾਯ ਨਿਰੂਪ੍ਯ ਦੀਪਾਨ੍ਵਾਸ੍ਤੂਨ੍ਸਮਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਦੌਧੀਨ੍ਯਮਨ੍ਥੁਨ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਿਆਂ, ਨੰਦ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਸਾਥੀ ਲਈ ਰਾਤ ਲੰਘ ਗਈ। ਗੋਪੀਆਂ ਉਠੀਆਂ, ਦੀਵੇ ਵੇਖੇ, ਘਰ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਤੇ ਦਹੀਂ ਮਥਣ ਲਗ ਪਈਆਂ।

ਤਾ ਦੀਪਦੀਪ੍ਤੈਰ੍ਮਣਿਭਿਰ੍ਵਿਰੇਜੂ ਰਜ੍ਜੂਰ੍ਵਿਕਰ੍षਦ੍ਭੁਜਕਙ੍ਕਣਸ੍ਰਜਃ। ਚਲਨ੍ਨਿਤਮ੍ਬਸ੍ਤਨਹਾਰਕੁਣ੍ਡਲ ਤ੍ਵਿषਤ੍ਕਪੋਲਾਰੁਣਕੁਙ੍ਕੁਮਾਨਨਾਃ

ਉਹ ਰੱਸੀ ਖਿੱਚਦਿਆਂ, ਕੰਗਣ ਤੇ ਹਾਰਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਮਰ, ਛਾਤੀ, ਹਾਰ ਤੇ ਕੁੰਡਲ ਹਿਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਗਲ੍ਹਾ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ, ਚਿਹਰੇ ਲਾਲ ਕੁੰਕਮ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ।

ਉਦ੍ਗਾਯਤੀਨਾਮਰਵਿਨ੍ਦਲੋਚਨਂ ਵ੍ਰਜਾਙ੍ਗਨਾਨਾਂ ਦਿਵਮਸ੍ਪृਸ਼ਦ੍ਧ੍ਵਨਿਃ। ਦਧ੍ਨਸ਼੍ਚ ਨਿਰ੍ਮਨ੍ਥਨਸ਼ਬ੍ਦਮਿਸ਼੍ਰਿਤੋ ਨਿਰਸ੍ਯਤੇ ਯੇਨ ਦਿਸ਼ਾਮਮਙ੍ਗਲਮ੍

ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਜਦੋਂ ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਗਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਛੂਹ ਰਹੀ ਸੀ। ਦਹੀਂ ਮਥਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਅਸ਼ੁਭਤਾ ਦੂਰ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ।

ਭਗਵਤ੍ਯੁਦਿਤੇ ਸੂਰ੍ਯੇ ਨਨ੍ਦਦ੍ਵਾਰਿ ਵ੍ਰਜੌਕਸਃ। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਥਂ ਸ਼ਾਤਕੌਮ੍ਭਂ ਕਸ੍ਯਾਯਮਿਤਿ ਚਾਬ੍ਰੁਵਨ੍

ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਿਆ ਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ, ਨੰਦ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਵ੍ਰਜ ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਰਥ ਵੇਖੀ ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਇਹ ਕਿਸ ਦੀ ਹੈ?'

ਅਕ੍ਰੂਰ ਆਗਤਃ ਕਿਂ ਵਾ ਯਃ ਕਂਸਸ੍ਯਾਰ੍ਥਸਾਧਕਃ। ਯੇਨ ਨੀਤੋ ਮਧੁਪੁਰੀਂ ਕृष੍ਣਃ ਕਮਲਲੋਚਨਃ

ਅਕਰੂਰ ਆਇਆ ਹੈ ਜਾਂ ਕੋਈ ਹੋਰ, ਜੋ ਕংস ਦੀ ਮੁਰਾਦ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਮਥੁਰਾ ਲੈ ਗਿਆ?